autonomiczny toksyczny gruczolak gruczołu tarczowego
Wskazanie
Autonomiczny toksyczny gruczolak gruczołu tarczowego (znany również jako gruczolak toksyczny lub choroba Plummera) to łagodny guz tarczycy, który funkcjonuje niezależnie od regulacji hormonalnej przysadki mózgowej. Charakteryzuje się nadmierną produkcją hormonów tarczycy (tyroksyny – T4 i trijodotyroniny – T3), co prowadzi do objawowego nadczynnego stanu tarczycy.
Gruczolaki autonomiczne najczęściej występują u osób w średnim i starszym wieku, częściej u kobiet. Klinicznie manifestują się objawami tyreotoksykozy, takimi jak tachykardia, nadmierna potliwość, utrata wagi mimo zwiększonego apetytu, drżenie rąk, niepokój i bezsenność. W badaniu fizykalnym stwierdza się obecność pojedynczego, dobrze odgraniczonego guzka w obrębie gruczołu tarczowego, który w scyntygrafii tarczycy wykazuje wzmożone gromadzenie izotopu (tzw. gorący guzek).
W leczeniu autonomicznego toksycznego gruczolaka stosuje się kilka strategii. Leczenie farmakologiczne obejmuje tyreostatyki, takie jak Thyrozol (tiamazol) lub Metizol (tiamazol), które hamują produkcję hormonów tarczycy. W celu zniesienia objawów nadczynności mogą być stosowane również beta-adrenolityki, jak Metocard (metoprolol) lub Propranolol WZF (propranolol). Leczenie to jest zwykle czasowe i przygotowujące do terapii radykalnej.
Metodami definitywnego leczenia są: leczenie jodem radioaktywnym (terapia 131I), które prowadzi do selektywnego zniszczenia autonomicznej tkanki, lub leczenie chirurgiczne – najczęściej lobektomia (usunięcie płata tarczycy z guzkiem). Wybór metody zależy od wieku pacjenta, wielkości gruczolaka, nasilenia objawów oraz preferencji pacjenta.
Największe trudności w leczeniu pacjentów z autonomicznym toksycznym gruczolakiem tarczycy obejmują osiągnięcie trwałej eutyreozy (prawidłowego stanu hormonalnego) bez powodowania niedoczynności tarczycy. W przypadku leczenia jodem promieniotwórczym wyzwaniem jest precyzyjne dobranie dawki zapewniającej eliminację autonomicznej tkanki bez uszkodzenia zdrowego miąższu tarczycy. U osób starszych z chorobami współistniejącymi, szczególnie sercowo-naczyniowymi, konieczne jest bardzo ostrożne wyrównanie stanu tyreometabolicznego przed podjęciem leczenia radykalnego, aby uniknąć potencjalnie zagrażających życiu powikłań sercowych.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Propycil 50 mg – Tabletki – 50 mg
Produkt leczniczy zawiera 50 mg propylotiouracylu, substancji czynnej stosowanej w leczeniu nadczynności tarczycy. Wskazany jest m.in. w przypadku choroby Gravesa-Basedowa oraz autonomicznego toksycznego gruczolaka tarczycy. Preparat wykorzystuje się również jako przygotowanie do wycięcia tarczycy lub terapii jodem radioaktywnym. Tabletki są białe, okrągłe i dwustronnie wypukłe, co ułatwia ich dawkowanie.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Thyrosan – Tabletki – 50 mg
Lek zawiera 50 mg propylotiouracylu, który działa na funkcje tarczycy. Stosuje się go w leczeniu nadczynności tarczycy, w tym choroby Gravesa-Basedowa oraz toksycznych autonomicznych guzów tarczycy. Preparat jest również używany przed operacją usunięcia tarczycy lub terapią jodem radioaktywnym. Może być stosowany w nagłych przypadkach, takich jak przełom tarczycowy.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku