terapia okresowa po leczeniu jodem radioaktywnym
Wskazanie

Terapia okresowa po leczeniu jodem radioaktywnym stanowi istotny element postępowania u pacjentów z chorobami tarczycy, głównie rakiem zróżnicowanym tarczycy (DTC). Po ablacji tarczycy jodem promieniotwórczym (I-131) pacjenci wymagają substytucji hormonalnej oraz okresowego monitorowania skuteczności leczenia i ewentualnych nawrotów choroby.

Podstawą terapii okresowej jest stosowanie lewotyroksyny (LT4), która zastępuje fizjologiczną produkcję hormonów tarczycy. Dawkowanie powinno być dobrane indywidualnie, aby utrzymać odpowiedni poziom TSH. U pacjentów z niskim ryzykiem nawrotu poziom TSH powinien być utrzymywany w dolnym zakresie normy (0,5-2,0 mIU/L), natomiast u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu celem jest supresja TSH (<0,1 mIU/L). Na polskim rynku dostępne są preparaty lewotyroksyny takie jak: Euthyrox, Letrox, Levothyroxine, Eltroxin.

Monitorowanie po leczeniu jodem radioaktywnym obejmuje regularne oznaczanie stężeń tyreoglobuliny (Tg) i przeciwciał przeciw tyreoglobulinie (anty-Tg), które są markerami nawrotu choroby. Badania obrazowe (USG szyi, scyntygrafia, SPECT-CT, PET-CT) wykonuje się w zależności od ryzyka nawrotu i wyników badań biochemicznych. U wybranych pacjentów z podejrzeniem nawrotu konieczne może być ponowne leczenie jodem radioaktywnym.

Największe trudności w terapii okresowej po leczeniu jodem radioaktywnym dotyczą optymalizacji dawki lewotyroksyny. Zbyt wysokie dawki mogą prowadzić do objawów tyreotoksykozy (tachykardia, drżenie rąk, bezsenność, utrata masy ciała), a także zwiększać ryzyko osteoporozy i migotania przedsionków, szczególnie u osób starszych. Z kolei niedostateczna supresja TSH u pacjentów wysokiego ryzyka może zwiększać prawdopodobieństwo nawrotu. Wyzwaniem jest również długoterminowe przestrzeganie zaleceń przez pacjentów oraz radzenie sobie z działaniami niepożądanymi supresji TSH.

Istotnym elementem terapii okresowej jest także leczenie i monitorowanie powikłań po terapii jodem radioaktywnym, takich jak suchość w jamie ustnej (sialoadenitis), zaburzenia smaku czy przejściowe obniżenie liczby krwinek. W niektórych przypadkach stosuje się leki wspomagające jak pilokarpiną (Salagen) w przypadku suchości jamy ustnej czy preparaty witaminowe wspierające układ odpornościowy.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl