Leki w grupie
„antagonisty receptora 5-HT3”

Antagonisty receptora 5-HT3 to grupa leków przeciwwymiotnych, które selektywnie blokują receptory serotoninowe 5-HT3 w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Ich działanie polega na hamowaniu przekaźnictwa serotoninergicznego w obszarze chemoreceptorowej strefy wyzwalającej (CTZ) w pniu mózgu oraz w zakończeniach nerwowych w przewodzie pokarmowym, co skutecznie zapobiega nudnościom i wymiotom.

Główne substancje czynne z tej grupy to: ondansetron (Zofran, Ondansetron Accord, Setronon), granisetron (Kytril, Graniger), tropisetron (Navoban), dolasetron (Anzemet) oraz palonosetron (Aloxi) – przedstawiciel drugiej generacji o znacznie dłuższym okresie półtrwania. Najbardziej rozpowszechnionymi w Polsce preparatami są ondansetron oraz granisetron, dostępne w formie doustnej i pozajelitowej.

Leki te znalazły szerokie zastosowanie w zapobieganiu i leczeniu nudności i wymiotów związanych z chemioterapią przeciwnowotworową (szczególnie wysoko emetogenną), radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym. Największą zaletą antagonistów receptora 5-HT3 jest ich wysoka skuteczność w zapobieganiu wymiotom ostrym (występującym w ciągu pierwszych 24 godzin po chemioterapii) oraz znacznie lepszy profil bezpieczeństwa w porównaniu do tradycyjnych leków przeciwwymiotnych.

Antagonisty 5-HT3 mogą być stosowane jako monoterapia lub, co częściej, w skojarzeniu z innymi lekami przeciwwymiotnymi (np. kortykosteroidami czy antagonistami receptora NK1) dla osiągnięcia optymalnej kontroli nudności i wymiotów. Leki nowszej generacji, jak palonosetron, wykazują dodatkowo większą skuteczność w zapobieganiu wymiotom opóźnionym.

Do najczęstszych działań niepożądanych należą: bóle głowy, zaparcia, niewielkie zmiany w EKG (wydłużenie odstępu QT), zawroty głowy i senność. Istotnym niebezpieczeństwem jest możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny (np. SSRI, SNRI). U pacjentów z niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność i rozważyć modyfikację dawkowania.

W obrębie tej grupy można wyróżnić antagonistów pierwszej generacji (ondansetron, granisetron, tropisetron, dolasetron) oraz drugiej generacji (palonosetron), różniące się przede wszystkim siłą wiązania z receptorem oraz czasem działania. Palonosetron charakteryzuje się ponad 100-krotnie większym powinowactwem do receptora 5-HT3 oraz znacznie dłuższym okresem półtrwania (około 40 godzin, w porównaniu do 3-9 godzin dla leków pierwszej generacji), co przekłada się na możliwość podawania go rzadziej i lepszą kontrolę wymiotów opóźnionych.

Lista leków w tej grupie

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl