Milurit
Tabletki, 150 mg
Lek zawiera substancję czynną allopurynol w dawkach 150 mg lub 200 mg oraz sód jako substancję pomocniczą. Stosuje się go w leczeniu hiperurykemii, w tym dny moczanowej, nefropatii moczanowej oraz w celu rozpuszczenia złogów i zapobiegania powstawaniu kamieni moczanowych. Wskazany jest również przy nawracającej kamicy nerkowej z kamieniami o mieszanym składzie wapniowo-szczawianowym oraz w chorobach nowotworowych i zespołach mieloproliferacyjnych. Pomaga także w zaburzeniach enzymatycznych prowadzących do nadprodukcji moczanów, jak zespół Lescha-Nyhana czy choroba spichrzeniowa glikogenu.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Allopurynol, dostępny w postaci tabletek Milurit (150 mg i 200 mg), powinien być stosowany z uwzględnieniem indywidualnego stanu klinicznego pacjenta oraz czynności nerek. Leczenie rozpoczyna się od dawki 100 mg/dobę, którą można stopniowo zwiększać w zależności od odpowiedzi terapeutycznej i stężenia moczanów w surowicy. Dawkowanie dla dorosłych w stanach lekkich wynosi 100-200 mg/dobę, umiarkowanie ciężkich 300-600 mg/dobę, a ciężkich 700-900 mg/dobę. W przypadku dzieci poniżej 15 roku życia dawka wynosi 10-20 mg/kg mc./dobę, maksymalnie do 400 mg/dobę, podawana w trzech dawkach podzielonych. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawkę należy dostosować według klirensu kreatyniny: >20 ml/min – dawkowanie standardowe, 10-20 ml/min – 100-200 mg/dobę, <10 ml/min – 100 mg/dobę lub podawanie w dłuższych odstępach. Monitorowanie stężenia oksypurynolu w osoczu (poniżej 100 μmol/l) jest wskazane w celu optymalizacji terapii. U pacjentów dializowanych zaleca się podawanie 300-400 mg po każdej dializie bez dodatkowych dawek między zabiegami.
W trakcie terapii allopurynolem należy zwracać szczególną uwagę na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza reakcji skórnych, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Po ustąpieniu łagodnych objawów można rozważyć ponowne włączenie leku w małej dawce (np. 50 mg/dobę) z monitorowaniem pacjenta. U pacjentów z chorobami nowotworowymi lub zespołem Lescha-Nyhana zaleca się rozpoczęcie terapii przed leczeniem cytotoksycznym, z zapewnieniem odpowiedniego nawodnienia i alkalizacji moczu. W przypadku współistnienia zaburzeń czynności wątroby dawki należy zmniejszyć, a czynność wątroby monitorować. Allopurynol podaje się doustnie raz na dobę, najlepiej po posiłku, co poprawia tolerancję leku; przy dawkach powyżej 300 mg/dobę można stosować dawkowanie podzielone. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych u pacjentów z niewydolnością nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Milurit 150 mg
alkalizacja moczu, allopurynol, białaczka, choroba nowotworowa, dializa nerkowa, hiperurykemia, hiperurykozuria, intensywny obrót moczanowy, klirens kreatyniny, leczenie cytotoksyczne, nefropatia moczanowa, niewydolność nerek, oksypurynol, reakcja skórna, stężenie moczanów, stężenie oksypurynolu, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Lescha-Nyhana, złóg ksantyny -
Profil bezpieczeństwa leku
Allopurynol (Milurit) jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie leku i jego metabolitu oksypurynolu do mleka kobiecego, mimo braku obserwowanych działań niepożądanych u niemowląt. W przypadku prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn zaleca się zachowanie ostrożności z uwagi na potencjalne działania niepożądane, takie jak senność, zawroty głowy i ataksja. Brak jest danych dotyczących interakcji allopurynolu z alkoholem, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka u pacjentów spożywających alkohol.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest stosowanie najmniejszych skutecznych dawek allopurynolu, z uwzględnieniem modyfikacji dawkowania w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (redukcja dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami). Zaleca się monitorowanie czynności nerek oraz wątroby, szczególnie na początku terapii, oraz unikanie jednoczesnego stosowania tiazydowych leków moczopędnych u pacjentów z niewydolnością nerek. Takie postępowanie minimalizuje ryzyko działań niepożądanych i powikłań terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Milurit 150 mg
-
Przeciwwskazania
Milurit, zawierający allopurynol w dawkach 150 mg i 200 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów wymagających kontroli spożycia sodu, gdyż lek zawiera sód, co może mieć istotne znaczenie u osób z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca lub innymi schorzeniami wymagającymi ograniczenia sodu. Monitorowanie parametrów czynności wątroby i nerek oraz obserwacja pod kątem reakcji skórnych są kluczowe zwłaszcza na początku terapii, ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości.
Tabletki Milurit są dostępne w formie podzielnej, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta, zmniejszając potencjalne ryzyko działań niepożądanych. Tabletki 150 mg oznaczone są symbolem „E353” i posiadają linię podziału, natomiast tabletki 200 mg mają oznaczenie „E354” oraz linię podziału SNAP. Pomimo możliwości dzielenia tabletek, przeciwwskazania do stosowania leku pozostają niezmienne i należy ich bezwzględnie przestrzegać.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Milurit 150 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie allopurynolu, substancji czynnej leku Milurit, charakteryzuje się relatywnie niską toksycznością ostrą, nawet przy dawkach sięgających 20-22,5 g. Opisane objawy kliniczne obejmują nudności, wymioty, biegunkę oraz zawroty głowy, które ustępują po leczeniu podtrzymującym. Mechanizm działania polega na znacznym zahamowaniu aktywności oksydazy ksantynowej, co samo w sobie nie wywołuje bezpośrednich skutków toksycznych. W przypadku przedawkowania nie istnieje swoiste antidotum, a terapia opiera się na leczeniu objawowym, zapewnieniu odpowiedniego nawodnienia i, w ciężkich przypadkach, hemodializie. Zaleca się monitorowanie elektrolitów, parametrów nerkowych (mocznik, kreatynina), wątrobowych (ALT, AST, bilirubina), morfologii krwi oraz bilansu płynów.
Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje allopurynolu z 6-merkaptopuryną i azatiopryną, które mogą prowadzić do nasilenia ich działania i toksyczności, zwłaszcza w kontekście mielosupresji. W takich przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych. W praktyce klinicznej przedawkowanie allopurynolu wymaga kompleksowego podejścia, uwzględniającego zarówno objawy ze strony przewodu pokarmowego i ośrodkowego układu nerwowego, jak i potencjalne powikłania wynikające z interakcji farmakologicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Milurit 150 mg
6-merkaptopuryna, allopurynol, azatiopryna, elektrolity w surowicy, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, mielosupresja, morfologia krwi obwodowej, oksydaza ksantynowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, podrażnienie przewodu pokarmowego, przewód pokarmowy, toksyczność ostra allopurynolu, zawroty głowy -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa allopurynolu wykazały brak mutagenności substancji zarówno in vitro, jak i in vivo. W badaniach cytogenetycznych nie stwierdzono aberracji chromosomalnych w ludzkich komórkach krwi przy stężeniach do 100 µg/ml oraz po podawaniu dawek do 600 mg/dobę przez około 40 miesięcy. Allopurynol nie indukuje tworzenia związków nitrozowych ani nie wpływa na transformację limfocytów, a także nie wykazuje negatywnego wpływu na DNA w żadnej fazie cyklu komórkowego. Długoterminowe badania na myszach i szczurach (do 2 lat) nie potwierdziły działania karcynogennego, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku w kontekście ryzyka nowotworowego.
Ocena teratogenności allopurynolu na modelach zwierzęcych wykazała brak istotnego działania teratogennego przy doustnym podawaniu wysokich dawek (myszy do 100 mg/kg/dobę, szczury do 200 mg/kg/dobę, króliki do 150 mg/kg/dobę) w okresie organogenezy (8–16 dzień ciąży). W badaniu na myszach zaobserwowano wady rozwojowe po dootrzewnowym podaniu dawek 50 i 100 mg/kg w 10. lub 13. dniu ciąży, jednak nie potwierdzono tego efektu u szczurów przy dawce 120 mg/kg w 12. dniu ciąży. Badanie in vitro na płodowych gruczołach ślinowych myszy wskazuje, że allopurynol nie wykazuje embriotoksyczności, o ile nie towarzyszy temu toksyczność matczyna, co sugeruje, że ewentualne efekty na płód mogą być wtórne do ogólnej toksyczności organizmu matki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Milurit 150 mg
aberracja chromosomalna, allopurynol, cykl komórkowy, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, organogeneza, potencjał teratogenny, proces nowotworowy, toksyczność matczyna, transformacja limfocytów, wada rozwojowa, właściwości karcynogenne, właściwości mutagenne, wpływ na DNA, związek nitrozowy -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Milurit zawiera allopurynol w dawkach 150 mg oraz 200 mg, dostępny w formie tabletek owalnych, białych lub szarawych, z możliwością podziału na równe dawki, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. Tabletki 150 mg oznaczone są napisem „E353”, natomiast 200 mg – „E354” z linią podziału SNAP. Substancją pomocniczą jest m.in. sód, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu. Pozostałe składniki pomocnicze to celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), żelatyna, krzemionka koloidalna bezwodna oraz magnezu stearynian, które zapewniają odpowiednie właściwości fizykochemiczne i proces produkcji tabletek.
Milurit jest pakowany w butelki ze szkła brunatnego typu III z wieczkiem z polietylenu i zabezpieczeniem gwarancyjnym, dostępne w opakowaniach od 30 do 120 tabletek. Okres ważności wynosi 3 lata, a lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, może być przechowywany w temperaturze pokojowej. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych między allopurynolem a substancjami pomocniczymi lub opakowaniem. Niewykorzystane resztki leku należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi utylizacji farmaceutyków.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Milurit 150 mg
allopurynol, celuloza mikrokrystaliczna, dawkowanie, dieta kontrolowana, dostosowanie dawki, interakcja lekowa, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, linia podziału, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, postać farmaceutyczna, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja rozpadowa, substancje pomocnicze, szkło brunatne, tabletka doustna, warunki przechowywania, wielkość opakowania, zabezpieczenie gwarancyjne -
Specjalne ostrzeżenia
Produkt leczniczy Milurit (allopurynol) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych reakcji nadwrażliwości, takich jak rumień grudkowo-plamkowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Szczególnie istotne jest genotypowanie allelu HLA-B*5801, którego obecność znacząco zwiększa ryzyko tych reakcji, zwłaszcza u pacjentów pochodzenia chińskiego (do 20%), tajskiego (8-15%) i koreańskiego (około 12%). U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek ryzyko to jest dodatkowo podwyższone. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie. Zaleca się stosowanie glikokortykosteroidów w celu złagodzenia objawów skórnych. Dawkowanie allopurynolu powinno być dostosowane u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, a także u osób z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca leczonych lekami moczopędnymi lub inhibitorami ACE, ze względu na ryzyko zaburzeń czynności nerek.
Allopurynol wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, m.in. z azatiopryną i 6-merkaptopuryną (konieczne zmniejszenie dawki do 25%), widarabina, dydanozyna (wzrost Cmax i AUC), salicylany, chlorpropamid, pochodne kumaryny, fenytoina, teofilina, ampicylina/amoksycylina oraz leki cytotoksyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko leukopenii przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE oraz zwiększone ryzyko reakcji nadwrażliwości u pacjentów z niewydolnością nerek. W trakcie terapii należy monitorować morfologię krwi oraz stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak teofilina. Wskazane jest unikanie stosowania allopurynolu podczas ostrego napadu dny moczanowej oraz profilaktyczne stosowanie leków przeciwzapalnych przez co najmniej miesiąc od rozpoczęcia terapii. W przypadku ciąży i karmienia piersią stosowanie allopurynolu jest możliwe jedynie przy braku bezpieczniejszych alternatyw, z uwagi na przenikanie leku do mleka matki i ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Milurit
agranulocytoza, allel HLA-B*5801, allopurynol, azatiopryna, cyklosporyna, cytostatyki, dna moczanowa, dydanozyna, eozynofilia, fenytoina, furosemid, hemochromatoza, hiperurykemia bezobjawowa, hormon tyreotropowy, inhibitory konwertazy angiotensyny, kamica moczowa, ksantyna, leki moczopędne, leki przeciwzakrzepowe, leki urykozuryczne, leukopenia, merkaptopuryna, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, pochodne kumaryny, przewlekła niewydolność nerek, teofilina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, widarabina, wodorotlenek glinu, zaburzenia czynności nerek, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona -
Właściwości farmakokinetyczne
Allopurynol, substancja czynna leku Milurit, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z górnego odcinka przewodu pokarmowego z biodostępnością 67-90% i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po około 1,5 godziny. Jego okres półtrwania wynosi 0,5-1,5 godziny, co skutkuje szybkim spadkiem stężenia w osoczu. Allopurynol wykazuje minimalne wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji około 1,6 l/kg, co wskazuje na intensywny wychwyt do tkanek, zwłaszcza wątroby i błony śluzowej jelit, gdzie aktywność oksydazy ksantynowej jest wysoka. Metabolizowany jest głównie do oksypurynolu przez oksydazę ksantynową i oksydazę aldehydową, a około 20% dawki wydalane jest z kałem, natomiast mniej niż 10% w postaci niezmienionej z moczem.
Oksypurynol, główny metabolit allopurynolu, osiąga Cmax po 3-5 godzinach i charakteryzuje się długim okresem półtrwania w osoczu wynoszącym 13-30 godzin, co umożliwia skuteczne hamowanie oksydazy ksantynowej przy jednokrotnym podaniu dobowym allopurynolu. W stanie stacjonarnym przy dawce 300 mg/dobę stężenia oksypurynolu wynoszą 5-10 mg/l. U pacjentów z upośledzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny 10-20 ml/min) obserwuje się akumulację oksypurynolu do około 30 mg/l, co odpowiada stężeniom u pacjentów z prawidłową funkcją nerek leczonych dawką 600 mg/dobę, co wymaga dostosowania dawki. U osób w podeszłym wieku farmakokinetyka allopurynolu pozostaje niezmieniona, o ile nie występują zaburzenia czynności nerek, które są głównym czynnikiem wpływającym na eliminację leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Milurit 150 mg
ADME, allopurynol, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, Cmax, faza eliminacji, hamowanie enzymu, klirens kreatyniny, klirens leku, Milurit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, przewód pokarmowy, rybozyd allopurynolu, stan stacjonarny, wchłanianie zwrotne, zaburzenie czynności nerek