wywoływanie wymiotów
Wywoływanie wymiotów, znane również jako emetyzacja, to procedura medyczna polegająca na intencjonalnym stymulowaniu odruchu wymiotnego u pacjenta. W przeszłości była powszechnie stosowana w przypadkach zatruć jako metoda usuwania toksycznych substancji z organizmu przed ich wchłonięciem z przewodu pokarmowego.
Współczesne wytyczne medyczne znacząco ograniczają wskazania do wywoływania wymiotów. Według zaleceń Amerykańskiego Towarzystwa Toksykologicznego oraz Europejskiego Towarzystwa Toksykologii Klinicznej, procedura ta nie jest zalecana jako rutynowe postępowanie w przypadkach zatruć. Wywoływanie wymiotów może być niebezpieczne, szczególnie przy zatruciach substancjami żrącymi, węglowodorami czy w przypadku zaburzeń świadomości pacjenta.
W szpitalnych oddziałach ratunkowych preferuje się obecnie bezpieczniejsze metody dekontaminacji przewodu pokarmowego, takie jak płukanie żołądka wykonywane w ściśle określonych wskazaniach lub podanie węgla aktywowanego. Dawniej stosowane środki emetyczne, jak syrop ipekakuany, zostały wycofane z rutynowego użycia ze względu na potencjalne powikłania, w tym aspirację treści żołądkowej, zaburzenia elektrolitowe czy uszkodzenia przełyku.
Należy podkreślić, że samodzielne wywoływanie wymiotów, szczególnie przez osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania (bulimię), stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia, prowadząc do elektolitowych, nadżerek przełyku, uszkodzeń zębów oraz potencjalnie zagrażających życiu powikłań kardiologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Wamlox 10 mg + 160 mg
Przedawkowanie leku Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym znacznego niedociśnienia tętniczego, które stanowi główne zagrożenie kliniczne i może skutkować wstrząsem oraz zgonem. Objawy przedawkowania wynikają z synergistycznego działania obu składników: walsartan powoduje głównie niedociśnienie i zawroty głowy, natomiast amlodypina wywołuje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych oraz częstoskurcz odruchowy. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość wystąpienia niekardiogennego obrzęku płuc, który może pojawić się z opóźnieniem do 24-48 godzin po przedawkowaniu i wymaga intensywnego wspomagania oddychania. Wczesne działania resuscytacyjne, zwłaszcza przeciążenie płynami, mogą predysponować do tego powikłania.
amlodypina walsartan, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz odruchowy, glukonian wapnia, hemodializa, niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie układowe, niewydolność krążenia, niewydolność serca, obrzęk płuc niekardiogenny, opór obwodowy, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń obwodowych, Wamlox, wazokonstryktor, węgiel aktywny, wstrząs, wywoływanie wymiotów, zaburzenia perfuzji narządowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Salbutamol WZF 2 mg
Przedawkowanie salbutamolu prowadzi do nadmiernej stymulacji receptorów β-adrenergicznych, co manifestuje się głównie objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego i nerwowego. Wśród objawów kardiologicznych dominują tachykardia z częstością akcji serca sięgającą nawet 200 uderzeń/min, ból dławicowy, różnorodne zaburzenia rytmu serca oraz kołatanie serca. Ciśnienie tętnicze może ulegać wahaniom, występując zarówno nadciśnienie, jak i hipotensja. W układzie nerwowym obserwuje się drgawki, bóle głowy, drżenia, zawroty głowy, nerwowość oraz bezsenność. Dodatkowo pacjenci mogą doświadczać suchości błony śluzowej jamy ustnej i nudności. Istotnym powikłaniem jest hipokaliemia, która nasila ryzyko arytmii i powikłań sercowo-naczyniowych.
ból dławicowy, ból głowy, drgawki, drżenie, hemodializa, hipokaliemia, hipotensja, intensywna terapia, kołatanie serca, metoprolol, nadciśnienie, nudności, odstawienie leku, płukanie żołądka, przedawkowanie salbutamolu, receptory β-adrenergiczne, salbutamol, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, tachykardia, wywoływanie wymiotów, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Piracetam Espefa 1200 mg
Przedawkowanie piracetamu, mimo relatywnie niskiej toksyczności, może prowadzić do wystąpienia objawów takich jak biegunka krwawa i bóle brzucha, jednak w opisanym przypadku dawka 75 g piracetamu doustnie była prawdopodobnie powiązana z wysoką zawartością sorbitolu w innym jednocześnie przyjętym preparacie, a nie z samym lekiem. W literaturze medycznej nie odnotowano innych specyficznych działań niepożądanych bezpośrednio związanych z przedawkowaniem piracetamu. W przypadku ostrego przedawkowania zaleca się mechaniczne usunięcie leku z przewodu pokarmowego poprzez płukanie żołądka lub wywołanie wymiotów, gdyż nie istnieje swoista odtrutka neutralizująca działanie piracetamu.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Benzydamine neo-angin smak cytrynowy 3 mg
Przedawkowanie benzydaminy chlorowodorku, szczególnie u pacjentów pediatrycznych, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne. Dawka toksyczna u dzieci wynosi około 300 mg, co odpowiada około 100-krotności dawki terapeutycznej zawartej w pojedynczej pastylce Benzydamine neo-angin smak cytrynowy (3 mg benzydaminy chlorowodorku, co odpowiada 2,68 mg benzydaminy). Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia neurologiczne i ogólnoustrojowe, takie jak pobudzenie, drgawki, pocenie się, ataksja, drżenie oraz wymioty. Występują one przy dawkach około 300 mg i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Ze względu na atrakcyjny wygląd pastylek (żółty kolor, średnica około 19 mm), istnieje ryzyko przypadkowego spożycia przez dzieci, co podkreśla konieczność ostrożnego przechowywania leku w warunkach domowych.
ataksja, dekontaminacja przewodu pokarmowego, diaphoreza, drgawka, drżenie, dysfagia, funkcje życiowe, hospitalizacja pacjenta, interwencja medyczna, leczenie wspomagające, napad padaczkowy, objaw kliniczny, objaw neurologiczny, pacjent pediatryczny, płukanie żołądka, pobudzenie, powikłanie zdrowotne, przedawkowanie benzydaminy, przewód pokarmowy, stan neurologiczny, wymioty, wywoływanie wymiotów, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenie koordynacji ruchowej, zagrożenie dla zdrowia - Leksykon chorób i schorzeń
Jadłowstręt psychiczny – Objawy
Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa) to poważne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się świadomym ograniczaniem spożycia pokarmów, prowadzącym do znacznej utraty masy ciała poniżej 85% prawidłowej masy dla wieku, wzrostu i płci, z towarzyszącym zaburzonym obrazem ciała i intensywnym lękiem przed przytyciem. Objawy fizyczne obejmują m.in. bradykardię (często poniżej 60 uderzeń/min), hipotensję, zaburzenia elektrolitowe (zwłaszcza hipokaliemię), amenorrhea, osteopenię i osteoporozę (dotyczącą do 90% kobiet), a także zmiany neurologiczne i zaburzenia funkcji wielu układów. Choroba ma wysoki wskaźnik śmiertelności, głównie z powodu powikłań kardiologicznych i samobójstw. Wyróżnia się także jadłowstręt atypowy, gdzie pomimo prawidłowej masy ciała występują wszystkie psychologiczne i behawioralne cechy anoreksji oraz poważne powikłania niedożywienia.
amenorrhea, anemia, arytmia, bradykardia, choroba psychiczna, depresja, drgawki, hipoglikemia, hipokaliemia, hipotensja, interwencja terapeutyczna, jadłowstręt psychiczny, lanugo, leukopenia, myśli samobójcze, niedożywienie, niewydolność serca, niskie ciśnienie krwi, ograniczanie przyjmowania pokarmów, osteopenia, osteoporoza, powikłania hematologiczne, powikłania nerkowe, powikłania neurologiczne, powikłania sercowo-naczyniowe, powikłania żołądkowo-jelitowe, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, stłuszczenie wątroby, trombocytopenia, utrata masy ciała, wskaźnik BMI, wyniszczenie organizmu, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia lękowe, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie odżywiania, zaburzony obraz ciała, zespół ponownego odżywienia, złamania - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gynalgin 250 mg +100 mg
W artykule omówiono postępowanie w przypadku przedawkowania Gynalginu, zawierającego 250 mg metronidazolu i 100 mg chlorochinaldolu w tabletkach dopochwowych. Dotychczas nie odnotowano udokumentowanych przypadków przedawkowania tego preparatu, co świadczy o jego względnym bezpieczeństwie klinicznym. W przypadku przypadkowego doustnego spożycia dużej liczby tabletek zaleca się natychmiastowe wywołanie wymiotów oraz płukanie żołądka, szczególnie w pierwszych godzinach po zażyciu. W ciężkich przypadkach, gdy metronidazol osiąga wysokie stężenia w surowicy, wskazane jest zastosowanie hemodializy lub dializy otrzewnowej w celu eliminacji leku z organizmu.
ataksja, ból brzucha, chlorochinaldol, dializa otrzewnowa, drgawki, funkcja wątroby, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, leukopenia, metronidazol, monitorowanie EKG, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, nudności i wymioty, objawy hematologiczne, objawy neurologiczne, objawy żołądkowo-jelitowe, parametry hematologiczne, płukanie żołądka, tabletka dopochwowa, toksyczność leku, wydłużenie odstępu QT, wywoływanie wymiotów, zaburzenia kardiologiczne, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Silodosin Accord 4 mg
Przedawkowanie sylodosyny, szczególnie powyżej dawki terapeutycznej 8 mg/dobę, wiąże się z ryzykiem wystąpienia poważnych objawów sercowo-naczyniowych, w tym niedociśnienia ortostatycznego, które jest dominującym i ograniczającym dawkę działaniem niepożądanym. Objawy kliniczne obejmują zawroty głowy, omdlenia oraz zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia odruchowa), które mogą pojawić się przy dawkach przekraczających 16 mg/dobę, a w ciężkich przypadkach nawet powyżej 24 mg/dobę. W badaniach klinicznych sylodosyna była testowana do dawki 48 mg/dobę, co znacznie przekracza zalecane dawki terapeutyczne. W przypadku przedawkowania konieczne jest wdrożenie leczenia wspomagającego układ krążenia, w tym płynoterapii, stosowania leków wazopresorowych oraz monitorowania parametrów hemodynamicznych i EKG.
akcja serca, antagonista receptorów adrenergicznych, białko osocza, bradykardia, ciśnienie tętnicze, dializa, diureza, elektrokardiografia, leczenie wspomagające układ krążenia, lek antyarytmiczny, lek wazopresorowy, niedociśnienie ortostatyczne, omdlenie, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, płynoterapia, saturacja krwi, silodosin, sylodosyna, tachykardia odruchowa, układ sercowo-naczyniowy, utrata przytomności, wywoływanie wymiotów, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Silodosin Accord 8 mg
Przedawkowanie sylodosyny, substancji czynnej leku Silodosin Accord, może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, z których najistotniejszym jest niedociśnienie ortostatyczne. Objawia się ono spadkiem ciśnienia tętniczego przy zmianie pozycji ciała, co może skutkować zawrotami głowy, zasłabnięciem lub omdleniem. W badaniach klinicznych dawki do 48 mg/dobę u zdrowych mężczyzn wykazały nasilenie działań niepożądanych alfa-adrenolitycznych, przy czym dawka terapeutyczna wynosi 8 mg/dobę. Znaczne przekroczenie tej dawki zwiększa ryzyko zaburzeń układu krążenia, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej.
antagonista receptora alfa-1, dializa, działania niepożądane, interwencja medyczna, leki presyjne, monitorowanie parametrów życiowych, niedociśnienie ortostatyczne, omdlenie, płukanie żołądka, płyny dożylne, receptor alfa-1-adrenergiczny, spadek ciśnienia, sylodosyna, wiązanie z białkami osocza, wywoływanie wymiotów, zaburzenia krążenia, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Patofizjologia i mechanizm
Bulimia nervosa to złożone zaburzenie odżywiania charakteryzujące się epizodami kompulsywnego objadania się oraz kompensacyjnymi zachowaniami, takimi jak wymioty czy nadużywanie środków przeczyszczających. Neurobiologicznie obserwuje się obniżone poziomy noradrenaliny i serotoniny (5-HT) w fazie aktywnej choroby, z powrotem do normy lub przewagą po remisji, co koreluje z zaburzeniami kontroli apetytu i zachowań kompulsywnych. Dysfunkcje układu dopaminergicznego, zwłaszcza zmniejszone uwalnianie dopaminy w prążkowiu, wiążą się z częstszymi epizodami objadania się. Zmiany neuropeptydowe (m.in. neuropeptyd Y, cholecystokinina) oraz strukturalne i funkcjonalne zaburzenia w obwodach korowo-limbicznych, w tym nieprawidłowa aktywacja kory przedczołowej, wpływają na kontrolę zachowań żywieniowych i przetwarzanie obrazu ciała. Zaburzenia funkcji żołądka, takie jak zmniejszona aktywność mięśniowa i opóźnione opróżnianie, są raczej konsekwencją niż przyczyną choroby. Czynniki genetyczne, hormonalne (np. zaburzenia poziomów estradiolu, testosteronu, greliny) oraz mikrobiota jelitowa odgrywają istotną rolę w patogenezie bulimii nervosa.
5-hydroksytryptamina, aktywność serotoninergiczna, bulimia nervosa, cholecystokinina, citalopram, dopamina, epizod objadania się, fluoksetyna, funkcja dopaminergiczna, funkcja serotoninergiczna, grelina, hormon uwalniający kortykotropinę, jadłowstręt psychiczny, kora oczodołowo-czołowa, kora przedczołowa, mikrobiom jelitowy, neuropeptyd Y, noradrenalina, obwód korowo-limbiczny, opóźnione opróżnianie żołądka, peptyd YY, pozytonowa tomografia emisyjna, PTSD, receptor dopaminowy, receptor serotoniny, regulacja apetytu, remisja choroby, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, sertralina, somatostatyna, środek moczopędny, środek przeczyszczający, układ dopaminergiczny, układ neuroprzekaźnikowy, wazopresyna, wydzielanie insuliny, wywoływanie wymiotów, zaburzenie lękowe, zachowanie kompensacyjne, zachowanie kompulsywne, zespół stresu pourazowego, β-endorfina - Leksykon leków
Przedawkowanie – Subinit 25 mg
Przedawkowanie sunitynibu (Subinit) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, mimo braku swoistej odtrutki. Postępowanie polega na zastosowaniu standardowych środków wspomagających, dostosowanych do stanu klinicznego pacjenta. W celu eliminacji niewchłoniętej substancji czynnej można rozważyć wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, jednak procedury te są skuteczne jedynie w krótkim czasie po zażyciu leku i powinny być stosowane ostrożnie, uwzględniając czas od przyjęcia dawki oraz stan pacjenta. Objawy przedawkowania manifestują się jako nasilone działania niepożądane charakterystyczne dla sunitynibu, zgodne z jego profilem bezpieczeństwa.
działanie niepożądane, eliminacja niewchłoniętej substancji, kapsułka żelatynowa twarda, niewchłonięta substancja czynna, odtrutka, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie sunitynibu, przypadek kliniczny przedawkowania, środek wspomagający, stan kliniczny pacjenta, Subinit, substancja czynna, sunitynib, sunitynib jabłczan, wywoływanie wymiotów - Leksykon substancji czynnych
Ambazon – Przedawkowanie
Ambazon, substancja czynna leku Faringosept (tabletki do ssania 10 mg), charakteryzuje się relatywnie niskim ryzykiem toksyczności, co potwierdza brak udokumentowanych przypadków przedawkowania w literaturze medycznej. Nie zidentyfikowano konkretnych objawów ani dawek toksycznych związanych z ambazonem, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych. W przypadku podejrzenia przedawkowania nie istnieje specyficzna odtrutka, co wymaga zastosowania standardowych procedur postępowania w zatruciach lekami.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Klertis 12,5 mg
Przedawkowanie sunitynibu, substancji czynnej preparatu Klertis dostępnego w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające natychmiastowej interwencji. Brak swoistej odtrutki wymusza stosowanie standardowych procedur wspomagających, takich jak wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, o ile od przyjęcia leku upłynął krótki czas. W przypadku przedawkowania obserwuje się nasilenie działań niepożądanych zgodnych z profilem bezpieczeństwa sunitynibu, w tym objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, anemia), sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, zaburzenia rytmu), metaboliczne (hipoglikemia, hiperkaliemia), neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia świadomości), a także zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz zmiany skórne. Dawki wywołujące objawy są orientacyjne i zależą od indywidualnej ekspozycji, przy czym przekroczenie dawki terapeutycznej (>50 mg/dobę) zwiększa ryzyko powikłań.
arytmia, badanie elektrokardiograficzne, białkomocz, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hipoglikemia, kapsułka twarda, kreatynina, leczenie objawowe, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, parametry biochemiczne krwi, parametry życiowe, płukanie żołądka, procedura wspomagająca, profil bezpieczeństwa, sunitynib, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół ręka-stopa, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib MSN 25 mg
Przedawkowanie sunitynibu, dostępnego w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż nie istnieje swoista odtrutka neutralizująca jego toksyczne działanie. Leczenie opiera się na standardowych metodach wspomagających i objawowych, z uwzględnieniem szybkiego usunięcia niewchłoniętej substancji czynnej, jeśli interwencja nastąpiła w krótkim czasie po zażyciu leku. Do metod eliminacji należą wywołanie wymiotów oraz płukanie żołądka, których skuteczność jest ograniczona czasowo i zależy od momentu podjęcia działań po przedawkowaniu.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Suganet 25 mg
Przedawkowanie sunitynibu, substancji czynnej leku Suganet (dostępnego w kapsułkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg), stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Brak swoistej odtrutki wymusza stosowanie standardowych procedur postępowania wspomagającego, w tym dekontaminacji przewodu pokarmowego (wywołanie wymiotów, płukanie żołądka) w przypadku krótkiego czasu od przyjęcia leku. Objawy przedawkowania są nasileniem znanych działań niepożądanych sunitynibu i obejmują zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość), sercowo-naczyniowe (nadciśnienie, zaburzenia rytmu, wydłużenie QT), metaboliczne (hipoglikemia, hiponatremia, hipokaliemia), skórne (ciężki zespół ręka-stopa), neurologiczne (zawroty głowy, drgawki) oraz endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy). Nasilone zmęczenie i osłabienie mięśniowe również są częste.
badanie elektrokardiograficzne, dekontaminacja przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, keratynocyt, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdrgawkowy, mielosupresja, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neutrofil, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nudności, okres półtrwania, parametry nerkowe i wątrobowe, płukanie żołądka, płytka krwi, przedawkowanie sunitynibu, supresja szpiku kostnego, swoista odtrutka, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wywoływanie wymiotów, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia układu pokarmowego, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib Bluefish 50 mg
Przedawkowanie sunitynibu (dostępnego w kapsułkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż nie istnieje swoista odtrutka neutralizująca jego działanie. Postępowanie opiera się na standardowych metodach wspomagających, w tym eliminacji niewchłoniętej substancji z przewodu pokarmowego (wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, jeśli stan pacjenta na to pozwala). Przedawkowanie może nasilać typowe działania niepożądane sunitynibu, takie jak zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia), sercowo-naczyniowe (nadciśnienie, arytmie), metaboliczne (zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemia/hiperglikemia) oraz skórne (zespół ręka-stopa). Konieczne jest wnikliwe monitorowanie wszystkich układów organizmu, w tym parametrów hemodynamicznych, morfologii krwi oraz biochemii.
arytmia, ciśnienie tętnicze, cytopenia, czynniki wzrostu układu krwiotwórczego, działanie niepożądane, funkcje wątroby i nerek, intensywna terapia, lek przeciwnowotworowy, mielosupresja, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, objawy żołądkowo-jelitowe, parametry biochemiczne, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa leku, równowaga elektrolitowa, sunitynib, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia glikemii, zespół ręka-stopa - Leksykon substancji czynnych
Węgiel aktywny – Dawkowanie i sposób podawania
Węgiel aktywny stosowany jest w leczeniu niestrawności, wzdęć, biegunek oraz zatruć lekami i substancjami chemicznymi, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała i nasilenia objawów. W niestrawności i wzdęciach u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zaleca się 4-6 kapsułek lub 3-4 tabletki preparatu Carbo Medicinalis VP kilka razy na dobę. W biegunce dawka waha się od 3-4 kapsułek jednorazowo do 15-30 kapsułek (3-6 g) podawanych co godzinę w postaci zawiesiny. W zatruciach lekami u dorosłych i dzieci powyżej 12 lat stosuje się jednorazowo 10 kapsułek, powtarzając dawkę kilkakrotnie, a w cięższych przypadkach do 4-10 g (20-50 kapsułek) w postaci zawiesiny. Preparat Carbo Medicinalis MF podaje się w dawce 49-50 tabletek jednorazowo, a w ciężkich zatruć do 100 g. U dzieci poniżej 1. roku życia dawka wynosi 1 g/kg masy ciała, powtarzana co 4-6 godzin, podawana w formie zawiesiny.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Węgiel leczniczy VP
Węgiel leczniczy VP, 200 mg w kapsułkach twardych, ze względu na swoje właściwości adsorpcyjne, wymaga stosowania z zachowaniem środków ostrożności. Nie należy podawać go jednocześnie z innymi lekami doustnymi, aby uniknąć osłabienia ich działania terapeutycznego; w przypadku konieczności stosowania innych leków podczas leczenia ostrych zatruć zaleca się podawanie ich drogą pozajelitową. Wymioty indukowane doustnie (np. ipekakuana) powinny być wykonane przed podaniem węgla, który należy podać 30-60 minut po ustaniu wymiotów. Przeciwwskazaniem jest konieczność doustnego podania specyficznego antidotum, np. metioniny. U pacjentów nieprzytomnych lub zatrutych substancjami hamującymi OUN istnieje ryzyko aspiracji, dlatego przed płukaniem żołądka konieczna jest intubacja.
adsorpcja substancji, droga pozajelitowa, intubacja, ipekakuana, metionina, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, perystaltyka jelit, płukanie żołądka, środek przeciwcholinergiczny, środek przeczyszczający, węgiel aktywny, węgiel leczniczy, wywoływanie wymiotów, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib Krka 50 mg
Przedawkowanie sunitynibu jabłczanu (Sunitinib Krka) stanowi poważne zagrożenie medyczne, wymagające natychmiastowej interwencji, jednak brak jest swoistej odtrutki. Postępowanie terapeutyczne opiera się na standardowych metodach wspomagających, w tym eliminacji niewchłoniętej substancji czynnej poprzez wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, szczególnie skutecznych w przypadku szybkiego zgłoszenia się pacjenta po przedawkowaniu. Sunitynib dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, a przedawkowanie może nasilać znane działania niepożądane leku, bez występowania specyficznych objawów toksyczności. Konieczne jest monitorowanie funkcji życiowych oraz układów i narządów, ze szczególnym uwzględnieniem potencjalnych zaburzeń hematologicznych, czynności wątroby, układu żołądkowo-jelitowego oraz kardiotoksyczności.
działania niepożądane, kapsułki twarde, kardiotoksyczność, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, monitorowanie funkcji życiowych, niewydolność narządów, objawy niepożądane, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leków, sunitinib, sunitynibu jabłczan, swoista odtrutka, terapia onkologiczna, wywoływanie wymiotów, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sandimmun Neoral 100 mg
Przedawkowanie cyklosporyny, szczególnie w formie doustnej preparatu Sandimmun Neoral (dostępnego w kapsułkach 10 mg, 25 mg, 50 mg i 100 mg), może prowadzić do umiarkowanych objawów klinicznych, nawet przy dawkach sięgających 10 g (około 150 mg/kg masy ciała). W badaniach na zwierzętach wartości LD50 dla podania doustnego wynoszą: myszy 2329 mg/kg, szczury 1480 mg/kg, króliki >1000 mg/kg, natomiast dla podania dożylnego są znacznie niższe (myszy 148 mg/kg, szczury 104 mg/kg, króliki 46 mg/kg), co wskazuje na wyższą toksyczność przy wprowadzeniu leku bezpośrednio do krwiobiegu. Objawy przedawkowania doustnego obejmują nudności, wymioty, senność, ból głowy, częstoskurcz oraz zaburzenia czynności nerek, które są zwykle odwracalne przy odpowiednim leczeniu. Ciężkie objawy zatrucia nie są obserwowane przy doustnym przedawkowaniu do 10 g, natomiast przedawkowanie pozajelitowe, zwłaszcza u wcześniaków, może prowadzić do poważnych zaburzeń funkcji życiowych.
ból głowy, cyklosporyna, częstoskurcz, dawka śmiertelna, dawka toksyczna, dysfagia, kapsułki miękkie, LD50, lek immunosupresyjny, objawy zatrucia, parametry nerkowe, płukanie żołądka, podanie doustne, podanie dożylne, przedawkowanie cyklosporyny, przedawkowanie pozajelitowe, Sandimmun Neoral, senność, toksyczność cyklosporyny, węgiel aktywowany, wymioty, wywoływanie wymiotów, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib Zentiva 37,5 mg
Przedawkowanie sunitynibu, leku przeciwnowotworowego o długim okresie półtrwania, stanowi poważny stan kliniczny bez dostępnej swoistej odtrutki. Postępowanie terapeutyczne opiera się na standardowych metodach wspomagających, w tym eliminacji niewchłoniętej substancji czynnej z przewodu pokarmowego (wywołanie wymiotów do 1 godziny od przyjęcia dawki lub płukanie żołądka w warunkach szpitalnych). Kluczowe jest podtrzymanie funkcji życiowych oraz leczenie objawowe, a także ścisłe monitorowanie parametrów życiowych, laboratoryjnych (morfologia krwi, elektrolity, glukoza, enzymy wątrobowe, funkcje nerek) oraz kardiologicznych (EKG, monitorowanie holterowskie). Objawy przedawkowania obejmują nasilenie znanych działań niepożądanych, takich jak nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, neutropenia, małopłytkowość, ciężkie zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemia/hiperglikemia, silne nudności, wymioty, biegunka, uszkodzenie wątroby, zespół ręka-stopa, astenia oraz ostra niewydolność nerek.
białkomocz, enzymy wątrobowe, hiperglikemia, hipoglikemia, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, monitorowanie holterowskie, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niewydolność lewej komory, odtrutka, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, środki wspomagające, sunitynib, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej, zespół ręka-stopa