Leki w grupie
„leki antycholinergiczne”

Leki antycholinergiczne (cholinolityczne) to grupa substancji blokujących receptory muskarynowe dla acetylocholiny, przez co hamują przekaźnictwo cholinergiczne w układzie parasympatycznym. Działanie tych leków polega na zmniejszeniu napięcia mięśni gładkich narządów wewnętrznych, redukcji wydzielania gruczołów egzokrynnych oraz wpływie na ośrodkowy układ nerwowy.

Grupa leków antycholinergicznych obejmuje substancje czynne takie jak: atropina, hioscyna (skopolamina), glikopironium, ipratropium, tiotropium, umeklidynium, aklidynium, tryksylofenidyl, benzatropina, biperyden, oksybutynina, solifenacyna, tolterodyna, darifenacyna, fezoterodyna. W Polsce dostępne są preparaty handlowe zawierające te substancje, np.: Atropinum Sulfuricum (atropina), Scopolan (hioscyna), Seebri Breezhaler (glikopironium), Atrovent (ipratropium), Spiriva (tiotropium), Incruse (umeklidynium), Bretaris Genuair (aklidynium), Akineton (biperyden), Ditropan, Driptane (oksybutynina), Vesicare (solifenacyna), Detrusitol (tolterodyna), Emselex (darifenacyna), Toviaz (fezoterodyna).

Wśród najważniejszych leków antycholinergicznych wymienić należy ipratropium i tiotropium stosowane w chorobach obturacyjnych płuc, solifenacynę i tolterodynę wykorzystywane w leczeniu pęcherza nadreaktywnego, atropinę znajdującą zastosowanie w anestezjologii i okulistyce oraz biperydenu używanego w chorobie Parkinsona.

Główną zaletą stosowania leków antycholinergicznych jest ich skuteczność w terapii wielu schorzeń, w tym: astmy oskrzelowej, POChP (poprzez rozszerzenie oskrzeli), zespołu pęcherza nadreaktywnego (przez zmniejszenie skurczów wypieracza), choroby Parkinsona (poprzez przywrócenie równowagi między układami cholinergicznym i dopaminergicznym), a także jako środki rozkurczowe w stanach spastycznych przewodu pokarmowego, dróg żółciowych i moczowych. Stanowią również istotny element premedykacji przed zabiegami operacyjnymi.

Leki antycholinergiczne wiążą się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, co stanowi największe niebezpieczeństwo ich stosowania. Obejmują one: suchość w ustach, zaburzenia widzenia, zatrzymanie moczu, tachykardię, zaparcia, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, zaburzenia termoregulacji, a przy większych dawkach – pobudzenie psychoruchowe, dezorientację, halucynacje, a nawet majaczenie antycholinergiczne. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych, pacjentów z jaskrą, przerostem prostaty i chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Leki antycholinergiczne można podzielić na kilka podgrup uwzględniając ich selektywność wobec receptorów muskarynowych, pochodzenie czy zastosowanie kliniczne. Najważniejsze podgrupy to: naturalne alkaloidy tropanowe (atropina, skopolamina), syntetyczne leki antycholinergiczne, leki selektywne wobec określonych podtypów receptorów muskarynowych (np. M3-selektywne stosowane w leczeniu OAB), leki działające obwodowo (np. ipratropium, glikopironium nieprzechodzące przez barierę krew-mózg) oraz leki o działaniu ośrodkowym (np. triheksyfenidyl, biperyden stosowane w chorobie Parkinsona).

Lista leków w tej grupie

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl