zespół pęcherza nadreaktywnego
Wskazanie

Zespół pęcherza nadreaktywnego (Overactive Bladder Syndrome, OAB) to zaburzenie czynnościowe dolnych dróg moczowych charakteryzujące się parciami naglącymi, zwykle towarzyszącą im częstomoczem, nykturią, z lub bez nietrzymania moczu. Schorzenie to dotyka około 16-17% dorosłej populacji, częściej występuje u kobiet i osób starszych, znacząco obniżając jakość życia pacjentów.

Leczenie OAB powinno być stopniowane, zaczynając od terapii behawioralnej, obejmującej trening pęcherza, modyfikację stylu życia i ćwiczenia mięśni dna miednicy. W farmakoterapii stosuje się przede wszystkim leki antymuskarynowe, jak: solifenacyna (Vesicare, Solifenacin Stada, Vesisol), tolterodyna (Detrusitol, Uroflow), darifenacyna (Emselex), fezoterodyna (Toviaz) oraz trospium (Spasmex, Urozellin). Alternatywą są β3-adrenomimetyki, z mirabegronu (Betmiga) jako głównym przedstawicielem tej grupy.

W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne stosuje się metody inwazyjne, takie jak iniekcje toksyny botulinowej do ściany pęcherza moczowego (Botox), neuromodulację nerwów krzyżowych lub, w najcięższych przypadkach, zabiegi chirurgiczne zwiększające pojemność pęcherza.

Największe trudności w leczeniu OAB obejmują częste występowanie działań niepożądanych leków antymuskarynowych (suchość w ustach, zaparcia, nieostre widzenie, zaburzenia poznawcze u osób starszych), które prowadzą do niskiej adherencji terapeutycznej. Problem stanowi także oporność na leczenie u około 30% pacjentów, konieczność długotrwałej terapii oraz współistnienie innych zaburzeń urologicznych, jak przeszkoda podpęcherzowa u mężczyzn. Istotnym wyzwaniem pozostaje również odpowiednia diagnostyka różnicowa, gdyż objawy OAB mogą towarzyszyć innym schorzeniom, takim jak infekcje układu moczowego, nowotwory czy zaburzenia neurologiczne.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl