zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej
Zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej to stan patologiczny, w którym dochodzi do nieprawidłowości w zawartości wody i elektrolitów w organizmie. Elektrolity, takie jak sód, potas, wapń, magnez, chlorki i wodorowęglany, odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy, prawidłowej funkcji komórek i narządów oraz przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.
Zaburzenia te mogą przybierać postać niedoboru lub nadmiaru wody (odwodnienie lub przewodnienie), a także nieprawidłowych stężeń poszczególnych elektrolitów. Najczęstsze zaburzenia obejmują hiponatremię, hipernatremię, hipokaliemię, hiperkaliemię, hipokalcemię, hiperkalcemię, hipomagnezemię oraz zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej.
Przyczyny zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej są różnorodne i obejmują choroby nerek, przewodu pokarmowego, układu endokrynnego, a także nieprawidłową podaż płynów, leki moczopędne, intensywne wysiłki fizyczne, oparzenia, krwotoki czy stany gorączkowe. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych krwi i moczu, a leczenie jest ukierunkowane na przyczynę zaburzenia oraz korektę nieprawidłowości wodno-elektrolitowych.
Prawidłowe rozpoznanie i leczenie zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej ma kluczowe znaczenie, gdyż ciężkie zaburzenia mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zaburzenia rytmu serca, drgawki, śpiączka, a nawet zgon. Szczególnie narażone są osoby w skrajnych grupach wiekowych (noworodki, niemowlęta, osoby starsze) oraz pacjenci w stanach krytycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pikopil 7,5 mg
W terapii lekiem Pikopil (sodu pikosiarczan jednowodny) kluczowe jest rozpoczęcie leczenia od najmniejszej dawki, zwykle 5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnej dawki 7,5 mg (1 tabletka) u dorosłych i dzieci powyżej 10 lat, podawanej przed snem. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, a po uzyskaniu regularnych wypróżnień zaleca się zmniejszenie dawki i przerwanie terapii, aby uniknąć działań niepożądanych i zaburzeń perystaltyki jelit. U dzieci w wieku 4-10 lat nie stosuje się tabletek 7,5 mg, lecz krople doustne o stężeniu 7,5 mg/ml, natomiast u dzieci poniżej 4 lat brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku. Tabletki należy połykać w całości, popijając odpowiednią ilością płynu, co jest istotne dla utrzymania prawidłowego nawodnienia i zapobiegania zaburzeniom wodno-elektrolitowym.
dawkowanie indywidualne, dawkowanie pediatryczne, działanie niepożądane, działanie przeczyszczające, nasilenie działania niepożądanego, nietolerancja cukru, odwodnienie, perystaltyka jelit, regularne wypróżnienie, sodu pikosiarczan, sodu pikosiarczan jednowodny, środek przeczyszczający, tabletka Pikopil, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Radirex 11,3-13,9 mg związków antranoidowych w przeliczeniu na reinę
Lek Radirex zawiera 513,5 mg korzenia rzewienia (Rheum palmatum L. i/lub Rheum officinale Baillon), co odpowiada 11,3-13,9 mg pochodnych hydroksyantracenowych w przeliczeniu na reinę. Podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane o różnej częstości, sklasyfikowane według MedDRA. Reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, świąd, obrzęk, a w ciężkich przypadkach reakcja anafilaktyczna, mają nieznaną częstość i wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego obejmują ból brzucha, stany skurczowe jelit oraz płynny stolec, szczególnie u pacjentów z zespołem nadwrażliwego jelita grubego. Długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, białkomoczu i krwiomoczu, co może wskazywać na uszkodzenie nerek lub dróg moczowych.
białkomocz, ból brzucha, korzeń rzewienia, krwiomocz, MedDRA, niedobór elektrolitowy, odwodnienie, pigmentacja śluzówki jelita, płynny stolec, pochodna hydroksyantracenowa, pseudomelanosis coli, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reina, Rheum officinale, Rheum palmatum, stan skurczowy jelit, uszkodzenie dróg moczowych, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Normatens 5 mg + 0,5 mg + 0,1 mg
Lek Normatens w formie tabletek drażowanych zawiera klopamid (5,0 mg), dihydroergokrystynę (0,5 mg w postaci mezylanu – 0,58 mg) oraz rezerpinę (0,1 mg). Terapia tym preparatem wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowanych według systemu MedDRA. Do najistotniejszych należą trombocytopenia, hipokaliemia, depresja, miastenia, hipotonia ortostatyczna, katar, nudności i wymioty, uczucie nadmiernego osłabienia oraz podwyższone stężenia glukozy i kwasu moczowego we krwi. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko powikłań okulistycznych związanych z tiazydowym komponentem klopamidem, takich jak nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem pola widzenia, wymagające pilnej interwencji.
ciśnienie tętnicze, cukrzyca, czas krzepnięcia, depresja, dihydroergokrystyna, dna moczanowa, farmakoterapia, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, katar, klopamid, konsultacja okulistyczna, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, MedDRA, miastenia, nudności i wymioty, płyn między naczyniówką a twardówką, płytka krwi, powikłanie krwotoczne, powikłanie okulistyczne, rezerpina, stężenie potasu, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zawrót głowy, zespół depresyjny - Leksykon substancji czynnych
Wapnia glukonian – Przedawkowanie
Przedawkowanie wapnia glukonianu, obecnego w preparatach takich jak Calcium Gluconate hameln, Calsiosol, Multi-Sanostol czy Pediaven NN1, prowadzi do hiperkalcemii, której objawy obejmują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (jadłowstręt, nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha), układu moczowego (poliuria, polidypsja, odwodnienie, zwapnienie nerek), nerwowo-mięśniowego (osłabienie mięśni, ból kości, senność, splątanie) oraz sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, arytmie, ryzyko zatrzymania akcji serca). Szybkie dożylne podanie może wywołać dodatkowo kredowy posmak w ustach, uderzenia gorąca i niedociśnienie tętnicze. W przypadku preparatów złożonych, np. Multi-Sanostol, istnieje ryzyko przewlekłego przedawkowania witamin A (4 500-18 000 j.m.) i D, co może nasilać hiperkalcemię i powodować objawy skórne, zaburzenia wzrostu włosów oraz bóle kości.
dializa otrzewnowa, diuretyk tiazydowy, furosemid, hemodializa, hiperazotemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperosmolarność, hipertriglicerydemia, jadłowstręt, kalcytonina, kredowy posmak, nadciśnienie tętnicze, nawodnienie pacjenta, niedociśnienie tętnicze, osłabienie mięśniowe, polidypsja, poliuria, śpiączka, splątanie, stężenie wapnia w osoczu, świąd, uderzenie gorąca, wapń glukonian, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zatrzymanie akcji serca, zwapnienie nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – balance 1,5% z 1,5% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l 1,5% glukozy + 1,75 mmol/l wapnia
Terapia dializą otrzewnową z wykorzystaniem roztworu balance 1,5% zawierającego 1,5% glukozy i wapń w stężeniu 1,75 mmol/l wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę wielu leków. Dializa może prowadzić do usuwania leków przez błonę otrzewnową, co skutkuje obniżeniem ich stężenia w osoczu i koniecznością dostosowania dawkowania. Szczególnie istotne są interakcje z glikozydami naparstnicy, gdzie obniżenie stężenia potasu w surowicy zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym zaburzeń rytmu serca. Leki moczopędne mogą wspierać resztkową czynność nerek, ale jednocześnie nasilają zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, co wymaga ścisłego monitorowania stanu nawodnienia i elektrolitów. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest dostosowanie dawek insuliny i doustnych leków hipoglikemizujących ze względu na wchłanianie glukozy z roztworu dializacyjnego i ryzyko hiperglikemii. Ponadto, stosowanie preparatów wapnia i witaminy D wymaga kontroli stężenia wapnia w surowicy, aby zapobiec hiperkalcemii.
antybiotyk, cukrzyca, dializa otrzewnowa, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie sedatywne, efekt diuretyczny, glikozyd naparstnicy, glukoneogeneza wątrobowa, hiperglikemia, hiperkalcemia, hipoglikemia, insulina, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, odwodnienie, preparat wapnia, resztkowa czynność nerek, witamina D, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Omniscan 0,5 mmol/ml
Przedawkowanie Omniscanu, zawierającego gadodiamid w stężeniu 287 mg/ml (0,5 mmol/ml) i o osmolalności 780 mOsmol/kg w 37°C, stanowi kliniczne wyzwanie, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. U osób z prawidłową czynnością nerek ryzyko ostrych objawów toksycznych jest niskie, jednak u pacjentów z niewydolnością nerek okres eliminacji gadodiamidu jest wydłużony, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym nerkopochodnego zwłóknienia układowego (NSF). Brak jest jednoznacznych dowodów na skuteczność hemodializy w zapobieganiu NSF, jednak jest ona rekomendowana jako metoda eliminacji gadodiamidu, szczególnie u pacjentów dializowanych oraz po dużych dawkach środka. Monitorowanie funkcji nerek oraz obserwacja kliniczna pod kątem objawów NSF są kluczowe w postępowaniu po przedawkowaniu.
gadodiamid, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, leczenie objawowe, monitorowanie funkcji nerek, nerkopochodne zwłóknienie układowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, Omniscan, osmolalność, paramagnetyczny środek kontrastowy, środek kontrastowy, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zmiana włóknista - Leksykon leków
Przedawkowanie – Kwetina 300 mg
Przedawkowanie kwetiapiny, substancji czynnej leku Kwetina, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się nasileniem znanych działań farmakologicznych, obejmujących ośrodkowy układ nerwowy (senność, splątanie, zespół majaczeniowy, drgawki, śpiączka), układ sercowo-naczyniowy (częstoskurcz, niedociśnienie tętnicze, wydłużenie odstępu QT) oraz inne układy (antycholinergiczne zatrzymanie moczu, rabdomioliza prowadząca do ostrej niewydolności nerek, niewydolność oddechowa). Szczególnie narażeni są pacjenci z ciężką chorobą układu krążenia. Warto podkreślić, że brak jest swoistej odtrutki, a leczenie jest objawowe i wymaga intensywnej terapii, w tym monitorowania parametrów życiowych, kardiologicznych (ciągły zapis EKG z uwzględnieniem QT), neurologicznych oraz laboratoryjnych (elektrolity, CPK, gazometria). W przypadku podejrzenia ciężkiego przedawkowania w ciągu pierwszej godziny można rozważyć płukanie żołądka i podanie węgla aktywnego.
blok serca, blokada receptorów alfa-adrenergicznych, choroba układu krążenia, częstoskurcz, depresja oddechowa, fizostygmina, hipoksemia, interwencja medyczna, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oddział intensywnej terapii, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie kwetiapiny, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, środek sympatykomimetyczny, stan padaczkowy, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zatrzymanie moczu, zespół majaczeniowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Revival Plus
Produkt leczniczy Revival Plus, zawierający olmesartan medoksomil w połączeniu z hydrochlorotiazydem, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, zwłaszcza u osób ze zmniejszoną objętością krwi krążącej i niedoborem sodu, co zwiększa ryzyko objawowego niedociśnienia, szczególnie po pierwszym podaniu. Należy wyrównać te zaburzenia przed rozpoczęciem terapii. U pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek (w tym zwężeniem tętnicy nerkowej) oraz u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min stosowanie leku jest przeciwwskazane, natomiast u pacjentów z klirensem 30–60 ml/min konieczna jest ostrożność i okresowa kontrola parametrów laboratoryjnych, takich jak stężenie potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego podwójna blokada układu RAA jest niewskazana bez ścisłego nadzoru specjalistycznego.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipochloremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, objętość krwi krążącej, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, ostre niedociśnienie, pierwotny hiperaldosteronizm, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, stężenie cholesterolu, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, stężenie potasu, stężenie triglicerydów, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, utajona cukrzyca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki lipidowej, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zasadowica hipochloremiczna, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon substancji czynnych
Wapnia chlorek dwuwodny – Interakcje
Wapnia chlorek dwuwodny wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy, tiazydowe leki moczopędne, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz leki moczopędne oszczędzające potas. Podawanie dożylne preparatów wapnia u pacjentów leczonych glikozydami zwiększa ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca, szczególnie przy jednoczesnym obniżeniu stężenia potasu w surowicy. Zaleca się stosowanie małych dawek wapnia we wlewie kroplowym w warunkach OIT oraz monitorowanie EKG i poziomu potasu. Tiazydowe diuretyki mogą nasilać hiperkalcemię poprzez zmniejszenie wydalania wapnia, co wymaga ostrożności i kontroli stężenia wapnia. Ponadto, preparaty zawierające wapń mogą zwiększać ryzyko hiperkaliemii w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas, inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II oraz lekami immunosupresyjnymi (takrolimus, cyklosporyna), co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z niewydolnością nerek.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, bisfosfonian, ceftriakson, cukrzyca, cyklosporyna, dializa otrzewnowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, glikozyd naparstnicy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, resztkowa czynność nerek, sól wapnia, spironolakton, środek leczniczy, stężenie potasu, takrolimus, tiazydowy lek moczopędny, toksyczność naparstnicy, triamteren, wchłanianie tetracykliny, witamina D, wtórna nadczynność przytarczyc, wytrącanie soli wapniowej ceftriaksonu, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – bicaVera z 4,25% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór bicaVera z 4,25% glukozą (42,5 g/l, 235,9 mmol/l) i wapniem 1,25 mmol/l, stosowany w dializie otrzewnowej, może wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę wielu leków poprzez usuwanie ich przez błonę otrzewnową oraz specyficzny skład roztworu. Szczególnie istotne są interakcje z glikozydami naparstnicy, gdzie obniżenie stężenia potasu w surowicy zwiększa ryzyko arytmii, wymagając ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawki. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest dostosowanie dawek leków hipoglikemizujących ze względu na dodatkową podaż glukozy z roztworu dializacyjnego. Ponadto, stosowanie leków moczopędnych wymaga kontroli równowagi wodno-elektrolitowej, a u chorych ze wtórną nadczynnością przytarczyc wskazane jest monitorowanie gospodarki wapniowo-fosforanowej i suplementacja preparatami wiążącymi fosforany oraz witaminą D.
błona otrzewnowa, cukrzyca, dializa otrzewnowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, glikozyd naparstnicy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek hipotensyjny, lek moczopędny, monitorowanie poziomu glukozy, parathormon, preparat wiążący fosforany, przewlekła choroba nerek, resztkowa diureza, roztwór bicaVera, stężenie fosforanów, stężenie potasu w surowicy, stężenie wapnia, witamina D, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Normosan caps 15 mg glukofrangulin w przeliczeniu na glukofrangulinę A
Normosan caps to roślinny produkt leczniczy zawierający 78,95 mg wyciągu z kory kruszyny (Rhamnus frangula L., Frangula alnus Miller) w jednej kapsułce, co odpowiada 15 mg glikozydów antracenowych (w przeliczeniu na glukofrangulinę A). Lek wykazuje działanie przeczyszczające poprzez metabolizm glikozydów antracenowych w jelicie grubym, który stymuluje perystaltykę i przyspiesza pasaż jelitowy. Preparat jest wskazany do krótkotrwałego stosowania w sporadycznych zaparciach, szczególnie gdy inne metody, takie jak dieta bogata w błonnik, odpowiednia podaż płynów i aktywność fizyczna, okazały się nieskuteczne. Efekt przeczyszczający pojawia się zwykle po 6-12 godzinach od podania, co należy uwzględnić w planowaniu terapii.
błonnik pokarmowy, choroba organiczna przewodu pokarmowego, działanie przeczyszczające, glikozyd antracenowy, glukofranguina A, kapsułka twarda, kora kruszyny, krótkotrwałe stosowanie, mechanizm działania leku, pasaż jelitowy, perystaltyka jelit, sporadyczne zaparcie, środek przeczyszczający, standaryzowany wyciąg roślinny, surowiec leczniczy, wyciąg z kory kruszyny, zaburzenie pasażu jelitowego, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaparcie, zaparcie przewlekłe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amoxicillin Aurovitas 750 mg
Przedawkowanie amoksycyliny, dostępnej w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg w postaci tabletek powlekanych (Amoxicillin Aurovitas), manifestuje się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej oraz powikłaniami nerkowymi, w tym krystalurią i niewydolnością nerek. Krystaluria, będąca efektem tworzenia się kryształków amoksycyliny w moczu, może prowadzić do obstrukcji dróg moczowych i pogorszenia funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerkowymi. Dodatkowo, u osób przyjmujących duże dawki leku lub z upośledzoną czynnością nerek obserwuje się ryzyko wystąpienia drgawek, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
amoksycylina, amoksycylina trójwodna, biegunka, drgawki, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, kreatynina i mocznik, krystaluria, napad drgawkowy, niewydolność nerek, nudności, obstrukcja dróg moczowych, odwodnienie, osad moczu, przedawkowanie amoksycyliny, tabletka powlekana, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zatrucie amoksycyliną - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pediaven G20 –
Przedawkowanie Pediaven G20, zawierającego 20 g aminokwasów, 200 g glukozy oraz elektrolity (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, fosforany 8 mmol/1000 ml) i pierwiastki śladowe, może prowadzić do wielonarządowych powikłań. Kluczowe objawy to przeciążenie płynami (obrzęki, niewydolność serca), zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (arytmie, skurcze mięśni), hiperosmolarność (około 1400 mOsm/l), hiperglikemia (glukoza 200 g/1000 ml) oraz hiperazotemia (aminokwasy 20 g/1000 ml). Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji, w tym monitorowania parametrów hemodynamicznych, biochemicznych i neurologicznych oraz dostosowania terapii do indywidualnego stanu pacjenta.
arytmia, dializa, diureza osmotyczna, glikozuria, hiperazotemia, hiperglikemia, hiperosmolarność, infuzja, kumulacja pierwiastków śladowych, kwasica ketonowa, leczenie diuretyczne, odwodnienie wewnątrzkomórkowe, parametr biochemiczny krwi, parametr życiowy, przeciążenie płynami, śpiączka hiperosmolarna, technika nerkozastępcza, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie stężenia elektrolitów, zastoinowa niewydolność serca