hiperwolemia

Hiperwolemia (przewodnienie) to stan charakteryzujący się zwiększeniem objętości płynów wewnątrznaczyniowych, co prowadzi do nadmiernego obciążenia układu krążenia. Może być wynikiem nadmiernej podaży płynów, niewydolności nerek, niewydolności serca, marskości wątroby czy zespołu nerczycowego.

Klinicznie hiperwolemia objawia się obrzękami obwodowymi, wzrostem masy ciała, podwyższonym ciśnieniem żylnym, przepełnieniem żył szyjnych, a w cięższych przypadkach obrzękiem płuc i dusznością. Diagnostyka obejmuje ocenę bilansu płynów, badania laboratoryjne (elektrolity, mocznik, kreatynina), badania obrazowe klatki piersiowej oraz echokardiografię.

Leczenie hiperwolenii skupia się na ograniczeniu podaży płynów, stosowaniu leków moczopędnych oraz terapii przyczynowej w zależności od etiologii. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczne zastosowanie technik nerkozastępczych. Dokładne monitorowanie bilansu płynów i parametrów hemodynamicznych jest kluczowe w prowadzeniu pacjentów z hiperwolemia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Natrium chloratum 0,9% Kabi

Podczas stosowania roztworu chlorku sodu 0,9% (Natrium chloratum 0,9% Kabi) o stężeniu 9 mg/ml, zawierającego 154 mmol/l sodu (Na⁺) i 154 mmol/l chlorków (Cl⁻) oraz osmolarności 308 mOsmol/l, należy przestrzegać zasad aseptyki i właściwego doboru pacjentów. Roztwór powinien być przezroczysty, wolny od osadów i zużyty bezzwłocznie po otwarciu, aby zapobiec skażeniu mikrobiologicznemu. Nie wolno dodawać substancji zmieniających izotoniczność podczas podawania podskórnego, co minimalizuje ryzyko miejscowych reakcji tkankowych. Przy sporządzaniu leków parenteralnych z użyciem tego roztworu konieczna jest ocena kompatybilności chemicznej i fizycznej substancji rozpuszczanej, aby uniknąć niekorzystnych interakcji wpływających na bezpieczeństwo terapii.
9%, chlorek sodu 0, ciśnienie osmotyczne, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperaldosteronizm, hipernatremia, hiperwolemia, hipoproteinemia, interakcja chemiczna, kortykosteroid, lek parenteralny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, osmolarność, podanie podskórne, przewodnienie, retencja sodu, roztwór chlorku sodu, skażenie mikrobiologiczne, stan przedrzucawkowy, stężenie sodu w surowicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zwężenie dróg moczowych
Leksykon substancji czynnych
Manganu chlorek – Działania niepożądane

Mangan w postaci chlorku czterowodnego jest stosowany jako składnik preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Pediaven NN1 (5,4 µg w 250 ml roztworu, odpowiadające 1,5 µg manganu) oraz Peditrace (20 µg manganu(II) chlorku czterowodnego w 1 ml koncentratu, co odpowiada 0,315 μmol). Pomimo niskich dawek, konieczne jest monitorowanie potencjalnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, kwasica metaboliczna, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperwolemia), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), przemijające zaburzenia czynności wątroby oraz miejscowe reakcje w miejscu podania, takie jak zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, stany zapalne i reakcje martwicze. Reakcje nadwrażliwości (pocenie się, gorączka, dreszcze, wysypka, trudności w oddychaniu) wymagają natychmiastowego przerwania infuzji.
cholestaza, choroba Parkinsona, drżenie, hiperazotemia, hiperfenyloalaninemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperwolemia, kwasica metaboliczna, mangan chlorek czterowodny, martwica tkanek, neurotoksyczność, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, pierwiastki śladowe, reakcja nadwrażliwości, stan zapalny, sztywność mięśniowa, wynaczynienie, zaburzenia chodu, zaburzenia metabolizmu, zakrzepowe zapalenie żył, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Prednizon – Działania niepożądane

Prednizon, glikokortykosteroid o działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie przy długotrwałej terapii i dawkach powyżej 5 mg/dobę. Do najważniejszych powikłań endokrynologicznych należą wtórna niedoczynność kory nadnerczy i przysadki, zespół Cushinga, zaburzenia gospodarki węglowodanowej (hiperglikemia, cukrzyca), hirsutyzm oraz zahamowanie wzrostu u dzieci. Długotrwałe stosowanie prednizonu może prowadzić do zaburzeń metabolicznych, takich jak zatrzymanie sodu z obrzękami, hipokaliemia, zasadowica hipokaliemiczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia oraz ujemny bilans azotowy. Ponadto, prednizon może wywoływać zaburzenia psychiczne (15-50% pacjentów, szczególnie przy dawkach 40 mg/dobę), w tym objawy schizofrenii, manię, depresję, majaczenie oraz zaburzenia snu, a także poważne powikłania neurologiczne, takie jak wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego (guz mózgu rzekomy) i drgawki.
aseptyczna martwica kości, bradykardia, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwalergiczne, działanie przeciwzapalne, eozynopenia, glikokortkosteroid, glukozuria, guz mózgu rzekomy, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hiperwolemia, hirsutyzm, immunosupresja, jaskra, lek hipoglikemizujący, leukocytoza, limfopenia, miażdżyca, miopatia steroidowa, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność krążenia, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, perforacja jelita, policytemia, prednizon, rozstępy skórne, tarcza zastoinowa, teleangiektazje, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, węgorczyca, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie przełyku, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaćma podtorebkowa, zakażenie grzybicze, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zasadowica hipokaliemiczna, zespół Cushinga, zespół odstawienny, zespół zakrzepowo-zatorowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Injectio Glucosi 10% Baxter 100 mg/ml

Injectio Glucosi 10% Baxter to roztwór do infuzji zawierający glukozę w stężeniu 100 mg/ml (10%), dostarczający około 1680 kJ/l (400 kcal/l) energii oraz charakteryzujący się osmolarnością około 555 mOsm/l. Podanie tego preparatu jest przeciwwskazane u pacjentów z niewyrównaną cukrzycą, moczówką prostą, śpiączką hiperosmolarną, hiperglikemią, podwyższonym stężeniem mleczanów, hemodylucją, przewodnieniem zewnątrzkomórkowym, hiperwolemią, obrzękami uogólnionymi (w tym obrzękiem płuc i mózgu), marskością wątroby z wodobrzuszem, niewyrównaną niewydolnością serca oraz ciężką niewydolnością nerek ze skąpomoczem lub bezmoczem. Nadwrażliwość na glukozę lub alergia na kukurydzę stanowią bezwzględne przeciwwskazania. W przypadku stosowania roztworu jako nośnika innych leków, należy uwzględnić przeciwwskazania dotyczące każdego składnika mieszaniny.
bezmocz, bilans energetyczny, hemodylucja, hiperglikemia, hiperosmolarność osocza, hiperwolemia, hiponatremia rozcieńczeniowa, kwasica metaboliczna, marskość wątroby, moczówka prosta, nadwrażliwość na substancje, nietolerancja glukozy, niewydolność nerek, niewyrównana cukrzyca, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, obrzęk uogólniony, osmolarność, przewodnienie zewnątrzkomórkowe, retencja płynów, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do infuzji, skąpomocz, śpiączka hiperosmolarna, stężenie mleczanów, stres metaboliczny, wodobrzusze, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon substancji czynnych
Mleczan – Przedawkowanie

Mleczan (laktynian) stosowany jako bufor w roztworach do dializy otrzewnowej, takich jak Balance (35 mmol/l mleczanu) oraz Prismasol (3 mmol/l mleczanu i 32 mmol/l wodorowęglanów), może prowadzić do poważnych zaburzeń homeostazy przy przedawkowaniu. Przedawkowanie może wynikać z nadmiernej objętości roztworu, zbyt częstych wymian dializatu lub nieprawidłowego stężenia mleczanu. Skutki kliniczne obejmują odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipofosfatemia), alkalozę metaboliczną (szczególnie przy wysokich dawkach mleczanu i obecności wodorowęglanów w Prismasolu), a także niewydolność krążenia i hiperwolemię. W przypadku niewydolności wątroby może dojść do kumulacji mleczanu i rozwoju kwasicy mleczanowej. Objawy przedawkowania są zróżnicowane i obejmują m.in. tachykardię, spadek ciśnienia tętniczego, drgawki, parestezje, obrzęki obwodowe oraz duszność.
alkaloza metaboliczna, arytmia, ciśnienie tętnicze, dekompensacja krążenia, dializa otrzewnowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hiperwolemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, homeostaza, intensywna opieka, kwasica mleczanowa, medycyna ratunkowa, mleczan, niewydolność krążenia, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, preparat balance, Prismasol, rabdomioliza, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór dializacyjny, tachykardia, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon substancji czynnych
L-prolina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Roztwory do żywienia pozajelitowego zawierające L-prolinę, takie jak Aminomel 10E (7,50 g/l, osmolarność 1145 mOsm/l, pH 6,0-6,3) czy Aminomel 12,5E (9,38 g/l, 1430 mOsm/l, pH 6,0-6,3), wymagają szczególnej ostrożności klinicznej. Podawanie tych preparatów wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaktycznych, oraz powikłań metabolicznych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu aminokwasów, niewydolnością wątroby i nerek. Konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów takich jak funkcja wątroby, gospodarka wodno-elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa oraz stężenie amoniaku i glukozy we krwi. U pacjentów z niewydolnością wątroby istnieje ryzyko hiperamonemii i powikłań wątrobowych (cholestaza, stłuszczenie, marskość), a u osób z niewydolnością nerek – azotemii i zaburzeń elektrolitowych. Infuzja hipertonicznych roztworów może prowadzić do przeciążenia płynami i powikłań sercowo-płucnych, dlatego wymagana jest kontrola statusu płynów, zwłaszcza u chorych z obrzękiem płuc lub niewydolnością serca.
azotemia, cholestaza, fosforan wapnia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperamonemia, hiperazotemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperwolemia, immunosupresja, kamica pęcherzyka żółciowego, klirens kreatyniny, kwasica metaboliczna, L-prolina, leukocytoza, marskość wątroby, nadmierne nawodnienie, niedobór tiaminy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, osady w naczyniach płucnych, pierwiastki śladowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, równowaga kwasowo-zasadowa, sepsa, stłuszczenie wątroby, zaburzenie metabolizmu aminokwasów, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół ponownego odżywienia, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Izoleucyna – Przedawkowanie

Izoleucyna, aminokwas egzogenny z grupy BCAA, jest kluczowym składnikiem białek i uczestniczy w metabolizmie energetycznym mięśni. W praktyce klinicznej stosowana jest w preparatach do żywienia pozajelitowego oraz dializy otrzewnowej. Przedawkowanie izoleucyny może prowadzić do poważnych zaburzeń metabolicznych, takich jak kwasica metaboliczna, hiperamonemia, hiperaminoacydemia oraz zaburzenia wodno-elektrolitowe (np. hiperwolemia). Objawy kliniczne obejmują nudności, wymioty, ból głowy, dreszcze, zaburzenia świadomości, a także powikłania neurologiczne i sercowo-naczyniowe. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością nerek i wątroby, u których ryzyko toksycznego działania amoniaku i zaburzeń równowagi aminokwasowej jest znacznie zwiększone.
aminokwas egzogenny BCAA, azotemia, dializa otrzewnowa, encefalopatia, encefalopatia wątrobowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperaminoacydemia, hiperamonemia, hiperkaliemia, hiperwolemia, kwasica metaboliczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, objaw żołądkowo-jelitowy, obrzęk płuc, parametr hemodynamiczny, powikłanie neurologiczne, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie triglicerydów, tachykardia, toksyczność OUN, utrata aminokwasów przez nerki, wahanie ciśnienia tętniczego, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie równowagi aminokwasowej, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zaburzenie termoregulacji, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kwas mlekowy – Przedawkowanie

Kwas mlekowy, powszechnie stosowany miejscowo w preparatach keratolitycznych oraz w roztworach do hemodializy/hemofiltracji (np. Hemosol BO, Prismasol), charakteryzuje się niskim ryzykiem działania ogólnoustrojowego przy prawidłowym stosowaniu. Miejscowe przedawkowanie może wystąpić w wyniku nadmiernej aplikacji, stosowania na skórę uszkodzoną lub błony śluzowe, a także przypadkowego spożycia, prowadząc do podrażnienia, zaczerwienienia, pieczenia i nadmiernego złuszczania naskórka. W hemodializie przedawkowanie kwasu mlekowego może skutkować poważnymi zaburzeniami, takimi jak zastoinowa niewydolność krążenia (objawy: duszność, obrzęki obwodowe, wzrost ciśnienia żylnego), zaburzenia gospodarki elektrolitowej (hipokaliemia, hipofosfatemia), zasadowica metaboliczna oraz zaburzenia hemodynamiczne związane z hiperwolemią lub hipowolemią. Dawki wywołujące przedawkowanie nie są ściśle określone i zależą od indywidualnych parametrów pacjenta oraz powierzchni aplikacji.
ból brzucha, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie keratolityczne, działanie ogólnoustrojowe, hiperwolemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipowolemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas mlekowy, niewydolność oddechowa, preparat keratolityczny, produkt leczniczy miejscowy, rabdomioliza, roztwór do hemodializy, smoliste stolce, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapalenie żołądka, zasadowica metaboliczna, zastoinowa niewydolność krążenia
Leksykon substancji czynnych
Joheksol – Przedawkowanie

Joheksol, niejonowy, monomeryczny, trójjodowy środek kontrastowy stosowany w diagnostyce obrazowej (Omnipaque), dostępny jest w stężeniach 240, 300 i 350 mg jodu/ml, odpowiadających zawartości 518, 647 i 755 mg joheksolu/ml. Przedawkowanie, szczególnie powyżej 2000 mg jodu/kg masy ciała, stanowi poważne zagrożenie, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek oraz u dzieci podczas złożonych procedur, takich jak kompleksowa angiografia. Wysokie stężenia joheksolu wiążą się z rosnącą osmolalnością (od 0,51 do 0,78 Osm/kg H₂O) i lepkością (do 10,6 mPa×s w 37°C), co zwiększa obciążenie hemodynamiczne i ryzyko toksyczności. Objawy przedawkowania obejmują ostrą niewydolność nerek, zaburzenia wodno-elektrolitowe, reakcje sercowo-naczyniowe (np. zaburzenia rytmu, obrzęk płuc) oraz neurologiczne (drgawki, zaburzenia świadomości), z nasileniem zależnym od dawki, stężenia i stanu klinicznego pacjenta.
antidotum, anuria, bariera krew-mózg, czynność nerek, drgawki, działanie inotropowe ujemne, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemodializa, hemodynamika wewnątrznerkowa, hipernatremia, hiperwolemia, intensywne nawadnianie, joheksol, kompleksowa angiografia, lepkość roztworu, obciążenie hemodynamiczne, objawowe przedawkowanie, objętość dystrybucji, oliguria, Omnipaque, osmolalność, ostra niewydolność nerek, prawidłowa funkcja nerek, przedawkowanie joheksolu, radiologiczny środek kontrastujący, reakcja nadwrażliwości, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gnak

Roztwór do infuzji GNAK, zawierający glukozę (50 g/l), sód (40 mmol/l), potas (20 mmol/l), magnez (1,5 mmol/l), chlorki (40 mmol/l) oraz jony octanowe (23 mmol/l), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z niewydolnością serca, nerek, płuc oraz u osób z zaburzeniami elektrolitowymi i równowagą kwasowo-zasadową. Monitorowanie bilansu płynów, stężenia elektrolitów (Na+, K+, Mg2+) oraz pH jest niezbędne, aby zapobiec powikłaniom takim jak hiponatremia, hiperkaliemia, hiperwolemia czy alkaloza metaboliczna. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiponatremii u dzieci, pacjentów z nieosmotyczną stymulacją wazopresyny oraz osób przyjmujących leki wpływające na gospodarkę sodową. Podawanie roztworu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wymaga ścisłej kontroli ze względu na możliwość zatrzymania sodu, potasu i magnezu.
aldosteronizm, alkaloza metaboliczna, blok nerwowo-mięśniowy, ciężkie oparzenia, cukrzyca, dysplazja oskrzelowo-płucna, encefalopatia hiponatremiczna, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hiperwolemia, hipokalcemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, krwotok dokomorowy, kwasica metaboliczna, martwicze zapalenie jelit, miastenia, nadciśnienie, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk mózgu, obrzęk obwodowy, przewodnienie, reakcja anafilaktoidalna, retinopatia wcześniacza, równowaga kwasowo-zasadowa, stan hiperosmolarny, stan przedrzucawkowy, udar niedokrwienny, zaburzenie tolerancji glukozy, zapalenie żył, zespół ponownego odżywienia
Leksykon substancji czynnych
Kwas jabłkowy – Przeciwwskazania stosowania

Kwas L-jabłkowy, obecny w preparatach do infuzji takich jak Aminoven Infant 10% (2,62 g/1000 ml), Sterofundin ISO (0,67 g/1000 ml) oraz Tetraspan 60 mg/ml (0,67 g/1000 ml), wykazuje szereg przeciwwskazań wynikających z jego wpływu na gospodarkę kwasowo-zasadową oraz równowagę elektrolitową. Preparaty te są przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu aminokwasów, kwasicą metaboliczną, zasadowicą metaboliczną (zwłaszcza Sterofundin ISO), przewodnieniem, ciężkim obrzękiem uogólnionym i obrzękiem płuc. Dodatkowo, ze względu na zawartość elektrolitów (potasu, sodu, chlorków), niezalecane są u osób z hiperkaliemią, ciężką hipernatremią lub hiperchloremią, a także wymagają ostrożności przy hiponatremii. W przypadku niewydolności nerek (ze skąpomoczem lub bezmoczem), ciężkiej zastoinowej niewydolności serca oraz ciężkich zaburzeń czynności wątroby stosowanie tych preparatów jest przeciwwskazane lub wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania.
bezmocz, gospodarka kwasowo-zasadowa, hiperchloremia, hiperkaliemia, hipernatremia, hiperwolemia, hiponatremia, hydroksyetyloskrobia, krwotok śródmózgowy, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas jabłkowy, kwas L-jabłkowy, kwasica metaboliczna, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, obrzęk płuc, obrzęk uogólniony, oddział intensywnej terapii, płyn wewnątrznaczyniowy, przeszczep narządu, przewodnienie, sepsa, skąpomocz, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie metabolizmu aminokwasów, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zasadowica metaboliczna, zastoinowa niewydolność serca, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Magnezu chlorek – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Magnez chlorek (MgCl₂·6H₂O) jest kluczowym elektrolitem stosowanym w różnych produktach leczniczych, w tym roztworach do infuzji, dializy otrzewnowej, hemodializy i hemofiltracji. Dane kliniczne dotyczące jego wpływu na płodność u ludzi są ograniczone, jednak przy prawidłowym stosowaniu zgodnym z fizjologicznym zapotrzebowaniem nie przewiduje się negatywnego wpływu na płodność. W produktach takich jak Gelaspan (1 mmol/l MgCl₂·6H₂O) czy Hemosol B0 (0,5 mmol/l magnezu) wpływ na płodność i ciążę oceniany jest jako mało prawdopodobny lub nieprzewidywany, choć brak jest wystarczających danych klinicznych. Stosowanie magnezu chlorku u kobiet ciężarnych wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, szczególnie w kontekście terapii intensywnej, gdzie konieczne jest monitorowanie objętości, elektrolitów oraz równowagi kwasowo-zasadowej. Szczególną ostrożność należy zachować podczas infuzji w trakcie porodu, zwłaszcza w połączeniu z oksytocyną, ze względu na ryzyko hiponatremii, hiperwolemii oraz metabolicznych zaburzeń u płodu i noworodka.
antykoncepcja, bilans korzyści i ryzyka, dializa otrzewnowa, elektrolit organizmu, hemodializa, hemodylucja, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperwolemia, hipoglikemia, hiponatremia, hydroksyetyloskrobia, intensywna terapia, karmienie piersią, kwasica metaboliczna, magnez chlorek, niedotlenienie płodu, okres reprodukcyjny, oksytocyna, proces fizjologiczny, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do infuzji, toksemia ciążowa, wpływ na płodność, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tetraspan 60 mg/ml HES roztwór do infuzji

Preparat Tetraspan 60 mg/ml zawiera hydroksyetyloskrobię (HES) o średniej masie cząsteczkowej 130 000 Da i stopniu podstawienia 0,42, co wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych, pacjent powinien być monitorowany podczas infuzji, a dawka powinna być minimalna i dostosowana indywidualnie. Konieczne jest ścisłe monitorowanie hemodynamiczne, równowagi elektrolitowej (Na+ 140 mmol/l, K+ 4,0 mmol/l, Ca2+ 2,5 mmol/l, Mg2+ 1,0 mmol/l, Cl- 118 mmol/l, octany 24 mmol/l, L-jabłczany 5 mmol/l) oraz funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia i płuc. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub podczas terapii nerkozastępczej, a w przypadku objawów uszkodzenia nerek leczenie należy natychmiast przerwać. Monitorowanie czynności nerek powinno trwać co najmniej 90 dni po zakończeniu terapii ze względu na ryzyko późnych powikłań.
alfa-amylaza, hemodylucja, hiperwolemia, hipowolemia, hydroksyetyloskrobia, monitorowanie hemodynamiczne, nadmierne krwawienie, nadwrażliwość, niewydolność serca, odwodnienie, operacja na otwartym sercu, parametry krzepnięcia, przeciążenie płynowe, reakcja anafilaktyczna, równowaga elektrolitowa, równowaga płynowa, stężenie elektrolitów, terapia nerkozastępcza, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie trzustki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi