Sitagliptin TZF
Tabletki powlekane, 25 mg
Produkt zawiera substancję czynną sytagliptynę w postaci chlorowodorku jednowodnego w różnych dawkach. Jest stosowany u dorosłych z cukrzycą typu 2, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne nie zapewniają odpowiedniej kontroli poziomu glukozy. Można go stosować jako monoterapię lub w połączeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, takimi jak metformina czy pochodne sulfonylomocznika. Lek może być również używany jako terapia uzupełniająca do insuliny.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Sitagliptin TZF jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, stosowanych doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłku. Standardowa dawka wynosi 100 mg/dobę. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ nie wymaga się modyfikacji dawek tych leków, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, bez podwajania dawki w tym samym dniu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie Sitagliptin TZF dostosowuje się na podstawie wartości GFR: 100 mg/dobę przy GFR ≥ 45 do < 90 ml/min, 50 mg/dobę przy GFR ≥ 30 do < 45 ml/min, oraz 25 mg/dobę przy GFR < 30 ml/min, w tym u pacjentów dializowanych. Zaleca się regularną ocenę funkcji nerek przed i w trakcie terapii.
U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast w ciężkich zaburzeniach należy zachować ostrożność ze względu na brak danych klinicznych, choć farmakokinetyka leku nie powinna być znacząco zmieniona z uwagi na głównie nerkową eliminację. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku. Sitagliptin TZF nie jest wskazany u dzieci i młodzieży w wieku 10-17 lat z powodu niewystarczającej skuteczności oraz braku danych u dzieci poniżej 10 lat. Tabletki różnią się wielkością i kolorem w zależności od dawki: 25 mg (różowe, 6,3 mm), 50 mg (jasno-beżowe, 8,0 mm) oraz 100 mg (beżowe, 10,0 mm), co ułatwia indywidualne dostosowanie terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin TZF 25 mg
agonista receptora PPARγ, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka leku, GFR, hemodializa, hipoglikemia, insulina, metformina, pochodne sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, Sitagliptin, sytagliptyna, tabletka powlekana, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin TZF (dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Do najważniejszych należą ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, oraz zapalenie trzustki, w tym postaci martwicze i krwotoczne, które mogą być śmiertelne. Hipoglikemia występuje często, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) i insuliną (9,6%). Inne działania niepożądane obejmują bóle głowy (często), zawroty głowy (niezbyt często), śródmiąższową chorobę płuc, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wymioty), oraz liczne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i pemfigoid pęcherzowy (częstość nieznana). Rzadko obserwowano trombocytopenię, co może zwiększać ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów na lekach przeciwkrzepliwych. Ponadto, zgłaszano bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek (częstość nieznana).
Badanie TECOS, obejmujące 7332 pacjentów leczonych sytagliptyną (100 mg/dobę lub 50 mg/dobę przy eGFR 30-50 ml/min/1,73 m²) oraz 7339 pacjentów na placebo, wykazało podobną częstość ciężkich działań niepożądanych w obu grupach. Ciężka hipoglikemia występowała u 2,7% pacjentów stosujących sytagliptynę i insulinę/pochodne sulfonylomocznika oraz u 1,0% pacjentów bez takiej terapii, co jest zbliżone do wyników placebo (odpowiednio 2,5% i 0,7%). Częstość zapalenia trzustki wynosiła 0,3% w grupie sytagliptyny i 0,2% w grupie placebo. Profil bezpieczeństwa u pacjentów pediatrycznych (10-17 lat) jest porównywalny do dorosłych. W terapii skojarzonej obserwowano zwiększoną częstość hipoglikemii, grypy, nudności, wymiotów, wzdęć, zaparć, obrzęków obwodowych oraz innych działań niepożądanych, co wymaga monitorowania i dostosowania leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Sitagliptin TZF 25 mg
artropatia, badanie TECOS, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, lek przeciwcukrzycowy, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, Sitagliptin TZF, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona -
Interakcje leku
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin TZF, charakteryzuje się ograniczonym potencjałem interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez enzym CYP3A4 z udziałem CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wpływ metabolizmu wątrobowego na klirens leku jest minimalny. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) metabolizm może mieć większe znaczenie, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie wykazuje istotnego znaczenia klinicznego. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg x2/dobę) z sytagliptyną (50 mg) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku, podobnie jak podanie cyklosporyny (600 mg) zwiększa AUC sytagliptyny o 29% i Cmax o 68%, co nie jest klinicznie istotne.
Interakcje sytagliptyny z innymi lekami, takimi jak digoksyna, wykazują niewielkie zmiany farmakokinetyczne (wzrost AUC o 11% i Cmax o 18%), co nie wymaga modyfikacji dawki, jednak zaleca się monitorowanie pacjentów z ryzykiem zatrucia digoksyną. Sytagliptyna nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ (np. gliburyd, symwastatyna, rozyglitazon, warfaryna, doustne środki antykoncepcyjne). Alkohol może nasilać ryzyko hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 stosujących sytagliptynę, dlatego zaleca się ograniczenie jego spożycia. Podsumowując, sytagliptyna ma niski potencjał interakcji klinicznych, jednak wymaga ostrożności u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek stosujących silne inhibitory CYP3A4 oraz u osób przyjmujących digoksynę.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Sitagliptin TZF 25 mg
antykoagulant, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens sytagliptyny, kontrola glikemii, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna -
Profil bezpieczeństwa leku
Sitagliptin TZF jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego oraz potwierdzone jego występowanie w mleku samic w badaniach na zwierzętach. W przypadku pacjentów prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny zaleca się zachowanie ostrożności z uwagi na możliwe występowanie zawrotów głowy, senności oraz ryzyko hipoglikemii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny. Brak jest danych dotyczących interakcji sytagliptyny z alkoholem, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka.
U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowywanie dawki sytagliptyny. Natomiast u osób z zaburzeniami czynności nerek wskazane jest monitorowanie funkcji nerek oraz dostosowanie dawki w zależności od stopnia niewydolności, zwłaszcza w przypadku ciężkich zaburzeń lub schyłkowej niewydolności nerek. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania, jednak brak danych dotyczących ciężkich zaburzeń wątroby wymaga zachowania ostrożności podczas stosowania leku w tej grupie pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Sitagliptin TZF 25 mg
-
Przeciwwskazania
Lek Sitagliptin TZF, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg w postaci tabletek powlekanych, posiada jedno ściśle określone przeciwwskazanie – nadwrażliwość na substancję czynną (sytagliptynę, w formie chlorowodorku jednowodnego) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć reakcje nadwrażliwości, które mogą manifestować się różnorodnymi objawami klinicznymi. Charakterystyczne cechy tabletek (m.in. różne kolory i rozmiary: 6,3 mm dla 25 mg, 8,0 mm dla 50 mg oraz 10,0 mm dla 100 mg) ułatwiają identyfikację preparatu i mają znaczenie przy ocenie ryzyka alergii.
W praktyce klinicznej lekarz powinien zwrócić szczególną uwagę na historię alergii pacjenta, zwłaszcza na nadwrażliwość na inhibitory DPP-4 oraz substancje pomocnicze leku. Monitorowanie pacjenta pod kątem objawów nadwrażliwości, zwłaszcza po podaniu pierwszych dawek, jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności natychmiastowego zgłoszenia wszelkich symptomów sugerujących reakcję alergiczną. W przypadku potwierdzonej nadwrażliwości należy rozważyć alternatywne metody leczenia. Przestrzeganie tych zaleceń minimalizuje ryzyko działań niepożądanych i pozwala na efektywne stosowanie Sitagliptin TZF w leczeniu cukrzycy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Sitagliptin TZF 25 mg
-
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały toksyczność narządową (nerki, wątroba) u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom kliniczny, bez efektów przy 19-krotnym narażeniu. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy 67-krotnym narażeniu, natomiast u psów objawy neurotoksyczne i zwyrodnienie mięśni szkieletowych pojawiły się przy 23-krotnym narażeniu, bez efektów przy 6-krotnym. Badania genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak działania mutagennego i kancerogennego u myszy, a u szczurów zwiększenie częstości guzów wątroby wiązało się z hepatotoksycznością przy 58-krotnym narażeniu. Wpływ na reprodukcję był minimalny, z nieistotnym klinicznie wzrostem zniekształceń żeber u płodów szczurów przy ekspozycji >29-krotnej oraz toksycznością dla matek królików przy podobnym poziomie narażenia. Sytagliptyna przenika do mleka szczurów w stosunku 4:1 względem osocza.
Podsumowując, szeroki margines bezpieczeństwa sytagliptyny potwierdza, że efekty toksyczne obserwowane w modelach zwierzęcych występują wyłącznie przy ekspozycjach znacznie przekraczających maksymalne poziomy stosowane u ludzi. Brak istotnych działań niepożądanych przy ekspozycjach do 19-krotności klinicznej oraz brak genotoksyczności i kancerogenności u myszy wskazują na niskie ryzyko kliniczne. Dane te wspierają bezpieczeństwo stosowania leku Sitagliptin TZF w dawkach terapeutycznych, nie wskazując na istotne zagrożenia dla pacjentów w zakresie toksyczności narządowej, reprodukcyjnej czy nowotworowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin TZF 25 mg
ataksja, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo kliniczne, dyspnea, działanie hepatotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie toksyczne sytagliptyny, genotoksyczność sytagliptyny, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowości siekaczy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na rozrodczość, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Sitagliptin TZF dostępny jest w trzech dawkach terapeutycznych: 25 mg, 50 mg oraz 100 mg sytagliptyny chlorowodorku jednowodnego, podawanych w formie tabletek powlekanych. Każda dawka charakteryzuje się odmiennym wyglądem i rozmiarem (średnica odpowiednio 6,3 mm, 8,0 mm i 10,0 mm ± 0,5 mm), co ułatwia identyfikację w praktyce klinicznej. Substancje pomocnicze są wspólne dla wszystkich dawek, obejmując składniki rdzenia (m.in. wapnia wodorofosforan, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa) oraz otoczki (alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek E 171, makrogol 3350, talk i barwniki żelaza tlenków E 172). Dawka 50 mg wyróżnia się dodatkowo wygrawerowanym znakiem „S”.
Produkt jest pakowany w blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium po 28 tabletek, z okresem ważności 3 lata i nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Brak stwierdzonych niezgodności farmaceutycznych potwierdza stabilność leku oraz brak interakcji z materiałem opakowania. Zaleca się utylizację niewykorzystanych resztek zgodnie z lokalnymi przepisami, ze względu na charakter substancji czynnej. Informacje te są istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii oraz prawidłowego stosowania i przechowywania Sitagliptin TZF w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Sitagliptin TZF 25 mg
alkohol poliwinylowy, blister PVC/PE/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, interakcja z materiałem, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, Sitagliptin, sodu stearylofumaran, substancja czynna, substancja pomocnicza, sytagliptyna chlorowodorek jednowodny, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty -
Specjalne ostrzeżenia
Produkt leczniczy Sitagliptin TZF, inhibitor DPP-4, nie jest wskazany do leczenia cukrzycy typu 1 ani kwasicy ketonowej. Istotnym ryzykiem związanym z terapią jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, które może manifestować się uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy natychmiast odstawić lek oraz inne potencjalnie podejrzane leki i przeprowadzić diagnostykę. Potwierdzone ostre zapalenie trzustki stanowi przeciwwskazanie do ponownego stosowania sytagliptyny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią zapalenia trzustki. Ponadto, ryzyko hipoglikemii jest zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu sytagliptyny z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika, co wymaga rozważenia redukcji ich dawek. W monoterapii oraz w skojarzeniu z metforminą lub agonistami PPARγ ryzyko hipoglikemii jest porównywalne z placebo.
Sytagliptyna jest wydalana przez nerki, dlatego u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek (GFR < 45 ml/min, ESRD wymagającą hemodializy lub dializy otrzewnowej) konieczna jest modyfikacja dawkowania w celu utrzymania odpowiednich stężeń leku w osoczu. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy oraz złuszczające choroby skóry (w tym zespół Stevensa-Johnsona), które zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii. W przypadku ich wystąpienia należy natychmiast przerwać leczenie. Dodatkowo, odnotowano przypadki pemfigoidu pęcherzowego u pacjentów stosujących inhibitory DPP-4, w tym sytagliptynę, co wymaga przerwania terapii i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Sitagliptin TZF
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wskaźnik GFR, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Stosowanie Sitagliptin TZF u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w ciąży, a badania na modelach zwierzęcych wykazały potencjalną toksyczność przy dużych dawkach, co skutkuje przeciwwskazaniem do stosowania leku w tym okresie. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o konieczności wyboru alternatywnych metod leczenia cukrzycy oraz monitorowania glikemii innymi sposobami. W przypadku karmienia piersią brak jest danych potwierdzających przenikanie sytagliptyny do mleka kobiecego, jednak badania na zwierzętach wykazały takie przenikanie, co stanowi potencjalne ryzyko dla niemowląt i jest wskazaniem do unikania stosowania leku w okresie laktacji.
W odniesieniu do płodności, badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu sytagliptyny na funkcje rozrodcze, jednak brak jest danych klinicznych u ludzi, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka przed rozpoczęciem terapii u kobiet planujących ciążę. Lekarz powinien szczegółowo omówić z pacjentką przeciwwskazania do stosowania Sitagliptin TZF w ciąży i laktacji, konieczność unikania ciąży podczas terapii oraz potrzebę konsultacji w przypadku planowania ciąży. W sytuacji zajścia w ciążę podczas stosowania leku, należy niezwłocznie odstawić Sitagliptin TZF i wdrożyć bezpieczne, alternatywne metody kontroli glikemii dostosowane do okresu ciąży.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Sitagliptin TZF 25 mg
-
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin TZF, generalnie nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co potwierdzają badania kliniczne i obserwacje pacjentów. Niemniej jednak, podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które mogą zaburzać koordynację, czujność oraz czas reakcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipoglikemii w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, gdzie objawy hipoglikemii (np. zaburzenia koncentracji, spowolnienie reakcji, drżenie rąk, nadmierna potliwość, a w skrajnych przypadkach utrata przytomności) mogą poważnie zagrażać bezpieczeństwu prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o minimalnym wpływie samej sytagliptyny na zdolności psychomotoryczne, ale także o potencjalnych działaniach niepożądanych i ryzyku hipoglikemii w leczeniu skojarzonym. Zalecane jest monitorowanie poziomu glukozy przed i podczas prowadzenia pojazdu, posiadanie szybko przyswajalnych węglowodanów oraz rozważenie czasowego powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w okresie dostosowywania dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami poznawczymi, wcześniejszymi epizodami ciężkiej hipoglikemii, nieświadomością hipoglikemii oraz u osób wykonujących zawody wymagające wysokiej koncentracji. Dokumentacja w historii choroby powinna potwierdzać poinformowanie pacjenta o tych ryzykach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sitagliptin TZF 25 mg
ciężka hipoglikemia, drżenie rąk, hipoglikemia, hormon egzogenny, insulina, lek przeciwcukrzycowy, monitorowanie glikemii, nadmierna potliwość, nieświadomość hipoglikemii, pochodna sulfonylomocznika, poziom glukozy, senność, Sitagliptin TZF, sytagliptyna, tabletka z glukozą, terapia skojarzona, utrata przytomności, zaburzenie koncentracji, zaburzenie widzenia, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna -
Wskazania do stosowania
Sitagliptin TZF to lek przeciwcukrzycowy przeznaczony dla dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg sytagliptyny (chlorowodorku jednowodnego) w formie tabletek powlekanych. Może być stosowany jako monoterapia u pacjentów z nietolerancją lub przeciwwskazaniami do metforminy, a także w terapii skojarzonej: dwuskładnikowej (z metforminą, pochodną sulfonylomocznika lub agonistą receptora PPARγ) oraz trójskładnikowej (z metforminą i pochodną sulfonylomocznika lub agonistą PPARγ). Ponadto, sitagliptyna jest wskazana jako uzupełnienie insulinoterapii (z metforminą lub bez) w przypadku niewystarczającej kontroli glikemii mimo stałej dawki insuliny i modyfikacji stylu życia. Dodanie sitagliptyny poprawia kontrolę glikemii bez istotnego zwiększenia ryzyka hipoglikemii i przyrostu masy ciała.
Mechanizm działania sitagliptyny opiera się na inhibicji dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), co sprzyja zwiększeniu poziomu inkretyn i poprawie homeostazy glukozy. Lek charakteryzuje się niskim ryzykiem hipoglikemii w monoterapii oraz neutralnym wpływem na masę ciała, co jest korzystne u pacjentów z nadwagą lub otyłością. Dawkowanie jest wygodne – raz na dobę, co może poprawić adherencję do terapii. Tabletki mają charakterystyczny wygląd ułatwiający identyfikację: 25 mg – różowa, 6,3 mm; 50 mg – jasno-beżowa z wygrawerowanym „S”, 8,0 mm; 100 mg – beżowa, 10,0 mm średnicy (± 0,5 mm).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Sitagliptin TZF 25 mg
agonista receptora PPARγ, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, insulinooporność, insulinoterapia, kontrola glikemiczna, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metformina, monoterapia, nietolerancja metforminy, otyłość, pochodna sulfonylomocznika, przeciwwskazanie, przyrost masy ciała, sytagliptyna chlorowodorek jednowodny, tabletka powlekana, terapia dwuskładnikowa, terapia trójskładnikowa, tiazolidynedion