Diafer
Roztwór do wstrzykiwań, 50 mg Fe3+/ml
Produkt leczniczy zawiera 50 mg żelaza w postaci derizomaltozy żelazowej w 1 ml roztworu do wstrzykiwań. Jest stosowany u dorosłych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek poddawanych dializie, u których doustne preparaty żelaza są nieskuteczne lub przeciwwskazane. Leczenie ma na celu uzupełnienie niedoboru żelaza potwierdzonego badaniami laboratoryjnymi. Roztwór cechuje się pH w zakresie 5,0–7,0 i osmolalnością około 400 mOsm/l.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Diafer, zawierający derizomaltozę żelazową w stężeniu 50 mg Fe/ml, jest stosowany do leczenia niedoboru żelaza w formie dożylnej. Maksymalna jednorazowa dawka wynosi 200 mg żelaza (4 ml roztworu), a maksymalna dawka tygodniowa nie powinna przekraczać 1000 mg (20 ml roztworu). Preparat może być podawany jako szybka iniekcja dożylna lub bezpośrednio do ramienia dializatora, nierozcieńczony lub rozcieńczony do 20 ml 0,9% NaCl. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane na podstawie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, takich jak poziom hemoglobiny, ferrytyny, saturacja transferyny oraz stosowanie ESA. Po uzyskaniu wyrównania niedoboru możliwe jest stosowanie terapii podtrzymującej z mniejszymi dawkami i regularnym monitorowaniem parametrów żelaza.
Podanie Diaferu wymaga ścisłego nadzoru medycznego ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, z obserwacją pacjenta przez minimum 30 minut po podaniu. Lek nie jest zalecany u pacjentów poniżej 18 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Nie należy stosować Diaferu równocześnie z doustnymi preparatami żelaza, aby nie zaburzyć ich wchłaniania. Podanie powinno odbywać się w warunkach wyposażonych w sprzęt do resuscytacji, a personel musi być przeszkolony w rozpoznawaniu i leczeniu reakcji anafilaktycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Diafer 50 mg Fe3+/ml
bolus dożylny, czynnik stymulujący erytropoezę, derizomaltozy żelazowa, dializator, dożylny preparat żelaza, droga dożylna, działanie niepożądane, ferrytyna w surowicy, iniekcja dożylna, niedobór żelaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, resuscytacja, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór jałowy, saturacja hemoglobiny, saturacja transferyny, terapia podtrzymująca, transferyna -
Działania niepożądane
Diafer, pozajelitowy preparat derizomaltozy żelazowej zawierający 50 mg Fe³⁺/ml, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, które wymagają szczególnej uwagi podczas podawania. Najpoważniejszymi są ostre reakcje rzekomoanafilaktyczne, pojawiające się zwykle w ciągu kilku minut po iniekcji, manifestujące się nagłą dusznością i/lub zapaścią sercowo-naczyniową, które mogą prowadzić do zgonu. Inne objawy natychmiastowej nadwrażliwości to pokrzywka, wysypka, świąd, nudności i dreszcze. Reakcje opóźnione, występujące od kilku godzin do 4 dni po podaniu, obejmują bóle stawowe, mięśniowe oraz gorączkę, które zwykle ustępują samoistnie lub po zastosowaniu leków przeciwbólowych. U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów może dojść do zaostrzenia dolegliwości. Dodatkowo obserwuje się reakcje miejscowe, takie jak ból, zapalenie w miejscu iniekcji oraz miejscowe zapalenie żyły, a także objawy grypopodobne pojawiające się w ciągu kilku godzin do dni po podaniu.
Działania niepożądane Diaferu sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznane. Do najczęstszych należą reakcje rzekomoanafilaktyczne, gorączka, ból i stan zapalny w miejscu podania. Rzadziej obserwuje się zaburzenia serca (arytmia, tachykardia), układu nerwowego (zawroty głowy, utrata przytomności), układu oddechowego (duszność), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty), skóry (wysypka, świąd) oraz mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśni i stawów). Ze względu na ryzyko poważnych reakcji anafilaktycznych konieczne jest monitorowanie pacjenta podczas infuzji oraz natychmiastowe przerwanie podawania leku w przypadku objawów nadwrażliwości. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich instytucji jest kluczowe dla ciągłej oceny bezpieczeństwa preparatu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Diafer 50 mg Fe3+/ml
arytmia, ból mięśni, ból stawów, bradykardia płodu, derizomaltoza żelazowa, duszność, dysfonia, hemoliza, hipotensja, nadciśnienie, napad padaczkowy, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, pozajelitowy preparat żelaza, przemijająca głuchota, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, reakcja rzekomoanafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, tachykardia, zaburzenia układu krwionośnego, zapalenie żyły, zapaść sercowo-naczyniowa, zespół Kounisa -
Profil bezpieczeństwa leku
Produkt leczniczy Diafer jest wskazany do leczenia niedoboru żelaza, w szczególności u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek poddawanych dializie, u których doustne preparaty żelaza są nieskuteczne lub niemożliwe do podania. Lek może być stosowany u osób starszych bez specjalnych ograniczeń, z zachowaniem standardowej obserwacji. Nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co pozwala na jego stosowanie bez ograniczeń w tym zakresie. Jednakże, stosowanie Diaferu jest przeciwwskazane u pacjentów z niewyrównaną marskością wątroby oraz zapaleniem wątroby ze względu na ryzyko powikłań.
Brak jest dostępnych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Diaferu u kobiet karmiących oraz interakcji z alkoholem, co wymaga ostrożności i indywidualnej oceny ryzyka w tych grupach. W dokumentacji nie podano informacji o przenikaniu leku do mleka matki ani o potencjalnych skutkach jednoczesnego spożywania alkoholu. W związku z tym, decyzja o zastosowaniu leku u kobiet karmiących powinna być podejmowana z uwzględnieniem braku danych oraz potencjalnych korzyści i ryzyka dla matki i dziecka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Diafer 50 mg Fe3+/ml
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie derizomaltozy żelazowej zawartej w preparacie Diafer cechuje się niskim profilem toksyczności, jednak dawki pozajelitowe ≥500 mg mogą powodować charakterystyczne zmiany laboratoryjne, takie jak brązowe zabarwienie surowicy krwi po 4 godzinach od podania. Najpoważniejszym powikłaniem jest nadmierna akumulacja żelaza w tkankach, prowadząca do hemosyderozy – patologicznego stanu z nadmiernym odkładaniem żelaza w narządach miąższowych, co zwiększa ryzyko uszkodzeń narządowych i dysfunkcji. Monitorowanie stężenia ferrytyny w surowicy jest kluczowe w diagnostyce i ocenie stopnia przedawkowania, gdyż podwyższone wartości wskazują na zwiększone zapasy żelaza i rozwój hemosyderozy.
W przypadku potwierdzonego przedawkowania i akumulacji żelaza, zaleca się wdrożenie terapii chelatującej, która umożliwia wiązanie i eliminację nadmiaru żelaza z organizmu, minimalizując jego toksyczny wpływ na tkanki. Regularne monitorowanie parametrów gospodarki żelazowej, w tym ferrytyny, jest niezbędne do oceny skuteczności leczenia i zapobiegania dalszym powikłaniom. W praktyce klinicznej należy zwracać uwagę na dawkę progową ≥500 mg żelaza podanego pozajelitowo jako istotny wskaźnik ryzyka przedawkowania i konieczności intensyfikacji nadzoru diagnostycznego oraz terapeutycznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Diafer 50 mg Fe3+/ml
-
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Diafer (50 mg Fe/ml) opierają się głównie na literaturze naukowej, gdyż brak jest bezpośrednich badań farmakokinetycznych dla tego preparatu. Doniesienia wskazują na potencjalne działanie teratogenne i embriocydalne kompleksów żelaza u ciężarnych zwierząt bez niedokrwistości, jednak efekty te obserwowano jedynie po jednorazowym podaniu dawki przekraczającej 125 mg Fe/kg masy ciała, co znacznie przewyższa klinicznie zalecaną dawkę 20 mg Fe/kg masy ciała. Brak jest innych istotnych danych przedklinicznych, które nie zostałyby już uwzględnione w Charakterystyce Produktu Leczniczego.
Produkt Diafer zawiera 50 mg żelaza w postaci derizomaltozy żelazowej na mililitr roztworu, a ampułka 2 ml dostarcza łącznie 100 mg Fe. Ponadto, 1 ml roztworu zawiera do 4,6 mg (0,2 mmol) sodu, co może mieć znaczenie przy ocenie potencjalnych interakcji i bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Te parametry składu należy uwzględnić podczas indywidualizacji terapii, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem zaburzeń elektrolitowych lub obciążeniem sodowym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diafer 50 mg Fe3+/ml
-
Skład i postać leku
Diafer to roztwór do wstrzykiwań zawierający derizomaltozę żelazową, dostarczający 50 mg jonów Fe³⁺ na mililitr, co w pojedynczej ampułce 2 ml odpowiada 100 mg żelaza. Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 5,0-7,0 oraz osmolarnością około 400 mOsm/l, a każdy mililitr może zawierać do 4,6 mg sodu, co jest istotne przy stosowaniu u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Skład pomocniczy obejmuje wodę do wstrzykiwań, chlorek sodu, wodorotlenek sodu i kwas solny, zapewniające odpowiednią izotoniczność i stabilność pH. Produkt dostępny jest w ampułkach szklanych typu 1 o pojemności 2 ml, w opakowaniach od 1 do 25 ampułek, z okresem ważności 30 miesięcy w temperaturze pokojowej, z wyraźnym zakazem zamrażania.
Przed podaniem należy przeprowadzić kontrolę wizualną roztworu, dopuszczając do użycia wyłącznie jednorodne, wolne od osadu preparaty. Diafer można rozcieńczać jedynie jałowym roztworem chlorku sodu 0,9%, przy czym rozcieńczony roztwór zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną do 48 godzin w 30°C, jednak ze względów mikrobiologicznych powinien być użyty natychmiast, chyba że procedury aseptyczne wykluczają ryzyko zanieczyszczenia. Preparatu nie wolno mieszać z innymi lekami, a niewykorzystane resztki należy utylizować zgodnie z przepisami. Produkt przeznaczony jest do jednorazowego użytku, co podkreśla konieczność zachowania rygorów aseptyki i kontroli jakości przed podaniem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Diafer 50 mg Fe3+/ml
ampułka szklana, derizomaltoza żelazowa, dieta niskosodowa, jałowy roztwór chlorku sodu, jon żelaza, kompleks z derizomaltoza, kontrola wizualna, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, osmolarność, preparat żelaza, rekonstytucja, rozcieńczenie, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, zanieczyszczenie mikrobiologiczne -
Specjalne ostrzeżenia
Preparat Diafer (50 mg Fe/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest dożylnym kompleksem żelaza, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaktycznych i rzekomoanafilaktycznych. Reakcje te mogą wystąpić nawet u pacjentów wcześniej tolerujących preparaty dożylne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergiami, ciężką astmą, atopią oraz chorobami immunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy czy reumatoidalne zapalenie stawów. Podawanie Diaferu powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego, w warunkach wyposażonych w sprzęt do resuscytacji i leczenia reakcji anafilaktycznych, z obserwacją pacjenta przez minimum 30 minut po iniekcji. W przypadku objawów nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku.
Podawanie Diaferu wymaga także zachowania ostrożności u pacjentów z ostrymi i przewlekłymi infekcjami, a preparatu nie należy stosować przy trwającej bakteriemii. Szybkość iniekcji dożylnej powinna być kontrolowana, aby uniknąć epizodów hipotensji, a wypływ okołożylnego leku musi być bezwzględnie unikany ze względu na ryzyko podrażnienia skóry i trwałego przebarwienia. Preparat zawiera do 4,6 mg (0,2 mmol) sodu w 1 ml nierozcieńczonego roztworu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Całościowe monitorowanie i szybka reakcja na objawy niepożądane są kluczowe dla bezpieczeństwa terapii preparatem Diafer.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Diafer
adrenalina, alergia atopowa, bakteriemia, choroba immunologiczna, ciężka astma, dysfagia, kortykosteroid, leczenie anafilaksji, obniżenie ciśnienia, podrażnienie skóry, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, resuscytacja, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz tętnicy wieńcowej, środek przeciwhistaminowy, toczeń rumieniowaty układowy, wypływ okołożylny, wyprysk, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa -
Właściwości farmakodynamiczne
Diafer, zawierający derizomaltozę żelazową, jest pozajelitowym preparatem żelaza o stężeniu 50 mg Fe/ml, dostępny w ampułkach 2 ml dostarczających łącznie 100 mg żelaza. Preparat charakteryzuje się stabilną strukturą koloidalną, w której żelazo (III) jest silnie związane w kompleksie z derizomaltozą – pentamerem glukozowym o masie około 1000 kDa, z około 10 atomami żelaza na cząsteczkę. Roztwór ma pH w zakresie 5,0-7,0 i osmolarność około 400 mOsm/l, co zapewnia jego stabilność i bezpieczeństwo podania. Produkt zawiera również do 4,6 mg sodu na mililitr (0,2 mmol), co należy uwzględnić w kontekście bilansu elektrolitowego pacjenta.
Po dożylnym podaniu Diaferu obserwuje się szybkie efekty terapeutyczne, z pierwszym wzrostem liczby retykulocytów wskazującym na stymulację erytropoezy w ciągu kilku dni. Maksymalne stężenie ferrytyny w surowicy osiągane jest w ciągu 7-9 dni, po czym powraca do wartości wyjściowych w około 3 tygodnie, co odzwierciedla procesy magazynowania i wykorzystania żelaza w układzie siateczkowo-śródbłonkowym. Monitorowanie ferrytyny stanowi więc istotny parametr oceny skuteczności terapii preparatem Diafer.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Diafer 50 mg Fe3+/ml
-
Właściwości farmakokinetyczne
Diafer to preparat dożylny zawierający derizomaltozę żelazową w stężeniu 50 mg Fe/ml, podawany w formie roztworu do wstrzykiwań (2 ml ampułka zawiera 100 mg żelaza). Substancja czynna tworzy silnie związany kompleks, który umożliwia kontrolowane i powolne uwalnianie żelaza do białek transportujących (transferyna) i magazynujących (ferrytyna, hemosyderyna) w organizmie, minimalizując ryzyko toksyczności wolnego żelaza. Preparat charakteryzuje się pH 5,0-7,0 oraz osmolarnością około 400 mOsm/l, a także zawiera do 4,6 mg sodu na 1 ml roztworu. Po podaniu dożylnym derizomaltoza żelazowa jest szybko wychwytywana przez komórki układu siateczkowo-śródbłonkowego (wątroba, śledziona), gdzie żelazo jest stopniowo uwalniane i wykorzystywane do uzupełniania zapasów oraz syntezy hemoglobiny.
Farmakokinetyka preparatu wykazuje okres półtrwania całkowitego żelaza w osoczu około 1 dnia. Eliminacja żelaza odbywa się głównie poprzez fizjologiczne mechanizmy, takie jak złuszczanie komórek nabłonkowych przewodu pokarmowego i utrata krwi, z minimalnym wydalaniem przez mocz i kał. Derizomaltoza, jako składnik węglowodanowy kompleksu, jest metabolizowana lub wydalana. Ze względu na duże rozmiary cząsteczek kompleksu, preparat nie jest wydalany przez nerki, co ogranicza ryzyko nefrotoksyczności. Całościowo, Diafer zapewnia bezpieczne i efektywne dostarczenie żelaza do organizmu z kontrolowanym uwalnianiem i minimalnym ryzykiem toksyczności wolnego żelaza.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Diafer 50 mg Fe3+/ml
białko transportujące, derizomaltoza żelazowa, eliminacja żelaza, farmakokinetyka, ferrytyna, hemosyderyna, kompleks białkowo-żelazowy, kompleks z derizomaltoza, okres półtrwania, osmolarność, parametr farmakokinetyczny, preparat żelaza, przewód pokarmowy, roztwór do wstrzykiwań, synteza hemoglobiny, toksyczność żelaza, transferyna, układ siateczkowo-śródbłonkowy, utrata krwi, właściwość farmakokinetyczna -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Preparat Diafer, zawierający 50 mg Fe/ml w postaci derizomaltozy żelazowej, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w ciąży i laktacji. Brak jest odpowiednich, kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania Diaferu u kobiet ciężarnych, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed podjęciem decyzji terapeutycznej. W pierwszym trymestrze ciąży preferowane jest leczenie doustnymi preparatami żelaza, natomiast stosowanie Diaferu jest dopuszczalne jedynie w drugim i trzecim trymestrze, jeśli korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Należy zwrócić uwagę na ryzyko przemijającej bradykardii płodu, będącej efektem reakcji nadwrażliwości matki, co wymaga monitorowania czynności serca płodu podczas dożylnego podawania leku, np. za pomocą kardiotokografii.
Brak danych dotyczących przenikania derizomaltozy żelazowej do mleka kobiet karmiących piersią uniemożliwia jednoznaczną ocenę bezpieczeństwa stosowania Diaferu w okresie laktacji. Decyzja o terapii powinna być podejmowana z dużą ostrożnością, uwzględniając korzyści dla matki i potencjalne ryzyko dla dziecka, a także rozważyć czasowe przerwanie karmienia. Ponadto, brak jest danych dotyczących wpływu preparatu na płodność u kobiet i mężczyzn, co powinno być komunikowane pacjentom planującym ciążę. W przypadku konieczności leczenia Diaferem u osób planujących potomstwo, zaleca się rozważenie alternatywnych metod suplementacji żelaza z lepiej udokumentowanym profilem bezpieczeństwa. Każda decyzja terapeutyczna powinna być indywidualnie dostosowana do stanu klinicznego pacjentki, z uwzględnieniem dokładnej oceny nasilenia niedokrwistości oraz monitorowania stanu płodu i matki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Diafer 50 mg Fe3+/ml
bradykardia płodu, czynność serca płodu, derizomaltoza żelazowa, doustny preparat żelaza, kardiotokografia, laktacja, mleko kobiece, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, pierwszy trymestr ciąży, pozajelitowy preparat żelaza, przenikanie substancji czynnej, reakcja nadwrażliwości, suplementacja żelaza, trymestr ciąży -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Derizomaltoza żelazowa (Diafer) w stężeniu 50 mg Fe/ml, podawana w dawce 100 mg żelaza na 2 ml ampułkę, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Preparat o pH 5,0-7,0 i osmolarności około 400 mOsm/l charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w zakresie funkcji psychomotorycznych, co potwierdza dokumentacja produktu leczniczego wskazująca na brak lub znikomy wpływ na te zdolności. Mimo to, zaleca się monitorowanie indywidualnych reakcji pacjenta po pierwszym podaniu leku, zwłaszcza w przypadku wystąpienia objawów takich jak zawroty głowy, osłabienie czy senność, które mogą negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów.
W praktyce klinicznej lekarz powinien poinformować pacjenta o braku istotnych zaburzeń psychomotorycznych związanych z Diaferem oraz odnotować tę informację w dokumentacji medycznej, co jest zgodne z zasadami należytej staranności. Należy również uwzględnić potencjalne interakcje z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak benzodiazepiny, opioidy czy przeciwhistaminowe pierwszej generacji, które mogą nasilać działanie sedatywne i wpływać na zdolności psychomotoryczne. W takich przypadkach konieczne jest udzielenie pacjentowi szczegółowych wskazówek dotyczących bezpieczeństwa w ruchu drogowym i obsłudze maszyn.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Diafer 50 mg Fe3+/ml
benzodiazepiny, derizomaltoza żelazowa, Diafer, działanie sedatywne, funkcje psychomotoryczne, leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji, opioidowe leki przeciwbólowe, osmolarność, ośrodkowy układ nerwowy, pH, roztwór do wstrzykiwań, zaburzenia psychomotoryczne, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne -
Wskazania do stosowania
Diafer to roztwór do wstrzykiwań zawierający 50 mg Fe/ml w postaci derizomaltozy żelazowej, przeznaczony do leczenia niedoboru żelaza u dorosłych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek poddawanych dializie, u których doustne preparaty żelaza okazały się nieskuteczne lub są przeciwwskazane. Preparat ma pH 5,0-7,0, osmolarność około 400 mOsm/l i charakteryzuje się ciemnobrązowym, nieprzejrzystym wyglądem. Każda ampułka zawiera 2 ml roztworu, co odpowiada 100 mg żelaza, a także do 4,6 mg sodu na ml, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Podanie jest pozajelitowe, co jest wskazane w przypadku nieskuteczności lub niemożności stosowania terapii doustnej.
Przed rozpoczęciem terapii Diaferem konieczne jest potwierdzenie niedoboru żelaza na podstawie specjalistycznych badań laboratoryjnych, takich jak stężenie ferrytyny w surowicy, poziom żelaza w surowicy, wysycenie transferyny (TSAT) oraz ocena niedobarwionych erytrocytów jako markerów niedostatecznej syntezy hemoglobiny. Decyzja o zastosowaniu preparatu powinna być oparta na kompleksowej analizie tych parametrów, aby zapewnić odpowiednie leczenie pacjentów z przewlekłą chorobą nerek poddawanych dializie, u których potwierdzono rzeczywisty niedobór żelaza.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Diafer 50 mg Fe3+/ml