Dexmedetomidine Altan
Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, 100 mcg/ml
Preparat zawiera chlorowodorek deksmedetomidyny w formie koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, o stężeniu 100 mikrogramów na ml. Po rozcieńczeniu stosowany jest do sedacji dorosłych pacjentów na OIOM, którzy wymagają łagodnego poziomu sedacji bez głębokiego uspokojenia. Lek jest również wykorzystywany do sedacji niezaintubowanych pacjentów podczas procedur diagnostycznych lub zabiegów chirurgicznych. Produkt dostępny jest w ampułkach i fiolkach o różnych objętościach, zawierających odpowiednio różne dawki substancji czynnej.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
- sedacja dorosłego pacjenta oddziału intensywnej opieki medycznej
- sedacja niezaintubowanego pacjenta podczas procedury diagnostycznej
- sedacja niezaintubowanego pacjenta podczas zabiegu chirurgicznym
- sedacja niezaintubowanego pacjenta przed procedurą diagnostyczną
- sedacja niezaintubowanego pacjenta przed zabiegiem chirurgicznym
-
Dawkowanie i sposób podawania
Dexmedetomidine Altan to koncentrat do infuzji zawierający 100 μg/ml deksmedetomidyny, stosowany wyłącznie w warunkach szpitalnych przez wykwalifikowany personel. W sedacji pacjentów na OIOM dawka początkowa wynosi 0,7 μg/kg mc./godz., z możliwością dostosowania w zakresie 0,2-1,4 μg/kg mc./godz., bez stosowania dawki nasycającej. Maksymalna dawka to 1,4 μg/kg mc./godz., a stabilizacja sedacji może trwać do godziny. W sedacji proceduralnej stosuje się dwufazowy schemat: dawkę nasycającą 1,0 μg/kg mc. przez 10 minut (lub 0,5 μg/kg mc. przy mniej inwazyjnych zabiegach, np. okulistycznych) oraz dawkę podtrzymującą 0,6-0,7 μg/kg mc./godz., z możliwością dostosowania do 1,0 μg/kg mc./godz. W przypadku bolesnych procedur zaleca się dodatkowe leki przeciwbólowe lub sedatywne. Preparat należy podawać wyłącznie w formie rozcieńczonej infuzji dożylnej (4 lub 8 μg/ml), bez bolusów.
U pacjentów w podeszłym wieku zwykle nie wymaga się modyfikacji dawki, choć istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u chorych z niewydolnością nerek, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i rozważenie zmniejszenia dawki podtrzymującej. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i młodzieży (0-18 lat). Podczas infuzji konieczne jest ciągłe monitorowanie parametrów życiowych, w tym saturacji tlenem, ze względu na ryzyko działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Nie zaleca się stosowania dawki wysycającej w sedacji OIOM, a w razie potrzeby szybkiego uzyskania sedacji można zastosować propofol lub midazolam do czasu pełnego działania deksmedetomidyny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
analgezja miejscowa, bezdech, bradykardia, dawka wysycająca, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, desaturacja krwi, faza dystrybucji, infuzja dożylna, infuzja nasycająca, infuzja podtrzymująca, intubacja pacjenta, lek przeciwbólowy, midazolam, monitorowanie funkcji życiowych, niedrożność dróg oddechowych, okres półtrwania leku, opieka anestezjologiczna, poziom sedacji, pulsoksymetria, roztwór do infuzji, sedacja proceduralna, sedacja w OIOM, sedacja z zachowaniem świadomości, skala Richmond Agitation-Sedation, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Profil bezpieczeństwa leku
Deksmedetomidyna wymaga szczególnej ostrożności w grupach pacjentów takich jak kobiety karmiące, osoby starsze powyżej 65 lat oraz pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby. U kobiet karmiących lek przenika do mleka, jednak stężenia są bardzo niskie i poniżej progu wykrywalności w ciągu 24 godzin po zakończeniu terapii, co nie wyklucza ryzyka dla dziecka. U seniorów istnieje zwiększone ryzyko hipotensji, co może wymagać modyfikacji dawki. W przypadku zaburzeń czynności wątroby zmniejszony klirens leku może prowadzić do nadmiernej sedacji, dlatego zaleca się rozważenie redukcji dawki podtrzymującej. Pacjenci z niewydolnością nerek nie wymagają dostosowania dawkowania.
Podawanie deksmedetomidyny jest przeciwwskazane podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn ze względu na istotne upośledzenie zdolności psychomotorycznych. Ponadto, należy unikać jednoczesnego spożywania alkoholu oraz innych środków uspokajających, aby zapobiec nasileniu działania sedatywnego i ryzyku depresji oddechowej. Wskazane jest, aby pacjenci powstrzymali się od prowadzenia pojazdów i wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej przez odpowiedni czas po podaniu leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
-
Przeciwwskazania
Dexmedetomidine Altan, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 100 mikrogramów/ml, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na deksmedetomidynę lub substancje pomocnicze, w tym na sód (37 mg/10 ml), co jest istotne u osób z ograniczeniami sodowymi. Nie należy go stosować u pacjentów z zaawansowanym blokiem serca II lub III stopnia bez stymulacji serca, ze względu na ryzyko bradykardii i poważnych powikłań sercowo-naczyniowych. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niekontrolowanym niedociśnieniem tętniczym oraz ostrymi chorobami naczyniowo-mózgowymi, takimi jak ostry udar niedokrwienny, krwotok śródmózgowy czy przejściowy atak niedokrwienny, ze względu na potencjalne pogorszenie stanu neurologicznego i destabilizację hemodynamiczną.
Dexmedetomidine Altan wymaga rozcieńczenia do stężeń 4 lub 8 mikrogramów/ml przed podaniem i jest dostępny w ampułkach 2 ml (200 mikrogramów), fiolkach 4 ml (400 mikrogramów) oraz 10 ml (1000 mikrogramów). Podczas przygotowywania roztworu należy zachować jałowość. Stosowanie leku wymaga ostrożności u pacjentów z bradyarytmiami, w podeszłym wieku, z hipowolemią oraz z upośledzoną funkcją nerek lub wątroby, gdzie może być konieczne dostosowanie dawki. Występowanie przeciwwskazań lub czynników ryzyka powinno skłonić do rozważenia alternatywnych metod sedacji, dostosowanych do indywidualnej sytuacji klinicznej pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
agonista receptora alfa-2 adrenergicznego, blok serca, bradyarytmia, bradykardia, choroba naczyniowo-mózgowa, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, działanie hipotensyjne, hipotonia, hipowolemii, komplikacja sercowo-naczyniowa, koncentrat do sporządzania roztworu, krwotok śródmózgowy, nadwrażliwość na deksmedetomidynę, niedociśnienie tętnicze, przejściowy atak niedokrwienny, przepływ mózgowy krwi, rozrusznik serca, stymulacja serca, substancja pomocnicza, udar niedokrwienny, upośledzona funkcja nerek, upośledzona funkcja wątroby, wywiad alergologiczny, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca -
Przedawkowanie
Przedawkowanie deksmedetomidyny stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się głównie zaburzeniami hemodynamicznymi i depresją ośrodkowego układu nerwowego. Opisano przypadki infuzji znacznie przekraczających standardowe dawkowanie, np. 60 µg/kg mc./godz. u dziecka oraz 30 µg/kg mc./godz. u dorosłego, prowadzące do objawów takich jak bradykardia, niedociśnienie, nadciśnienie, głęboka sedacja, depresja oddechowa, a nawet zatrzymanie akcji serca. Mechanizmy toksyczności obejmują pobudzenie receptorów α-2 adrenergicznych centralnie i obwodowo, co skutkuje zarówno zahamowaniem czynności serca, jak i zmianami napięcia naczyniowego. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji, gdyż mogą prowadzić do stanu bezpośredniego zagrożenia życia.
Postępowanie w przypadku przedawkowania deksmedetomidyny polega na natychmiastowym przerwaniu infuzji oraz leczeniu objawowym, ukierunkowanym na stabilizację układu krążenia i wsparcie funkcji oddechowych. Bradykardia może ustępować samoistnie lub wymagać podania atropiny bądź glikopirolatu, natomiast zatrzymanie akcji serca wymaga pełnej resuscytacji zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Zaburzenia hemodynamiczne leczy się stosownie do obrazu klinicznego – lekami wazopresyjnymi przy niedociśnieniu lub hipotensyjnymi przy nadciśnieniu. Depresja oddechowa wymaga monitorowania saturacji, tlenoterapii i ewentualnego wspomagania wentylacji. Brak swoistego antidotum podkreśla konieczność intensywnego monitorowania i gotowości do zaawansowanych procedur ratunkowych u pacjentów z przedawkowaniem deksmedetomidyny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
antidotum, atropina, badanie kliniczne, bradykardia, ciśnienie tętnicze, dawkowanie, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, działanie wazokonstrykcyjne, glikopirolat, intubacja dotchawicza, lek hipotensyjny, lek wazopresyjny, nadciśnienie, nadmierne uspokojenie, niedociśnienie, receptor α-2-adrenergiczny, resuscytacja, sedacja, tlenoterapia, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie akcji serca -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania deksmedetomidyny, substancji czynnej Dexmedetomidine Altan, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ostrej i przewlekłej oraz braku genotoksyczności. Badania farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla funkcji życiowych organizmu ludzkiego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego, a toksyczność rozwojowa była obserwowana jedynie u szczurów przy dawkach podskórnych 18-200 µg/kg/dobę, które były poniżej klinicznego zakresu narażenia stosowanego u ludzi. W badaniu na królikach dożylne podanie dawki 96 µg/kg/dobę nie wywołało istotnych efektów toksycznych dla rozwoju płodów, co potwierdza względne bezpieczeństwo stosowania u kobiet w ciąży w warunkach klinicznych.
Analiza danych wskazuje na międzygatunkową zmienność wrażliwości na deksmedetomidynę, co jest istotne przy ekstrapolacji wyników na populację ludzką. Efekty toksyczne u szczurów, takie jak wzrost śmiertelności zarodków i płodów, zmniejszenie masy ciała płodów oraz opóźnienie kostnienia szkieletu, pojawiały się przy dawkach niższych niż stosowane klinicznie, co sugeruje ostrożność w interpretacji tych wyników. Brak mutagenności i negatywnego wpływu na płodność samców i samic szczurów dodatkowo potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa deksmedetomidyny. Całościowo, dane przedkliniczne wspierają stosowanie leku w praktyce klinicznej, z uwzględnieniem różnic gatunkowych i monitorowaniem potencjalnych efektów toksycznych u pacjentów w wieku rozrodczym oraz kobiet w ciąży.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
badanie farmakologiczne, deksmedetomidyna, Dexmedetomidine Altan, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt toksyczny, genotoksyczność, opóźnienie kostnienia szkieletu, podanie dożylne, podanie podskórne, poziom narażenia, profil bezpieczeństwa, rozwój wewnątrzmaciczny, toksyczność embrionalno-płodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, zmienność międzygatunkowa -
Specjalne ostrzeżenia
Dexmedetomidine Altan (100 µg/ml) jest lekiem alfa-2 agonistycznym stosowanym wyłącznie w warunkach ściśle kontrolowanych, takich jak OIOM, sala operacyjna lub zabiegowa, ze względu na ryzyko depresji oddechowej i konieczność ciągłego monitorowania kardiologicznego oraz oddechowego, zwłaszcza u pacjentów nieintubowanych. Lek nie powinien być podawany w bolusie ani jako dawka nasycająca na OIOM, a w przypadku konieczności szybkiego zwiększenia sedacji dopuszcza się podanie małego bolusa innego środka uspokajającego. Deksmedetomidyna nie wywołuje głębokiej sedacji i nie jest wskazana do znieczulenia ogólnego, indukcji intubacji ani sedacji podczas stosowania środków zwiotczających mięśnie. W terapii ambulatoryjnej wymagana jest obecność osoby towarzyszącej oraz zalecenia dotyczące unikania prowadzenia pojazdów i stosowania innych leków uspokajających. U pacjentów powyżej 65 lat zaleca się ostrożność i rozważenie zmniejszenia dawki ze względu na zwiększone ryzyko hipotensji.
Badanie SPICE III wykazało brak różnic w 90-dniowej śmiertelności między deksmedetomidyną a standardową terapią (29,1%), jednak u pacjentów ≤65 lat obserwowano zwiększone ryzyko zgonu (iloraz szans 1,26; 95% CI 1,02–1,56). Lek wywiera złożony wpływ na układ sercowo-naczyniowy: zmniejsza częstość akcji serca i ciśnienie tętnicze poprzez centralną sympatolizę, a w wyższych stężeniach powoduje obwodowe zwężenie naczyń, co może prowadzić do nadciśnienia. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z bradykardią (<60/min), niestabilnością sercowo-naczyniową, zaburzeniami autonomicznymi, ciężkimi zaburzeniami wątroby oraz w stanach neurologicznych. Po nagłym odstawieniu możliwy jest zespół odstawienia, a w przypadku uporczywej hipertermii lub moczówki prostej wskazane jest przerwanie terapii. Produkt zawiera 37 mg sodu na fiolkę 10 ml, co stanowi 2% dziennego limitu WHO dla dorosłych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Dexmedetomidine Altan
bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba mózgowo-naczyniowa, choroba niedokrwienna serca, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, dysfunkcja komorowa, efekt addycyjny, hipertermia złośliwa, hipotonia, hipowolemia, lek przeciwcholinergiczny, moczówka prosta, monitorowanie pracy serca, mózgowy przepływ krwi, nadciśnienie tętnicze, osmolalność moczu, przewlekłe niedociśnienie krwi, sedacja kontrolowana przez pacjenta, zatrzymanie akcji serca, zespół odstawienia, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie zewnątrzoponowe -
Właściwości farmakodynamiczne
Deksmedetomidyna, selektywny agonista receptorów alfa-2, wykazuje działanie sympatolityczne, sedacyjne oraz przeciwbólowe, bez istotnego hamowania ośrodka oddechowego w monoterapii u zdrowych ochotników. W dawkach niskich powoduje zmniejszenie częstości skurczów serca i obniżenie ciśnienia tętniczego, natomiast w wyższych dawkach dominuje efekt obwodowego skurczu naczyń, prowadząc do wzrostu oporu naczyniowego i ciśnienia krwi przy utrzymaniu bradykardii. W badaniach klinicznych u pacjentów po zabiegach na OIOM, deksmedetomidyna zmniejszała zapotrzebowanie na midazolam, propofol oraz opioidy, skracała czas mechanicznej wentylacji i do ekstubacji, a także poprawiała współpracę pacjenta z personelem medycznym. W porównaniu do midazolamu i propofolu, wykazywała podobną skuteczność sedacji (współczynnik 1,07 vs midazolam, 1,00 vs propofol) oraz korzystniejszy profil działań niepożądanych, w tym mniejsze nasilenie majaczenia (skala CAM-ICU).
W badaniach kontrolowanych u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym lub procedurom w znieczuleniu miejscowym, deksmedetomidyna w dawkach wysycających 0,5-1 μg/kg mc. i infuzji 0,2-1 μg/kg mc./godz. znacząco zwiększała odsetek pacjentów osiągających docelowy poziom sedacji bez konieczności podania midazolamu (odpowiednio 40-54% vs 3% placebo). Mediana dawki doraźnej midazolamu była istotnie niższa (1,5-2 mg vs 4 mg placebo), a czas do pierwszej dawki doraźnej wydłużony (40-114 min vs 20 min). U dzieci (1 miesiąc do ≤17 lat) deksmedetomidyna również wykazała skuteczność sedacji, przy czym dane dotyczące stosowania powyżej 24 godzin są ograniczone. U noworodków (28-44 tydzień ciąży) stosowanie ogranicza się do małych dawek (≤0,2 mcg/kg mc./godz.) ze względu na ryzyko bradykardii, zwłaszcza przy hipotermii i niewydolności serca. Deksmedetomidyna jest bezpieczna także u pacjentów niezaintubowanych pod warunkiem odpowiedniego nadzoru.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
agonista receptorów alfa-2, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie zaślepione, bradykardia, ciśnienie krwi, deksmedetomidyna, działanie przeciwbólowe, działanie sedacyjne, działanie sympatolityczne, ekstubacja, hamowanie oddychania, intubacja, laryngoskop światłowodowy, majaczenie, midazolam, naczynia krwionośne, noradrenalina, oddział intensywnej opieki medycznej, opioid, opór naczyniowy, sedacja proceduralna, skala CAM-ICU, skala Ramsay, skurcz serca, tachykardia, układ krążenia, wentylacja mechaniczna, wydzielanie kortyzolu, zabieg chirurgiczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Stosowanie deksmedetomidyny (Dexmedetomidine Altan 100 µg/ml) u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczegółowego omówienia potencjalnych zagrożeń i korzyści. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku w ciąży są bardzo ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na procesy reprodukcyjne, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania deksmedetomidyny w tym okresie, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko. W kontekście karmienia piersią, deksmedetomidyna przenika do mleka matki, jednak jej stężenie spada poniżej progu wykrywalności w ciągu 24 godzin od zakończenia terapii. Z tego względu zaleca się przerwanie karmienia na czas terapii oraz przez 24 godziny po jej zakończeniu lub rozważenie alternatywnej terapii.
W odniesieniu do wpływu deksmedetomidyny na płodność, badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność u samców i samic, jednak brak jest danych klinicznych u ludzi, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę ryzyka. Lekarz powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący planów prokreacyjnych, ciąży i karmienia piersią, a także poinformować pacjentkę o ograniczeniach danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku. Decyzje terapeutyczne powinny być podejmowane indywidualnie, z uwzględnieniem stosunku korzyści do ryzyka oraz dostępnych alternatyw, a w przypadku ekspozycji noworodka lub niemowlęcia na deksmedetomidynę przez mleko matki, konieczne jest monitorowanie stanu dziecka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
-
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Deksmedetomidyna, stosowana w postaci koncentratu 100 mikrogramów/ml do sporządzania roztworu do infuzji (Dexmedetomidine Altan), jest silnym agonistą receptorów α2-adrenergicznych, wywołującym efekt sedacyjny poprzez obniżenie aktywności ośrodkowego układu nerwowego. W konsekwencji lek znacząco upośledza funkcje psychomotoryczne, co przekłada się na istotne ograniczenia w zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Działanie to może utrzymywać się przez zmienny czas po zakończeniu infuzji, zależny od dawki, czasu trwania podawania oraz indywidualnych cech metabolizmu pacjenta, co wymaga szczególnej uwagi w okresie rekonwalescencji po sedacji proceduralnej. Lekarz odpowiedzialny za podanie deksmedetomidyny ma obowiązek szczegółowego poinformowania pacjenta o ryzyku związanym z upośledzeniem zdolności psychomotorycznych, w tym konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn przez określony czas po zabiegu. Zalecenia te powinny być przekazane zarówno ustnie, jak i pisemnie, wraz z instrukcją, aby pacjent nie wracał samodzielnie do domu oraz unikał podejmowania ważnych decyzji prawnych i finansowych w dniu podania leku. Dokumentacja medyczna powinna odnotować fakt przekazania tych informacji, co jest kluczowe z punktu widzenia bezpieczeństwa pacjenta oraz odpowiedzialności prawnej lekarza. Zaniedbanie obowiązku informacyjnego może skutkować poważnymi konsekwencjami zawodowymi i prawnymi w przypadku incydentów związanych z resztkowym działaniem leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
agonista receptorów alfa2-adrenergicznych, chlorowodorek deksmedetomidyny, deksmedetomidyna, Dexmedetomidine Altan, dokumentacja medyczna, działania niepożądane leku, efekt sedacyjny, funkcje psychomotoryczne, koncentrat do sporządzania roztworu, odpowiedzialność zawodowa lekarza, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja proceduralna, zaburzenia koordynacji ruchowej, zawroty głowy -
Wskazania do stosowania
Dexmedetomidine Altan, dostępny jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 100 mikrogramów/ml, jest wskazany do kontrolowanej sedacji dorosłych pacjentów hospitalizowanych na Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej (OIOM). Sedacja powinna być utrzymywana na poziomie od 0 do -3 w skali Richmond Agitation-Sedation Scale (RASS), co odpowiada stanom od przytomności i spokoju (0) do reakcji na głos bez nawiązania kontaktu wzrokowego (-3). Takie dawkowanie umożliwia monitorowanie stanu świadomości pacjenta, co jest kluczowe w procesie diagnostyczno-terapeutycznym. Lek jest również stosowany do sedacji proceduralnej u pacjentów niezaintubowanych, zapewniając uspokojenie przy zachowaniu świadomości i spontanicznego oddychania podczas małych i średnich zabiegów chirurgicznych, procedur endoskopowych, radiologicznych oraz stomatologicznych.
Przed podaniem Dexmedetomidine Altan wymaga rozcieńczenia do stężeń 4 mikrogramów/ml (standardowe) lub 8 mikrogramów/ml (alternatywne). Dostępne opakowania zawierają ampułki 2 ml (200 mikrogramów), fiolki 4 ml (400 mikrogramów) oraz fiolki 10 ml (1000 mikrogramów), przy czym fiolka 10 ml zawiera 37 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Koncentrat jest klarownym, bezbarwnym roztworem o pH 4,5–7,0. Zastosowanie deksmedetomidyny pozwala na sedację z zachowaniem funkcji oddechowych i współpracy pacjenta, co jest istotne w procedurach, gdzie intubacja nie jest wskazana lub planowana.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
badanie obrazowe, deksmedetomidyna, funkcja oddechowa, gastroskopia, intubacja, kolonoskopia, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, oddział intensywnej opieki medycznej, OIOM, pacjent niezaintubowany, procedura endoskopowa, sedacja proceduralna, sedacja w intensywnej terapii, skala Richmond Agitation-Sedation Scale, spontaniczne oddychanie, znieczulenie miejscowe