zawroty głowy ośrodkowe
Zawroty głowy ośrodkowe (ang. central vertigo) to zaburzenia równowagi wynikające z patologii w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. W przeciwieństwie do zawrotów głowy pochodzenia obwodowego, które dotyczą narządu przedsionkowego ucha wewnętrznego, zawroty ośrodkowe związane są z dysfunkcją struktur mózgowych, takich jak pień mózgu, móżdżek, wzgórze lub kora mózgowa.
Najczęstszymi przyczynami zawrotów głowy ośrodkowych są udary mózgu (szczególnie w obrębie pnia mózgu i móżdżku), stwardnienie rozsiane, guzy mózgu, migrena przedsionkowa, padaczka, urazy głowy oraz encefalopatia. Charakterystyczną cechą zawrotów ośrodkowych jest współwystępowanie innych objawów neurologicznych, takich jak podwójne widzenie, zaburzenia mowy, niedowłady, zaburzenia czucia czy ataksja.
Diagnostyka zawrotów głowy ośrodkowych obejmuje badanie neurologiczne, testy okulomotoryczne, posturografię, badania obrazowe (MRI, CT głowy) oraz potencjały wywołane. W przeciwieństwie do zawrotów obwodowych, ośrodkowe często mają charakter przewlekły i nie reagują na standardowe leczenie stosowane w zawrotach pochodzenia błędnikowego. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje terapię choroby podstawowej oraz rehabilitację przedsionkową.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Candepres HCT 12,5 mg + 8 mg
Produkt leczniczy Candepres HCT, zawierający kandesartan cyleksetyl oraz hydrochlorotiazyd, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych o charakterze psychomotorycznym. Do najczęstszych objawów należą zawroty głowy (często ≥1/100 do <1/10), uczucie zmęczenia, bóle głowy oraz uczucie pustki w głowie, które mogą znacząco zaburzać koordynację, czujność i koncentrację. Hydrochlorotiazyd dodatkowo może powodować niedociśnienie ortostatyczne (≥1/1000 do <1/100), przemijające nieostre widzenie (≥1/10 000 do <1/1000) oraz parestezje, co również wpływa na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów. Działania te mają przeważnie charakter łagodny i przemijający, jednak ich wystąpienie wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza w początkowym okresie terapii lub przy zmianie dawki.
ból głowy, Candepres HCT, działanie niepożądane, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, niedociśnienie ortostatyczne, nieostre widzenie, obsługiwanie maszyn, omdlenie, osłabienie mięśniowe, parestezje, politerapia, produkt leczniczy, prowadzenie pojazdów, pustka w głowie, terapia hipotensyjna, zaburzenia snu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Arlevert 20 mg + 40 mg
Arlevert to lek złożony zawierający 20 mg cynaryzyny oraz 40 mg dimenhydraminy w jednej tabletce, przeznaczony wyłącznie dla pacjentów dorosłych w leczeniu zawrotów głowy różnego pochodzenia. Cynaryzyna działa jako antagonista kanałów wapniowych, hamując napływ jonów wapnia i wykazując efekt obwodowy na układ przedsionkowy, natomiast dimenhydramina jest antagonistą receptorów H₁ histaminowych, zapewniając działanie ośrodkowe przeciwzawrotowe i przeciwwymiotne. Preparat jest wskazany w zawrotach głowy o etiologii obwodowej (np. choroba Ménière’a, zapalenie błędnika), ośrodkowej, mieszanej oraz psychogennej, co czyni go uniwersalnym narzędziem terapeutycznym w praktyce klinicznej.
antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptorów histaminowych, antagonista wapnia, choroba Ménière’a, cynaryzyna i dimenhydramina, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwwymiotne, działanie przeciwzawrotowe, hamowanie napływu jonów wapnia, ośrodkowy układ nerwowy, substancja czynna, układ przedsionkowy, vertigo, zaburzenia lękowe, zapalenie błędnika, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Staveran 120 120 mg
Werapamil, substancja czynna leku Staveran dostępna w dawkach 40 mg, 80 mg oraz 120 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane objawy to ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia, bóle brzucha), zaburzenia rytmu serca (rzadkoskurcz, częstoskurcz, kołatanie serca), niedociśnienie tętnicze, zaczerwienienie skóry, obrzęki obwodowe oraz uczucie zmęczenia. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na kardiologiczne powikłania, takie jak blok przedsionkowo-komorowy I-III stopnia, niewydolność serca, asystolię oraz zatrzymanie akcji węzła zatokowego, które wymagają ścisłego monitorowania układu krążenia.
asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, chlorowodorek werapamilu, częstoskurcz, drżenie mięśni, duszność, ginekomastia, hiperkaliemia, hiperprolaktynemia, kołatanie serca, łysienie, mlekotok, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niedrożność jelit, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, osłabienie mięśni, parestezja, plamica, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, rzadkoskurcz zatokowy, senność, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, szum uszny, uszkodzenie wątroby, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenia erekcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia widzenia, zaparcia, zatrzymanie akcji węzła zatokowego, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 10 mg
Ocena wpływu preparatu Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest kluczowa w praktyce klinicznej, zwłaszcza z uwagi na brak dedykowanych badań dotyczących tego aspektu dla leku złożonego. Amlodypina, jako antagonista wapnia, wykazuje mały do umiarkowanego stopnia wpływ na sprawność psychomotoryczną, co może manifestować się objawami takimi jak zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie, znużenie oraz nudności. Objawy te mogą znacząco obniżać zdolność pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, szczególnie w początkowej fazie leczenia, kiedy ryzyko ich wystąpienia jest największe. Dawkowanie preparatu (od 5 mg + 5 mg do 10 mg + 10 mg) koreluje z nasileniem potencjalnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, gdzie najwyższe dawki wiążą się z umiarkowanym do znaczącego ryzykiem, wymagającym rozważenia czasowego powstrzymania się od prowadzenia pojazdów.
amlodypina, antagonista wapnia, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, czas reakcji, działania niepożądane, farmakoterapia, faza początkowa leczenia, funkcje psychomotoryczne, nudności, percepcja przestrzenna, peryndopryl, peryndopryl z amlodypiną, procesy poznawcze, sprawność psychomotoryczna, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenia równowagi, zaburzenia uwagi, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ośrodkowe, zmęczenie, znużenie - Leksykon substancji czynnych
Irbesartan – Działania niepożądane
Irbesartan, antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz nefropatii cukrzycowej, z częstością działań niepożądanych porównywalną do placebo. Częstość przerywania terapii z powodu działań niepożądanych wynosiła 3,3% w grupie irbesartanu versus 4,5% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy (często), niedociśnienie ortostatyczne (często), nudności i wymioty (często), zmęczenie (często) oraz ból mięśniowo-szkieletowy (często). Hiperkaliemia (≥5,5 mEq/l) występuje bardzo często u pacjentów z cukrzycą, szczególnie u tych z przewlekłą niewydolnością nerek i jawnym białkomoczem (46,3% w grupie irbesartanu vs. 26,3% placebo). Reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny oraz wysypka, choć rzadkie, wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i interwencji medycznej.
antagonista receptora angiotensyny, białkomocz, hiperkaliemia, hipoglikemia, kinaza kreatynowa, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ortostatyczne zawroty głowy, pokrzywka, przewlekła niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, szumy uszne, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia czynności nerek, zapalenie wątroby, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ośrodkowe, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Klarmin 500 mg
Klarytromycyna, makrolidowy antybiotyk dostępny m.in. w dawce 500 mg w formie tabletek powlekanych, nie posiada jednoznacznych danych dotyczących bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Niemniej jednak, podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego, takie jak zawroty głowy (zarówno ośrodkowego, jak i obwodowego pochodzenia), stany splątania oraz dezorientacja, które mogą znacząco obniżyć bezpieczeństwo pacjenta podczas wykonywania tych czynności. Lekarz powinien szczegółowo informować pacjenta o ryzyku związanym z tymi objawami oraz konieczności natychmiastowego zaprzestania prowadzenia pojazdów w przypadku ich wystąpienia.
antybiotyk makrolidowy, choroba współistniejąca, dezorientacja, dezorientacja przestrzenna, działanie niepożądane, farmakoterapia, interakcja lekowa, klarytromycyna, koordynacja ruchowa, narząd równowagi, ośrodkowy układ nerwowy, stan splątania, tabletka powlekana, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acodin 15 mg
Preparat Acodin zawierający dekstrometorfanu bromowodorek w dawce 15 mg wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowanych według układów narządowych. Najczęściej obserwuje się senność i zawroty głowy (bardzo często), dezorientację oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i zaparcia (często). Reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i wstrząs anafilaktyczny, mają częstość nieznaną, ale mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Rzadziej, ale klinicznie istotne, są zaburzenia psychiczne, takie jak uzależnienie, zaburzenia psychotyczne i omamy, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu lub nadużywaniu leku. U dzieci może wystąpić dystonia, objaw neurotoksyczny manifestujący się mimowolnymi ruchami.
charakterystyka produktu leczniczego, dekstrometorfan, dystonia, dyzartria, nadwrażliwość, nudność, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omam, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, uzależnienie od leków, wstrząs anafilaktyczny, wykwit polekowy, wysypka świądowa, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acodin 150 Junior (50 mg + 7,5 mg)/5 ml
Lek Acodin 150 Junior w formie syropu zawiera dekstrometorfanu bromowodorek (7,5 mg/5 ml) oraz dekspantenol (50 mg/5 ml) i wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do najistotniejszych należą reakcje immunologiczne, w tym wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli oraz potencjalnie zagrażająca życiu reakcja anafilaktyczna o częstości nieznanej. W zakresie układu nerwowego bardzo często obserwuje się senność i lekkie zawroty głowy, a często zmęczenie, co może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Dodatkowo, u dzieci istnieje ryzyko wystąpienia dystonii, a w obrębie funkcji psychicznych często pojawia się dezorientacja, zaś zaburzenia psychotyczne, w tym omamy, występują z częstością nieznaną, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
ból brzucha, dekspantenol, dekstrometorfanu bromowodorek, dezorientacja, dystonia, dyzartria, farmakovigilance, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omamy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, ruchy mimowolne, senność, skurcz oskrzeli, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wykwity polekowe, wymioty, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie psychotyczne, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Osteoteri 20 mcg/80 mcl
Osteoteri, zawierający 20 µg teryparatydu w 80 µl roztworu do wstrzykiwań, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na szerokich badaniach klinicznych i doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu. W badaniach klinicznych działania niepożądane wystąpiły u 82,8% pacjentów leczonych teryparatydem oraz 84,5% w grupie placebo, co wskazuje na podobny ogólny profil bezpieczeństwa. Najczęstsze działania niepożądane to nudności, bóle kończyn, bóle głowy i zawroty głowy. Działania niepożądane o częstości ≥1% wyższej niż placebo obejmują zawroty głowy (błędnikowe i ośrodkowe), depresję oraz duszność. Wśród istotnych działań niepożądanych wymienia się hiperkalcemię (stężenie wapnia >2,76 mmol/l występuje niezbyt często, a >3,25 mmol/l rzadko) oraz hiperurykemię, która u 2,8% pacjentów przekraczała normę, jednak bez zwiększenia ryzyka dny moczanowej czy kamicy nerkowej.
anafilaksja, ból głowy, ból kończyn, choroba refluksowa przełyku, depresja, dna moczanowa, duszność, fosfataza zasadowa, gęstość mineralna kości, guz krwawniczy, hipercholesterolemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, kamica nerkowa, kołatanie serca, kurcz mięśni, nadmierna potliwość, niedociśnienie, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, nudności, omdlenie, osteoporoza, parcie naglące, pokrzywka uogólniona, poliuria, profil bezpieczeństwa, przepuklina rozworu przełykowego, rozedma płuc, rwa kulszowa, szmer sercowy, tachykardia, teryparatyd, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ośrodkowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – AuroBetina 8 mg
Lek AuroBetina zawiera betahistynę dichlorowodorek w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 24 mg i jest wskazany przede wszystkim w leczeniu choroby Méniere’a oraz objawowych zawrotów głowy pochodzenia przedsionkowego. W chorobie Méniere’a betahistyna działa poprzez poprawę mikrokrążenia w uchu wewnętrznym oraz modulację przekaźnictwa nerwowego, co łagodzi triadę objawów: napadowe zawroty głowy, szumy uszne oraz postępującą utratę słuchu. Ponadto, lek jest stosowany w zawrotach głowy wynikających z dysfunkcji układu przedsionkowego, takich jak zapalenie neuronu przedsionkowego, urazy głowy czy inne przewlekłe zaburzenia przedsionkowe. Tabletki o dawkach 16 mg i 24 mg posiadają linię podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.
betahistyny dichlorowodorek, choroba Ménière’a, diagnostyka różnicowa, łagodne położeniowe zawroty głowy, mikrokrążenie ucha wewnętrznego, nudności, szumy uszne, triada objawów, ucho wewnętrzne, układ przedsionkowy, utrata słuchu, zapalenie neuronu przedsionkowego, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy naczyniowe, zawroty głowy ośrodkowe, zawroty głowy przedsionkowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Levalox 500 mg
Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk stosowany w dawkach 250 mg i 500 mg (tabletki powlekane Levalox), wykazuje umiarkowany wpływ na zdolności psychomotoryczne, co może zaburzać prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na funkcje poznawcze należą zawroty głowy ośrodkowe i obwodowe, senność oraz zaburzenia widzenia. Objawy te mogą znacząco obniżać szybkość reakcji i koncentrację, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjentów wykonujących czynności wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej. Lekarz powinien szczegółowo ocenić codzienne aktywności pacjenta, zwłaszcza jeśli pacjent zawodowo prowadzi pojazdy, obsługuje maszyny lub pracuje w warunkach zagrożenia, i poinformować go o potencjalnym ryzyku związanym z terapią lewofloksacyną.
fluorochinolon, funkcje poznawcze, lewofloksacyna, lewofloksacyna półwodna, ośrodkowy układ nerwowy, senność, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, układ przedsionkowy, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe, zdolności psychomotoryczne, żółcień pomarańczowa - Leksykon substancji czynnych
Erytromycyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Erytromycyna w postaciach miejscowych (np. Aknemycin maść i płyn 20 mg/g, Aknemycin Plus 40 mg erytromycyny + 0,25 mg tretynoiny/g, Zineryt 40 mg erytromycyny + 12 mg cynku octanu/ml) nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pomimo obecności etanolu w Aknemycin płyn (759 mg/ml), nie stwierdzono negatywnego wpływu na funkcje psychomotoryczne. W przypadku preparatów doustnych (Davercin 250 mg, Erythromycinum TZF 200 mg) brak jest jednoznacznych danych dotyczących wpływu na zdolności prowadzenia pojazdów, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie działań niepożądanych, które mogą zaburzać funkcje psychomotoryczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na preparat dożylny Erythromycinum Intravenosum TZF (300 mg erytromycyny w postaci laktobionianu), który może wywoływać zawroty głowy (ośrodkowe i obwodowe), stany splątania oraz dezorientację, znacząco upośledzając zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Aknemycin, dezorientacja, działanie niepożądane, erytromycyna, interakcja lekowa, laktobionian erytromycyny, octan cynku, ośrodkowy układ nerwowy, płyn na skórę, stan splątania, tabletki powlekane, tretynoina, układ nerwowy, węglan erytromycyny, zaburzenie układu nerwowego, zawiesina doustna, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Profenid 100 mg
Ketoprofen, substancja czynna Profenid 100 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują różne układy i narządy. W zakresie hematologicznym rzadko występuje niedokrwistość z krwawienia, a z częstością nieznaną obserwuje się agranulocytozę, trombocytopenię, zahamowanie czynności szpiku, niedokrwistość hemolityczną oraz leukopenię. Reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, również należą do działań o nieznanej częstości, stanowiąc zagrożenie życia. Zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, omamy, stan splątania i zaburzenia nastroju, oraz neurologiczne (bóle i zawroty głowy, senność, parestezje, jałowe zapalenie opon mózgowych, drgawki) występują z różną częstością. W obrębie układu sercowo-naczyniowego odnotowano niewydolność serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń i zapalenie naczyń. Ze strony układu oddechowego rzadko pojawia się duszność i napad astmy, a z częstością nieznaną skurcz oskrzeli i zapalenie błony śluzowej nosa. Częstość występowania działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego jest wysoka i obejmuje niestrawność, nudności, bóle brzucha i wymioty, a także zaparcia, biegunkę, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, owrzodzenia i poważne powikłania jak krwawienia, perforacje i zapalenie trzustki. Doustne stosowanie ketoprofenu w dawce 200 mg/dobę zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, które rośnie wraz z dawką.
agranulocytoza, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Crohna, dyspepsja, hiperkaliemia, hiponatremia, jałowe zapalenie opon mózgowych, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, osutka krostkowa, owrzodzenie żołądka, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Piracetam – Dawkowanie i sposób podawania
Piracetam jest stosowany w różnych wskazaniach neurologicznych, a jego dawkowanie powinno być dostosowane do wieku pacjenta, wskazania klinicznego oraz funkcji nerek. Standardowa dawka początkowa wynosi 7,2 g/dobę, którą można zwiększać o 4,8 g co 3-4 dni do maksymalnej dawki 24 g/dobę, podawanej w 2-4 dawkach podzielonych. U dzieci w wieku 8-13 lat zaleca się dawkę 3,2 g/dobę w 2 dawkach, a u osób starszych z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawki na podstawie klirensu kreatyniny (CLkr). Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek jest następujące: CLkr >80 ml/min – dawka standardowa, 50-79 ml/min – 2/3 dawki, 30-49 ml/min – 1/3 dawki, <30 ml/min – 1/6 dawki podawanej raz dziennie, a w schyłkowej niewydolności nerek piracetam jest przeciwwskazany. U pacjentów z niewydolnością wątroby bez zaburzeń nerek nie ma potrzeby zmiany dawkowania.
dawka podzielona, dawka terapeutyczna, dysfagia, efekt terapeutyczny, infuzja ciągła, klirens kreatyniny, lek przeciwmiokloniczny, mioklonia korowa, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, piracetam, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, terapia logopedyczna, utrata przytomności, wskazanie neurologiczne, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dyslektyczne, zawroty głowy ośrodkowe