Cefepim
Cefepim jest szerokospektralnym antybiotykiem z grupy cefalosporyn stosowanym głównie w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. Wykorzystywany jest do terapii zakażeń układu oddechowego, powikłanych zakażeń dróg moczowych, zakażeń jamy brzusznej oraz zakażeń dróg żółciowych. Cefepim jest także stosowany u pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy istnieje podejrzenie zakażenia bakteryjnego. Wskazany jest zarówno u dorosłych, młodzieży, jak i u dzieci powyżej 2 miesiąca życia, zawsze z uwzględnieniem wytycznych dotyczących stosowania antybiotyków.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Cefepim, cefalosporyna IV generacji, jest stosowany w leczeniu ciężkich i bardzo ciężkich zakażeń bakteryjnych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku, masy ciała, ciężkości zakażenia oraz czynności nerek. U dorosłych i młodzieży powyżej 40 kg z prawidłową funkcją nerek dawka wynosi 2 g co 12 godzin w ciężkich zakażeniach oraz 2 g co 8 godzin w bardzo ciężkich. U dzieci powyżej 2. miesiąca życia i ≤ 40 kg stosuje się 50 mg/kg co 12 lub 8 godzin, a u niemowląt 1-2 miesięcznych 30 mg/kg w tych samych odstępach. Maksymalna dawka u dzieci nie powinna przekraczać 2 g co 8 godzin. Leczenie trwa zwykle 7-10 dni, z możliwością wydłużenia do 14 dni, a w gorączce neutropenicznej – około 7 dni lub do ustąpienia neutropenii. Cefepim podaje się dożylnie (bolus 3-5 minut lub infuzja 30 minut), a w przypadku preparatu Cefepime Accord 1 g możliwe jest podanie domięśniowe, z zachowaniem zasad dotyczących rozpuszczalnika i dawki.
U pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania zgodnie z klirensem kreatyniny. Dla klirensu 30-50 ml/min zaleca się wydłużenie odstępów do 24 godzin (ciężkie zakażenia: 2 g co 24 h; bardzo ciężkie: 2 g co 12 h), a przy klirensie ≤ 10 ml/min dawki podtrzymujące wynoszą odpowiednio 0,5 g i 1 g co 24 h u dorosłych. U dzieci dawkowanie jest proporcjonalnie zmniejszane (np. dla klirensu ≤ 10 ml/min: 12,5 mg/kg co 24 h w ciężkich zakażeniach). U pacjentów hemodializowanych zaleca się dawkę nasycającą 1 g w pierwszej dobie oraz 500 mg po dializie, z wyjątkiem gorączki neutropenicznej, gdzie podaje się 1 g/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki, jednak należy monitorować funkcję nerek ze względu na ryzyko nefrotoksyczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cefepim – Dawkowanie i sposób podawania
bakteriemia, cefalosporyna czwartej generacji, cefepim, charakterystyka produktu leczniczego, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, gorączka neutropeniczna, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, podanie domięśniowe, rekonstytucja leku, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc -
Działania niepożądane
Cefepim, antybiotyk cefalosporynowy IV generacji podawany pozajelitowo, charakteryzuje się szerokim spektrum działania, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane u dorosłych są objawy żołądkowo-jelitowe (biegunka, częstość ≥1/100 do <1/10) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka (często). Wśród działań hematologicznych bardzo często występuje dodatni odczyn Coombsa (≥1/10), a często niedokrwistość, eozynofilia i wydłużenie czasu protrombinowego. Rzadziej obserwuje się małopłytkowość, leukopenię, neutropenię, a także poważne, choć rzadkie powikłania, takie jak niedokrwistość aplastyczna, hemolityczna i agranulocytoza. Neurotoksyczność, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek i osób starszych, może manifestować się bólami głowy, drgawkami, encefalopatią, śpiączką i innymi zaburzeniami świadomości, co wymaga natychmiastowej interwencji i ewentualnej hemodializy. Cefepim może również powodować nefrotoksyczność, objawiającą się wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny oraz ryzykiem niewydolności nerek.
Reakcje alergiczne, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, choć rzadkie, stanowią potencjalnie zagrażające życiu powikłania wymagające natychmiastowego odstawienia leku i leczenia. Ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy zespół Lyella, również należą do działań niepożądanych o nieznanej częstości i wymagają pilnej interwencji. W przewodzie pokarmowym oprócz biegunki mogą wystąpić nudności, wymioty oraz rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, które wymaga szybkiego rozpoznania i leczenia. Profil bezpieczeństwa u dzieci i niemowląt jest zbliżony do dorosłych, z wysypką jako najczęstszym działaniem niepożądanym. W terapii cefepimem kluczowe jest monitorowanie pacjentów, zwłaszcza z grup ryzyka (zaburzenia nerek, osoby starsze), oraz zgłaszanie działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cefepim – Działania niepożądane
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cefalosporyna czwartej generacji, cefepim, Clostridioides difficile, czas protrombinowy, czas tromboplastyny częściowej, drgawki, encefalopatia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mioklonie, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, parestezje, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczna nefropatia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pochwy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona -
Interakcje
Cefepim, jako cefalosporyna IV generacji, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z antybiotykami bakteriostatycznymi (tetracykliny, makrolidy, chloramfenikol), które mogą osłabiać bakteriobójcze działanie cefepimu poprzez hamowanie syntezy białek bakteryjnych. Cefepim nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza pochodnych kumaryny, co wymaga częstszego monitorowania INR i ewentualnej modyfikacji dawki. Ponadto, współpodawanie z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) oraz silnymi lekami moczopędnymi (np. furosemid) zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, co obliguje do ścisłego monitorowania funkcji nerek i dostosowania dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny. Probenecyd może podwyższać stężenie cefepimu poprzez hamowanie jego wydalania nerkowego, jednak zwykle nie wymaga to zmiany dawki.
Cefepim może wpływać na wyniki badań diagnostycznych, powodując fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa bez towarzyszącej hemolizy oraz fałszywe dodatnie wyniki oznaczania glukozy w moczu przy użyciu nieenzymatycznych metod, dlatego zaleca się stosowanie enzymatycznych metod z oksydazą glukozową. W odniesieniu do alkoholu, brak jest dowodów na występowanie reakcji disulfiramopodobnych, jednak ze względu na potencjalne osłabienie układu immunologicznego, hepatotoksyczność oraz nasilenie działań niepożądanych cefepimu (zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby), zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii. W sumie, przy stosowaniu cefepimu konieczne jest indywidualne podejście do monitorowania parametrów krzepnięcia, funkcji nerek oraz interpretacji wyników badań laboratoryjnych, aby minimalizować ryzyko powikłań i zapewnić skuteczność terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cefepim – Interakcje
amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia skojarzona, cefalosporyna IV generacji, cefepim, chloramfenikol, furosemid, gentamycyna, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, makrolid, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, oksydaza glukozowa, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, probenecyd, reakcja disulfiramowa, synteza białek bakteryjnych, test Coombsa, tetracyklina, tobramycyna, warfaryna -
Przedawkowanie
Cefepim, cefalosporyna IV generacji, jest eliminowany głównie przez nerki, co czyni pacjentów z upośledzoną funkcją nerek szczególnie narażonymi na toksyczność w przypadku przedawkowania. Objawy przedawkowania mają głównie charakter neurologiczny i obejmują encefalopatię manifestującą się dezorientacją, splątaniem, omamami, stuporem, śpiączką, a także drgawki miokloniczne, napady drgawkowe oraz drażliwość nerwowo-mięśniową. Niewłaściwe dostosowanie dawki do klirensu kreatyniny prowadzi do kumulacji leku i zwiększa ryzyko tych powikłań. Diagnostyka opiera się na ocenie objawów klinicznych oraz historii podawania leku, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
W przypadku podejrzenia przedawkowania cefepimu, hemodializa stanowi najskuteczniejszą metodę eliminacji leku, natomiast dializa otrzewnowa jest nieskuteczna. Leczenie objawowe obejmuje stosowanie leków przeciwdrgawkowych w przypadku napadów oraz wsparcie funkcji życiowych. Kluczowe jest zapobieganie przedawkowaniu poprzez odpowiednie dostosowanie dawki do stopnia upośledzenia funkcji nerek, monitorowanie klirensu kreatyniny oraz ścisłe kontrolowanie stanu neurologicznego pacjenta podczas terapii. Takie postępowanie minimalizuje ryzyko neurotoksyczności i poprawia bezpieczeństwo stosowania cefepimu w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cefepim – Przedawkowanie
antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefepim, dezorientacja, dializa otrzewnowa, drażliwość nerwowo-mięśniowa, drgawka miokloniczne, encefalopatia, fascykulacja, hemodializa, klirens kreatyniny, lek przeciwdrgawkowy, napad drgawkowy, niewydolność nerek, objaw neurologiczny, omam, śpiączka, splątanie, stupor, toksyczność cefepimu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie ruchowe, zaburzenie świadomości -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące cefepimu wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa, potwierdzony wynikami badań farmakologicznych, toksykologicznych oraz genotoksyczności. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału genotoksycznego, a testy na zwierzętach nie ujawniły negatywnego wpływu na płodność ani rozwój embrionalny, płodowy, okołoporodowy i poporodowy. W badaniach wielokrotnego dawkowaniu dobowych dawek cefepimu do 10-krotności zalecanej dawki dla ludzi nie zaobserwowano istotnych działań toksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania tej substancji w dawkach klinicznych.
Konwencjonalne badania farmakologiczne nie wykazały szczególnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Brak jest również danych dotyczących długoterminowego działania rakotwórczego cefepimu, jednak dostępne wyniki nie wskazują na ryzyko dla pacjentów. Całość danych przedklinicznych uzasadnia stosowanie cefepimu w warunkach klinicznych zgodnie z zatwierdzonymi wskazaniami, podkreślając jego korzystny profil bezpieczeństwa i brak istotnych działań niepożądanych w badanych modelach zwierzęcych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cefepim – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczne, badanie toksyczności, bezpieczeństwo farmakologiczne, cefepim, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, in vitro, in vivo, kancerogenność, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, toksyczność po dawkowaniu wielokrotnym, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na rozród -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Cefepim może wywoływać ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym zagrażające życiu, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia terapii ratunkowej, np. epinefryny. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku nadwrażliwości na beta-laktamy, z uwzględnieniem około 10% ryzyka krzyżowej reakcji między penicylinami a cefalosporynami. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą lub skłonnościami alergicznymi. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≤ 50 ml/min dawkowanie cefepimu powinno być odpowiednio zmodyfikowane, aby uniknąć toksyczności, gdyż standardowe dawki mogą prowadzić do wysokich stężeń leku i wydłużonego czasu jego eliminacji. W trakcie terapii należy monitorować czynność nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak aminoglikozydy czy diuretyki.
Opisano przypadki neurotoksyczności (encefalopatia, mioklonie, drgawki, w tym bezdrgawkowy stan padaczkowy) oraz niewydolności nerek, głównie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek i stosujących dawki przekraczające zalecane. Objawy te ustępowały po przerwaniu leczenia lub hemodializie, choć zdarzały się zgony. Cefepim może również indukować biegunkę związaną z zakażeniem Clostridioides difficile (CDAD), która może wystąpić nawet do 2 miesięcy po terapii. U osób starszych (>65 lat) obserwuje się wydłużony okres półtrwania i zmniejszony klirens nerkowy, co wymaga ostrożności w doborze dawek. Dodatkowo, cefepim może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów redukcyjnych glukozy w moczu (metody Benedicta, Fehlinga, Clinitest), dlatego zaleca się stosowanie metod enzymatycznych. Roztwory cefepimu rozpuszczane w lidokainie należy podawać wyłącznie domięśniowo, nigdy dożylnie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cefepim – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
adrenalina, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia, astma, bezdrgawkowy stan padaczkowy, cefalosporyna, cefepim, ciężka reakcja nadwrażliwości, Clostridioides difficile, drgawka, działanie przeciwbakteryjne, encefalopatia przemijająca, glukozuria, hemoliza, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek nefrotoksyczny, mioklonia, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, okres półtrwania, padaczka, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śpiączka, stupor, zaburzenie czynności nerek, zakażenie C. difficile -
Właściwości farmakodynamiczne
Cefepim, antybiotyk beta-laktamowy z grupy cefalosporyn IV generacji (kod ATC: J01DE01), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, głównie poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez inhibicję białek wiążących penicylinę (PBP), zwłaszcza PBP3 i PBP2 u bakterii Gram-ujemnych. Charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez większość beta-laktamaz, co wyróżnia go spośród innych cefalosporyn. Skuteczność leczenia zależy od czasu, w którym stężenie wolnego leku w surowicy lub moczu przekracza minimalne stężenie hamujące (MIC). Wartości graniczne MIC ustalone przez EUCAST dla kluczowych patogenów to m.in. Enterobacterales ≤ 1 mg/l (oporne > 4 mg/l), Pseudomonas spp. ≤ 8 mg/l (oporne > 8 mg/l) oraz Streptococcus pneumoniae ≤ 1 mg/l (oporne > 2 mg/l). Oporność może wynikać z mechanizmów takich jak zmniejszone powinowactwo PBP, produkcja beta-laktamaz ESBL, zmniejszona przepuszczalność błony zewnętrznej czy aktywność pomp wypływowych, a także może występować oporność krzyżowa z innymi beta-laktamami.
W badaniach klinicznych dotyczących empirycznego leczenia gorączki neutropenicznej monoterapią cefepimem (2 g i.v. co 8 godzin) u pacjentów z nowotworami hematologicznymi i guzami litymi, mediana liczby neutrofili wynosiła 20 komórek/μL, a czas trwania neutropenii 6 dni. Cefepim wykazał równoważność terapeutyczną w porównaniu z ceftazydymem, z 93% przeżywalnością z modyfikacjami leczenia. Jednak brak jest wystarczających danych dotyczących skuteczności u pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich zakażeń, w tym po niedawnym przeszczepie szpiku, z niedociśnieniem, nowotworami układu krwiotwórczego lub ciężką/przedłużającą się neutropenią oraz u chorych ze wstrząsem septycznym, co wymaga ostrożności w stosowaniu cefepimu w tych grupach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cefepim – Właściwości farmakodynamiczne
antybiotyk beta-laktamowy, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, beta-laktamaza o rozszerzonym spektrum, bezwzględna liczba neutrofili, białko wiążące penicylinę, cefalosporyna czwartej generacji, Clostridioides difficile, działanie przeciwbakteryjne, EUCAST, gorączka neutropeniczna, hydroliza beta-laktamaz, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, MSSA, nieprzepuszczalność błony komórkowej, nowotwór hematologiczny, oporność krzyżowa, oporność na hydrolizę, pompa błonowa, przeszczep szpiku kostnego, spektrum przeciwbakteryjne, synteza ściany komórkowej bakterii, wrażliwość drobnoustrojów, wrażliwość na cefoksytynę, wstrząs septyczny -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Cefepim, antybiotyk z grupy cefalosporyn IV generacji, stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, może wpływać na funkcje ośrodkowego układu nerwowego, co przekłada się na obniżenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Pomimo braku dedykowanych badań klinicznych oceniających ten wpływ, charakterystyki produktów leczniczych (np. Cefepime Accord, Cefepime Panpharma) jednoznacznie wskazują na konieczność ostrzegania pacjentów o ryzyku wystąpienia działań niepożądanych takich jak zaburzenia świadomości, zawroty głowy, splątanie, omamy oraz encefalopatia, które mogą znacząco upośledzać zdolności psychomotoryczne. Szczególnie encefalopatia polekowa, opisana w charakterystyce Cefepime AptaPharma, stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn.
W praktyce klinicznej lekarz powinien kompleksowo informować pacjenta o potencjalnych neurologicznych działaniach niepożądanych cefepimu oraz konieczności całkowitego powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w trakcie terapii. Należy uwzględnić indywidualne czynniki ryzyka, takie jak wiek, funkcja nerek, współistniejące choroby neurologiczne oraz stosowanie innych leków działających na OUN. Zaleca się dokumentowanie przekazania tych informacji w dokumentacji medycznej pacjenta, co ma znaczenie zarówno medyczne, jak i prawne. Takie postępowanie jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii cefepimem i minimalizacji ryzyka powikłań neurologicznych wpływających na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cefepim – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
bezpieczeństwo farmakoterapii, cefalosporyna IV generacji, cefepim, choroba neurologiczna, ciężkie zakażenie bakteryjne, dezorientacja, encefalopatia, encefalopatia polekowa, funkcja poznawcza, koordynacja wzrokowo-ruchowa, objawy neurologiczne, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, stan splątania, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie poznawcze, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne -
Wskazania do stosowania
Cefepim, cefalosporyna IV generacji, jest wskazany do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych u dorosłych, młodzieży (>12 lat, >40 kg) oraz dzieci (2 miesiące–12 lat, ≤40 kg). Wskazania obejmują zapalenie płuc (szpitalne i pozaszpitalne), powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia jamy brzusznej, zapalenie otrzewnej u pacjentów dializowanych otrzewnowo (CAPD), bakteriemię powiązaną z wymienionymi zakażeniami oraz u dorosłych ostre zakażenia dróg żółciowych. U dzieci cefepim jest także stosowany w bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych. Dawkowanie i terapia powinny uwzględniać lokalne wzorce oporności oraz oficjalne wytyczne antybiotykoterapii.
W leczeniu gorączki neutropenicznej cefepim może być stosowany jako monoterapia u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem ciężkich zakażeń (neutrofile ≤1000/mm³). U pacjentów wysokiego ryzyka (np. po przeszczepie szpiku, z niedociśnieniem tętniczym, nowotworami układu krwiotwórczego, ciężką lub długotrwałą neutropenią ≤500/mm³) zaleca się terapię skojarzoną z aminoglikozydami i/lub glikopeptydami. W przypadku zakażeń z udziałem bakterii niewrażliwych na cefepim, wskazane jest stosowanie terapii skojarzonej. Cefepim wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym, co czyni go lekiem z wyboru w ciężkich zakażeniach wymagających szybkiego i skutecznego leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Cefepim – Wskazania do stosowania
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, cefalosporyna IV generacji, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężka neutropenia, ciężkie zakażenie bakteryjne, ciężkie zapalenie płuc, gorączka neutropeniczna, lek przeciwbakteryjny, neutropenia ciężka, niedociśnienie tętnicze, nowotwór układu krwiotwórczego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zakażenie dróg żółciowych, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, przeszczepienie szpiku kostnego, przewód żółciowy, sepsa, terapia skojarzona, uogólniona reakcja zapalna, zakażenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc