Właściwości farmakodynamiczne
Diafer 50 mg Fe3+/ml

Diafer, zawierający derizomaltozę żelazową, jest pozajelitowym preparatem żelaza o stężeniu 50 mg Fe/ml, dostępny w ampułkach 2 ml dostarczających łącznie 100 mg żelaza. Preparat charakteryzuje się stabilną strukturą koloidalną, w której żelazo (III) jest silnie związane w kompleksie z derizomaltozą – pentamerem glukozowym o masie około 1000 kDa, z około 10 atomami żelaza na cząsteczkę. Roztwór ma pH w zakresie 5,0-7,0 i osmolarność około 400 mOsm/l, co zapewnia jego stabilność i bezpieczeństwo podania. Produkt zawiera również do 4,6 mg sodu na mililitr (0,2 mmol), co należy uwzględnić w kontekście bilansu elektrolitowego pacjenta.

Właściwości farmakodynamiczne derizomaltozy żelazowej

Diafer (derizomaltoza żelazowa) należy do grupy farmakoterapeutycznej pozajelitowych preparatów żelaza, kod ATC: B03AC. Produkt występuje w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 50 mg Fe3+/ml, charakteryzującego się ciemnobrązowym, nieprzejrzystym wyglądem i pH w zakresie 5,0-7,0. Osmolarność roztworu wynosi około 400 mOsm/l. 1

Struktura chemiczna kompleksu

Derizomaltoza żelazowa (znana również jako izomaltozyd 1000 żelaza (III)) stanowi koloid zawierający żelazo silnie związane w sferoidalnych cząstkach żelazo-węglowodanowych. Strukturę węglowodanową kompleksu tworzy derizomaltoza, składająca się z 3–5 jednostek glukozy o średniej masie cząsteczkowej wynoszącej około 1000 kDa. Kompleks charakteryzuje się stabilną strukturą matrycową, w której na jedną cząsteczkę pentamerów derizomaltozy przypada około 10 atomów żelaza (III). 2

Istotną cechą derizomaltozy jest brak jakichkolwiek pozostałości cukrów redukujących, które mogłyby uczestniczyć w złożonych reakcjach oksydacyjno-redukcyjnych. Żelazo w kompleksie występuje w postaci niejonowej, rozpuszczalnej w wodzie, w roztworze o pH pomiędzy 5,0 a 7,0, co zapewnia jego stabilność i bezpieczeństwo stosowania. 3

Skład ilościowy

Każdy mililitr produktu Diafer zawiera 50 mg żelaza w postaci derizomaltozy żelazowej, co oznacza, że standardowa ampułka o pojemności 2 ml dostarcza 100 mg żelaza. Dodatkowo, produkt zawiera do 4,6 mg (0,2 mmol) sodu w każdym mililitrze roztworu. 4

Efekty terapeutyczne

Po podaniu produktu Diafer obserwuje się charakterystyczne oznaki działania terapeutycznego już po kilku dniach od rozpoczęcia terapii. Pierwszym mierzalnym efektem jest wzrost liczby retykulocytów we krwi obwodowej, co odzwierciedla stymulację erytropoezy w szpiku kostnym. 5

Monitorowanie skuteczności leczenia może być prowadzone również poprzez oznaczanie stężenia ferrytyny w surowicy. Po dożylnym podaniu produktu Diafer, stężenie ferrytyny osiąga wartość maksymalną w ciągu 7 do 9 dni od podania, a następnie powoli powraca do wartości wyjściowych w okresie około 3 tygodni. Dynamika zmian stężenia ferrytyny odzwierciedla procesy magazynowania żelaza w układzie siateczkowo-śródbłonkowym oraz jego wykorzystywanie w procesach erytropoezy. 6

Parametr Charakterystyka Wartość
Stężenie żelaza Zawartość żelaza w 1 ml roztworu 50 mg Fe3+/ml
Zawartość w ampułce Ilość żelaza w ampułce 2 ml 100 mg Fe3+
Struktura derizomaltozy Liczba jednostek glukozy 3-5 jednostek
Masa cząsteczkowa Średnia masa cząsteczkowa derizomaltozy około 1000 kDa
Stosunek Fe:węglowodany Liczba atomów Fe(III) na cząsteczkę pentamerów derizomaltozy około 10:1
pH roztworu Zakres pH roztworu 5,0-7,0
Osmolarność Osmolarność roztworu około 400 mOsm/l
Zawartość sodu Ilość sodu w 1 ml roztworu do 4,6 mg (0,2 mmol)
Czas do maksymalnego stężenia ferrytyny Okres od podania do osiągnięcia maksymalnego stężenia ferrytyny 7-9 dni
Czas powrotu stężenia ferrytyny do wartości wyjściowych Okres normalizacji stężenia ferrytyny około 3 tygodnie
  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl