wrzodziejące zapalenie jelita grubego
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) to przewlekła choroba zapalna jelit o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się nawracającymi epizodami zapalenia błony śluzowej jelita grubego. Proces zapalny obejmuje warstwę śluzową i podśluzową, zazwyczaj rozpoczyna się w odbytnicy i rozprzestrzenia się proksymalnie, w sposób ciągły na pozostałe odcinki jelita grubego.
Etiologia WZJG nie jest w pełni poznana, jednak w jej patogenezie istotną rolę odgrywają czynniki genetyczne, środowiskowe oraz zaburzenia mikrobioty jelitowej prowadzące do nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej. Choroba najczęściej ujawnia się między 15. a 30. rokiem życia, z drugim szczytem zachorowań po 60. roku życia.
Klinicznie WZJG manifestuje się krwawą biegunką, bólami brzucha, uczuciem parcia na stolec oraz ogólnymi objawami, takimi jak osłabienie czy utrata masy ciała. Ciężkość objawów koreluje z zasięgiem i nasileniem zmian zapalnych. Poza jelitem grubym mogą występować manifestacje pozajelitowe dotyczące stawów, skóry, oczu czy dróg żółciowych.
Diagnostyka opiera się na badaniach endoskopowych (kolonoskopia z pobraniem wycinków), badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (aminosalicylany, kortykosteroidy, leki immunosupresyjne, leki biologiczne), a w przypadkach opornych na leczenie lub powikłań – interwencję chirurgiczną. Długotrwały przebieg WZJG wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka jelita grubego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pentasa 2 g
Pentasa w postaci granulatu o przedłużonym uwalnianiu zawiera 2 g mesalazyny i jest wskazana do leczenia łagodnej i umiarkowanej postaci wrzodziejącego zapalenia jelita grubego oraz choroby Crohna, zarówno w fazie aktywnej, jak i w celu podtrzymania remisji. Granulat umożliwia stopniowe uwalnianie substancji czynnej wzdłuż całego przewodu pokarmowego, co pozwala na skuteczne działanie w miejscach objętych procesem zapalnym, zarówno w proksymalnych, jak i dystalnych odcinkach jelita. Precyzyjne dawkowanie jest możliwe dzięki saszetkom zawierającym 2 g mesalazyny, co umożliwia indywidualizację terapii zgodnie z potrzebami pacjenta.
adherencja pacjenta, aktywna postać choroby Crohna, choroba Crohna, choroba zapalna jelit, działanie niepożądane, granulat o przedłużonym uwalnianiu, łagodna i umiarkowana postać wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, mesalazyna, monitorowanie przebiegu leczenia, proces zapalny, przewód pokarmowy, remisja, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vixam 75 mg
Klopidogrel, oceniany w badaniach klinicznych na ponad 42 000 pacjentów, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 325 mg/dobę. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, z częstością 9,3% w badaniu CAPRIE, przy czym ciężkie krwawienia występowały u 1,4% pacjentów leczonych klopidogrelem i 1,6% przyjmujących ASA. W badaniu CURE zaobserwowano zależność częstości dużych krwawień od dawki ASA stosowanej w skojarzeniu z klopidogrelem: dla ASA <100 mg 2,6% vs. 2,0%, dla ASA 100-200 mg 3,5% vs. 2,3%, a dla ASA >200 mg 4,9% vs. 4,0% (klopidogrel+ASA vs. placebo+ASA). Ryzyko krwawień zmniejszało się w czasie trwania terapii, a u pacjentów planowanych do operacji wieńcowego przeszczepu omijającego zaleca się odstawienie klopidogrelu co najmniej 5 dni przed zabiegiem, aby ograniczyć ryzyko krwawień okołooperacyjnych. W badaniach CLARITY i COMMIT częstość dużych krwawień była niska i porównywalna między grupami leczonymi klopidogrelem+ASA a placebo+ASA (odpowiednio 1,3% vs. 1,1% i 0,6% vs. 0,5%).
agranulocytoza, choroba posurowicza, ciężka małopłytkowość, ciężka neutropenia, ciężki krwotok, granulocytopenia, incydent krwotoczny, klopidogrel, krwawienie dosiatkówkowe, krwawienie dostawowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiak, krwiomocz, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, limfocytowe zapalenie jelita grubego, liszaj płaski, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, przeszczep wieńcowy omijający, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie smaku, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Iryt – Etiologia i przyczyny
Iryt, czyli zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej oka, jest najczęstszą formą zapalenia błony naczyniowej, z około 50-70% przypadków o etiologii idiopatycznej. Idiopatyczny iryt może mieć charakter jednorazowy lub nawracający, a mechanizm jego powstawania często wiąże się z podłożem autoimmunologicznym. Drugą najczęstszą przyczyną jest obecność antygenu HLA-B27, która zwiększa ryzyko rozwoju irytu około 15-krotnie i odpowiada za 40-70% przypadków, charakteryzując się ostrym, jednostronnym przebiegiem i częstymi nawrotami. Inne istotne etiologie obejmują choroby autoimmunologiczne (np. seronegatywne spondyloartropatie, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, sarkoidozę, toczeń rumieniowaty układowy), infekcje (wirusy HSV, VZV, CMV; bakterie: kiła, gruźlica, borelioza; pasożyty: toksoplazmoza) oraz urazy oka, które odpowiadają za około 20% przypadków. Mechanizmy patogenetyczne obejmują reakcje nadwrażliwości, odkładanie kompleksów immunologicznych oraz miejscową odpowiedź zapalną indukowaną przez produkty martwicze i kontaminację mikrobiologiczną.
abrazja rogówki, antygen HLA-B27, bisfosfonian, borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba kociego pazura, choroba Leśniowskiego-Crohna, cidofovir, fluorochinolon, gruźlica, histoplazmoza, idiopatyczny, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor punktów kontrolnych, iryt, kandydoza, kiła, kompleks immunologiczny, lek antyangiogenny, łuszczycowe zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, oparzenie chemiczne, półpasiec oczny, rifabutyna, sarkoidoza, spondyloartropatia seronegatywna, stwardnienie rozsiane, sulfonamid, tępy uraz oka, toczeń rumieniowaty układowy, toksokaroza, toksoplazmoza, uraz penetrujący, wirus cytomegalii, wirus opryszczki pospolitej, wirus półpaśca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej oka, zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Crohnax 1000 mg
Lek CROHNAX w postaci czopków zawiera mesalazynę (kwas 5-aminosalicylowy) w dawkach 500 mg lub 1000 mg i jest przeznaczony do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego z lokalizacją zmian w odbytnicy. Postać czopków umożliwia miejscowe działanie przeciwzapalne, co pozwala na wysokie stężenie substancji czynnej bezpośrednio w błonie śluzowej odbytnicy, minimalizując jednocześnie ekspozycję ogólnoustrojową i potencjalne działania niepożądane. Lek jest wskazany szczególnie u pacjentów z izolowanym zapaleniem odbytnicy (proctitis ulcerosa) oraz dystalną postacią wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, gdzie zmiany chorobowe ograniczone są do odbytnicy. Dawkowanie powinno być dostosowane do nasilenia objawów i rozległości zmian zapalnych, z możliwością stosowania 500 mg w lżejszych przypadkach oraz 1000 mg w umiarkowanych i cięższych postaciach choroby.
Stosowanie czopków CROHNAX pozwala na skuteczne leczenie miejscowe, które może być stosowane zarówno w monoterapii, jak i jako uzupełnienie leczenia doustnego u pacjentów z bardziej rozległymi zmianami. Wybór dawki powinien być dokonany przez lekarza specjalistę, uwzględniając indywidualną sytuację kliniczną pacjenta oraz odpowiedź na dotychczasowe leczenie. Miejscowe podanie mesalazyny w formie czopków zapewnia wysoką koncentrację leku w miejscu zapalenia, co przekłada się na efektywność terapii i ograniczenie ryzyka działań niepożądanych związanych z działaniem ogólnoustrojowym. CROHNAX stanowi zatem wartościową opcję terapeutyczną w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego z zajęciem odbytnicy.
absorpcja ogólnoustrojowa, błona śluzowa odbytnicy, dystalny odcinek przewodu pokarmowego, działania niepożądane, działanie przeciwzapalne, kwas 5-aminosalicylowy, mesalazyna, monoterapia, objawy kliniczne, podanie doodbytnicze, proctitis ulcerosa, stan zapalny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wrzodziejące zapalenie odbytnicy, zapalenie odbytnicy, zmiany patologiczne, zmiany zapalne - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła stwardniająca cholangitis – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekła stwardniająca cholangitis (PSC) to przewlekła choroba wątroby charakteryzująca się postępującym zapaleniem, włóknieniem i zwężeniem dróg żółciowych wewnątrz- i zewnątrzwątrobowych. Diagnostyka opiera się na utrzymującym się ponad 6 miesięcy cholestatycznym profilu enzymów wątrobowych, w tym podwyższonym poziomie fosfatazy alkalicznej (ALP) i gamma-glutamylotranspeptydazy (GGTP), umiarkowanym wzroście aminotransferaz (ALT, AST) oraz obecności charakterystycznych zmian cholangiograficznych widocznych w MRCP, które wykazuje czułość 86% i swoistość 94%. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć wtórne przyczyny stwardniającego zapalenia dróg żółciowych oraz pierwotne zapalenie dróg żółciowych (PBC), które cechuje obecność przeciwciał przeciwmitochondrialnych (AMA). PSC silnie koreluje z nieswoistymi zapaleniami jelit (IBD), występując u 70-80% pacjentów, co wymaga wykonania kolonoskopii z biopsją w celu wykrycia współistniejącej choroby jelit.
aminotransferazy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biopsja wątroby, cholangiocarcinoma, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cholestaza, choroba zapalna jelit, dominujące zwężenie, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, gęstość mineralna kości, hiperbilirubinemia, IgG4-zależne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, kolonoskopia, marker CA 19-9, osteoporoza, pierwotne zapalenie dróg żółciowych, powiększenie wątroby, przeciwciała autoimmunologiczne, przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała przeciwmitochondrialne, przewlekła stwardniająca cholangitis, świąd, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zwężenie dróg żółciowych - Leksykon substancji czynnych
Kwas 5-aminosalicylowy – Wskazania do stosowania
Kwas 5-aminosalicylowy (5-ASA, mesalazyna) jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu nieswoistych chorób zapalnych jelit, zwłaszcza wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (WZJG) oraz choroby Leśniowskiego-Crohna z zajęciem okrężnicy. W terapii WZJG 5-ASA stosuje się zarówno w fazie zaostrzenia, jak i w profilaktyce nawrotów, wykazując skuteczność w indukcji remisji oraz terapii podtrzymującej. Preparat Salofalk dostępny jest w formie czopków doodbytniczych oraz tabletek dojelitowych, każda o dawce 500 mg, co pozwala na dostosowanie leczenia do lokalizacji zmian zapalnych – czopki są preferowane przy zajęciu odbytnicy i lewej okrężnicy, natomiast tabletki dojelitowe uwalniają substancję czynną w dalszych odcinkach jelita grubego. W przypadku rozległego zajęcia jelita grubego możliwe jest łączne stosowanie obu form, co zwiększa ekspozycję błony śluzowej na lek i poprawia efektywność terapii.
absorpcja ogólnoustrojowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, cyklooksygenaza, cytokina prozapalna, czopek doodbytniczy, indukcja remisji, kwas 5-aminosalicylowy, lipooksygenaza, mesalazyna, nawrót choroby, nieswoista choroba zapalna jelit, otoczka dojelitowa, powikłanie choroby, przepuszczalność jelitowa, przewód pokarmowy, rak jelita grubego, remisja, remisja kliniczna, tabletka dojelitowa, terapia podtrzymująca, wolne rodniki tlenowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaostrzenie choroby, zapalenie błony śluzowej, zmiana chorobowa