nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią
Wskazanie
Nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią stanowią jedne z najbardziej uciążliwych działań niepożądanych leczenia przeciwnowotworowego. Występują one u 70-80% pacjentów poddawanych chemioterapii, przy czym nasilenie objawów zależy od potencjału emetogennego zastosowanych leków cytostatycznych. Wyróżnia się nudności i wymioty ostre (występujące w ciągu pierwszych 24h), opóźnione (po 24h, trwające nawet do 5 dni) oraz wyprzedzające (pojawiające się przed podaniem kolejnego cyklu chemioterapii).
W leczeniu nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią stosuje się kilka grup leków. Podstawową grupę stanowią antagoniści receptora 5-HT3 (setrony), takie jak: Ondansetron (Zofran, Ondansetron Accord, Ondansetron Kabi), Granisetron (Granudron), Palonosetron (Aloxi, Palonosetron Accord). Drugą istotną grupę stanowią antagoniści receptora NK1, np. Aprepitant (Emend), Netupitant (w połączeniu z palonosetronem jako Akynzeo). Powszechnie stosowane są również kortykosteroidy, głównie Deksametazon (Dexamethasone WZF, Pabi-Dexamethason).
W profilaktyce i leczeniu wymiotów wywołanych chemioterapią o wysokim potencjale emetogennym zaleca się terapię skojarzoną złożoną z antagonisty receptora 5-HT3, antagonisty receptora NK1 oraz deksametazonu. W przypadku chemioterapii o umiarkowanym potencjale emetogennym standardem jest dwulekowa kombinacja antagonisty 5-HT3 z deksametazonem. Jako leki dodatkowe stosuje się olanzapinę (Zolafren, Olzapin), metoklopramid (Metoclopramidum WZF), tietylperazynę (Torecan) oraz lorazepam (Lorafen).
Największą trudnością w leczeniu nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią jest postępowanie w przypadku wymiotów opornych na standardowe leczenie przeciwwymiotne. Problemem jest również skuteczne zapobieganie wymiotom opóźnionym, które często są niedoszacowane przez personel medyczny. Wyzwanie stanowi także indywidualizacja leczenia przeciwwymiotnego u pacjentów z czynnikami ryzyka (młody wiek, płeć żeńska, wcześniejsze doświadczenia z chorobą lokomocyjną). Dodatkowym utrudnieniem może być nieodpowiednie stosowanie się pacjentów do zaleceń dotyczących przyjmowania leków przeciwwymiotnych w warunkach domowych.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań – Roztwór do wstrzykiwań – 2 mg/ml
Preparat zawiera ondansetron w postaci chlorowodorku dwuwodnego, dostępny jako klarowny, bezbarwny roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 2 mg/ml. Stosowany jest w leczeniu oraz profilaktyce nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią, radioterapią oraz po operacjach. Lek jest przeznaczony zarówno dla dorosłych, jak i dzieci powyżej określonego wieku, odpowiednio dla chemioterapii oraz pooperacyjnych dolegliwości. Jego działanie pomaga skutecznie zwalczać niepożądane objawy związane z terapiami onkologicznymi i zabiegami chirurgicznymi.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ondansetron Kabi – Roztwór do infuzji – 0,16 mg/ml
Jest to roztwór do infuzji zawierający ondansetron chlorowodorek dwuwodny, stosowany w dawkach 0,08 mg/ml lub 0,16 mg/ml. Lek działa przeciw nudnościom i wymiotom wywołanym chemioterapią lub radioterapią. Stosuje się go również w profilaktyce i leczeniu nudności oraz wymiotów pooperacyjnych. Preparat jest przeznaczony zarówno dla dorosłych, jak i dzieci powyżej 6 miesięcy (chemioterapia) lub 1 miesiąca (pooperacyjne).
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ondansetron Kabi – Roztwór do infuzji – 0,08 mg/ml
Jest to roztwór do infuzji zawierający ondansetron w postaci chlorowodorku dwuwodnego, dostępny w stężeniach 0,08 mg/ml i 0,16 mg/ml. Substancją pomocniczą jest m.in. sód, a jego pH wynosi od 3,3 do 4,0. Preparat stosuje się w leczeniu i zapobieganiu nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią, radioterapią oraz po operacjach. Może być stosowany u dorosłych, dzieci oraz młodzieży, w zależności od wieku i wskazań klinicznych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku