Jopromid

Jopromid jest środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej, który podaje się dożylnie, dotętniczo lub do jam ciała. Używa się go podczas tomografii komputerowej, arteriografii, wenografii, angiografii subtrakcyjnej, urografii oraz cholangiopankreatografii. Wskazany jest również do mammografii ze wzmocnieniem kontrastowym oraz jako alternatywa dla rezonansu magnetycznego, gdy jest on przeciwwskazany lub niedostępny. Ponadto stosuje się go w angiokardiografii dla oceny naczyń serca.

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Jopromid, substancja czynna w produktach Ultravist 300 (623,40 mg/ml, 300 mg jodu) oraz Ultravist 370 (768,86 mg/ml, 370 mg jodu), wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wieku, masy ciała oraz rodzaju badania diagnostycznego. Przed podaniem preparat należy ogrzać do temperatury ciała, co zmniejsza lepkość (np. Ultravist 370: z 22,0 mPa·s w 20°C do 10,0 mPa·s w 37°C) i poprawia tolerancję. Dawkowanie jodu nie powinno przekraczać 1,5 g/kg masy ciała. W zależności od badania, dawki Ultravist 300/370 wahają się od 5 ml (np. tętnice wieńcowe) do 80 ml (angiografia łuku aorty). W dożylnej cyfrowej angiografii subtrakcyjnej zaleca się podanie 30-60 ml z szybkością 8-20 ml/s, a po podaniu środka kontrastowego wskazane jest przepłukanie naczynia roztworem chlorku sodu w celu zmniejszenia pozostałości środka w łożysku żylnym.

W tomografii komputerowej (TK) Ultravist podaje się dożylnie, najczęściej automatyczną strzykawką, stosując dawki 80-150 ml (Ultravist 300) z techniką bolus tracking. Dawkowanie w TK czaszki wynosi 1,0-2,0 ml/kg (Ultravist 300) lub 1,0-1,5 ml/kg (Ultravist 370). W urografii dożylnej dawki są zróżnicowane wiekowo, np. noworodki otrzymują 4,0 ml/kg (Ultravist 300) lub 3,2 ml/kg (Ultravist 370), a dorośli 1,0 ml/kg i 0,8 ml/kg odpowiednio. Szczególną ostrożność należy zachować u noworodków i pacjentów z niewydolnością nerek, gdyż jopromid jest wydalany głównie przez nerki, a jego eliminacja jest wydłużona przy zaburzonej funkcji nerek. W takich przypadkach zaleca się stosowanie minimalnej skutecznej dawki, aby ograniczyć ryzyko nefrotoksyczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Dawkowanie i sposób podawania

angiografia cyfrowa, angiografia konwencjonalna, angiografia łuku aorty, angiografia selektywna, angiokardiografia, aortografia brzuszna, aortografia piersiowa, arteriografia, artrografia, dotętnicza cyfrowa angiografia subtrakcyjna, dożylna cyfrowa angiografia subtrakcyjna, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, ERCP, fluoroskopia, histerosalpingografia, jopromid, lepkość środka kontrastowego, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, niewydolność nerek, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, Ultravist 300, Ultravist 370, urografia dożylna, wenografia
Działania niepożądane
Jopromid, stosowany jako środek kontrastowy zawierający jod w stężeniach 300-370 mg/ml (produkty Ultravist 300 i 370), posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych (ponad 3900 pacjentów) oraz obserwacji po wprowadzeniu do obrotu (ponad 74000 pacjentów). Najczęstsze działania niepożądane (≥4%) to bóle głowy, nudności oraz rozszerzenie naczyń krwionośnych. Istotne jest jednak ryzyko poważnych powikłań zagrażających życiu, takich jak wstrząs rzekomoanafilaktyczny, zatrzymanie oddechu, skurcz oskrzeli, obrzęk krtani, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca oraz ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000) oraz częstość nieznana, co ma znaczenie przy ocenie ryzyka u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.

Podczas stosowania jopromidu należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne powikłania neurologiczne (śpiączka, drgawki, encefalopatia), sercowo-naczyniowe (zaburzenia rytmu, zawał, wstrząs) oraz oddechowe (obrzęk płuc, niewydolność oddechowa). U pacjentów z chorobami tarczycy istnieje ryzyko przełomu tarczycowego związane z zawartością jodu. Ponadto, jopromid może indukować zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek, szczególnie u osób z istniejącą dysfunkcją nerek. Reakcje miejscowe obejmują ból, obrzęk i zapalenie, a wynaczynienie środka może prowadzić do zespołu ciasnoty międzypowięziowej. Wskazane jest monitorowanie i zgłaszanie wszelkich działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru, co umożliwia ciągłą ocenę stosunku korzyści do ryzyka preparatu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Działania niepożądane

cholangiopankreatografia wsteczna, częstość nieznana, drgawki, encefalopatia kontrastowa, jopromid, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk gardła, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, osutka krostkowa, powikłanie sercowo-naczyniowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom tarczycowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz naczyń, skurcz oskrzeli, środek kontrastujący, stan splątania, Ultravist, utrata przytomności, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie połykania, zapalenie trzustki, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół ciasnoty międzypowięziowej, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona
Interakcje
Jopromid, substancja czynna w preparatach Ultravist 300 (623,40 mg/ml) i Ultravist 370 (768,86 mg/ml), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Najważniejszą z nich jest interakcja z biguanidami, zwłaszcza metforminą, gdzie podanie jopromidu może prowadzić do zaburzeń czynności nerek i spowolnienia eliminacji metforminy, co zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek oraz indywidualne rozważenie czasowego odstawienia metforminy u pacjentów z niewydolnością nerek. Ponadto, jopromid może nasilać opóźnione reakcje niepożądane u pacjentów leczonych interleukiną 2, co wiąże się z immunomodulacją, a także obniża skuteczność diagnostyki i terapii chorób tarczycy wykorzystujących radioizotopy, ze względu na zmniejszony wychwyt izotopów przez kilka tygodni po podaniu środka kontrastowego.

W praktyce klinicznej zaleca się szczególną ostrożność i odpowiednie planowanie procedur diagnostycznych u pacjentów poddawanych badaniom z użyciem jopromidu. Należy przeprowadzić ocenę funkcji nerek przed podaniem środka, rozważyć odroczenie badań radioizotopowych oraz uwzględnić historię leczenia interleukiną 2. Ponadto, ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności, wskazane jest powstrzymanie się od spożywania alkoholu etylowego przed i po badaniu. Znajomość tych interakcji oraz indywidualizacja postępowania terapeutycznego są niezbędne dla minimalizacji ryzyka powikłań i zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów stosujących środki kontrastowe zawierające jopromid.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Interakcje

alkohol etylowy, biguanid, choroba tarczycy, diagnostyka tarczycy, funkcja nerek, immunoterapia, interleukina-2, izotop radioaktywny, jopromid, kwasica mleczanowa, leczenie immunomodulujące, metformina, monitorowanie funkcji nerek, ostra niewydolność nerek, parametry czynności nerek, przewlekła choroba nerek, radioizotop, reakcja niepożądana, środek kontrastowy, zaburzenie czynności nerek
Przeciwwskazania stosowania
Jopromid, substancja czynna w preparatach Ultravist 300 (623,40 mg/ml) oraz Ultravist 370 (768,86 mg/ml), jest jodowym środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego podania jest nadwrażliwość na jod, jopromid lub inne składniki pomocnicze preparatu, które mogą wywołać reakcje alergiczne od łagodnych wysypek po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Ultravist 300 i 370 różnią się stężeniem jodu (odpowiednio 300 mg/ml i 370 mg/ml), osmolalnością (0,59 i 0,77 osm/kg H₂O), lepkością (8,9 i 22,0 mPa·s w 20°C) oraz gęstością (1,328 i 1,409 g/ml w 20°C), co wpływa na ich właściwości fizykochemiczne i potencjalne zastosowanie kliniczne.

Przed zastosowaniem jopromidu konieczna jest szczegółowa weryfikacja wywiadu alergologicznego, zwłaszcza dotyczącego wcześniejszych reakcji na środki kontrastowe zawierające jod. U pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością lub ryzykiem reakcji alergicznych zaleca się rozważenie alternatywnych metod diagnostycznych, takich jak MRI z gadolinowymi środkami kontrastowymi lub ultrasonografia z kontrastami niezawierającymi jodu. W preparatach Ultravist obecne są również substancje pomocnicze, w tym sód w ilości do 0,255 mg/ml, co stanowi dodatkowe przeciwwskazanie u pacjentów uczulonych na te składniki. W przypadku konieczności podania środka u pacjentów z alergiami innymi niż na środki kontrastowe, wskazane jest stosowanie premedykacji, monitorowanie oraz przygotowanie do natychmiastowego leczenia ewentualnych reakcji nadwrażliwości.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Przeciwwskazania stosowania

badanie diagnostyczne, badanie ultrasonograficzne, gadolinowy środek kontrastowy, jodowy środek kontrastowy, jopromid, nadwrażliwość, osmolalność, premedykacja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, środek kontrastowy, substancja pomocnicza, Ultravist, wysypka skórna, wywiad alergologiczny
Przedawkowanie
Jopromid, substancja czynna środków kontrastowych Ultravist 300 (623,40 mg jopromidu/ml, 300 mg jodu/ml) oraz Ultravist 370 (768,86 mg jopromidu/ml, 370 mg jodu/ml), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach toksyczności ostrej na modelach zwierzęcych. Niemniej jednak, przedawkowanie u ludzi może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, w tym zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej (zwłaszcza sodu i potasu), ostrej niewydolności nerek (wzrost kreatyniny i mocznika), zaburzeń rytmu serca, niedociśnienia, niewydolności krążenia oraz powikłań płucnych, takich jak obrzęk płuc i zaburzenia oddychania. W przypadku przedawkowania donaczyniowego należy szczególnie monitorować wolemię, stężenia elektrolitów oraz czynność nerek.

Postępowanie kliniczne obejmuje dokładne monitorowanie parametrów biochemicznych gospodarki wodno-elektrolitowej i funkcji nerek, stabilizację hemodynamiczną oraz wsparcie układu oddechowego. W ciężkich przypadkach, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, wskazane jest zastosowanie dializy jako skutecznej metody eliminacji jopromidu z organizmu. Leczenie powinno być ukierunkowane na podtrzymanie podstawowych funkcji życiowych, wyrównanie zaburzeń elektrolitowych oraz zapobieganie dalszym powikłaniom kardiologicznym i nefrologicznym. Regularna ocena parametrów hemodynamicznych i biochemicznych jest kluczowa dla optymalizacji terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Przedawkowanie

czynność nerek, dializa, działanie nefrotoksyczne, elektrolity w surowicy, gospodarka wodno-elektrolitowa, jopromid, mocznik, niedociśnienie, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, obrzęk płuc, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, parametry biochemiczne, parametry hemodynamiczne, powikłania kardiologiczne, powikłania sercowo-naczyniowe, przedawkowanie donaczyniowe, przedawkowanie środka kontrastowego, przewodnienie, radiologiczny środek kontrastowy, stężenie kreatyniny, tlenoterapia, toksyczność ostra, Ultravist, wolemia, wspomaganie oddychania, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia oddychania, zaburzenia rytmu serca, zatrucie
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Jopromid, substancja czynna preparatów Ultravist 300 (623,40 mg/ml) i Ultravist 370 (768,86 mg/ml), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. Eksperymentalne testy tolerancji przy powtarzanych dożylnych dawkach nie wykazały przeciwwskazań do stosowania w diagnostyce obrazowej. Ocena genotoksyczności, obejmująca testy mutacji genowych, aberracji chromosomowych oraz zmian genomowych in vitro i in vivo, nie potwierdziła działania mutagennego. Analiza ryzyka karcynogennego wskazuje na brak istotnego potencjału rakotwórczego, co jest związane z brakiem genotoksyczności, stabilnością metaboliczną, szybkim wydalaniem oraz brakiem toksyczności wobec komórek szybko dzielących się. W praktyce klinicznej preparaty stosowane są najczęściej jednorazowo, co dodatkowo minimalizuje ryzyko.

Badania tolerancji miejscowej jopromidu obejmowały różne drogi podania: dożylne (jednorazowe i wielokrotne), dotętnicze, domięśniowe, do tkanek otaczających żyły, dootrzewnowe, dokanałowe oraz do worka spojówkowego. Wyniki wskazują na brak lub minimalne miejscowe działania niepożądane, potwierdzając dobrą tolerancję substancji niezależnie od drogi podania. Testy potencjału uczulającego nie wykazały działania alergizującego, co świadczy o niskim ryzyku reakcji uczuleniowych. Dodatkowo, badania przedkliniczne dotyczące wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, potwierdzając bezpieczeństwo jopromidu w kontekście toksyczności reprodukcyjnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, błona śluzowa, dawka dożylna, diagnostyka obrazowa, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, jopromid, mutacja genowa, mutagenność, naczynie krwionośne, podanie dokanałowe, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał uczulający, przestrzeń podpajęczynówkowa, reakcja alergiczna, ryzyko karcynogenne, stabilność metaboliczna, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność systemowa, tolerancja miejscowa, Ultravist, właściwość farmakokinetyczna, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Jopromid, substancja czynna preparatów Ultravist 300 (623,40 mg/ml) i Ultravist 370 (768,86 mg/ml), jest jodowym środkiem kontrastowym o niskiej osmolalności (0,59 i 0,77 osm/kg H₂O odpowiednio) i różnej lepkości (Ultravist 300: 8,9 mPa·s w 20°C, 4,7 mPa·s w 37°C; Ultravist 370: 22,0 mPa·s w 20°C, 10,0 mPa·s w 37°C). Stosowanie jopromidu wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości, w tym odczynów rzekomoanafilaktycznych, które mogą manifestować się zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i skóry, a także ciężkimi reakcjami, włącznie ze wstrząsem. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią alergii na środki kontrastowe, astmą, chorobami układu naczyniowego oraz u osób leczonych beta-adrenolitykami. Monitorowanie po podaniu oraz przygotowanie leczenia doraźnego są obligatoryjne. U pacjentów z chorobami tarczycy, zwłaszcza z wolem lub nadczynnością, wskazane jest rozważenie badań czynności tarczycy i ewentualnej premedykacji kortykosteroidami. U dzieci, zwłaszcza noworodków i wcześniaków, istnieje ryzyko niedoczynności tarczycy po ekspozycji na jodowe środki kontrastowe, co wymaga indywidualnego monitorowania i ewentualnej terapii hormonalnej.

Jopromid może indukować powikłania neurologiczne, takie jak encefalopatia, szczególnie po angiografii mózgowej, objawiające się m.in. bólem głowy, zaburzeniami widzenia, drgawkami i śpiączką. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (eGFR 30-59 ml/min/1,73 m² i poniżej) istnieje zwiększone ryzyko ostrego pokontrastowego uszkodzenia nerek (PC-AKI), zwłaszcza przy wielokrotnych lub dużych dawkach. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie, z uwzględnieniem ryzyka powikłań sercowych u pacjentów z niewydolnością serca. Podawanie jopromidu może nasilać objawy miastenii oraz wywoływać ciężkie reakcje skórne (SCAR), takie jak SJS, TEN, DRESS i AGEP, które mogą zagrażać życiu. W przypadku wystąpienia tych reakcji ponowne podanie jest przeciwwskazane. W trakcie angiografii należy minimalizować ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych poprzez odpowiednią technikę i płukanie cewnika. Mammografia z kontrastem jopromidowym wiąże się z ekspozycją na promieniowanie jonizujące poniżej 3 mGy, zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

afazja, bariera krew-mózg, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, ciężka niepożądana reakcja skórna, EGFR, encefalopatia, guz chromochłonny, hiperurykemia, jodowy środek kontrastowy, jopromid, miastenia, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedowład połowiczy, odczyn rzekomoanafilaktyczny, osmolalność, ostra uogólniona osutka krostkowa, paraproteinemia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przełom tarczycowy, reakcja idiosynkratyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, skąpomocz, ślepota korowa, supresja tarczycy, szpiczak mnogi, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona
Właściwości farmakodynamiczne
Jopromid jest trójjodowym, niejonowym środkiem kontrastowym o masie cząsteczkowej 791,12, stosowanym w diagnostyce rentgenowskiej, dostępnym w preparatach Ultravist 300 i Ultravist 370. Różnią się one stężeniem jodu (odpowiednio 300 mg/ml i 370 mg/ml), osmolalnością (0,59 i 0,77 osm/kg H₂O) oraz lepkością (od 4,7 do 22,0 mPa·s w zależności od temperatury), co wpływa na farmakodynamikę i efektywność obrazowania. Jopromid umożliwia wycieniowanie naczyń krwionośnych i jam ciała, co pozwala na precyzyjną wizualizację struktur anatomicznych podczas badań rentgenowskich, a jego właściwości fizykochemiczne determinują szybkość przepływu i dyfuzję w tkankach, wpływając na bezpieczeństwo stosowania.

W mammografii ze wzmocnieniem kontrastowym (CEM) jopromid wykazuje wysoką skuteczność diagnostyczną, potwierdzoną w dziewięciu badaniach klinicznych na 1531 pacjentkach. Czułość metody wynosi od 96,9% do 100%, a swoistość od 69,7% do 87%, przewyższając konwencjonalną mammografię cyfrową (swoistość 42%). W porównaniu z MRI, CEM z jopromidem osiąga czułość 100% i NPV 100% (MRI: 93% i 65%, p=0,04 i p<0,001). W zestawieniu z mammografią cyfrową i USG, CEM wykazuje wyższą czułość (92,3% vs 89,8%, p<0,05), PPV (93% vs 88,7%, p<0,01) oraz dokładność (90,2% vs 87%, p<0,05). U pacjentek z przeciwwskazaniami do MRI, CEM osiąga czułość 98,8% i swoistość 54,55%, znacznie przewyższając mammografię konwencjonalną. W ocenie przedoperacyjnej raka piersi CEM z jopromidem charakteryzuje się czułością 93%, swoistością 98%, PPV 90%, NPV 98% oraz dokładnością 97%, wpływając na zmianę planu operacyjnego w 18,4% przypadków, co podkreśla jej wartość kliniczną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Właściwości farmakodynamiczne

badanie rentgenowskie, badanie ultrasonograficzne, gruczoł piersiowy, jopromid, klasyfikacja ATC, klasyfikacja histopatologiczna, mammografia cyfrowa, mammografia cyfrowa z pełnym polem, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, negatywna wartość predykcyjna, niejonowy środek kontrastowy, osmolalność, plan operacyjny, pozytywna wartość predykcyjna, rentgenografia, rezonans magnetyczny, wizualizacja radiologiczna, zaawansowanie raka piersi
Właściwości farmakokinetyczne
Jopromid, substancja czynna w preparatach Ultravist 300 (623,40 mg/ml) i Ultravist 370 (768,86 mg/ml), charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla wysoko hydrofilowych, biologicznie obojętnych związków wydalanych głównie przez nerki. Po dożylnym podaniu szybko dystrybuuje się do przestrzeni pozakomórkowej (Vss ok. 16 l), z minimalnym wiązaniem z białkami osocza (~1%) i brakiem przenikania przez barierę krew-mózg. Jopromid nie ulega metabolizmowi, a jego eliminacja odbywa się niemal wyłącznie przez nerki, z klirensem osoczowym do 106 ± 12 ml/min, zbliżonym do klirensu nerkowego (102 ± 15 ml/min). Okres półtrwania eliminacji u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi około 2 godziny, a po 24 godzinach od podania odzyskuje się ≥ 93% dawki w moczu. W przypadku podania do dróg żółciowych podczas ERCP, stężenie jodu w surowicy jest znacznie niższe (około 40-krotnie) niż po podaniu dożylnym i powraca do wartości wyjściowych w ciągu 7 dni.

Farmakokinetyka jopromidu ulega modyfikacjom w zależności od wieku i funkcji nerek. U osób w średnim wieku (49-64 lata) i starszych (65-70 lat) obserwuje się nieznaczne obniżenie klirensu (odpowiednio średnio 102 i 89 ml/min) oraz nieistotne wydłużenie okresu półtrwania eliminacji (1,9-2,9 h i 1,5-2,7 h). U pacjentów z niewydolnością nerek klirens osoczowy spada proporcjonalnie do stopnia upośledzenia filtracji kłębuszkowej: do 49,4 ml/min przy łagodnej/umiarkowanej niewydolności (CLCR 80-30 ml/min/1,73 m²) i do 18,1 ml/min przy ciężkiej (CLCR 30-10 ml/min/1,73 m²). Okres półtrwania wydłuża się odpowiednio do 6,1 h i 11,6 h. Wydalanie z moczem jest znacznie zmniejszone (odpowiednio 60% i 51% po 24 h vs. >95% u zdrowych). Jopromid jest efektywnie usuwany podczas hemodializy (ok. 60% dawki w 3 godziny). Zaburzenia czynności wątroby nie wpływają na eliminację ze względu na brak metabolizmu wątrobowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Właściwości farmakokinetyczne

bariera krew-mózg, biotransformacja, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, jopromid, klirens, klirens osoczowy, lepkość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, osmolalność, podanie dożylne, przestrzeń pozakomórkowa, wiązanie z białkami osocza
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Jopromid, substancja czynna preparatów Ultravist 300 (623,40 mg/ml, 300 mg jodu) oraz Ultravist 370 (768,86 mg/ml, 370 mg jodu), jest środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej. W populacji kobiet ciężarnych brak jest dobrze zaplanowanych badań klinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania jopromidu, co stanowi ograniczenie w pełnej ocenie ryzyka. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój embrionalny, płodowy, poród ani rozwój poporodowy. Mimo to, ze względu na zasadę minimalizacji ekspozycji na leki i promieniowanie w ciąży, decyzja o zastosowaniu powinna być poprzedzona staranną analizą stosunku korzyści do ryzyka, a dawka środka kontrastowego powinna być możliwie najmniejsza, zapewniająca diagnostyczną jakość obrazu.

U kobiet karmiących piersią nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania jopromidu u niemowląt, co ogranicza ocenę ryzyka w tej grupie. Jod zawarty w środkach kontrastowych przenika do mleka matki w niewielkim stopniu, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych u dziecka, jednak istnieje potencjalne ryzyko zaburzeń czynności tarczycy u niemowląt po ekspozycji na jod. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o tych aspektach oraz udokumentować przekazanie informacji i uzyskanie świadomej zgody na badanie z użyciem Ultravist 300 lub Ultravist 370. Brak jest danych dotyczących wpływu jopromidu na płodność u ludzi, natomiast badania przedkliniczne nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze, a doraźne stosowanie środka ogranicza potencjalne ryzyko długoterminowe.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

badanie przedkliniczne, diagnostyka obrazowa, działanie niepożądane, ekspozycja na promieniowanie, funkcja rozrodcza, funkcja tarczycy, jopromid, karmienie piersią, płodność, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, środek kontrastowy, środek kontrastowy zawierający jod, świadoma zgoda, Ultravist 300, Ultravist 370, zaburzenie czynności tarczycy
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Jopromid, substancja czynna w środkach kontrastowych Ultravist 300 (623,40 mg/ml jopromidu, 300 mg jodu) oraz Ultravist 370 (768,86 mg/ml jopromidu, 370 mg jodu), stosowanych do iniekcji, nie posiada jednoznacznych danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Różnice w stężeniu jopromidu przekładają się na parametry fizykochemiczne, takie jak osmolalność (0,59 vs 0,77 osm/kg H₂O), lepkość (8,9 vs 22,0 mPa·s w 20°C) oraz gęstość (1,328 vs 1,409 g/ml w 20°C), które mogą wpływać na farmakokinetykę, jednak brak jest bezpośrednich wskazań do zmiany zaleceń dotyczących aktywności po podaniu środka. W ocenie ryzyka należy uwzględnić rodzaj badania, stężenie środka, indywidualną reakcję pacjenta oraz współistniejące schorzenia i farmakoterapię.

Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności po podaniu jopromidu, w tym powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn przez minimum kilka godzin, zwłaszcza w przypadku wystąpienia objawów niepożądanych. W badaniach ambulatoryjnych wskazane jest zapewnienie transportu powrotnego przez osobę towarzyszącą lub korzystanie z transportu publicznego. Pomimo braku jednoznacznych przeciwwskazań w Charakterystyce Produktu Leczniczego, lekarze powinni indywidualizować zalecenia i informować pacjentów o potencjalnym ryzyku, stosując podejście ostrożnościowe w celu minimalizacji zagrożeń związanych z prowadzeniem pojazdów po zastosowaniu środków kontrastowych zawierających jopromid.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

badanie ambulatoryjne, badanie diagnostyczne, charakterystyka produktu leczniczego, interakcja lekowa, jopromid, lepkość, objaw niepożądany, osmolalność, reakcja pacjenta, roztwór do wstrzykiwań, środek kontrastowy, stężenie jodu, Ultravist 300, Ultravist 370, właściwości fizykochemiczne
Wskazania do stosowania
Jopromid, niejonowy środek kontrastowy zawierający jod, występuje w preparatach Ultravist 300 (623,40 mg/ml, 300 mg jodu/ml) oraz Ultravist 370 (768,86 mg/ml, 370 mg jodu/ml), stosowanych do diagnostyki obrazowej metodami takimi jak TK, arteriografia, wenografia, DSA, urografia dożylna, ERCP, artrografia oraz badania innych jam ciała. Oba preparaty podaje się dożylnie, dotętniczo lub do jam ciała, a także u dorosłych kobiet w mammografii ze wzmocnieniem kontrastowym, gdzie mogą stanowić uzupełnienie standardowej mammografii lub alternatywę dla MRI w przypadku przeciwwskazań lub braku dostępności rezonansu magnetycznego. Ultravist 370 jest dodatkowo rekomendowany do angiokardiografii ze względu na wyższe stężenie jodu.

Wybór między Ultravist 300 a Ultravist 370 powinien uwzględniać różnice w parametrach fizykochemicznych: Ultravist 370 charakteryzuje się wyższym stężeniem jodu (370 mg/ml vs 300 mg/ml), osmolalnością (0,77 vs 0,59 osm/kg H₂O), lepkością (10,0 vs 4,7 mPa·s w 37°C) oraz gęstością (1,399 vs 1,322 g/ml w 37°C), co przekłada się na lepszą kontrastowość obrazu, ale także na większe ryzyko działań niepożądanych i trudności w podawaniu przez cienkie cewniki. Ultravist 370 jest preferowany w procedurach wymagających wysokiej jakości obrazowania, zwłaszcza w angiokardiografii, natomiast Ultravist 300 jest wskazany tam, gdzie istotna jest niższa lepkość i szybsze podanie środka. Preparaty powinny być stosowane wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach diagnostyki obrazowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Jopromid – Wskazania do stosowania

angiokardiografia, arteriografia, artrografia, badanie obrazowe serca, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, diagnostyka piersi, drogi moczowe, drogi żółciowe, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, jopromid, lepkość środka kontrastowego, mammografia ze wzmocnieniem kontrastowym, naczynie krwionośne, naczynie tętnicze, naczynie żylne, niejonowy środek kontrastowy, osmolalność, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, urografia dożylna, wenografia