Leki w grupie
„leki stosowane w leczeniu niewydolności nerek”

Leki stosowane w leczeniu niewydolności nerek obejmują szeroki zakres preparatów farmaceutycznych, które mają na celu łagodzenie objawów, spowalnianie progresji choroby oraz leczenie powikłań związanych z upośledzeniem funkcji nerek. Terapia jest dobierana indywidualnie w zależności od stadium niewydolności nerek, przyczyny schorzenia oraz współistniejących chorób pacjenta.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego, które często towarzyszy niewydolności nerek, stosuje się inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) jak enalapril (Enarenal), ramipril (Tritace) czy perindopril (Prestarium) oraz antagonisty receptora angiotensyny II (sartany) jak losartan (Cozaar), telmisartan (Micardis) czy walsartan (Diovan). Leki te nie tylko obniżają ciśnienie tętnicze, ale również zmniejszają białkomocz i spowalniają progresję niewydolności nerek.

W kontroli gospodarki wapniowo-fosforanowej stosuje się związki wiążące fosforany w przewodzie pokarmowym, takie jak węglan wapnia (Calperos), sewelamer (Renvela) czy węglan lantanu (Fosrenol), a także aktywne metabolity witaminy D jak alfakalcydol (Alfadiol) i kalcytriol (Rocaltrol), które zapobiegają rozwojowi wtórnej nadczynności przytarczyc.

Leczenie niedokrwistości nerkopochodnej opiera się na stosowaniu preparatów żelaza (np. Ferrum Lek, Ferro-Gradumet) oraz czynników stymulujących erytropoezę, takich jak epoetyna alfa (Eprex), epoetyna beta (NeoRecormon) czy darbepoetyna alfa (Aranesp), które stymulują produkcję czerwonych krwinek.

W leczeniu kwasicy metabolicznej stosuje się doustne preparaty wodorowęglanu sodu (Soda Bicarb), które pomagają utrzymać prawidłowe pH krwi. Przy hiperkaliemii można zastosować jonowymienniki, jak polistyrenosulfonian sodowy (Resonium A) czy polistyrenosulfonian wapniowy (Calcium Resonium).

Diuretyki są stosowane w celu kontroli przewodnienia i nadciśnienia, przy czym w zaawansowanej niewydolności nerek skuteczne są przede wszystkim diuretyki pętlowe, takie jak furosemid (Furosemidum) czy torasemid (Trifas).

Największą zaletą odpowiednio dobranej farmakoterapii niewydolności nerek jest możliwość spowolnienia progresji choroby i odsunięcia w czasie konieczności rozpoczęcia leczenia nerkozastępczego. Ponadto, właściwe leczenie powikłań poprawia jakość życia pacjentów i zmniejsza ryzyko hospitalizacji.

Największym niebezpieczeństwem związanym ze stosowaniem leków w niewydolności nerek jest ich potencjalna nefrotoksyczność oraz konieczność modyfikacji dawek wielu preparatów ze względu na zmniejszony klirens nerkowy. Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) czy aminoglikozydy, mogą przyspieszyć progresję choroby nerek i należy ich unikać lub stosować z dużą ostrożnością.

W zaawansowanych stadiach niewydolności nerek lub w przypadku niewydolności schyłkowej konieczne staje się leczenie nerkozastępcze, które obejmuje dializoterapię (hemodializę lub dializę otrzewnową) oraz przeszczepienie nerki. W dializoterapii stosuje się specjalistyczny sprzęt i płyny dializacyjne, a po przeszczepieniu nerki niezbędne jest leczenie immunosupresyjne (takrolimus, cyklosporyna, mykofenolan mofetylu, steroidy).

Lista leków w tej grupie

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl