Leki w grupie
„inhibitory fosfodiesterazy III”

Inhibitory fosfodiesterazy III (PDE III) to grupa leków o działaniu inotropowym dodatnim i wazodylatacyjnym. Mechanizm ich działania polega na hamowaniu enzymu fosfodiesterazy typu III, co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP). Podwyższony poziom cAMP powoduje wzrost stężenia wapnia w komórkach mięśnia sercowego, co zwiększa siłę skurczu serca, a jednocześnie rozszerza naczynia krwionośne, zmniejszając obciążenie następcze.

Do głównych inhibitorów fosfodiesterazy III należą: milrinon (w Polsce dostępny jako Corotrope), enoximon (Perfan), amrinon (nie jest dostępny w Polsce), a także pimobendan (Vetmedin, stosowany głównie w weterynarii). Poza tymi lekami o bezpośrednim działaniu inotropowym, do inhibitorów PDE III zalicza się także leki przeciwpłytkowe, takie jak cilostazol (Cilozek, Noclaud).

Największą zaletą inhibitorów PDE III jest ich zdolność do jednoczesnego zwiększania kurczliwości mięśnia sercowego i zmniejszania oporu naczyniowego. Ta unikalna kombinacja efektów czyni je szczególnie przydatnymi w leczeniu ostrej zdekompensowanej niewydolności serca, zwłaszcza gdy towarzyszy jej niskie ciśnienie tętnicze, które wyklucza stosowanie innych leków wazoaktywnych. Ponadto, w przeciwieństwie do beta-adrenomimetyków, inhibitory PDE III nie zwiększają znacząco zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.

Wśród najważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem inhibitorów PDE III wymienia się zwiększone ryzyko arytmii komorowych oraz możliwość nasilenia niedokrwienia mięśnia sercowego. Długotrwałe stosowanie tych leków w przewlekłej niewydolności serca wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, dlatego obecnie są one zalecane głównie w terapii krótkoterminowej. Mogą również powodować hipotonię, ból głowy oraz trombocytopenię.

Inhibitory PDE III można podzielić na dwie główne podgrupy: pochodne bipirydynowe (np. milrinon, amrinon) oraz pochodne imidazolowe (np. enoximon). Pierwsza grupa charakteryzuje się silniejszym działaniem inotropowym, podczas gdy druga wykazuje bardziej zrównoważone działanie na serce i naczynia. Dodatkowo, ze względu na zastosowanie kliniczne, można wyróżnić inhibitory PDE III stosowane w leczeniu niewydolności serca (tzw. inotropowe) oraz używane jako leki przeciwpłytkowe (np. cilostazol).