rumień wędrujący

Rumień wędrujący (erythema migrans) to charakterystyczna zmiana skórna będąca głównym objawem wczesnej fazy boreliozy z Lyme. Powstaje w miejscu ukłucia przez zakażonego kleszcza z rodzaju Ixodes, przenoszącego bakterie Borrelia burgdorferi.

Zmiana pojawia się zwykle po 3-30 dniach od ukłucia kleszcza i ma postać czerwonej plamy lub tarczki, która stopniowo się powiększa, tworząc charakterystyczny pierścień z centralnym przejaśnieniem. Średnica rumienia przekracza zazwyczaj 5 cm, a w niektórych przypadkach może osiągać nawet 20-30 cm. Zmiana nie jest bolesna, choć może towarzyszyć jej nieznaczne pieczenie lub świąd.

Rumień wędrujący jest patognomoniczny dla boreliozy, co oznacza, że jego obecność jest wystarczająca do postawienia diagnozy i rozpoczęcia leczenia antybiotykami, bez konieczności wykonywania dodatkowych badań serologicznych. Nieleczony rumień utrzymuje się zwykle przez kilka tygodni lub miesięcy, po czym samoistnie ustępuje, jednak nie oznacza to wyleczenia zakażenia.

Należy pamiętać, że rumień wędrujący występuje u około 70-80% pacjentów z boreliozą. Jego brak nie wyklucza więc zakażenia. Leczenie wczesnej boreliozy z rumieniem wędrującym polega na antybiotykoterapii (najczęściej doksycyklina, amoksycylina lub cefuroksym) przez okres 14-21 dni, co pozwala zapobiec rozwojowi późnych stadiów choroby.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl