cykl rujowy
Cykl rujowy to fizjologiczny proces występujący u samic ssaków, charakteryzujący się cyklicznymi zmianami w układzie rozrodczym. Obejmuje on szereg zmian hormonalnych, morfologicznych i behawioralnych, które przygotowują organizm samicy do zapłodnienia i ciąży.
Cykl rujowy dzieli się na kilka faz: proestrus (przedruja), estrus (ruja właściwa), metestrus (poruja) oraz diestrus (międzyruja). W fazie estrusa dochodzi do owulacji i jest to jedyny okres, w którym samica wykazuje gotowość do kopulacji. Długość cyklu i jego charakterystyka różnią się znacząco między gatunkami zwierząt.
Regulacja cyklu rujowego odbywa się poprzez skomplikowaną interakcję hormonów podwzgórza (GnRH), przysadki mózgowej (FSH, LH) oraz jajników (estrogeny, progesteron). Zaburzenia cyklu rujowego mogą wskazywać na problemy zdrowotne, takie jak infekcje, nowotwory, zaburzenia endokrynologiczne czy anatomiczne nieprawidłowości układu rozrodczego.
W medycynie weterynaryjnej monitorowanie cyklu rujowego ma istotne znaczenie w hodowli zwierząt, kontroli płodności oraz diagnostyce chorób układu rozrodczego. Metody oceny fazy cyklu obejmują obserwację zachowania zwierzęcia, badanie cytologiczne wymazów pochwowych, pomiary stężeń hormonów oraz badania ultrasonograficzne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Zolpidem – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania zolpidemu obejmujące toksykologię ogólną, genotoksyczność, kancerogenność oraz wpływ na rozród i rozwój wykazały, że lek charakteryzuje się niską toksycznością przy dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i małpach stosowano dawki do 180 mg/kg mc./dobę, znacznie przekraczające maksymalne dawki u ludzi (10 mg/dobę), bez istotnych działań toksycznych. Indukcja enzymów wątrobowych u szczurów zaobserwowana przy dawce 62,5 mg/kg mc./dobę była prawdopodobnie procesem adaptacyjnym. Zolpidem nie wykazywał działania mutagennego w testach in vitro i in vivo, w tym w teście Ames, mikrojądrowym oraz badaniach na limfocytach ludzkich. Długoterminowe badania kancerogenności (2 lata) u szczurów i myszy, z dawkami do 80 mg/kg mc./dobę, nie wykazały działania rakotwórczego, a częstość występowania tłuszczaków i tłuszczakomięsaków nerek była porównywalna z grupami kontrolnymi.
aberracja chromosomowa, chłoniak, cykl rujowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt toksyczny, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hepatocyty, indukcja enzymów wątrobowych, kancerogenność, limfocyt, naprawa DNA, przenikanie przez łożysko, test mikrojądrowy, tłuszczakomięsak nerki, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przedkliniczna, toksyczny wpływ na rozród, winian zolpidemu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 120 mg
Dane przedkliniczne dotyczące duloksetyny, substancji czynnej leku Dulxetenon, nie wykazały potencjału genotoksycznego w standardowych testach. W badaniach rakotwórczości u szczurów nie stwierdzono jednoznacznego działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Wpływ tych obserwacji na bezpieczeństwo kliniczne u ludzi pozostaje nieustalony. Dawka niepowodująca działań niepożądanych (NOAEL) została określona na poziomie 20 mg/kg mc./dobę.
cykl rujowy, duloksetyna, działanie kancerogenne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, komórka wielojądrzasta, NOAEL, profil toksyczności, rak wątroby, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wskaźnik żywych urodzeń - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tachyben 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Tachyben (urapidyl) obejmowały szeroki zakres analiz toksykologicznych, mutagennych, rakotwórczych oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach toksyczności ostrej na myszach i szczurach określono LD50 dla urapidylu na poziomie 508-750 mg/kg (doustnie) oraz 140-260 mg/kg (dożylnie). Objawy toksyczne obejmowały uspokojenie polekowe, opadanie powiek, zmniejszoną ruchliwość, duszność, drżenia i drgawki. W badaniach przewlekłych na szczurach (dawki do 250 mg/kg/dobę) i psach (do 64 mg/kg/dobę) obserwowano uspokojenie, zmniejszenie masy ciała, przedłużenie cyklu rujowego oraz zmniejszenie masy macicy u szczurów, a u psów objawy takie jak nadmierne ślinienie i drżenie przy dawkach >30 mg/kg/dobę, bez zmian histopatologicznych. Testy mutagenności (m.in. test Amesa, testy na limfocytach ludzkich) oraz długoterminowe badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego urapidylu.
badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, chlorowodorek urapidylu, cykl rujowy, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, hepatocyt, limfocyt ludzki, naprawa DNA, oś przysadkowo-gonadalna, potencjał mutagenny, prolaktyna, ptoza powiek, rozrost gruczołu mlekowego, sedacja polekowa, szpik kostny, test Amesa, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tachyben 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne urapidylu wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) po podaniu doustnym u gryzoni wynosi 508-750 mg/kg, a po dożylnym 140-260 mg/kg masy ciała. Toksyczność przewlekła u szczurów przy dawkach do 250 mg/kg/dobę objawiała się uspokojeniem polekowym, opadaniem powiek, zmniejszonym przyrostem masy ciała, przedłużeniem cyklu rujowego oraz zmniejszeniem masy macicy. U psów, przy dawkach do 64 mg/kg/dobę, obserwowano podobne objawy, jednak bez zmian klinicznych i histopatologicznych, co wskazuje na lepszą tolerancję u tego gatunku. Testy mutagenności (m.in. test Amesa, badania na limfocytach ludzkich) oraz długoterminowe badania rakotwórczości u myszy i szczurów nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego urapidylu.
chlorowodorek urapidylu, cykl rujowy, dawka śmiertelna LD50, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hepatocyty, naprawa DNA, oś przysadka-gruczoły płciowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, prolaktyna, przeżywalność płodów, rozrost gruczołu mlekowego, sedacja polekowa, sinica, test Amesa, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, urapidyl - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dutilox 60 mg
Duloksetyna nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani działania rakotwórczego u szczurów, choć obserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie, o niejasnym znaczeniu klinicznym. U samic myszy podawanie dużej dawki 144 mg/kg/dobę wiązało się ze zwiększoną częstością gruczolaków i raków wątroby, prawdopodobnie z powodu indukcji enzymów mikrosomalnych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń oraz przeżycia potomstwa, co koreluje z maksymalną ekspozycją kliniczną (AUC). U królików stwierdzono wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji poniżej maksymalnej klinicznej, jednak wyniki te były niejednoznaczne w zależności od formy chemicznej leku.
cykl rujowy, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działania neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, toksyczność leku, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wątrobowe enzymy mikrosomalne, wielojądrzaste komórki wątroby, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenia zachowania potomstwa, zmiany histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Pilokarpina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pilokarpina, stosowana w okulistyce w preparacie Pilocarpinum WZF 2% (roztwór 20 mg/ml), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Analizy genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka mutagennego ani kancerogennego. Badania reprodukcyjne na modelach zwierzęcych, głównie szczurach, wskazały, że wysokie dawki pilokarpiny (18 mg/kg mc./dobę przez ponad 28 dni) mogą negatywnie wpływać na płodność samców (zmniejszenie ruchliwości plemników, wzrost liczby uszkodzonych plemników) oraz samic (obniżenie wskaźnika płodności, wydłużenie cyklu rujowego). Niższe dawki (3 mg/kg mc./dobę) nie wykazywały takich efektów, a rozwój pourodzeniowy pokoleń F1 i F2 pozostawał niezmieniony nawet przy dawkach do 72 mg/kg mc./dobę u matek.
chlorowodorek pilokarpiny, cykl rujowy, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcje rozrodcze, genotoksyczność, krople do oczu, pilokarpina, płodność, przeżywalność potomstwa, rozwój pourodzeniowy, ruchliwość plemników, uszkodzenie plemników, wady rozwojowe, wpływ na reprodukcję, wskaźnik płodności, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 30 mg
Duloksetyna, substancja czynna leku Dulxetenon, nie wykazuje działania genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych testach na szczurach, choć w badaniach długoterminowych zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie oraz zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby u myszy przy dawce 144 mg/kg/dobę, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Znaczenie tych zmian dla bezpieczeństwa klinicznego u ludzi pozostaje niejasne. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała istotne zaburzenia, takie jak zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń oraz opóźnienie wzrostu potomstwa, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC). U królików stwierdzono zwiększoną częstość wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji niższej niż maksymalna kliniczna, choć wyniki te nie były powtarzalne przy innych formach soli duloksetyny.
AUC, badania przedkliniczne, cykl rujowy, duloksetyna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, gruczolak wątroby, NOAEL, rakotwórczość, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki, zaburzenia neurobehawioralne, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Urapidil Kalceks 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne urapidylu, przeprowadzone na myszach, szczurach i królikach, nie wykazały działania teratogennego, co wskazuje na brak indukcji wad rozwojowych u płodów. Niemniej jednak, zaobserwowano istotne zmiany w układzie rozrodczym: u samców wpływ na płodność, a u samic zmiany histopatologiczne oraz zaburzenia fizjologii rozrodczej, takie jak przedłużony lub brak cyklu rujowego oraz zmniejszona masa macicy, związane z podwyższonym poziomem prolaktyny. Zmiany te były odwracalne po zakończeniu leczenia, a pomimo ich występowania nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność samic. W badaniach rozwoju zarodka i płodu na królikach odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów, prawdopodobnie wtórną do toksyczności matczynej. W badaniach około- i pourodzeniowych na szczurach pokolenia F1 zaobserwowano zwiększoną śmiertelność płodów oraz zmniejszoną masę urodzeniową, natomiast pokolenie F2 nie wykazało nieprawidłowości, co sugeruje brak efektów transgeneracyjnych.
AUC, badanie toksykologiczne, badanie wielopokoleniowe, Cmax, cykl rujowy, działanie teratogenne, efekt transgeneracyjny, oś przysadka-gruczoły płciowe, prolaktyna, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksykokinetyka, urapidyl, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Atazanavir Accord 300 mg
Atazanawir, inhibitor proteazy HIV dostępny w kapsułkach o dawkach 150 mg, 200 mg i 300 mg, jest stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią z zachowaniem szczególnej ostrożności. Dane kliniczne z badania AI424-182 obejmują 41 kobiet leczonych atazanawirem z rytonawirem (300/100 mg lub 400/100 mg) w II i III trymestrze ciąży, gdzie odnotowano hiperbilirubinemię stopnia 3. lub 4. u 30% pacjentek przy dawce 300/100 mg oraz 62% przy dawce 400/100 mg. Nie stwierdzono przypadków kwasicy mleczanowej, a profilaktyczne leczenie niemowląt (bez atazanawiru) skutecznie zapobiegało wertykalnej transmisji HIV. U noworodków hiperbilirubinemia stopnia 3. lub 4. wystąpiła odpowiednio u 15% i 20% dzieci matek leczonych dawkami 300/100 mg i 400/100 mg, bez objawów patologicznej żółtaczki czy kernicterus. Fototerapia była konieczna u 6 z 40 niemowląt, trwając maksymalnie 4 dni.
atazanawir, atazanawir z rytonawirem, cykl rujowy, fototerapia, hiperbilirubinemia, hiperbilirubinemia noworodkowa, inhibitor proteazy HIV, kernicterus, kwasica mleczanowa, płodność, przenikanie do mleka kobiecego, rozwój płodu, transmisja wertykalna wirusa, transmisja wirusa HIV, wada rozwojowa, żółtaczka jąder podkorowych mózgu, żółtaczka jąder podstawy mózgu, żółtaczka patologiczna