Leki w grupie
„leki do skleroterapii”

Leki do skleroterapii to środki chemiczne stosowane w zabiegach skleroterapii, czyli metody leczenia polegającej na wprowadzeniu substancji obliterującej (sklerozującej) do światła naczyń żylnych, co prowadzi do ich zamknięcia. Skleroterapia jest wykorzystywana głównie w leczeniu żylaków kończyn dolnych, pajączków naczyniowych, żył siatkowatych oraz hemoroidów.

Mechanizm działania tych leków polega na wywołaniu kontrolowanego uszkodzenia śródbłonka naczyniowego, co inicjuje proces zapalny, prowadzący do zwłóknienia i ostatecznego zamknięcia naczynia. Efektem jest przekierowanie przepływu krwi do naczyń głębszych i prawidłowo funkcjonujących, co zmniejsza objawy niewydolności żylnej i poprawia estetykę skóry.

Do najważniejszych substancji sklerozujących należą: polidokanol (nazwa handlowa: Aethoxysklerol), lauromakrogol 400, tetradecylosiarczan sodu (STS, Sotradecol, Fibrovein), jodek potasu, nadtlenek wodoru, gliceryna oraz chlorek sodu hipertoniczny. W Polsce najczęściej stosowanym preparatem jest polidokanol w różnych stężeniach (od 0,25% do 3%), dostępny pod nazwą Aethoxysklerol.

Leki do skleroterapii można podzielić na dwie główne grupy: detergenty (np. polidokanol, STS) oraz roztwory hiperosmotyczne (np. roztwór glukozy, chlorek sodu hipertoniczny). Detergenty działają poprzez uszkodzenie błon komórkowych śródbłonka, podczas gdy roztwory hiperosmotyczne wywołują odwodnienie komórek śródbłonka i ich zniszczenie.

Największą zaletą stosowania leków do skleroterapii jest małoinwazyjność procedury, brak konieczności znieczulenia ogólnego, krótki czas zabiegu oraz szybki powrót do codziennych aktywności. Ponadto, w porównaniu z metodami chirurgicznymi, skleroterapia wiąże się z mniejszym ryzykiem powikłań i jest znacznie tańsza.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków do skleroterapii obejmują ryzyko reakcji alergicznych (w tym wstrząsu anafilaktycznego), martwicy skóry w miejscu podania, zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej oraz zaburzeń neurologicznych (w przypadku przedostania się środka do krążenia mózgowego). Możliwe są również przebarwienia skóry, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych oraz formowanie się teleangiektazji matowych. Dlatego zabiegi skleroterapii powinny być wykonywane wyłącznie przez doświadczonych specjalistów.

W praktyce klinicznej stosuje się różne techniki skleroterapii: klasyczną skleroterapię płynną, skleroterapię piankową (foam-form) oraz skleroterapię pod kontrolą USG. Wybór techniki oraz stężenia leku zależy od wielkości i rodzaju leczonych naczyń oraz doświadczenia lekarza wykonującego zabieg.

Lista leków w tej grupie

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl