Leki w grupie
„leki stosowane w hemofilii”

Leki stosowane w hemofilii to grupa preparatów mających na celu zapobieganie i leczenie krwawień u pacjentów z hemofilią – wrodzoną skazą krwotoczną spowodowaną niedoborem czynników krzepnięcia. Głównym celem terapii jest uzupełnienie brakujących czynników krzepnięcia oraz wspieranie procesu hemostazy.

Najważniejszą grupę leków stanowią koncentraty czynników krzepnięcia. W hemofilii A (niedobór czynnika VIII) stosuje się koncentraty rekombinowanego czynnika VIII (oktokog alfa – Advate, Kogenate, NovoEight; turoktokog alfa – NovoEight; simoktokot alfa – Nuwiq) oraz koncentraty osoczopochodnego czynnika VIII (Beriate, Immunate, Octanate). W hemofilii B (niedobór czynnika IX) stosuje się koncentraty rekombinowanego czynnika IX (nonakog alfa – BeneFIX; eftrenonakog alfa – Alprolix) oraz koncentraty osoczopochodnego czynnika IX (Berinin, Immunine).

Istotną innowacją w leczeniu hemofilii są preparaty o przedłużonym działaniu (EHL – Extended Half-Life), które zapewniają dłuższą ochronę przed krwawieniami przy rzadszych podaniach. Przykładami są: efmoroktokog alfa (Elocta), damoktokog alfa pegol (Jivi) dla hemofilii A oraz albutrepenonakog alfa (Idelvion) i eftrenonakog alfa (Alprolix) dla hemofilii B.

Przełomem w leczeniu hemofilii są leki nieoparte na czynnikach krzepnięcia. Emicizumab (Hemlibra) to bispecyficzne przeciwciało monoklonalne naśladujące działanie czynnika VIII, stosowane w hemofilii A, również u pacjentów z inhibitorem. Inne innowacyjne terapie obejmują fitusiran (wyciszający gen antytrombiny), concizumab (przeciwciało anty-TFPI) czy inhibitory szlaku białka C.

W nagłych przypadkach oraz u pacjentów z inhibitorami stosuje się koncentraty aktywowanych czynników zespołu protrombiny (aPCC) jak FEIBA oraz rekombinowany czynnik VII (eptakog alfa – NovoSeven), które omijają klasyczną kaskadę krzepnięcia.

Największą zaletą nowoczesnych terapii jest możliwość prowadzenia profilaktyki, która znacząco zmniejsza liczbę samoistnych wylewów, chroni stawy przed artropatią hemofilową i poprawia jakość życia pacjentów. Leki o przedłużonym działaniu i emicizumab (podawany podskórnie) znacząco zmniejszyły uciążliwość leczenia poprzez redukcję częstości podań.

Niebezpieczeństwa związane z terapią obejmują ryzyko powstawania inhibitorów (alloprzeciwciał neutralizujących czynnik VIII lub IX), które występują u 20-30% pacjentów z ciężką hemofilią A i 3-5% pacjentów z hemofilią B. Ponadto, istnieje teoretyczne ryzyko powikłań zakrzepowych, szczególnie przy stosowaniu leków omijających i nowych terapii, a także ryzyko reakcji alergicznych. Historycznie, koncentraty osoczopochodne wiązały się z ryzykiem przeniesienia zakażeń wirusowych, jednak współczesne metody inaktywacji wirusów praktycznie wyeliminowały to zagrożenie.

Uzupełniająco w leczeniu hemofilii stosuje się także kwas traneksamowy (Exacyl, Cyclokapron) – lek antyfibrynolityczny, który zapobiega rozpuszczaniu skrzepów, szczególnie przydatny w krwawieniach z błon śluzowych i zabiegach stomatologicznych, oraz desmopresynę (Minirin) – syntetyczny analog wazopresyny, który zwiększa uwalnianie endogennego czynnika VIII i czynnika von Willebranda, stosowany głównie w łagodnej hemofilii A.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl