utrata apetytu
Utrata apetytu (anoreksja) to zmniejszenie lub całkowity brak chęci do spożywania pokarmów. Jest to objaw, który może towarzyszyć wielu różnym schorzeniom, zarówno somatycznym, jak i psychicznym. W przeciwieństwie do jadłowstrętu psychicznego (anorexia nervosa), utrata apetytu nie jest świadomą decyzją pacjenta dotyczącą ograniczenia przyjmowania pokarmów.
Przyczyny utraty apetytu mogą być bardzo zróżnicowane i obejmują m.in.: infekcje, choroby przewlekłe (np. niewydolność serca, choroby nerek, wątroby), nowotwory, zaburzenia endokrynologiczne, przyjmowane leki (np. chemioterapeutyki, opioidy), zaburzenia psychiczne (np. depresja, stany lękowe), czy procesy starzenia się organizmu. Utrata apetytu często współwystępuje z nudnościami, wymiotami, zmianami smaku i zaburzeniami węchu.
Diagnostyka utraty apetytu powinna koncentrować się na znalezieniu przyczyny pierwotnej. Obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz, w zależności od podejrzewanej etiologii, badania laboratoryjne, obrazowe i endoskopowe. W przypadku długotrwałej utraty apetytu istotna jest ocena stanu odżywienia pacjenta, gdyż może ona prowadzić do niedożywienia i wyniszczenia organizmu.
Leczenie utraty apetytu zależy od przyczyny podstawowej. Może obejmować leczenie choroby podstawowej, modyfikację przyjmowanych leków, interwencje dietetyczne, a w niektórych przypadkach farmakoterapię stymulującą apetyt (np. kortykosteroidy, progestageny, kannabinole). U pacjentów z zaawansowanymi chorobami często stosuje się multimodalne podejście terapeutyczne mające na celu poprawę jakości życia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Formetic 850 mg
Podczas terapii metforminą w dawce 850 mg (Formetic) najczęściej obserwuje się działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha oraz utrata apetytu, które występują bardzo często (≥1/10) i zazwyczaj ustępują samoistnie w trakcie kontynuacji leczenia. Zaburzenia smaku (dysgeuzja) pojawiają się często (≥1/100 do <1/10). Rzadziej, bardzo rzadko (<1/10 000), mogą wystąpić reakcje skórne (rumień, świąd, pokrzywka), nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych (podwyższone AspAT, AlAT, GGT) oraz zapalenie wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne powikłanie, jakim jest kwasica mleczanowa, charakteryzująca się stężeniem kwasu mlekowego we krwi >5 mmol/l, obniżonym pH oraz zaburzeniami elektrolitowymi, wymagająca natychmiastowej interwencji medycznej.
biegunka, ból brzucha, dysgeuzja, homocysteina, inhibitor pompy protonowej, kwasica mleczanowa, metformina, neuropatia obwodowa, niedobór witaminy B12, niedokrwistość megaloblastyczna, nieprawidłowe testy wątrobowe, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, parestezje, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień, świąd, utrata apetytu, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia poznawcze, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Avamina 850 mg
Podczas terapii chlorowodorkiem metforminy (preparat Avamina) najczęściej obserwuje się działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha oraz utrata apetytu, które występują bardzo często (≥1/10) i zwykle mają charakter przejściowy. Zaleca się podawanie leku w 2-3 dawkach podzielonych podczas posiłków oraz stopniowe zwiększanie dawki w celu poprawy tolerancji. Rzadziej występują zaburzenia smaku (często, ≥1/100 do <1/10), a bardzo rzadko (<1/10 000) mogą pojawić się poważne powikłania, takie jak kwasica mleczanowa – zagrażające życiu zaburzenie wymagające natychmiastowej hospitalizacji, objawiające się wymiotami, bólami brzucha, dusznością, hipotermią i śpiączką. Długotrwałe stosowanie metforminy może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania witaminy B12, co może skutkować niedokrwistością megaloblastyczną.
AVAMINA, biegunka, ból brzucha, chlorowodorek metforminy, dawka podzielona, dysfagia, farmakoterapia, hipotermia, kwasica mleczanowa, monitoring działań niepożądanych, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności, personel medyczny, pokrzywka, przewód pokarmowy, równowaga kwasowo-zasadowa, rumień, śpiączka, świąd, utrata apetytu, wchłanianie witaminy B12, wymioty, zaburzenie smaku, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zenofor SR 500 mg
Zenofor SR, zawierający 500 mg chlorowodorku metforminy (390 mg metforminy) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje profil działań niepożądanych zbliżony do metforminy o natychmiastowym uwalnianiu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, utrata apetytu), występujące bardzo często (≥1/10) na początku terapii i zwykle ustępujące samoistnie. Częstość występowania innych działań niepożądanych obejmuje: zmniejszenie/niedobór witaminy B12 (często, ≥1/100 do <1/10), dysgeuzję (często), bardzo rzadkie przypadki kwasicy mleczanowej (<1/10 000), nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby oraz zapalenie wątroby (<1/10 000), a także reakcje skórne takie jak rumień, świąd i pokrzywka (<1/10 000). Zaleca się stopniowe zwiększanie dawki i przyjmowanie leku podczas posiłku w celu poprawy tolerancji przewodu pokarmowego.
ból brzucha, chlorowodorek metforminy, duszność, dysgeuzia, kwasica mleczanowa, metformina o natychmiastowym uwalnianiu, metformina o przedłużonym uwalnianiu, niedobór witaminy B12, nieprawidłowe wyniki wątrobowe, pokrzywka, reakcje skórne, rumień, świąd skóry, utrata apetytu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, złe samopoczucie, zmęczenie, zwiększanie dawki leku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Siofor 850 850 mg
Terapia metforminą chlorowodorkiem w dawce 850 mg (Siofor 850) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha oraz utrata apetytu, które występują bardzo często (≥1/10) i zwykle ustępują samoistnie. Często (≥1/100 do <1/10) pojawiają się zaburzenia smaku oraz zmniejszenie/niedobór witaminy B12, co wymaga monitorowania stężenia witaminy w surowicy, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak kwasica mleczanowa, zaburzenia funkcji wątroby (nieprawidłowe próby wątrobowe, zapalenie wątroby) oraz reakcje skórne (rumień, świąd, pokrzywka), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i odpowiedniego leczenia.
biegunka, ból brzucha, dysfagia, działanie niepożądane, kwas mlekowy, kwasica mleczanowa, metformina chlorowodorek, neuropatia obwodowa, niedobór witaminy B12, niedokrwistość megaloblastyczna, niedożywienie, nieprawidłowe wyniki czynności wątroby, nudności, odwodnienie, pokrzywka, próby wątrobowe, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, rumień, Siofor, substancja czynna, świąd, utrata apetytu, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół przesunięcia pory dnia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół przesunięcia pory dnia (jet lag disorder) to przejściowe zaburzenie snu wynikające z niedopasowania endogennego zegara okołodobowego do nowej strefy czasowej po szybkiej podróży przez kilka stref. Objawy utrzymują się zwykle od 2 do 4 dni, choć w niektórych przypadkach mogą trwać do 7-10 dni, a adaptacja do nowej strefy zajmuje przeciętnie 2-3 dni. Nowsze badania podważają tradycyjne przekonania o zależności nasilenia objawów od kierunku podróży i liczby przekroczonych stref czasowych, wskazując, że jedynym istotnym predyktorem jest subiektywne oczekiwanie pacjenta co do nasilenia i czasu trwania objawów, co sugeruje wpływ efektów placebo/nocebo oraz indywidualnych cech osobniczych. U osób starszych adaptacja jest wolniejsza, a objawy mogą być bardziej nasilone i dłużej utrzymywać się, natomiast pacjenci z zaburzeniami nastroju wykazują zwiększoną wrażliwość na zakłócenia rytmu okołodobowego, z różnicami w wyzwalaniu epizodów depresyjnych (podróże na zachód) oraz maniakalnych/hipomaniakalnych (podróże na wschód).
ból głowy, choroba samoograniczająca, dezorientacja, efekt placebo, epizod depresyjny, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, lek nasenny, melatonina, nudności, rytm biologiczny, rytm snu i czuwania, senność dzienna, specjalista zaburzeń snu, utrata apetytu, zaburzenie nastroju, zaburzenie rytmu okołodobowego, zaburzenie snu, zawroty głowy, zegar biologiczny, zegar okołodobowy, zespół przesunięcia pory dnia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivastigmin Orion 1,5 mg
Leczenie rywastygminą powinno być inicjowane i monitorowane przez lekarza z doświadczeniem w terapii otępienia typu alzheimerowskiego lub otępienia związanego z chorobą Parkinsona, zgodnie z aktualnymi wytycznymi diagnostycznymi. Terapia rozpoczyna się od dawki początkowej 1,5 mg dwa razy na dobę, podawanej podczas posiłków, z możliwością stopniowego zwiększania co minimum 2 tygodnie do maksymalnej dawki 6 mg dwa razy na dobę (łącznie 12 mg/dobę), pod warunkiem dobrej tolerancji. W przypadku przerwy w podawaniu leku dłuższej niż 3 dni, leczenie należy wznowić od dawki 1,5 mg dwa razy na dobę. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, jednak wymagana jest ostrożność i indywidualne dostosowanie dawki ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek. Stosowanie u dzieci i młodzieży nie jest zalecane.
ból brzucha, dawka podtrzymująca, dawka terapeutyczna, drżenie, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, indywidualna tolerancja, kapsułka twarda, kontrolowane badanie kliniczne, nudności, objawy pozapiramidowe, omamy wzrokowe, otępienie w chorobie Parkinsona, rywastygmina, utrata apetytu, wymioty, wznowienie leczenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zypsila 60 mg
Zyprazydon, substancja czynna leku Zypsila, był stosowany doustnie u około 6500 dorosłych pacjentów w badaniach klinicznych, gdzie najczęstszymi działaniami niepożądanymi były bezsenność, senność, ból głowy oraz pobudzenie. W zakresie kardiologicznym zyprazydon powoduje łagodne do umiarkowanego wydłużenie odstępu QT, proporcjonalne do dawki, z 12,3% pacjentów doświadczających wydłużenia o 30-60 ms oraz 1,6% z wydłużeniem powyżej 60 ms. Odnotowano 0,1% przypadków wydłużenia QTc powyżej 500 ms. Hiperprolaktynemia występowała, ale zwykle ustępowała bez konieczności przerwania terapii, a objawy kliniczne, takie jak ginekomastia, były rzadkie. Napady toniczno-kloniczne i niedociśnienie występowały u mniej niż 1% pacjentów. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest podobny do dorosłych, z wyższą częstością sedacji i senności oraz objawów pozapiramidowych (>10%). W tej grupie nie stwierdzono napadów drgawek tonicznych ani niedociśnienia.
akatyzja, anorgazmia, bezsenność, ból głowy, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba zakrzepowo-zatorowa, drżenie, dysfagia, dyskinezy późne, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipokalcemia, limfopenia, mlekotok, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, obniżone libido, parkinsonizm, pobudzenie, priapizm, prolaktyna, przełom nadciśnieniowy, refluks żołądkowo-przełykowy, schizofrenia, sedacja, senność, torsade de pointes, utrata apetytu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół odstawienny noworodków, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zyprazydon - Leksykon leków
Działania niepożądane – Jansitin Duo 50 mg + 850 mg
Lek Jansitin Duo, zawierający sytagliptynę 50 mg oraz metforminę 850 mg, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa wynikającym z właściwości obu składników. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują ostre zapalenie trzustki (częstość 0,3% w badaniu TECOS dla sytagliptyny vs. 0,2% placebo) oraz rzadką, ale zagrażającą życiu kwasicę mleczanową związaną z metforminą. Często obserwowane działania niepożądane to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wzdęcia), hipoglikemia (szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika – 13,8% i insuliny – 10,9%), bóle głowy, zaparcia oraz zawroty głowy. W badaniu TECOS nie wykazano istotnych różnic w zakresie bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego między sytagliptyną a placebo. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) profil działań niepożądanych był podobny do dorosłych, z podwyższonym ryzykiem hipoglikemii niezależnie od stosowania insuliny.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, ból stawu, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, metformina, niedobór witaminy B12, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, senność, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w ustach, świąd, sytagliptyna, trombocytopenia, utrata apetytu, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Imatinib Altan 100 mg
Przedawkowanie imatynibu, choć rzadko opisywane, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające ścisłej obserwacji i leczenia objawowego, gdyż brak jest specyficznego antidotum. Objawy przedawkowania są zależne od dawki i obejmują głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmiany skórne, objawy ogólnoustrojowe oraz hematologiczne. Przy dawkach 1200-1600 mg (ekspozycja 1-10 dni) dominują nudności, wymioty, biegunka, wysypka, obrzęki, zmęczenie, kurcze mięśni, trombocytopenia i pancytopenia. Dawki wyższe, 1800-3200 mg (w tym 3200 mg/dobę przez 6 dni), powodują osłabienie, mialgię oraz wzrost fosfokinazy kreatynowej i bilirubiny. Ekstremalne dawki 6400 mg (jednorazowo) i 8-10 g wywołują ciężkie objawy żołądkowo-jelitowe, gorączkę, obrzęk twarzy, granulocytopenię oraz wzrost aktywności transaminaz.
antidotum, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, fosfokinaza kreatynowa, granulocyt obojętnochłonny, kurcz mięśniowy, leczenie objawowe, leukopenia, manifestacja przedawkowania, mialgia, nudności, obrzęk, obrzęk twarzy, osłabienie, pancytopenia, przedawkowanie imatynibu, rumień, transaminaza, trombocytopenia, utrata apetytu, wymioty, zaburzenie biochemiczne, zaburzenie wątrobowe, zmiana skórna, zmniejszenie apetytu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ziele Krwawnika –
Produkt leczniczy Ziele Krwawnika (Achillea millefolium L., herba) dostępny jest w formie saszetek zawierających 2 g ziela, przeznaczony do stosowania doustnego oraz zewnętrznego. Doustnie zaleca się stosowanie naparu przygotowanego przez zalanie 1-2 saszetek (2-4 g) 250 ml wrzącej wody i zaparzanie przez 15-20 minut. W przypadku okresowej utraty apetytu i dolegliwości żołądkowo-jelitowych dawka wynosi 1 szklankę naparu 3-4 razy dziennie, maksymalnie do 2 tygodni. Przy dolegliwościach menstruacyjnych stosuje się 1 saszetkę (2 g) w 250 ml wrzącej wody, 1 szklankę naparu 2-3 razy dziennie, do 1 tygodnia. Produkt jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia, a u młodzieży powyżej 12 lat, dorosłych i osób starszych stosowanie jest dopuszczalne zgodnie z zaleceniami.
achillea millefolium, dolegliwości menstruacyjne, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, infekcja, napar, okład, opatrunek, produkt leczniczy, stan kliniczny, substancja aktywna, uszkodzenia skóry, utrata apetytu, wchłanianie składników aktywnych, wskazanie terapeutyczne, zaburzenie, ziele krwawnika