naglące nietrzymanie moczu
Wskazanie

Naglące nietrzymanie moczu (NNM) to podtyp zespołu pęcherza nadreaktywnego, charakteryzujący się mimowolnym wyciekiem moczu poprzedzonym nagłym, trudnym do opanowania parciem na mocz. Dotyczy częściej kobiet, jednak występuje również u mężczyzn, a jego częstość wzrasta z wiekiem. Podstawową przyczyną jest nadmierna aktywność mięśnia wypieracza pęcherza moczowego, która może wynikać z zaburzeń neurologicznych, infekcji dróg moczowych, kamicy pęcherza lub przeszkody podpęcherzowej.

W leczeniu farmakologicznym NNM stosuje się przede wszystkim leki antycholinergiczne, które hamują skurcze mięśnia wypieracza. W Polsce dostępne są m.in.: Vesicare (solifenacyna), Detrusitol (tolterodyna), Emselex (darifenacyna), Uroflow (trospium), Ditropan (oksybutynina). Nowszą grupą leków są β3-adrenomimetyki, jak Betmiga (mirabegron) czy Vesiker (wibrengron), które relaksują mięsień wypieracz bez efektów antycholinergicznych. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne stosuje się iniekcje toksyny botulinowej do mięśnia wypieracza (preparat Botox).

Wśród niefarmakologicznych metod leczenia istotną rolę odgrywa trening pęcherza moczowego, ćwiczenia mięśni dna miednicy oraz neuromodulacja. W ciężkich przypadkach rozważa się leczenie operacyjne, np. augmentację pęcherza moczowego.

Największe trudności w leczeniu naglącego nietrzymania moczu wiążą się z nieprzestrzeganiem zaleceń przez pacjentów z powodu działań niepożądanych leków antycholinergicznych (suchość w ustach, zaparcia, nieostre widzenie, senność). Ponadto terapia często wymaga długotrwałego stosowania, co obniża compliance. Istotnym wyzwaniem jest również współwystępowanie różnych typów nietrzymania moczu, co wymaga złożonego podejścia terapeutycznego. U osób starszych dodatkową trudność stanowią interakcje lekowe oraz choroby współistniejące, które mogą ograniczać możliwości farmakoterapii.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl