całkowity klirens

Całkowity klirens (ang. total clearance) to istotny parametr farmakokinetyczny określający zdolność organizmu do eliminacji danej substancji. Definiowany jest jako objętość osocza całkowicie oczyszczona z danej substancji w jednostce czasu, wyrażana najczęściej w ml/min. Stanowi sumę wszystkich procesów eliminacji, obejmujących wydalanie nerkowe, metabolizm wątrobowy oraz inne drogi usuwania substancji z organizmu.

Wartość całkowitego klirensu ma kluczowe znaczenie w ustalaniu dawkowania leków, szczególnie tych o wąskim indeksie terapeutycznym. Zmiany całkowitego klirensu, wynikające z dysfunkcji narządów wydalniczych (np. niewydolność nerek lub wątroby), interakcji lekowych czy czynników genetycznych, mogą istotnie wpływać na stężenie leku w organizmie, zwiększając ryzyko działań niepożądanych lub obniżając skuteczność terapii.

W praktyce klinicznej całkowity klirens wykorzystuje się do obliczania dawek podtrzymujących leków, prognozowania czasu do osiągnięcia stanu stacjonarnego oraz indywidualizacji terapii w populacjach szczególnych, takich jak pacjenci geriatryczni, pediatryczni czy osoby z chorobami współistniejącymi. Monitorowanie zmian całkowitego klirensu stanowi istotny element terapii monitorowanej stężeniem leku (TDM).

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metocard ZK 47,5 mg

Metocard ZK to preparat zawierający metoprololu bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg oraz 95 mg, odpowiadających 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu. Tabletki zawierają peletki z kontrolowanym uwalnianiem, które zapewniają ciągłe uwalnianie leku przez około 20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Metoprolol charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Biodostępność tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest o 20-30% niższa niż tradycyjnych, lecz AUC pozostaje niezmienione, co wskazuje na brak klinicznie istotnej różnicy. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (5-10%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego, co skutkuje zmiennością farmakokinetyczną, zwłaszcza u wolnych metabolizerów (7-8% populacji). Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 godzin), a całkowity klirens około 1 l/min.
AUC, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, całkowity klirens, CYP2D6, cytochrom P450 2D6, dawkowanie raz na dobę, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolit, metoprololu bursztynian, okres półtrwania, otoczka polimerowa, peletki o kontrolowanym uwalnianiu, pole pod krzywą stężenia leku, polimorfizm genetyczny, szybki metabolizer, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wolny metabolizer, wydalanie leku, zespolenie wrotno-żylne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levetiracetam NeuroPharma 500 mg

Lewetyracetam wykazuje liniowy profil farmakokinetyczny z minimalną zmiennością wewnątrz- i międzyosobniczą, cechując się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (prawie 100%) oraz szybkim osiąganiem stężenia maksymalnego (Cmax) w osoczu po około 1,3 godzinie u dorosłych. Stan stacjonarny osiągany jest po 2 dniach stosowania w schemacie dwukrotnym. Po pojedynczej dawce 1000 mg Cmax wynosi około 31 μg/ml, a po wielokrotnym podawaniu 1000 mg dwa razy na dobę wzrasta do 43 μg/ml. Lewetyracetam nie wiąże się istotnie z białkami osocza (<10%), a jego objętość dystrybucji wynosi 0,5-0,7 l/kg. Metabolizm leku jest minimalny, głównie przez enzymatyczną hydrolizę do nieaktywnego metabolitu ucb L057, bez udziału cytochromu P450, co ogranicza potencjał interakcji lekowych. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 7±1 godzin, a klirens całkowity 0,96 ml/min/kg, z dominującym wydalaniem nerkowym (95% dawki). W populacji pediatrycznej (1 miesiąc do 12 lat) obserwuje się krótszy okres półtrwania (5-6 h) i wyższy klirens (1,1-1,5 ml/min/kg), co wymaga dostosowania dawkowania.
analiza farmakokinetyczna, bariera biologiczna, biodostępność, całkowity klirens, filtracja kłębuszkowa, glukuronidacja kwasu walproinowego, glukuronylotransferaza, hydroksylacja pierścienia pirolidynowego, hydroksylaza epoksydowa, hydroliza grupy acetamidowej, indukcja enzymatyczna, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otwarcie pierścienia pirolidynowego, padaczka, pozorny klirens, reabsorpcja kanalikowa, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne w osoczu, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levetiracetam Aurovitas 750 mg

Lewetyracetam wykazuje liniowy i przewidywalny profil farmakokinetyczny z niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny. Stan stacjonarny ustala się po 2 dniach stosowania w dawkach 1000 mg dwa razy na dobę, przy czym Cmax wynosi odpowiednio 31 μg/ml po pojedynczej dawce i 43 μg/ml podczas terapii wielokrotnej. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (<10%) oraz objętością dystrybucji 0,5-0,7 l/kg. Metabolizm leku jest minimalny, głównie przez enzymatyczną hydrolizę grupy acetamidowej, nie angażującą cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 7±1 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (95% dawki w moczu), z klirensem całkowitym 0,96 ml/min/kg i silną korelacją z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
analiza farmakokinetyczna, bariera biologiczna, biodostępność, całkowity klirens, Cmax, filtracja kłębuszkowa, glukuronylotransferaza, hemodializa, hydroksylacja pierścienia pirolidynowego, hydroksylaza epoksydowa, hydroliza grupy acetamidowej, indukcja enzymatyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, pozorna objętość dystrybucji, pozorny całkowity klirens, profil farmakokinetyczny, przemiana enancjomeryczna, reabsorpcja kanalikowa, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, ucb L057, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daptomycin Reddy 500 mg

Daptomycyna charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 4-12 mg/kg masy ciała, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po trzeciej dawce. Podawana dożylnie, zarówno w 30-minutowej infuzji, jak i 2-minutowym wstrzyknięciu, wykazuje porównywalną ekspozycję (AUC i Cₘₐₓ). Objętość dystrybucji wynosi około 0,1 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w około 90%. Daptomycyna nie jest metabolizowana przez mikrosomy wątroby ani nie wpływa na izoenzymy cytochromu P450. Wydalana jest głównie przez nerki, z klirensem całkowitym 7-9 ml/godz./kg i nerkowym 4-7 ml/godz./kg. U osób starszych (≥ 75 lat) obserwuje się zmniejszenie klirensu o 35% i wzrost AUC o 58%, co wiąże się z obniżoną czynnością nerek, dlatego dawkowanie powinno być dostosowane do funkcji nerek, a nie samego wieku pacjenta.
AUC, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia S. aureus, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białko osocza, całkowity klirens, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ekspozycja na lek, farmakokinetyka daptomycyny, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, infuzja dożylna, izoenzym cytochromu P450, kanalikowa sekrecja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens daptomycyny, mikrosom wątroby, nerka, nieaktywny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Concor 10 10 mg

Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Concor, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% po podaniu doustnym, co wynika z prawie całkowitego (>90%) wchłaniania z przewodu pokarmowego oraz niewielkiego efektu pierwszego przejścia (około 10%). Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (~30%), co sprzyja efektywnej dystrybucji do tkanek docelowych i ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Bisoprolol wykazuje dualny mechanizm eliminacji: 50% dawki jest metabolizowane w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, a pozostałe 50% jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Całkowity klirens wynosi około 15 l/h, a okres półtrwania 10-12 godzin, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę.
absorpcja, biodostępność, bisoprolol fumaran, całkowity klirens, dawkowanie raz na dobę, dualny mechanizm eliminacji, dystrybucja do tkanek, efekt kliniczny, efekt pierwszego przejścia, interakcja lekowa, kinetyka liniowa, metabolizm wątrobowy, nieczynny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, postać niezmieniona, proces farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność serca, przewód pokarmowy, schemat dawkowania, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sulpiryd Hasco 50 mg

Sulpiryd Hasco w dawkach 50 mg, 100 mg i 200 mg charakteryzuje się niską dostępnością biologiczną na poziomie 27-34%, która ulega zmniejszeniu o około 30% w obecności pokarmu, co wymaga uwzględnienia stałego schematu podawania względem posiłków. Lek wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 3-6 godzinach. Sulpiryd ma niski stopień wiązania z białkami osocza (≤40%) oraz objętość dystrybucji wynoszącą 1-2,7 L/kg masy ciała, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Okres półtrwania u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi 8-9 godzin, natomiast u osób z ciężką niewydolnością nerek ulega wydłużeniu do 20-26 godzin po podaniu dożylnym. Całkowity klirens u zdrowych osób wynosi około 7,5 L/godz.
bariera krew-mózg, całkowity klirens, Cmax, dostępność biologiczna, efekt terapeutyczny, eliminacja nerkowa, maksymalne stężenie w osoczu, minimalny metabolizm, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, powolne wchłanianie, proces wchłaniania, sulpiryd, Sulpiryd Hasco, szybka dystrybucja, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie psychotyczne, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leuprostin 3,6 mg

Leuprostin 3,6 mg w postaci implantu zawiera octan leuproreliny, który jest uwalniany ciągle przez okres jednego miesiąca z biodegradowalnej matrycy polimerowej (kwas glikolowy i kwas mlekowy w stosunku 1:1). Po podaniu implantu stężenie leuproreliny w surowicy osiąga 676 pg/ml w ciągu pierwszej godziny i utrzymuje się na oznaczalnym poziomie przez ponad miesiąc. Przy terapii ciągłej, z dwoma wstrzyknięciami w odstępie 28 dni, stężenie leku pozostaje wykrywalne do 67 dni, co zapewnia ciągłość działania terapeutycznego. Objętość dystrybucji u mężczyzn wynosi 36 litrów, a całkowity klirens 139,6 ml/min, co wskazuje na szeroką dystrybucję i umiarkowaną eliminację leku.
całkowity klirens, implant leuproreliny, Leuprostin, matryca polimerowa, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, octan leuproreliny, parametr farmakokinetyczny, stężenie w surowicy krwi, szew chirurgiczny, terapia ciągła, upośledzenie funkcji wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bicardef 10 mg 10 mg

Bisoprolol fumaranu, substancja czynna leku Bicardef 10 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz niemal całkowitym (>90%) wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Efekt pierwszego przejścia przez wątrobę jest minimalny (≤10% dawki), a wchłanianie leku jest niezależne od przyjmowania pokarmu, co zwiększa wygodę stosowania i stabilność farmakokinetyczną. Bisoprolol wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~30%) oraz objętość dystrybucji na poziomie 3,5 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek obwodowych. Całkowity klirens leku wynosi 15 l/h, co determinuje odpowiedni czas utrzymywania się substancji czynnej w organizmie.
Bicardef, biodostępność, bisoprolol fumaranu, całkowity klirens, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, kinetyka liniowa, metabolizm wątrobowy, nieaktywny metabolit, objętość dystrybucji, penetracja do tkanek, postać niezmieniona, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prograf 5 mg/ml

Takrolimus, substancja czynna produktu Prograf 5 mg/ml, charakteryzuje się średnią biodostępnością doustną na poziomie 20-25%, z maksymalnym stężeniem (Cmₐₓ) osiąganym po 1-3 godzinach od podania. Wchłanianie jest najbardziej efektywne na czczo, natomiast posiłki, zwłaszcza bogate w tłuszcze, znacząco obniżają zarówno stopień, jak i szybkość wchłaniania, co potwierdzają zmniejszenia AUC o 27% i Cmₐₓ o 50% u pacjentów po przeszczepieniu wątroby. Takrolimus wykazuje silne powinowactwo do erytrocytów (stosunek stężenia w pełnej krwi do osocza około 20:1) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (>98,8%), głównie albuminą i kwaśną glikoproteiną α-1. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 1300 litrów (osocze) i 47,6 litra (pełna krew), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek.
albumina surowicy, białka osocza, biodostępność takrolimusu, całkowity klirens, cytochrom P450 3A4, cytochrom P450-3A5, dystrybucja takrolimusu, działanie immunosupresyjne, farmakokinetyka takrolimusu, hematokryt, klirens takrolimusu, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm takrolimusu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do erytrocytów, profil wchłaniania, Prograf, przeszczepienie narządu, przeszczepienie nerki, przeszczepienie wątroby, stan stacjonarny, stężenie leku, stężenie takrolimusu, wchłanianie takrolimusu, wydalanie takrolimusu, znakowanie radioaktywne, związek macierzysty
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sulperazon 2 g 1000 mg + 1000 mg

Produkt leczniczy Sulperazon zawiera cefoperazon (cefalosporyna III generacji) oraz sulbaktam (inhibitor beta-laktamaz) w dawkach 1 g (500 mg + 500 mg) i 2 g (1000 mg + 1000 mg) do podawania dożylnego. Po podaniu 2 g dożylnie, maksymalne stężenia w surowicy wynoszą odpowiednio 236,8 μg/ml dla cefoperazonu i 130,2 μg/ml dla sulbaktamu. Objętość dystrybucji sulbaktamu jest większa (18,0-27,6 l) niż cefoperazonu (10,2-11,3 l). Cefoperazon jest eliminowany w około 25% przez nerki i głównie z żółcią, natomiast sulbaktam w 84% drogą nerkową. Okres półtrwania wynosi średnio 1,7 godziny dla cefoperazonu i 1 godzinę dla sulbaktamu, z proporcjonalnym wzrostem stężeń w surowicy do dawki. Nie obserwowano kumulacji ani zmian farmakokinetyki po wielokrotnym podaniu co 8-12 godzin.
całkowity klirens, cefoperazon, eliminacja z organizmu, eliminacja z żółcią, hemodializa, hiperbilirubinemia, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, penetracja do tkanek, płyn ustrojowy, podanie dożylne, populacja pediatryczna, proporcjonalność dawki, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w surowicy, sulbaktam, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby