Grofibrat M
Kapsułki twarde, 267 mg
Produkt zawiera 267 mg mikronizowanego fenofibratu oraz 136,17 mg laktozy jednowodnej w każdej kapsułce twardej. Stosuje się go jako uzupełnienie diety oraz innych niefarmakologicznych metod leczenia, takich jak ćwiczenia fizyczne czy redukcja masy ciała. Jest wskazany przede wszystkim w leczeniu ciężkiej hipertrójglicerydemii z niskim poziomem HDL oraz w mieszanej hiperlipidemii. Przeznaczony jest dla pacjentów, którzy nie mogą stosować statyn lub ich nie tolerują.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Fenofibrat mikronizowany (Grofibrat M) stosowany jest w dawce początkowej 200 mg raz na dobę u dorosłych, z możliwością zwiększenia do 267 mg w przypadku niedostatecznej odpowiedzi terapeutycznej. Lek należy przyjmować podczas posiłku, co zapewnia optymalną biodostępność. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) nie wymaga się modyfikacji dawki, o ile eGFR jest ≥60 ml/min/1,73 m². Fenofibrat jest przeciwwskazany u pacjentów z eGFR <60 ml/min/1,73 m², a w szczególności u osób z ciężką niewydolnością nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²). W przypadku umiarkowanej niewydolności nerek (eGFR 30-59 ml/min/1,73 m²) dawka nie powinna przekraczać 67 mg fenofibratu mikronizowanego na dobę, a dalszy spadek eGFR poniżej 30 ml/min/1,73 m² wymaga przerwania terapii. Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie jest zalecane ze względu na brak danych klinicznych.
Monitorowanie terapii fenofibratem obejmuje regularną ocenę profilu lipidowego w surowicy, zwykle po 3 miesiącach leczenia oraz okresowo w trakcie terapii, celem oceny skuteczności. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest także ścisłe monitorowanie eGFR, zwłaszcza w zakresie 30-59 ml/min/1,73 m², aby zapobiec progresji niewydolności nerek. W przypadku pogorszenia funkcji nerek i spadku eGFR poniżej 30 ml/min/1,73 m² leczenie fenofibratem należy natychmiast przerwać. Brak jest rekomendacji dotyczących stosowania u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u osób poniżej 18 roku życia, co wymaga ostrożności i indywidualnej oceny ryzyka i korzyści.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Grofibrat M 267 mg
biodostępność substancji czynnej, ciężka niewydolność nerek, efektywność leczenia, EGFR, fenofibrat mikronizowany, funkcja nerek, niewydolność nerek, parametry lipidowe, progresja niewydolności nerek, przesączanie kłębuszkowe, terapia dodatkowa, terapia fenofibratem, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Działania niepożądane
Fenofibrat mikronizowany, stosowany w terapii dyslipidemii, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych obejmujący różne układy i narządy. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka i wzdęcia. Istotnym klinicznie powikłaniem jest zapalenie trzustki, którego częstość w badaniu FIELD wyniosła 0,8% w grupie fenofibratu w porównaniu do 0,5% w grupie placebo (p=0,031). Fenofibrat może również powodować wzrost aktywności aminotransferaz oraz ryzyko kamicy żółciowej i jej powikłań. W zakresie układu mięśniowo-szkieletowego notuje się mialgie, zapalenie mięśni, skurcze i osłabienie mięśni, a także potencjalnie zagrażającą życiu rabdomiolizę. Ponadto, lek zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, w tym zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%, p=0,022) oraz zakrzepicy żył głębokich (1,4% vs 1,0%, p=0,074), co może być związane ze wzrostem stężenia homocysteiny o średnio 6,5 μmol/l.
Fenofibrat może wywoływać różnorodne reakcje skórne, od łagodnych wysypek i świądu po ciężkie zespoły dermatologiczne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczna nekroliza naskórka. Rzadko obserwuje się śródmiąższową chorobę płuc, która stanowi poważne powikłanie terapii. Inne działania niepożądane obejmują zmniejszenie stężenia hemoglobiny i liczby leukocytów, co może prowadzić do niedokrwistości i zwiększonej podatności na infekcje, a także wzrost stężenia kreatyniny i mocznika, wskazujący na potencjalne zaburzenia funkcji nerek. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych jest kluczowe dla monitorowania bezpieczeństwa fenofibratu i optymalizacji stosunku korzyści do ryzyka terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Grofibrat M 267 mg
aminotransferazy, badanie FIELD, fenofibrat mikronizowany, fotosensytyzacja, Grofibrat M, homocysteina, kamica żółciowa, kolka żółciowa, mialgia, miopatia, niedokrwistość, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka -
Interakcje leku
Fenofibrat mikronizowany, składnik aktywny Grofibratu M, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nasilenie działania doustnych antykoagulantów (np. warfaryny) wymaga zmniejszenia ich dawki o około 1/3 i regularnego monitorowania INR w celu ograniczenia ryzyka krwawień. Jednoczesne stosowanie fenofibratu z cyklosporyną wiąże się z wysokim ryzykiem odwracalnej niewydolności nerek, co wymaga ścisłej kontroli funkcji nerek i natychmiastowego przerwania fenofibratu przy pogorszeniu parametrów nerkowych. Koedukacja pacjentów i monitorowanie objawów toksyczności mięśniowej są niezbędne podczas łączenia fenofibratu z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (statynami) lub innymi fibratami ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Ponadto, fenofibrat może powodować paradoksalne, odwracalne obniżenie stężenia HDL-C podczas terapii skojarzonej z glitazonami, co wymaga regularnej kontroli lipidogramu i ewentualnej modyfikacji leczenia.
Fenofibrat i jego aktywny metabolit wykazują słabe do umiarkowanych właściwości hamujących wobec izoenzymów CYP2C9, CYP2C19 i CYP2A6, co może wpływać na metabolizm leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak warfaryna czy niektóre doustne leki przeciwcukrzycowe, wymagając ścisłego monitorowania i dostosowania dawkowania. Chociaż brak jest bezpośrednich danych dotyczących interakcji fenofibratu z alkoholem, zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu ze względu na ryzyko sumowania działania hepatotoksycznego oraz potencjalne osłabienie efektu hipolipemizującego fenofibratu. Kompleksowa znajomość tych interakcji oraz odpowiednie postępowanie kliniczne są kluczowe dla minimalizacji działań niepożądanych i optymalizacji terapii u pacjentów stosujących fenofibrat, zwłaszcza w kontekście politerapii i leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Grofibrat M 267 mg
cholesterol HDL, cyklosporyna, cytochrom P-450, czynność nerek, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antykoagulacyjne, fenofibrat mikronizowany, fibrat, glitazon, Grofibrat M, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, niewydolność nerek, profil lipidowy, rabdomioliza, statyna, terapia hipolipemizująca, tiazolidynedion, toksyczność mięśniowa, warfaryna, wskaźnik INR -
Profil bezpieczeństwa leku
Fenofibrat jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki oraz potencjalne ryzyko dla dziecka. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stosowanie fenofibratu wymaga szczególnej ostrożności: lek jest przeciwwskazany przy eGFR < 60 ml/min/1,73 m², a w umiarkowanej niewydolności nerek konieczne jest zmniejszenie dawki i monitorowanie funkcji nerek. Ponadto, fenofibrat nie jest zalecany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i jest przeciwwskazany w przypadku niewydolności wątroby ze względu na brak danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania.
Fenofibrat można stosować u seniorów bez konieczności modyfikacji dawki, pod warunkiem prawidłowej czynności nerek. Lek nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługi maszyn. W przypadku interakcji z alkoholem zaleca się ostrożność, gdyż spożywanie dużych ilości alkoholu może zwiększać ryzyko toksyczności mięśniowej, mimo braku bezpośrednich danych o interakcjach. Podsumowując, stosowanie fenofibratu wymaga indywidualnej oceny stanu pacjenta, zwłaszcza w kontekście funkcji nerek i wątroby oraz stanu laktacji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Grofibrat M 267 mg
-
Przeciwwskazania
Fenofibrat mikronizowany w dawce 267 mg (Grofibrat M) jest lekiem hipolipemizującym z grupy fibratów, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na fenofibrat lub substancje pomocnicze (w tym laktozę jednowodną w ilości 136,17 mg na kapsułkę), niewydolność wątroby (w tym marskość żółciową), chorobę pęcherzyka żółciowego, ciężką niewydolność nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²), przewlekłe lub ostre zapalenie trzustki (z wyjątkiem ostrego zapalenia wywołanego ciężką hipertrójglicerydemią) oraz uczulenie na światło lub reakcje fototoksyczne po fibratach lub ketoprofenie. Ze względu na metabolizm wątrobowy i ryzyko kumulacji metabolitów u pacjentów z niewydolnością nerek, stosowanie fenofibratu w tych stanach może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak miopatia czy rabdomioliza.
W przypadkach umiarkowanej niewydolności nerek (eGFR 30-59 ml/min/1,73 m²), łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby, nietolerancji laktozy oraz u pacjentów narażonych na intensywną ekspozycję na promieniowanie UV, konieczna jest szczególna ostrożność i rozważenie alternatywnych metod leczenia. Przed rozpoczęciem terapii fenofibratem należy przeprowadzić szczegółowy wywiad w celu identyfikacji potencjalnych przeciwwskazań i ocenić ryzyko powikłań. Wątpliwości co do bezpieczeństwa stosowania Grofibratu M powinny skłonić do wyboru innych strategii terapeutycznych w leczeniu zaburzeń lipidowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Grofibrat M 267 mg
choroba pęcherzyka żółciowego, EGFR, fenofibrat mikronizowany, fibrat, fotouczulenie, hipertrójglicerydemia, kamienie żółciowe, ketoprofen, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, marskość żółciowa wątroby, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, rabdomioliza, reakcja fototoksyczna, zaburzenia lipidowe, zapalenie trzustki -
Przedawkowanie
Fenofibrat mikronizowany, aktywny składnik Grofibratu M (267 mg na kapsułkę), jest lekiem hipolipemizującym o niskim profilu toksyczności ostrej. Przedawkowanie fenofibratu jest rzadkie i w większości przypadków nie wywołuje wyraźnych objawów klinicznych. Sporadycznie mogą pojawić się dolegliwości ze strony układu pokarmowego lub zaburzenia neurologiczne, jednak brak jest szczegółowych danych dotyczących dawki toksycznej. W przypadku podejrzenia przedawkowania nie istnieje swoista odtrutka, a leczenie powinno być objawowe i podtrzymujące funkcje życiowe pacjenta. Fenofibrat nie jest dializowalny, co wyklucza hemodializę jako metodę eliminacji leku z organizmu.
Pacjenci podejrzani o przedawkowanie fenofibratu powinni być poddani dokładnej obserwacji klinicznej, w tym monitorowaniu podstawowych funkcji życiowych oraz parametrów biochemicznych, celem wczesnego wykrycia ewentualnych zaburzeń. Warto również zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej (136,17 mg na kapsułkę Grofibratu M), co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy. Zachowanie ostrożności w dawkowaniu oraz świadomość ograniczeń terapeutycznych w przypadku przedawkowania są kluczowe dla bezpieczeństwa terapii fenofibratem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Grofibrat M 267 mg
dolegliwości gastryczne, fenofibrat mikronizowany, Grofibrat M, hemodializa, kontrola lipidów, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, leki hipolipemizujące, nietolerancja laktozy, objawy kliniczne, obserwacja kliniczna, oczyszczanie krwi, odtrutka, parametry biochemiczne, przedawkowanie fenofibratu, toksyczność ostra, zaburzenia neurologiczne, zatrucie lekami -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Fenofibrat, a dokładniej jego aktywny metabolit kwas fenofibrynowy, wykazuje toksyczność narządową w badaniach przedklinicznych na zwierzętach laboratoryjnych, jednak przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniu na szczurach toksyczność mięśni szkieletowych (głównie włókien typu I) pojawiła się przy dawkach powyżej 30 mg/kg, co stanowi około 17-krotność maksymalnej dawki u ludzi. Toksyczność mięśnia sercowego nie była obserwowana przy dawkach do 3-krotności dawki terapeutycznej. U psów odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym wystąpiły przy dawkach około 5-krotnie wyższych niż u ludzi. Badania mutagenności wykazały brak potencjału mutagennego, natomiast karcynogenność obserwowano jedynie u gryzoni w postaci nowotworów wątroby związanych z proliferacją peroksysomów, co jest efektem specyficznym dla tych gatunków i nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi. Fenofibrat nie wykazuje działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach dla matki obserwowano embriotoksyczność oraz wydłużenie ciąży i trudności porodowe.
Wpływ fenofibratu na układ rozrodczy zwierząt obejmował odwracalną hipospermię, wakuolizację jąder oraz niedojrzałość jajników u młodych psów, jednak nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność w badaniach przedklinicznych. Marginesy bezpieczeństwa dla poszczególnych efektów toksycznych są znaczące: brak toksyczności mięśni szkieletowych do 17-krotności dawki ludzkiej, brak toksyczności mięśnia sercowego do 3-krotności dawki, brak zmian w przewodzie pokarmowym do 5-krotności dawki. Podsumowując, fenofibrat wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, a obserwowane działania niepożądane w badaniach na zwierzętach pojawiają się przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Grofibrat M 267 mg
aktywna forma leku, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie embriotoksyczne, fenofibrat, hipospermia, kwas fenofibrynowy, margines bezpieczeństwa, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór wątroby, owrzodzenie przewodu pokarmowego, płodność, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, proliferacja peroksysomów, toksyczność mięśni szkieletowych, toksyczność narządowa, układ rozrodczy, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, zmiany degeneracyjne mięśnia sercowego -
Skład i postać leku
Grofibrat M to lek w postaci twardych kapsułek zawierających 267 mg mikronizowanego fenofibratu, co zwiększa biodostępność substancji czynnej. Kapsułki mają rozmiar nr 0 i charakterystyczne dwukolorowe wykończenie (pomarańczowe wieczko, biały korpus) ułatwiające identyfikację. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (136,17 mg/kapsułkę), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy, skrobię żelowaną kukurydzianą, krospowidon, magnezu stearynian oraz sodu laurylosiarczan. Otoczka kapsułki składa się z żelatyny i barwników (tlenek tytanu, żelaza żółty i czerwony), które nadają odpowiedni kolor korpusowi i wieczku.
Lek dostępny jest w opakowaniach blistrowych (Aluminium/PVC) po 30, 60 lub 90 kapsułek, co pozwala na dostosowanie dawki do długości terapii. Okres ważności wynosi 2 lata przy przechowywaniu w temperaturze do 25°C, co jest kluczowe dla zachowania stabilności fenofibratu. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych ani konieczności stosowania specjalnych środków ostrożności przy usuwaniu niewykorzystanego leku. Zaleca się przestrzeganie standardowych procedur utylizacji zgodnie z lokalnymi przepisami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Grofibrat M 267 mg
biodostępność, fenofibrat, fenofibrat mikronizowany, forma podania leku, interakcja farmaceutyczna, kapsułka twarda, krospowidon, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, mikronizacja, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, skrobia żelowana kukurydziana, sodu laurylosiarczan, środek rozsadzający, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty -
Specjalne ostrzeżenia
Fenofibrat mikronizowany (Grofibrat M, 267 mg) wymaga szczególnej ostrożności w terapii dyslipidemii, zwłaszcza u pacjentów z wtórnymi przyczynami zaburzeń lipidowych, takimi jak niekontrolowana cukrzyca typu 2, niedoczynność tarczycy, zespół nerczycowy, dysproteinemia, choroby wątroby z zastojem żółci, czy alkoholizm. Monitorowanie funkcji wątroby jest kluczowe, zwłaszcza w pierwszym roku leczenia, z kontrolą aminotransferaz co 3 miesiące; przerwanie terapii jest wskazane przy wzroście AspAT i AlAT powyżej 3-krotności normy lub objawach zapalenia wątroby. Fenofibrat może indukować zapalenie trzustki, szczególnie w kontekście ciężkiej hipertrójglicerydemii lub mechanizmów pośrednich, takich jak kamica żółciowa. Ryzyko miopatii i rabdomiolizy jest zwiększone u pacjentów powyżej 70. roku życia, z zaburzeniami nerek, niedoczynnością tarczycy, hipoalbuminemią lub przy spożyciu alkoholu; objawy toksyczności mięśniowej i wzrost kinazy kreatynowej powyżej 5-krotności normy wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
Stosowanie fenofibratu w skojarzeniu ze statynami lub innymi fibratami powinno być ograniczone do pacjentów z ciężką mieszaną dyslipidemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, bez wcześniejszych chorób mięśni, z koniecznością ścisłego monitorowania toksyczności mięśniowej. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz u osób z eGFR < 60 ml/min/1,73 m², gdyż nie można odpowiednio dostosować dawki. W trakcie terapii obserwuje się przemijające zwiększenie stężenia kreatyniny, które zwykle stabilizuje się lub wraca do normy po odstawieniu leku; zaleca się kontrolę kreatyniny w pierwszych 3 miesiącach i okresowo dalej, z przerwaniem leczenia przy wzroście o 50% powyżej górnej granicy normy. Grofibrat M zawiera 136,17 mg laktozy jednowodnej na kapsułkę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, natomiast zawartość sodu jest poniżej 23 mg na tabletkę, co klasyfikuje preparat jako "wolny od sodu".
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Grofibrat M
aminotransferazy wątrobowe, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, dysproteinemia, fenofibrat mikronizowany, hiperlipidemia, hipertrójglicerydemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica dróg żółciowych, kinaza kreatynowa, mieszana dyslipidemia, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, rabdomioliza, statyna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka -
Właściwości farmakodynamiczne
Fenofibrat, będący pochodną kwasu fibrynowego i należący do grupy fibratów (kod ATC: C10 AB 05), działa poprzez aktywację receptorów jądrowych PPARα, co prowadzi do zwiększenia lipolizy oraz eliminacji aterogennych cząstek bogatych w trójglicerydy. Mechanizm ten obejmuje aktywację lipazy lipoproteinowej i zmniejszenie syntezy apolipoproteiny CIII, a także wzrost syntezy apolipoprotein AI i AII, kluczowych dla HDL. Fenofibrat obniża stężenia VLDL i LDL (w tym szczególnie aterogennych małych, gęstych cząsteczek LDL) oraz podnosi poziom HDL, co przekłada się na redukcję ryzyka miażdżycy. W badaniach klinicznych obserwowano zmniejszenie cholesterolu całkowitego o 20-25%, trójglicerydów o 40-55% oraz wzrost HDL o 10-30%, a u pacjentów z hipercholesterolemią redukcję LDL o 20-35%. Poprawiają się również wskaźniki ryzyka miażdżycy, takie jak stosunek cholesterolu całkowitego do HDL oraz ApoB do ApoAI.
Badanie DAIS, obejmujące 418 pacjentów z cukrzycą typu 2 i hiperlipoproteinemią, wykazało, że terapia fenofibratem przez średnio 38 miesięcy spowalnia postęp miażdżycy naczyń wieńcowych o około 40%, oceniany angiograficznie. Ponadto fenofibrat redukuje pozanaczyniowe złogi cholesterolu (żółtaki ścięgniste i guzki), obniża stężenia fibrynogenu, lipoproteiny(a) oraz białka C-reaktywnego (CRP), a także zmniejsza poziom kwasu moczowego w surowicy o około 25%. Dodatkowo wykazuje działanie przeciwagregacyjne na płytki krwi, hamując ich agregację indukowaną przez ADP, kwas arachidonowy i adrenalinę, co może przyczyniać się do zmniejszenia ryzyka powikłań zakrzepowych u pacjentów z dyslipidemią.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Grofibrat M 267 mg
angiografia wieńcowa, apolipoproteina AI, apolipoproteina B, apolipoproteina CIII, aterogenna dyslipidemia, badanie DAIS, badanie podwójnie zaślepione, białko C-reaktywne, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, dyslipidemia, działanie przeciwagregacyjne, fenofibrat, fibrat, fibrynogen, hipercholesterolemia, hiperlipoproteinemia, hiperurykemia, lipaza lipoproteinowa, lipoproteina HDL, lipoproteina LDL, lipoproteina VLDL, lipoproteina(a), małe gęste LDL, miażdżyca naczyń wieńcowych, receptor PPARα, trójglicerydy, złogi cholesterolowe, żółtaki ścięgniste -
Wskazania do stosowania
Grofibrat M, zawierający 267 mg mikronizowanego fenofibratu, jest wskazany w leczeniu ciężkiej hipertrójglicerydemii oraz mieszanej hiperlipidemii, szczególnie u pacjentów z przeciwwskazaniami lub nietolerancją statyn. Fenofibrat mikronizowany cechuje się zwiększoną biodostępnością, co wpływa na skuteczność terapii. Leczenie tym preparatem powinno być integralną częścią kompleksowej terapii obejmującej modyfikację stylu życia, w tym dietę ubogotłuszczową, regularną aktywność fizyczną, redukcję masy ciała oraz eliminację czynników ryzyka takich jak palenie tytoniu i nadmierne spożycie alkoholu. Preparat zawiera również 136,17 mg laktozy jednowodnej na kapsułkę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
Fenofibrat jest szczególnie zalecany u pacjentów z trójglicerydami powyżej 500 mg/dl, gdzie istnieje wysokie ryzyko ostrego zapalenia trzustki, a także u osób z cukrzycą typu 2 i dyslipidemią aterogenną (podwyższone TG, niskie HDL). Wskazaniem do stosowania Grofibratu M są także przypadki nietolerancji statyn manifestujące się miopatią lub podwyższeniem enzymów wątrobowych. Decyzja o wdrożeniu terapii fenofibratem powinna uwzględniać indywidualny profil ryzyka sercowo-naczyniowego pacjenta oraz konieczność uzupełnienia działań niefarmakologicznych, a nie ich zastąpienia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Grofibrat M 267 mg
cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, dyslipidemia aterogenna, działanie niepożądane, fenofibrat mikronizowany, hipertrójglicerydemia, kompleksowa terapia, laktoza jednowodna, lek pierwszego wyboru, mieszana hiperlipidemia, miopatia, nietolerancja laktozy, nietolerancja leku, ostre zapalenie trzustki, podwyższone enzymy wątrobowe, ryzyko sercowo-naczyniowe, statyna, stężenie trójglicerydów, zaburzenie lipidowe, zapalenie trzustki