zakażenie kości i stawów
Zakażenie kości i stawów to grupa poważnych stanów infekcyjnych, które dotyczą tkanki kostnej (zapalenie kości – osteomyelitis) oraz struktur stawowych (zapalenie stawów – artretyzm septyczny). Patogeny najczęściej dostają się do tych tkanek drogą krwiopochodną, przez bezpośrednie wprowadzenie (uraz, zabieg chirurgiczny) lub z sąsiadujących ognisk zapalnych.
W przypadku zapalenia kości dominującymi patogenami są Staphylococcus aureus, bakterie Gram-ujemne oraz prątki gruźlicy. Zapalenie stawów najczęściej wywoływane jest przez S. aureus, paciorkowce oraz Neisseria gonorrhoeae. Czynnikami ryzyka są urazy, zabiegi ortopedyczne, cukrzyca, miażdżyca naczyń, immunosupresja oraz uzależnienie od narkotyków dożylnych.
Diagnostyka zakażeń kości i stawów obejmuje badania laboratoryjne (OB, CRP, leukocytoza), badania mikrobiologiczne (posiewy krwi, płynu stawowego, biopsji kości), oraz obrazowe (RTG, MRI, scyntygrafia, USG). Leczenie wymaga długotrwałej antybiotykoterapii celowanej, często w połączeniu z interwencją chirurgiczną (drenaż, debridement, usunięcie implantów ortopedycznych).
Wczesne rozpoznanie i leczenie zakażeń kości i stawów jest kluczowe dla zapobiegania powikłaniom, które mogą obejmować przewlekłe zapalenie, destrukcję stawu, upośledzenie funkcji kończyny, a nawet sepsę. W przypadkach zaawansowanych może być konieczna artroplastyka lub amputacja kończyny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cipronex
Cyprofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zapalenia i zerwania ścięgien (szczególnie Achillesa), które mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia terapii. Ryzyko to jest zwiększone u osób starszych, z niewydolnością nerek, po przeszczepach oraz stosujących kortykosteroidy. Ponadto, lek może wywoływać reakcje nadwrażliwości, zaburzenia OUN (drgawki, psychozy), neuropatie, wydłużenie odstępu QT oraz ryzyko tętniaka i rozwarstwienia aorty, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami kardiologicznymi. U dzieci i młodzieży (5-17 lat) obserwowano artropatię z częstością do 7,2% w trakcie leczenia i 9,0% w rocznej obserwacji. Cyprofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej oraz powinna być stosowana z dużą ostrożnością u osób z chorobami ścięgien i miastenią.
anafilaksja, artropatia, biegunka podróżnych, CYP1A2, fluorochinolony, fotowrażliwość, hiperglikemia, hipoglikemia, kryształy w moczu, martwica wątroby, miastenia, monoterapia, mukowiscydoza, Mycobacterium tuberculosis, nadwrażliwość, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, polineuropatia czuciowo-ruchowa, reakcja alergiczna, rozwarstwienie aorty, wąglik płucny, wydłużenie odstępu QT, zakażenie kości i stawów, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie pooperacyjne, zakażenie układu oddechowego, zapalenie najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie okrężnicy, zerwanie ścięgna - Leksykon substancji czynnych
Cefoperazon – Wskazania do stosowania
Cefoperazon, antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji, dostępny w preparatach Cefobid (monoterapia) oraz Sulperazon (w połączeniu z inhibitorem beta-laktamaz sulbaktamem), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego. Wskazania obejmują zakażenia dróg oddechowych, moczowych, wewnątrz jamy brzusznej (w tym zapalenie otrzewnej, pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych), posocznicę, zakażenia skóry i tkanek miękkich oraz dróg rodnych. Sulperazon rozszerza spektrum o zakażenia kości i stawów dzięki obecności sulbaktamu, który hamuje beta-laktamazy, zwiększając skuteczność wobec opornych patogenów. Cefoperazon jest również stosowany w profilaktyce przeciwzakaźnej u pacjentów poddawanych operacjom jamy brzusznej, miednicy, kardiologicznym i ortopedycznym.
aminoglikozyd, antybiotyk beta-laktamowy, beta-laktamaza, cefalosporyna III generacji, cefobid, drobnoustrój, działanie przeciwbakteryjne, inhibitor beta-laktamaz, nefrotoksyczność, posocznica, profilaktyka przeciwzakaźna, rzeżączka, sepsa, spektrum przeciwbakteryjne, sulbaktam, Sulperazon, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie pooperacyjne, zakażenie skóry i tkanki miękkiej, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clindamycin-MIP 300 300 mg
Clindamycin-MIP to antybiotyk zawierający klindamycynę w formie chlorowodorku, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 300 mg (344 mg chlorowodorku klindamycyny) oraz 600 mg (688 mg chlorowodorku klindamycyny). Lek jest wskazany do leczenia potwierdzonych bakteryjnych zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na klindamycynę, obejmujących m.in. zakażenia kości i stawów (zapalenie kości i szpiku, infekcyjne zapalenie stawów), zakażenia ucha, nosa i gardła, zakażenia stomatologiczne, dolnych dróg oddechowych, jamy brzusznej, miednicy i żeńskich narządów płciowych oraz skóry i tkanek miękkich. Klindamycyna stanowi także alternatywę dla penicyliny w leczeniu płonicy u pacjentów uczulonych na antybiotyki beta-laktamowe.
antybiogram, antybiotyk beta-laktamowy, biodostępność antybiotyku, chlorowodorek klindamycyny, ciężkie zakażenie, czyrak, infekcja stomatologiczna, infekcyjne zapalenie stawów, klindamycyna, odzębowe zapalenie kości, owrzodzenie, płonica, ropień, ropień jajnikowo-jajowodowy, ropień płuca, ropień wewnątrzbrzuszny, spektrum działania antybiotyku, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie miednicy, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażona rana, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie gardła, zapalenie kości i szpiku, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie oskrzeli, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ceftriaxone TZF 2 g
Ceftriaxone TZF, zawierający 2 g ceftriaksonu (w postaci ceftriaksonu sodowego) w proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, stosowanym u dorosłych oraz dzieci, w tym noworodków od urodzenia (w boreliozie od 15. dnia życia). Wskazania obejmują poważne zakażenia, takie jak bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc, ostre zapalenia ucha środkowego, zakażenia jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), zakażenia kości i stawów, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, choroby przenoszone drogą płciową (rzeżączka, kiła), bakteryjne zapalenie wsierdzia, zaostrzenia POChP (tylko u dorosłych), rozsianą boreliozę, profilaktykę okołooperacyjną, gorączkę neutropeniczną oraz bakteriemię powiązaną z innymi zakażeniami. Ceftriakson wykazuje dobrą penetrację do tkanek i jest lekiem z wyboru w wielu z tych stanów, zwłaszcza w zakażeniach o mieszanej etiologii lub opornych na inne antybiotyki.
antybiotyk pierwszego rzutu, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia, cefalosporyna III generacji, ceftriakson sodowy, gorączka neutropeniczna, kiła, lek przeciwbakteryjny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka okołooperacyjna, rozsiana postać boreliozy, rzeżączka, szpitalne zapalenie płuc, terapia skojarzona, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu oddechowego, zaostrzenie POChP - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxon AptaPharma 2 g
Dawkowanie ceftriaksonu powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając ciężkość zakażenia, lokalizację infekcji, wrażliwość patogenu oraz funkcję wątroby i nerek. U dorosłych dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, w zależności od wskazań klinicznych, np. 1-2 g na dobę w pozaszpitalnym zapaleniu płuc, 2 g na dobę w szpitalnym zapaleniu płuc, a 2-4 g na dobę w ciężkich zakażeniach, takich jak bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy wsierdzia. W potwierdzonej bakteriemii zaleca się stosowanie dawek z górnej granicy zakresu, a dawki powyżej 2 g mogą być podawane dwukrotnie na dobę. U dzieci dawkowanie jest zależne od masy ciała, z maksymalną dawką dobową 4 g, np. 50-80 mg/kg mc. raz na dobę w zakażeniach jamy brzusznej czy zapaleniu płuc, oraz 80-100 mg/kg mc. w cięższych zakażeniach ośrodkowego układu nerwowego. Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego oraz u noworodków ≤28 dni, zwłaszcza gdy konieczne jest podawanie roztworów zawierających wapń ze względu na ryzyko wytrącania się soli wapniowej.
antybiotykoterapia, bakteriemia, borelioza, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, hemodializa, infuzja dożylna, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rzeżączka, szpitalne zapalenie płuc, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clindamycin Kabi 150 mg/ml
Clindamycin Kabi to antybiotyk w postaci roztworu do wstrzykiwań/koncentratu do infuzji o stężeniu 150 mg/ml, zawierający klindamycynę w formie fosforanu, dostępny w ampułkach 2 ml (300 mg), 4 ml (600 mg) oraz 6 ml (900 mg). Lek jest wskazany do leczenia ciężkich zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na klindamycynę, w tym zakażeń kości i stawów (np. zapalenie kości i szpiku, infekcyjne zapalenie stawów) wywołanych przez gronkowce, przewlekłego zapalenia zatok przez bakterie beztlenowe oraz zakażeń dolnych dróg oddechowych, takich jak zachłystowe zapalenie płuc, ropień płucny, martwicze zapalenie płuc i ropniak opłucnej. W przypadku zakażeń wielobakteryjnych zaleca się łączenie klindamycyny z antybiotykami aktywnymi wobec bakterii Gram-ujemnych.
alergia na penicylinę, alkohol benzylowy, ciężkie zakażenie, drobnoustrój beztlenowy, drobnoustrój tlenowy, fosforan klindamycyny, infekcyjne zapalenie stawów, klindamycyna, lek przeciwbakteryjny, martwicze zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie zatok, ropień brzuszny, ropień jajowodowo-jajnikowy, ropień płucny, ropniak opłucnej, zachłystowe zapalenie płuc, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie ginekologiczne, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie jajowodu, zapalenie kości i szpiku, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie otrzewnej, zapalenie przymacicza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Targocid 400 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Targocid dostępnego w dawkach 200 mg i 400 mg, wykazuje istotne ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek nasycających (12 mg/kg dwa razy na dobę) oraz dawki podtrzymującej 12 mg/kg raz na dobę. W badaniu obserwacyjnym obejmującym 300 pacjentów z ciężkimi zakażeniami, wskaźnik potwierdzonej nefrotoksyczności wyniósł 11,0% w ciągu pierwszych 10 dni terapii, a skumulowany do 60 dni po zakończeniu leczenia osiągnął 20,6%. U pacjentów otrzymujących więcej niż 5 dawek nasycających nefrotoksyczność wzrastała do 27%. Przy niskich dawkach (6 mg/kg dwa razy na dobę, następnie 6 mg/kg raz na dobę) ryzyko nefrotoksyczności jest znacznie niższe i wynosi około 2%. Ponadto, działania niepożądane obejmują m.in. zwiększone stężenie kreatyniny, niewydolność nerek, reakcje skórne (wysypka, rumień, zespół Stevensa-Johnsona, DRESS), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, agranulocytoza), reakcje anafilaktyczne oraz zaburzenia neurologiczne i słuchu.
agranulocytoza, AlAT, antybiotyk glikopeptydowy, AspAT, bilirubina, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, klirens kreatyniny, kreatynina we krwi, leukopenia, małopłytkowość, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz oskrzeli, teikoplanina, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie kości i stawów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wsierdzia, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej nekrolizy naskórka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sulperazon 2 g 1000 mg + 1000 mg
Sulperazon, zawierający cefoperazon (cefalosporyna III generacji) oraz sulbaktam (inhibitor beta-laktamaz), jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania, skutecznym w leczeniu zakażeń bakteryjnych dróg oddechowych (górnych i dolnych), dróg moczowych, jamy brzusznej, skóry i tkanek miękkich, kości i stawów oraz dróg rodnych, a także w terapii posocznicy. Preparat dostępny jest w dawkach 1 g (500 mg cefoperazonu i 500 mg sulbaktamu, zawierający 67,1 mg sodu) oraz 2 g (1000 mg cefoperazonu i 1000 mg sulbaktamu, zawierający 134,2 mg sodu) w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Dawkowanie powinno być dostosowane do ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu oraz funkcji nerek i wątroby pacjenta. Sulperazon może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, szczególnie w ciężkich zakażeniach o mieszanej etiologii lub przy podejrzeniu oporności.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk o szerokim spektrum, cefalosporyna III generacji, cefoperazon i sulbaktam, infekcja protezy stawowej, inhibitor beta-laktamaz, martwicze zapalenie powięzi, nefrotoksyczność, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ropień nerki, ropień płuca, rzeżączka, sepsa, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie dróg rodnych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie cewki moczowej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie endometrium, zapalenie gardła, zapalenie kości i szpiku, zapalenie miednicy mniejszej, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie stawów, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Targocid 400 mg
Teikoplanina (Targocid) jest dostępna w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub doustnego podania, w dawkach 200 mg i 400 mg na 3 ml roztworu. Dawkowanie i czas terapii należy indywidualizować w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Monitorowanie stężeń minimalnych teikoplaniny w surowicy jest kluczowe, z docelowymi wartościami ≥10 mg/l (HPLC) lub ≥15 mg/l (FPIA) dla większości zakażeń Gram-dodatnich, oraz 15-30 mg/l (HPLC) lub 30-40 mg/l (FPIA) w ciężkich zakażeniach, takich jak zapalenie wsierdzia. Kontrola stężeń powinna odbywać się co najmniej raz w tygodniu podczas leczenia podtrzymującego. Dawkowanie u dorosłych z prawidłową czynnością nerek różni się w zależności od wskazania, np. 6 mg/kg co 12 godzin (3 dawki) dla zakażeń skóry i tkanek miękkich, 12 mg/kg co 12 godzin (3-5 dawek) dla zakażeń kości i stawów oraz zapalenia wsierdzia, z odpowiednimi dawkami podtrzymującymi raz na dobę. Terapia zapalenia wsierdzia powinna trwać minimum 21 dni, nie dłużej niż 4 miesiące.
antybiotyk, bakteria Gram-dodatnia, biegunka Clostridium difficile, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializa otrzewnowa, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infekcyjne zapalenie wsierdzia, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, monoterapia, niewydolność nerek, patogen, proszek do sporządzania roztworu, stężenie minimalne, stężenie minimalne w osoczu, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie jelita grubego, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Taromentin 875 mg + 125 mg
Taromentin, zawierający 875 mg amoksycyliny oraz 125 mg kwasu klawulanowego w formie tabletek powlekanych, jest antybiotykiem złożonym o szerokim spektrum działania, skutecznym przeciwko bakteriom produkującym beta-laktamazy. Preparat jest wskazany w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci, w tym ostrych bakteryjnych zapaleń zatok, ucha środkowego, zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, pozaszpitalnego zapalenia płuc, a także zakażeń układu moczowego takich jak zapalenie pęcherza moczowego i odmiedniczkowe zapalenie nerek. Ponadto Taromentin znajduje zastosowanie w terapii zakażeń skóry i tkanek miękkich (np. zapalenie tkanki łącznej, ukąszenia zwierząt, ropień okołozębowy) oraz w leczeniu przewlekłych i opornych zapaleń kości i szpiku, często wymagających długotrwałej terapii i interwencji chirurgicznej.
amoksycylina trójwodna, antybiogram, bakterie wytwarzające beta-laktamazy, klawulanian potasu, kwas klawulanowy, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakteryjna, ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, ropień okołozębowy, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie kości i szpiku, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ceftriaxone Kabi 2 g
Ceftriaxone Kabi to antybiotyk o szerokim spektrum działania, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający 2 g ceftriaksonu (ceftriakson sodowy). Każda fiolka zawiera 164,6 mg sodu (7,2 mmol), co jest istotne przy planowaniu terapii u pacjentów z ograniczeniem sodu. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych ani konserwantów. Ceftriaxone Kabi jest wskazany do leczenia różnorodnych zakażeń bakteryjnych u dorosłych, dzieci oraz noworodków od dnia urodzenia, w tym bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, pozaszpitalnego i szpitalnego zapalenia płuc, powikłanych zakażeń dróg moczowych, zakażeń kości i stawów, zakażeń skóry i tkanek miękkich, a także chorób przenoszonych drogą płciową (rzeżączka, kiła) oraz bakteryjnego zapalenia wsierdzia. Ponadto, lek jest stosowany w leczeniu rozsianej boreliozy (stadium II i III) u pacjentów od 15. dnia życia, zaostrzeń POChP u dorosłych, profilaktyce okołooperacyjnej, gorączce neutropenicznej oraz bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami.
bakteriemia, borelioza, ceftriakson sodowy, gorączka neutropeniczna, kiła, lek przeciwbakteryjny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakteryjna, POChP, pozaszpitalne zapalenie płuc, rzeżączka, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie kości i stawów, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie OUN, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu kostno-stawowego, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu oddechowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amoksiklav Quicktab 625 mg 500 mg + 125 mg
Amoksiklav QUICKTAB 625 mg, zawierający 500 mg amoksycyliny (amoksycylina trójwodna) oraz 125 mg kwasu klawulanowego (klawulanian potasu), jest antybiotykiem złożonym stosowanym w leczeniu specyficznych infekcji bakteryjnych u dorosłych i dzieci. Wskazania obejmują ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego (zwłaszcza nawracające lub oporne), zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, pozaszpitalne zapalenie płuc z podejrzeniem patogenów produkujących beta-laktamazy, a także zakażenia układu moczowego takie jak nawracające lub powikłane zapalenie pęcherza moczowego oraz odmiedniczkowe zapalenie nerek. Ponadto lek jest stosowany w zakażeniach skóry i tkanek miękkich, w tym zapaleniu tkanki łącznej, zakażeniach po ukąszeniach zwierząt oraz ciężkich ropniach okołozębowych, a także w leczeniu zapalenia kości i szpiku, szczególnie gdy podejrzewa się udział bakterii produkujących beta-laktamazy.
amoksycylina trójwodna, antybiogram, antybiotykoterapia, bakteryjne zapalenie zatok, beta-laktamaza, inhibitor beta-laktamaz, klawulanian potasu, kwas klawulanowy, lek przeciwbakteryjny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień okołozębowy, zakażenie bakteryjne, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie po ukąszeniu zwierzęcia, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha środkowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxone TZF 2 g
Ceftriaxone TZF, zawierający ceftriakson sodowy, jest stosowany w dawkach dostosowanych do ciężkości zakażenia, rodzaju patogenu, lokalizacji infekcji oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek i funkcja wątroby oraz nerek. U dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥50 kg dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, z możliwością podawania dwukrotnie przy dawkach >2 g/dobę. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g jednorazowo domięśniowo), profilaktyki przedoperacyjnej (2 g jednorazowo), rzeżączki (500 mg jednorazowo), kiły (0,5-2 g/dobę przez 10-14 dni) oraz rozsianej boreliozy (2 g/dobę przez 14-21 dni). U dzieci dawki są wyliczane wg masy ciała, z maksymalną dawką 4 g/dobę, a u noworodków nie należy przekraczać 50 mg/kg mc./dobę. Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego oraz u noworodków wymagających dożylnego leczenia roztworami zawierającymi wapń ze względu na ryzyko wytrącenia soli wapniowej ceftriaksonu i encefalopatii bilirubinowej.
bakteriemia, borelioza, ceftriakson, dializa, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, szpitalne zapalenie płuc, wcześniak, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amoksiklav 875 mg + 125 mg
Amoksiklav w dawce 875 mg amoksycyliny i 125 mg kwasu klawulanowego to antybiotyk złożony o szerokim spektrum działania bakteriobójczego, stosowany w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych u dorosłych i dzieci. Preparat jest szczególnie skuteczny wobec patogenów produkujących beta-laktamazy dzięki obecności kwasu klawulanowego, który chroni amoksycylinę przed degradacją. Wskazania obejmują zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych (ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego, zaostrzenia POChP, pozaszpitalne zapalenie płuc), zakażenia układu moczowego (zapalenie pęcherza, odmiedniczkowe zapalenie nerek), zakażenia skóry i tkanek miękkich (zapalenie tkanki łącznej, zakażenia po ukąszeniach zwierząt, ropień okołozębowy) oraz zakażenia kości i stawów (zapalenie kości i szpiku). Preparat charakteryzuje się stosunkiem amoksycyliny do kwasu klawulanowego 7:1, co umożliwia wysokie stężenia amoksycyliny w tkankach przy jednoczesnej ochronie przed beta-laktamazami. Każda tabletka zawiera 24 mg potasu, co należy uwzględnić u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub kontrolujących dietę pod kątem potasu.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotykooporność, Bacteroides, beta-laktamaza, działanie bakteriobójcze, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre bakteryjne zapalenie zatok przynosowych, ostre zapalenie ucha środkowego, Pasteurella multocida, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień okołozębowy, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, zakażenie bakteryjne, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zaostrzenie POChP, zapalenie kości i szpiku, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Proxacin 1% 10 mg/ml
Proxacin 1% to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający 10 mg cyprofloksacyny w 1 ml. Dawkowanie leku jest uzależnione od rodzaju i ciężkości zakażenia, lokalizacji infekcji, wrażliwości patogenu, funkcji nerek oraz masy ciała pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 400 mg 2-3 razy na dobę, a czas terapii od 1 do 90 dni, w zależności od wskazania klinicznego (np. zakażenia dolnych dróg oddechowych 400 mg 2-3x/d przez 7-14 dni, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego 400 mg 3x/d przez 28 dni do 3 miesięcy). U dzieci dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała (np. 10 mg/kg 3x/d, max 400 mg/dawka), a terapia powinna być ograniczona do ściśle określonych wskazań. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę dostosowuje się według klirensu kreatyniny, np. 200-400 mg co 12 h przy klirensie 30-60 ml/min/1,73 m², a u dializowanych podaje się dawkę po dializie co 24 h.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, płucna postać wąglika, Proxacin, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, Pseudomonas aeruginosa, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, Vibrio cholerae, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie narządów płciowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu pokarmowego, zapalenie narządów miednicy mniejszej, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ciprofloxacin Kabi 100 mg/50 ml roztwór do infuzji 100 mg/50 ml
Ciprofloxacin Kabi to antybiotyk chinolonowy w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 2 mg/ml, dostępny w objętościach 50 ml (100 mg), 100 ml (200 mg) oraz 200 ml (400 mg) cyprofloksacyny. Preparat jest wskazany do dożylnego leczenia zakażeń bakteryjnych, głównie wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Wskazania obejmują zakażenia dolnych dróg oddechowych (zaostrzenia POChP, mukowiscydoza, rozstrzenie oskrzeli, zapalenie płuc), infekcje ucha i zatok (przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, zaostrzenie przewlekłego zapalenia zatok, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego), zakażenia układu moczowego (ostre i powikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego), a także zakażenia narządów płciowych, układu pokarmowego, skóry, tkanek miękkich oraz kości i stawów. Lek jest również stosowany w profilaktyce i leczeniu płucnej postaci wąglika oraz u pacjentów z neutropenią i gorączką o podejrzeniu zakażenia bakteryjnego. Przed zastosowaniem należy uwzględnić oporność bakterii na cyprofloksacynę oraz stosować się do wytycznych antybiotykoterapii, aby ograniczyć rozwój oporności.
antybiotyk chinolonowy, antybiotykooporność, bakteria Gram-ujemna, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, infekcja bakteryjna, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność bakterii, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zapalenie zatok, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, rozstrzenie oskrzeli, roztwór do infuzji, septyczne zapalenie stawów, wąglik płucny, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu pokarmowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie miednicy mniejszej, zapalenie najądrza, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 1 g + 0,5 g
Preparat Ampicilin+Sulbactam AptaPharma to antybiotyk złożony, łączący ampicylinę (β-laktam z grupy aminopenicylin) oraz sulbaktam (inhibitor β-laktamaz), dostępny w dawkach 1 g + 0,5 g oraz 2 g + 1 g w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Wskazany jest do leczenia szerokiego spektrum zakażeń bakteryjnych, w tym dróg oddechowych (zapalenie zatok, ucha środkowego, nagłośni, bakteryjne zapalenie płuc), układu moczowego (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), jamy brzusznej i miednicy (zapalenie otrzewnej, pęcherzyka żółciowego, zakażenia ginekologiczne, zapalenie tkanki łącznej miednicy), skóry i tkanek miękkich, kości i stawów oraz zakażeń rzeżączkowych wywołanych przez Neisseria gonorrhoeae. Preparat jest również stosowany w leczeniu bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami oraz profilaktycznie w okresie przed- i pooperacyjnym u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w obrębie jamy brzusznej i miednicy.
aminopenicylina, ampicylina sodowa, bakteriemia, bakteryjne zapalenie płuc, drobnoustroje chorobotwórcze, inhibitor beta-laktamaz, nadciśnienie tętnicze, Neisseria gonorrhoeae, niewydolność serca, odmiedniczkowe zapalenie nerek, sulbaktam sodowy, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie ginekologiczne, zakażenie kości i stawów, zakażenie okołooperacyjne, zakażenie rzeżączkowe, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie nagłośni, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie tkanki łącznej miednicy, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vancomycin-MIP 1000 1000 mg
Vancomycin-MIP dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji (500 mg lub 1000 mg wankomycyny, odpowiadające 500 000 j.m. i 1 000 000 j.m.) oraz roztworu doustnego. Preparat stosowany jest do leczenia powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI), zakażeń kości i stawów (w tym osteomyelitis i septycznego zapalenia stawów), pozaszpitalnego i szpitalnego zapalenia płuc (CAP, HAP, VAP), zakaźnego zapalenia wsierdzia oraz bakteriemii powiązanej z tymi zakażeniami. Doustnie wankomycyna wskazana jest w leczeniu zakażeń Clostridium difficile (CDI), w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelit i nawrotów. Wankomycyna jest szczególnie zalecana w zakażeniach wywołanych przez MRSA, bakterie Gram-dodatnie oporne na β-laktamy, w terapii empirycznej ciężkich zakażeń w środowiskach o wysokim odsetku MRSA oraz u pacjentów z alergią na β-laktamy.
alergia na antybiotyki, antybiotyk beta-laktamowy, bakterie Gram-dodatnie, bakteriemia, biegunka poantybiotykowa, chlorowodorek wankomycyny, leczenie empiryczne, MRSA, nefrotoksyczność, ototoksyczność, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, pozaszpitalne zapalenie płuc, respiratorowe zapalenie płuc, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, septyczne zapalenie stawów, szpitalne zapalenie płuc, wankomycyna, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie implantu ortopedycznego, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalenie kości i szpiku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cipronex 250 mg
Lek Cipronex zawiera cyprofloksacynę w dawkach 250 mg lub 500 mg (chlorowodorek) w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenów, lokalizacji infekcji oraz czynności nerek pacjenta, a u dzieci i młodzieży także masy ciała. Terapia trwa od 1 dnia (np. rzeżączka, profilaktyka Neisseria meningitidis) do nawet 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego). Dawkowanie u dorosłych waha się od 250 mg do 750 mg podawanych 2 razy na dobę, z czasem leczenia dostosowanym do wskazań klinicznych, np. zakażenia dolnych dróg oddechowych 500-750 mg 2x/d przez 7-14 dni, powikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek co najmniej 10 dni, a w szczególnych przypadkach powyżej 21 dni. U dzieci dawka jest obliczana na podstawie masy ciała (10-20 mg/kg 2x/d, max 750 mg/dawka), z czasem leczenia zależnym od rodzaju zakażenia. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się zgodnie z klirensem kreatyniny, np. przy klirensie <30 ml/min/1,73 m² dawka 250-500 mg co 24 h, a u dializowanych po dializie.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, rzeżączka, shigella, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, Vibrio cholerae, wąglik płucny, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teicoplanin Altan 400 mg
Teikoplanina wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania i czasu leczenia w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu zawierającego 400 mg (≥400 000 j.m.) teikoplaniny w 3 ml roztworu. Monitorowanie minimalnych stężeń leku w surowicy jest kluczowe dla skuteczności terapii, z zalecanymi wartościami minimalnymi: ≥10 mg/l (HPLC) lub ≥15 mg/l (FPIA) dla większości zakażeń Gram-dodatnich, oraz 15-30 mg/l (HPLC) lub 30-40 mg/l (FPIA) w ciężkich zakażeniach, np. zapaleniu wsierdzia. Dawkowanie nasycające i podtrzymujące różni się w zależności od wskazania, np. w zakażeniach skóry i tkanek miękkich dawka nasycająca wynosi 400 mg i jest podawana 3 razy co 12 godzin, a dawka podtrzymująca to 6 mg/kg m.c. raz na dobę. Czas leczenia infekcyjnego zapalenia wsierdzia to zwykle minimum 21 dni, nie przekraczając 4 miesięcy.
bakteria Gram-dodatnia, biegunka i zapalenie jelita grubego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężka niewydolność nerek, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infekcyjne zapalenie wsierdzia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, podanie domięśniowe, rekonstytucja proszku, spektrum działania przeciwbakteryjnego, stężenie minimalne, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biotrakson 2 g
Dawkowanie ceftriaksonu (Biotrakson) jest ściśle uzależnione od rodzaju i ciężkości zakażenia, masy ciała pacjenta oraz funkcji wątroby i nerek. U dorosłych i młodzieży ≥50 kg dawki wahają się od 1 do 4 g na dobę, podawane zwykle raz na dobę, z możliwością podania dwukrotnego (co 12 godzin) przy dawkach >2 g/dobę. Wskazania takie jak pozaszpitalne zapalenie płuc, zakażenia jamy brzusznej czy powikłane zakażenia dróg moczowych wymagają 1-2 g/dobę, natomiast cięższe infekcje, np. bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub wsierdzia, wymagają dawek do 4 g/dobę. U dzieci dawki są obliczane wg masy ciała: 50-100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g/dobę), z wyższymi dawkami w ciężkich zakażeniach i bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych (80-100 mg/kg mc.). W przypadku noworodków i niemowląt dawki dożylne ≥50 mg/kg podaje się w formie infuzji, a u noworodków dawki dożylne należy podawać powoli (>60 min) ze względu na ryzyko encefalopatii bilirubinowej.
bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, infuzja dożylna, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, powikłane zakażenie dróg moczowych, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozsiana borelioza, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, szpitalne zapalenie płuc, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Teikoplanina – Działania niepożądane
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń Gram-dodatnich, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ropień i nadkażenia, ból i gorączka w miejscu podania, wysypka, rumień, świąd oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, wymioty i nudności. Niezbyt często występują leukopenia, małopłytkowość, eozynofilia oraz zapalenie żył, natomiast rzadko zgłaszane są reakcje anafilaktyczne, napady drgawek i zakrzepowe zapalenie żył. Bardzo rzadko obserwuje się agranulocytozę, neutropenię i pancytopenię. Dodatkowo, istnieje grupa działań o nieokreślonej częstości, obejmująca m.in. głuchotę, skurcz oskrzeli, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz przejściowe zwiększenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej.
agranulocytoza, aminotransferaza, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, EGFR, eozynofilia, filtracja kłębuszkowa, fosfataza zasadowa, głuchota, lek ototoksyczny, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, napad drgawkowy, nefrotoksyczność, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, ropień, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie przedsionkowe, zakażenie kości i stawów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wsierdzia, zapalenie żył, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ciprinol 10 mg/ml
Ciprinol, zawierający cyprofloksacynę w formie koncentratu do infuzji dożylnej, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazania terapeutycznego, ciężkości i lokalizacji zakażenia, wrażliwości patogenów oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 400 mg 2 razy na dobę do 400 mg 3 razy na dobę, z czasem leczenia od 1 dnia (np. biegunka bakteryjna) do nawet 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów). U dzieci dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała, np. 10 mg/kg 3 razy na dobę, maksymalnie 400 mg na dawkę. W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek dawka jest modyfikowana zgodnie z klirensem kreatyniny: przy klirensie <30 ml/min/1,73 m² zaleca się 200-400 mg co 24 h, a u pacjentów dializowanych podawanie po dializie. Nie jest wymagana modyfikacja dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, bakterie Gram-ujemne, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, biegunka bakteryjna, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, płucna postać wąglika, Pseudomonas aeruginosa, ropne zapalenie ucha środkowego, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, terapia skojarzona, Vibrio cholerae, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ucha zewnętrznego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ciphin 500 500 mg
Dawkowanie cyprofloksacyny w postaci tabletek powlekanych CIPHIN 500 powinno być dostosowane do rodzaju i ciężkości zakażenia, lokalizacji infekcji, wrażliwości patogenu oraz czynności nerek pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 250 mg do 750 mg podawanych 2 razy na dobę, a czas terapii od 1 dnia (np. rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej) do nawet 3 miesięcy (zakażenia kości i stawów). W przypadku dzieci i młodzieży dawkowanie jest obliczane na podstawie masy ciała (10-20 mg/kg 2 razy na dobę, maksymalnie 750 mg na dawkę), z czasem leczenia od 10 do 60 dni w zależności od wskazania, np. mukowiscydoza czy profilaktyka wąglika. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka powinna być modyfikowana zgodnie z klirensem kreatyniny: przy klirensie <30 ml/min/1,73 m² zaleca się podawanie 250-500 mg co 24 godziny, a u pacjentów dializowanych dawkę podaje się po dializie. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby.
Acinetobacter, Bacillus anthracis, bakteria Gram-ujemna, bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, biegunka podróżnych, cyprofloksacyna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, Neisseria meningitidis, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie pęcherza moczowego, płucna postać wąglika, powikłane zapalenie pęcherza moczowego, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, Pseudomonas aeruginosa, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, Shigella dysenteriae, Staphylococcus, terapia skojarzona, Vibrio cholerae, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie wewnątrzbrzuszne, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie szyjki macicy, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego