zespół nadreaktywnego pęcherza
Wskazanie
Zespół nadreaktywnego pęcherza (ang. overactive bladder, OAB) to schorzenie charakteryzujące się występowaniem parć naglących na mocz, z towarzyszącą lub nie nietrzymaniem moczu, zwykle z częstomoczem i nokturią. Występuje u około 16-17% dorosłej populacji, częściej u kobiet, a jego częstość wzrasta z wiekiem.
Diagnostyka zespołu nadreaktywnego pęcherza opiera się głównie na wywiadzie lekarskim, dzienniku mikcji oraz badaniu urodynamicznym, które pozwala zidentyfikować mimowolne skurcze wypieracza pęcherza moczowego. Ważne jest wykluczenie innych przyczyn dolegliwości, takich jak infekcje dróg moczowych, guzy pęcherza, kamica czy przeszkoda podpęcherzowa.
W leczeniu farmakologicznym zespołu nadreaktywnego pęcherza stosuje się przede wszystkim leki antymuskarynowe (cholinolityczne), które zmniejszają kurczliwość mięśnia wypieracza. Do najczęściej stosowanych w Polsce preparatów należą: Vesicare (solifenacyna), Uroflow (tolterodyna), Ditropan (oksybutynina), Emselex (darifenacyna) oraz Toviaz (fezoterodyna). Alternatywą dla leków antymuskarynowych jest mirabegron (Betmiga), który jest agonistą receptorów β3-adrenergicznych.
W przypadku oporności na leczenie farmakologiczne stosuje się terapie drugiej linii, takie jak iniekcje toksyny botulinowej do ściany pęcherza (Botox), neuromodulację nerwów krzyżowych lub zabiegi operacyjne. Ważnym elementem terapii jest również trening pęcherza moczowego oraz ćwiczenia mięśni dna miednicy.
Największe trudności w leczeniu zespołu nadreaktywnego pęcherza wiążą się z występowaniem działań niepożądanych leków antymuskarynowych, takich jak suchość w jamie ustnej, zaparcia, nieostre widzenie czy senność, które często prowadzą do przerwania terapii przez pacjentów. Dodatkowo, u osób starszych leki te mogą powodować zaburzenia funkcji poznawczych. Wyzwaniem jest również przewlekły charakter schorzenia, wymagający długotrwałego stosowania leków oraz częsty brak pełnej odpowiedzi na dostępne metody leczenia, co znacząco wpływa na jakość życia pacjentów.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Darifenacin Aristo – Tabletki o przedłużonym uwalnianiu – 15 mg
Produkt leczniczy zawiera daryfenacynę w postaci bromowodorku w dawkach 7,5 mg lub 15 mg w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu. Stosowany jest w objawowym leczeniu naglącego nietrzymania moczu, zwiększonej częstości oddawania moczu oraz nagłego parcia na mocz u dorosłych z zespołem nadreaktywnego pęcherza. Tabletki charakteryzują się powlekanym, okrągłym kształtem i różną barwą w zależności od dawki. Środek pomaga kontrolować objawy związane z nadreaktywnością pęcherza moczowego.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Darifenacin Aristo – Tabletki o przedłużonym uwalnianiu – 7,5 mg
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawierają daryfenacynę bromowodorek w dawkach 7,5 mg lub 15 mg. Lek stosowany jest u dorosłych do objawowego leczenia naglącego nietrzymania moczu, zwiększonej częstości oddawania moczu oraz nagłego parcia na mocz. Pomaga w łagodzeniu objawów zespołu nadreaktywnego pęcherza. Tabletki mają postać okrągłych, powlekanych tabletek o różnej barwie w zależności od dawki.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku