szczepienie przypominające
Szczepienie przypominające (tzw. booster) to dodatkowa dawka szczepionki podawana po ukończeniu podstawowego schematu szczepień, mająca na celu wzmocnienie i przedłużenie odporności organizmu. W praktyce klinicznej, dawki przypominające są niezbędnym elementem profilaktyki wielu chorób zakaźnych, w tym błonicy, tężca, krztuśca, poliomyelitis czy COVID-19.
Mechanizm działania dawki przypominającej polega na stymulacji pamięci immunologicznej, co skutkuje szybszą i silniejszą odpowiedzią immunologiczną w przypadku kontaktu z patogenem. Badania kliniczne wykazują, że szczepienia przypominające często przywracają poziom przeciwciał, który z czasem ulega naturalnemu obniżeniu, a niekiedy nawet zwiększają zakres ochrony immunologicznej w porównaniu do pierwotnego cyklu szczepień.
Częstotliwość podawania dawek przypominających różni się w zależności od rodzaju szczepionki i choroby. Przykładowo, szczepienie przeciwko tężcowi i błonicy zaleca się powtarzać co 10 lat, podczas gdy w przypadku niektórych szczepionek przeciwko COVID-19 dawki przypominające rekomendowane są w krótszych odstępach czasowych, szczególnie dla populacji wysokiego ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Poliowirus – Wskazania do stosowania
Poliowirus inaktywowany, obecny w szczepionce Infanrix-IPV, stanowi kluczowy składnik szczepionek wieloskładnikowych stosowanych w profilaktyce poliomyelitis u dzieci w wieku od 16 miesięcy do 13 lat, które uprzednio przeszły szczepienie pierwotne przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis. Preparat zawiera trzy serotypy poliowirusa (typ 1 – szczep Mahoney: 40 j.m. antygenu D, typ 2 – szczep MEF-1: 8 j.m. antygenu D, typ 3 – szczep Saukett: 32 j.m. antygenu D) w formie inaktywowanej, co eliminuje ryzyko replikacji wirusa przy zachowaniu właściwości immunogennych. Szczepionka jest stosowana wyłącznie jako uzupełniająca lub przypominająca, mająca na celu wzmocnienie i przedłużenie odporności nabytej w wyniku szczepień pierwotnych, zgodnie z obowiązującym kalendarzem szczepień i indywidualną historią immunizacji pacjenta.
antygen Bordetella pertussis, bezpieczeństwo biologiczne, choroba Heinego-Medina, fenyloketonuria, formaldehyd, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, immunogenność szczepionki, inaktywowany poliowirus, Infanrix-IPV, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, odporność nabyta, odpowiedź immunologiczna, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typu 1, poliowirus typu 2, poliowirus typu 3, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, toksoid błoniczy i tężcowy, toksoid krztuścowy, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Hemaglutynina włókienkowa – Dawkowanie i sposób podawania
Hemaglutynina włókienkowa jest kluczowym antygenem krztuścowym stosowanym w bezkomórkowych szczepionkach przeciw krztuścowi, często łączonych ze szczepionkami przeciw błonicy, tężcowi oraz poliomyelitis (IPV). Zawartość hemaglutyniny różni się w zależności od preparatu i grupy wiekowej: szczepionki dla dzieci zawierają 25 μg, natomiast dla dorosłych i młodzieży o zmniejszonej zawartości antygenów – 5-8 μg. Schemat dawkowania jest zróżnicowany i obejmuje szczepienia pierwotne, uzupełniające oraz przypominające, dostosowane do wieku pacjenta i wskazań klinicznych. Szczepionki podaje się domięśniowo, u niemowląt w przednio-boczną część uda, a u starszych dzieci i dorosłych w mięsień naramienny, z wykluczeniem podawania w pośladki oraz drogą śródskórną lub podskórną, z wyjątkiem wyjątkowych sytuacji.
antygen błonicy, antygen krztuścowy, bierna ochrona niemowląt, charakterystyka produktu leczniczego, cykl szczepienia podstawowego, hemaglutynina włókienkowa, immunoglobulina przeciwtężcowa, mięsień naramienny, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, podanie śródskórne, poliomyelitis, przednio-boczna część uda, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, szczepionka bezkomórkowa, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciw krztuścowi, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, trymestr ciąży - Leksykon substancji czynnych
Polimyksyna – Wskazania do stosowania
Szczepionki Boostrix Polio oraz Infanrix-IPV są preparatami przypominającymi przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis, różniącymi się wskazaniami wiekowymi oraz zawartością antygenów. Boostrix Polio jest przeznaczona dla osób od 3 roku życia oraz kobiet w ciąży, zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥2 j.m. (2,5 Lf), toksoid tężcowy ≥20 j.m. (5 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 8 µg, hemaglutynina włókienkowa 8 µg, pertaktyna 2,5 µg) oraz inaktywowane poliowirusy typów 1, 2 i 3 (40, 8 i 32 jednostek antygenu D). Zawiera również 0,3 mg Al3+ w postaci wodorotlenku glinu i 0,2 mg Al3+ jako fosforan glinu. Infanrix-IPV jest wskazana dla dzieci 16 miesięcy–13 lat, zawiera wyższe dawki antygenów (np. toksoid błoniczy ≥30 j.m., toksoid tężcowy ≥40 j.m., toksoid krztuścowy 25 µg) oraz 0,5 mg Al3+ w formie wodorotlenku glinu. Obie szczepionki zawierają śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny oraz substancji pomocniczych, takich jak kwas para-aminobenzoesowy (<0,07 ng/dawka) i fenyloalanina (0,0298 µg w Boostrix Polio, 0,036 µg w Infanrix-IPV).
antybiotyk peptydowy, antygeny Bordetella pertussis, bakterie Gram-ujemne, bierna ochrona przed krztuścem, błonica, booster, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, kontaminacja bakteryjna, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, pertaktyna, polimyksyna, środek przeciwbakteryjny, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Encepur K 0,75 mcg inaktywowanego wirusa kleszczowego zapalenia mózgu, szczep K23/0,25 ml; 1 dawka (0,25 ml), dawka dla dzieci
Szczepionka Encepur K to inaktywowana szczepionka przeciw kleszczowemu zapaleniu mózgu, zawierająca 0,75 µg inaktywowanego wirusa szczepu K23 adsorbowanego na glinu wodorotlenku uwodnionym. W badaniach klinicznych (9 badań, ok. 3200 dzieci) oceniano immunogenność i bezpieczeństwo szczepionki podawanej według schematów klasycznego, przyspieszonego oraz szybkiego. Po dwóch dawkach w schemacie klasycznym 98% dzieci osiągnęło ochronne miana przeciwciał (NT ≥ 10) z GMT 72, a w schemacie przyspieszonym 91% z GMT 25. Po trzeciej dawce w obu schematach 100% dzieci uzyskało miana ochronne z bardzo wysokimi GMT (3672 i 3335). W schemacie szybkim 99% dzieci osiągnęło miana ochronne z GMT 57. Test neutralizacji (NT) stosowany do oceny skuteczności przyjmuje NT > 2 jako seropozytywność i NT ≥ 10 jako poziom ochronny.
fibroblast kurzy, immunogenność szczepionki, kleszczowe zapalenie mózgu, kleszczowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, miano przeciwciał, podtyp wirusa, przeciwciała ochronne, reaktywność krzyżowa, schemat klasyczny szczepienia, schemat przyspieszony szczepienia, schemat szybki szczepienia, seropozytywność, średnia geometryczna miana, szczepienie podstawowe, szczepienie przypominające, szczepionka inaktywowana, test neutralizacji, wirus kleszczowego zapalenia mózgu, wodorotlenek glinu, występowanie endemiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Boostrix Polio 0,5 ml (1 dawka)
Szczepionka Boostrix Polio to skojarzony preparat adsorbowany, zawierający toksoidy błoniczy (≥2 j.m., 2,5 Lf), tężcowy (≥20 j.m., 5 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 8 µg, hemaglutynina włókienkowa 8 µg, pertaktyna 2,5 µg) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (40 jednostek antygenu D), 2 (8 jednostek antygenu D) i 3 (32 jednostki antygenu D). Antygeny adsorbowane są na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) i fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co zapewnia odpowiednią immunogenność. Preparat jest wskazany głównie do szczepień przypominających (booster) u osób powyżej 3. roku życia, mających na celu wzmocnienie odporności po szczepieniu podstawowym przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis. Ponadto, szczepionka jest stosowana u kobiet w ciąży w celu biernej ochrony niemowląt przed krztuścem poprzez transfer przeciwciał przez łożysko.
booster, Bordetella pertussis, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, immunogenność szczepionki, inaktywowany poliowirus, krztusiec, kwas para-aminobenzoesowy, łożysko, neomycyna, ochrona bierna, ognisko epidemiczne, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciała, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Toksoid krztuścowy – Dawkowanie i sposób podawania
Toksoid krztuścowy jest kluczowym składnikiem szczepionek skojarzonych stosowanych w profilaktyce błonicy, tężca i krztuśca, dostępnych w różnych preparatach dostosowanych do wieku pacjenta. U dorosłych i młodzieży zaleca się podanie pojedynczej dawki 0,5 ml (zawierającej od 2,5 do 8 mikrogramów toksoidu krztuścowego w zależności od preparatu, np. Adacel 2,5 µg, Boostrix 8 µg). Schemat szczepień u osób z niepełną lub nieznaną historią szczepień obejmuje podanie dawki toksoidu krztuścowego, a następnie dwóch dawek dT w odstępach 1 i 6 miesięcy. Szczepienia przypominające powinny być wykonywane co 5-10 lat, zgodnie z zaleceniami, a u kobiet w ciąży w II i III trymestrze celem biernej ochrony niemowląt. Szczepionki podaje się domięśniowo, preferencyjnie w mięsień naramienny u starszych dzieci i dorosłych oraz w przednio-boczną część uda u niemowląt, unikając podawania w pośladki i donaczyniowo.
ampułko-strzykawka, antygen poliomyelitis, bierna ochrona niemowląt, dawka uzupełniająca, immunoglobulina przeciwtężcowa, leczenie immunosupresyjne, mięsień naramienny, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, profilaktyka błonicy, profilaktyka krztuśca, profilaktyka tężca, przednio-boczna część uda, rana z ryzykiem tężca, schemat szczepień ochronnych, składowa krztuśca, szczepienie kobiet w ciąży, szczepienie pierwotne, szczepienie podstawowe, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, toksoid krztuścowy, wstrzyknięcie śródskórne, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon substancji czynnych
Kwas para-aminobenzoesowy – Wskazania do stosowania
Kwas para-aminobenzoesowy (PABA) występuje w śladowych ilościach jako substancja pomocnicza w wybranych szczepionkach stosowanych w profilaktyce chorób zakaźnych. W szczepionkach Boostrix Polio oraz Infanrix-IPV jego zawartość wynosi poniżej 0,07 nanograma na dawkę, natomiast w szczepionce Priorix jest to 6,5 nanograma na dawkę. Boostrix Polio jest wskazana do szczepienia przypominającego przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis u osób powyżej 3 lat oraz do biernej ochrony niemowląt poprzez szczepienie kobiet w ciąży. Infanrix-IPV dedykowana jest dzieciom w wieku 16 miesięcy do 13 lat jako szczepienie uzupełniające i przypominające, natomiast Priorix stosuje się do czynnego uodparniania przeciw odrze, śwince i różyczce u dzieci od 9. miesiąca życia, młodzieży i dorosłych.
bierna ochrona niemowląt, bierna ochrona przed krztuścem, bierne uodpornienie, błonica tężec krztusiec, charakterystyka produktu leczniczego, czynne uodparnianie, immunoprofilaktyka chorób zakaźnych, kwalifikacja do szczepienia, kwalifikacja pacjenta, kwas para-aminobenzoesowy, odra-świnka-różyczka, poliomyelitis, preparat immunologiczny, profilaktyka chorób zakaźnych, schemat szczepień, substancja pomocnicza, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, wywiad alergiczny, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vivotif ≥ 2x10E9 CFU
Vivotif to doustna szczepionka zawierająca co najmniej 2×10^9 żywych komórek Salmonella enterica serowar Typhi Ty21a, podawana w postaci kapsułek dojelitowych. Standardowy schemat szczepienia obejmuje trzy dawki podawane w dniach 1, 3 i 5, co jest niezbędne do uzyskania optymalnej odpowiedzi immunologicznej i skutecznej ochrony przed durem brzusznym. Ochrona rozwija się 7-10 dni po ostatniej dawce, dlatego zaleca się ukończenie pełnego cyklu co najmniej tydzień przed planowanym wyjazdem do rejonów endemicznych. Schemat dawkowania jest identyczny u dorosłych i dzieci powyżej 5. roku życia, natomiast szczepionka nie jest zalecana u dzieci poniżej 5 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Po trzech latach od szczepienia podstawowego wskazane jest podanie dawki przypominającej, również w schemacie 3 dawek w dniach 1, 3 i 5.
cykl szczepienia, dur brzuszny, kapsułka dojelitowa twarda, odpowiedź immunologiczna, przewód pokarmowy, rejon endemiczny, ryzyko zakażenia, S. Typhi Ty21a, Salmonella enterica, schemat dawkowania, schemat szczepienia podstawowego, serowar Typhi, szczepienie przypominające, szczepionka Vivotif, wywiad medyczny, żywe komórki bakteryjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Avaxim 160 U 160 jednostek antygenowych ELISA wirusa zapalenia wątroby typu A, szczep GBM/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Avaxim 160 U to inaktywowana szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A (WZW A), zawierająca 160 jednostek antygenowych ELISA wirusa szczepu GBM w dawce 0,5 ml. Wirus namnażany jest w ludzkich komórkach diploidalnych MRC-5, następnie inaktywowany formaldehydem i adsorbowany na 0,3 mg Al³⁺ wodorotlenku glinu, co zwiększa immunogenność preparatu. Szczepionka indukuje swoistą odpowiedź immunologiczną, prowadząc do wytworzenia przeciwciał w mianach przekraczających poziomy uzyskiwane po biernym uodpornianiu immunoglobulinami, co stanowi przewagę aktywnej immunizacji. Ochronne miano przeciwciał (>20 mj.m./ml) osiąga ponad 90% osób już po 14 dniach od podania pierwszej dawki, a po miesiącu niemal 100%, co jest kluczowe w profilaktyce przed podróżą do rejonów endemicznych WZW A.
antygen wirusowy, bierne uodpornienie, dawka uzupełniająca, immunizacja bierna, immunoglobuliny, inaktywacja formaldehydem, komórki diploidalne MRC-5, miano przeciwciał ochronnych, ognisko epidemiczne, rejony endemiczne, swoista odpowiedź immunologiczna, szczepienie przypominające, układ immunologiczny, wirus zapalenia wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wodorotlenek glinu uwodniony - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – D-Szczepionka błonicza adsorbowana nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego/0,5 ml; szczepionka 20-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
D-Szczepionka błonicza adsorbowana zawiera co najmniej 30 j.m. toksoidu błoniczego w dawce 0,5 ml, adsorbowanego na wodorotlenku glinu. Pełne szczepienie podstawowe obejmuje trzy dawki podawane wg schematu: druga dawka po 4-6 tygodniach od pierwszej, a trzecia po 6-12 miesiącach od drugiej. Dawkowanie jest zróżnicowane wiekowo: u dzieci do 2 lat dawki wynoszą odpowiednio 0,5 ml, 0,5 ml i 0,3 ml, natomiast u dzieci 2-6 lat – 0,3 ml dla każdej z trzech dawek. Dawka przypominająca wynosi 0,2 ml i jest wskazana dla dzieci 6-letnich z udokumentowanym pełnym szczepieniem podstawowym, w tym podaniem trzeciej dawki w drugim roku życia.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – d-Szczepionka błonicza adsorbowana nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
D-Szczepionka błonicza adsorbowana jest przeznaczona wyłącznie do szczepień przypominających u osób, które ukończyły pełny cykl szczepienia podstawowego przeciw błonicy. Każda dawka o objętości 0,5 ml zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu (nie więcej niż 0,5 mg Al³⁺). Szczepienie przypominające powinno być podane po upływie 10 lat od ostatniego szczepienia. Preparat ma postać białej lub prawie białej, jednorodnej zawiesiny do wstrzykiwań i wymaga podania głęboko podskórnego, preferencyjnie w mięsień naramienny, z zachowaniem prawidłowej techniki iniekcji dla zapewnienia skuteczności i bezpieczeństwa zabiegu.
adsorpcja na wodorotlenku glinu, d-szczepionka błonicza adsorbowana, dawka szczepionki, immunogenność, iniekcja podskórna, mięsień naramienny, profilaktyka błonicy, przeciwwskazanie, środki ostrożności, szczepienie podstawowe, szczepienie przypominające, technika iniekcji, toksoid błoniczy, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Typhim Vi 25 mcg oczyszczonego polisacharydu otoczkowego (Vi) Salmonella typhi (szczep Ty2)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka TYPHIM Vi, zawierająca 25 µg oczyszczonego polisacharydu otoczkowego Vi Salmonella typhi (szczep Ty2) w dawce 0,5 ml, wykazuje szybkie pojawienie się odporności już po 1-3 tygodniach od podania. Skuteczność ochronna w populacji dorosłych na obszarze endemicznych Nepalu wynosi 74%, natomiast w populacji pediatrycznej (5-15 lat) na obszarze endemicznych Afryki południowej wynosi 55%. Odpowiedź immunologiczna mierzona serokonwersją (≥4-krotny wzrost przeciwciał anty-Vi) waha się od 62,5% do 100% u dorosłych oraz od 67% do 100% u dzieci, a poziomy przeciwciał utrzymują się do 10 lat na terenach endemicznych (≥1 µg/ml u 83 dzieci) i 2-3 lata na obszarach nieendemicznych. Zalecany odstęp do podania dawki przypominającej wynosi nie więcej niż 3 lata, co uwzględnia różnice w utrzymywaniu się ochrony w zależności od ekspozycji na patogen.