Grupy leków

Grupy leków, strona 4 z 33

• bisfosfoniany

  Bisfosfoniany to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu osteoporozy oraz chorób kości związanych z zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforanowej. Działają poprzez hamowanie aktywności osteoklastów, czyli komórek odpowiedzialnych za resorpcję tkanki kostnej, co prowadzi do zwiększenia gęstości mineralnej kości i zmniejszenia ryzyka złamań.

• antybiotyki aminoglikozydowe

  Antybiotyki aminoglikozydowe to grupa antybiotyków bakteriobójczych, które działają poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomu bakteryjnego, co prowadzi do zaburzenia syntezy białek i śmierci komórki bakteryjnej. Charakteryzują się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, szczególnie wobec tlenowych bakterii Gram-ujemnych, w tym Pseudomonas aeruginosa, oraz niektórych bakterii Gram-dodatnich.

• suplementy mineralne

  Suplementy mineralne to preparaty zawierające minerały niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Minerały są mikroelementami, które organizm musi pozyskiwać z zewnątrz, gdyż nie potrafi ich sam syntetyzować. Odgrywają kluczową rolę w wielu procesach fizjologicznych, takich jak budowa kości, regulacja gospodarki wodno-elektrolitowej, funkcjonowanie układu nerwowego i mięśniowego oraz działanie wielu enzymów.

• leki rozkurczowe

  Leki rozkurczowe (spazmolityki) to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych do znoszenia skurczów mięśni gładkich, zwłaszcza w obrębie przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, moczowych oraz macicy. Działają poprzez różne mechanizmy: hamowanie impulsów nerwowych, blokowanie kanałów wapniowych lub bezpośrednie oddziaływanie na mięśnie gładkie, co prowadzi do ich rozluźnienia i ustąpienia bólu spastycznego.

• pochodna sulfonylomocznika

  Pochodne sulfonylomocznika to grupa doustnych leków przeciwcukrzycowych, stosowanych w leczeniu cukrzycy typu 2. Ich głównym mechanizmem działania jest stymulacja wydzielania insuliny przez komórki beta wysp trzustkowych poprzez blokowanie kanałów potasowych zależnych od ATP. Prowadzi to do depolaryzacji błony komórkowej, napływu jonów wapnia i uwolnienia insuliny, co w efekcie obniża stężenie glukozy we krwi.

• leki diagnostyczne

  Leki diagnostyczne to substancje stosowane w celu ułatwienia diagnozowania chorób lub oceny funkcji narządów. Działają one poprzez modyfikację obrazu radiologicznego, poprawę widoczności struktur anatomicznych lub wywoływanie określonych reakcji fizjologicznych, które można zmierzyć i zinterpretować.

• leki stosowane w leczeniu uzależnienia od nikotyny

  Leki stosowane w leczeniu uzależnienia od nikotyny to grupa preparatów farmakologicznych wspomagających proces rzucania palenia. Ich działanie opiera się głównie na łagodzeniu objawów zespołu abstynencyjnego oraz zmniejszaniu głodu nikotynowego, co zwiększa skuteczność terapii antynikotynowej. Stosowanie tych leków może nawet podwoić szanse na długoterminowe zaprzestanie palenia w porównaniu do prób bez wsparcia farmakologicznego.

• antyandrogeny

  Antyandrogeny to grupa leków, które blokują działanie androgenów (męskich hormonów płciowych, głównie testosteronu) poprzez wiązanie się z receptorami androgenowymi lub hamowanie produkcji androgenów. Ich głównym mechanizmem działania jest zapobieganie wiązaniu się androgenów z ich receptorami w komórkach docelowych, co prowadzi do zahamowania procesów zależnych od androgenów.

• leki przeciwświądowe

  Leki przeciwświądowe to grupa preparatów stosowanych w celu łagodzenia lub eliminowania świądu skóry, który może towarzyszyć różnym schorzeniom dermatologicznym, alergicznym czy systemowym. Mechanizm działania tych leków opiera się głównie na blokowaniu receptorów histaminowych, zmniejszaniu reakcji zapalnych lub działaniu miejscowo znieczulającym.

• leki alfa-adrenolityczne

  Leki alfa-adrenolityczne (alfa-blokery) to grupa leków blokujących receptory adrenergiczne alfa, głównie typu alfa-1. Ich działanie polega na hamowaniu skurczu mięśni gładkich naczyń krwionośnych oraz mięśni gładkich w obrębie prostaty i szyi pęcherza moczowego. Efektem jest rozszerzenie naczyń obwodowych, obniżenie ciśnienia tętniczego oraz zmniejszenie oporu cewkowego w drogach moczowych.

• leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej nosa

  Leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej nosa (dekongestanty) to grupa preparatów stosowanych miejscowo lub ogólnoustrojowo, których zadaniem jest zwężenie naczyń krwionośnych w obrębie błony śluzowej nosa. Poprzez aktywację receptorów α-adrenergicznych powodują skurcz naczyń, co prowadzi do zmniejszenia obrzęku, wydzielania śluzu oraz uczucia zatkania nosa. Są one szczególnie skuteczne w przypadku nieżytu nosa o różnej etiologii.

• leki do stosowania miejscowego na skórę

  Leki do stosowania miejscowego na skórę to preparaty farmaceutyczne przeznaczone do aplikacji bezpośrednio na powierzchnię skóry w celu leczenia różnych schorzeń dermatologicznych. Działają one głównie miejscowo, co minimalizuje ogólnoustrojową ekspozycję na substancję czynną i związane z tym działania niepożądane. Mechanizmy działania tych leków są różnorodne – od zwykłego nawilżania skóry, przez działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, aż po modulację procesów immunologicznych w skórze.

• inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI)

  Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) to grupa leków przeciwdepresyjnych, które blokują wychwyt zwrotny dwóch neuroprzekaźników – serotoniny i noradrenaliny – w synapsach nerwowych. Mechanizm ich działania polega na zwiększeniu stężenia tych neuroprzekaźników w szczelinie synaptycznej, co prowadzi do nasilenia przekaźnictwa serotoninergicznego i noradrenergicznego w ośrodkowym układzie nerwowym.

• leki przeciwbakteryjne do stosowania miejscowego

  Leki przeciwbakteryjne do stosowania miejscowego to grupa preparatów przeznaczonych do bezpośredniej aplikacji na skórę, błony śluzowe lub rany w celu leczenia lub zapobiegania zakażeniom bakteryjnym. Działają poprzez hamowanie wzrostu bakterii (działanie bakteriostatyczne) lub ich zabijanie (działanie bakteriobójcze) bezpośrednio w miejscu infekcji.

• leki na przeziębienie i grypę

  Leki na przeziębienie i grypę to szeroka grupa preparatów stosowanych w celu łagodzenia objawów infekcji górnych dróg oddechowych. Ich działanie obejmuje zmniejszanie gorączki, uśmierzanie bólu, hamowanie wydzielania śluzu, zmniejszanie obrzęku błony śluzowej nosa oraz łagodzenie kaszlu. Warto podkreślić, że leki te nie leczą przyczyny choroby (wirusów), a jedynie łagodzą jej objawy, poprawiając komfort pacjenta w trakcie choroby.

• leki przeciwwrzodowe

  Leki przeciwwrzodowe to grupa preparatów stosowanych w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz innych schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego w żołądku. Ich głównym działaniem jest zmniejszenie wydzielania kwasu solnego lub neutralizacja już wydzielonego kwasu, co prowadzi do ochrony błony śluzowej przewodu pokarmowego i umożliwia gojenie się istniejących owrzodzeń.

• leki modyfikujące przebieg choroby w stwardnieniu rozsianym

  Leki modyfikujące przebieg choroby w stwardnieniu rozsianym (DMT – Disease Modifying Therapies) to grupa leków, których celem jest spowolnienie progresji stwardnienia rozsianego (SM) poprzez zmniejszenie częstości rzutów, ograniczenie powstawania nowych zmian demielinizacyjnych w OUN widocznych w badaniach obrazowych oraz spowolnienie narastania niepełnosprawności. Działają one poprzez modulowanie układu immunologicznego i ograniczenie procesów autoimmunologicznych, które prowadzą do uszkodzenia mieliny i aksonów w ośrodkowym układzie nerwowym.

• glikokortykosteroidy do stosowania miejscowego

  Glikokortykosteroidy do stosowania miejscowego to grupa leków przeciwzapalnych powszechnie stosowanych w dermatologii. Ich działanie polega na hamowaniu reakcji zapalnych w skórze poprzez blokowanie syntezy mediatorów zapalenia, zmniejszanie przepuszczalności naczyń krwionośnych i hamowanie migracji komórek zapalnych. Leki te wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwświądowe, immunosupresyjne oraz obkurczające naczynia krwionośne.

• krople do oczu

  Krople do oczu to preparaty okulistyczne w formie roztworów, zawiesin lub emulsji, przeznaczone do aplikacji na powierzchnię oka. Stosowane są w leczeniu różnych schorzeń ocznych, takich jak zakażenia, stany zapalne, jaskra, zespół suchego oka, a także do nawilżania i ochrony oczu.

• leki hipotensyjne

  Leki hipotensyjne (przeciwnadciśnieniowe) to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Ich głównym działaniem jest obniżanie ciśnienia tętniczego krwi poprzez różne mechanizmy, w zależności od podgrupy. Prawidłowe leczenie nadciśnienia zmniejsza ryzyko wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak udar mózgu, zawał serca czy niewydolność serca.

• płyny infuzyjne

  Płyny infuzyjne to sterylne roztwory przeznaczone do podawania dożylnego w celu uzupełnienia płynów i elektrolitów, korekty zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz kwasowo-zasadowych, a także jako nośniki dla leków czy składników odżywczych. Stanowią podstawowy element terapii płynowej w leczeniu odwodnienia, wstrząsu, zaburzeń hemodynamicznych i wielu innych stanów klinicznych.

• leki stosowane w chorobie wieńcowej

  Leki stosowane w chorobie wieńcowej to szeroka grupa środków farmakologicznych, których celem jest zmniejszenie objawów niedokrwienia mięśnia sercowego, poprawa jakości życia pacjenta oraz zapobieganie powikłaniom choroby wieńcowej, takim jak zawał serca. Działają poprzez różne mechanizmy: rozszerzanie naczyń wieńcowych, zmniejszanie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, hamowanie agregacji płytek krwi czy stabilizację blaszek miażdżycowych.

• antykoncepcja hormonalna

  Antykoncepcja hormonalna to metoda zapobiegania ciąży polegająca na stosowaniu preparatów zawierających syntetyczne hormony płciowe (estrogeny i/lub progestageny), które hamują owulację, zmieniają właściwości śluzu szyjkowego utrudniając penetrację plemników oraz wpływają na błonę śluzową macicy, uniemożliwiając implantację zarodka. Jest to jedna z najskuteczniejszych metod antykoncepcyjnych, której wskaźnik Pearla (liczba nieplanowanych ciąż na 100 kobiet stosujących metodę przez rok) wynosi 0,3-8 w zależności od rodzaju preparatu i dokładności stosowania.

• glikokortykosteroidy donosowe

  Glikokortykosteroidy donosowe (GKS donosowe) są grupą leków przeciwzapalnych stosowanych miejscowo w leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych, zwłaszcza alergicznego i niealergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. Działają poprzez hamowanie procesu zapalnego i zmniejszenie produkcji mediatorów zapalnych, co prowadzi do redukcji obrzęku błony śluzowej nosa, zmniejszenia wydzieliny oraz złagodzenia takich objawów jak kichanie, świąd i niedrożność nosa.

• inhibitory proteazy HIV

  Inhibitory proteazy HIV to klasa leków antyretrowirusowych, które działają poprzez hamowanie aktywności proteazy HIV – enzymu niezbędnego do wytwarzania dojrzałych, zakaźnych cząstek wirusa. Blokując proteazę, leki te zapobiegają cięciu poliproteiny wirusowej na funkcjonalne białka, co prowadzi do powstawania niedojrzałych, niezdolnych do zakażania wirionów. Inhibitory proteazy stanowią istotny element terapii antyretrowirusowej, często stosowanej w schematach kombinowanych.

• leki moczopędne oszczędzające potas

  Leki moczopędne oszczędzające potas to grupa diuretyków, które zwiększają wydalanie wody i sodu z organizmu, jednocześnie zmniejszając wydalanie potasu. Działają one poprzez hamowanie działania aldosteronu lub blokowanie kanałów sodowych w kanalikach nerkowych, co prowadzi do zwiększonego wydalania sodu i wody przy jednoczesnym zatrzymywaniu potasu w organizmie.

• hormony

  Hormony to substancje chemiczne wytwarzane przez gruczoły endokrynne lub wyspecjalizowane komórki, które działają jako chemiczne przekaźniki regulujące funkcje organizmu. Wydzielane do krwi, transportowane są do narządów docelowych, gdzie wiążą się ze specyficznymi receptorami, uruchamiając kaskadę reakcji biochemicznych. Hormony regulują kluczowe procesy fizjologiczne, takie jak metabolizm, wzrost i rozwój, funkcje reprodukcyjne, równowagę wodno-elektrolitową czy odpowiedź na stres.

• leki do znieczulenia ogólnego

  Leki do znieczulenia ogólnego to grupa farmaceutyków używanych podczas zabiegów chirurgicznych w celu wywołania odwracalnej utraty świadomości, zniesienia odczuwania bólu oraz zwiotczenia mięśni. Działają one głównie na ośrodkowy układ nerwowy, powodując tymczasowe zahamowanie przewodnictwa nerwowego i funkcji percepcyjnych.

• emulsja do infuzji

  Emulsje do infuzji to specjalne formy parenteralne leków, składające się z fazy wodnej i olejowej, stabilizowane emulgatorami. Są stosowane głównie do podawania preparatów odżywczych (żywienie pozajelitowe), leków lipofilnych, oraz preparatów wymagających powolnego uwalniania substancji czynnej do krwioobiegu.

• leki przeciwcholinergiczne

  Leki przeciwcholinergiczne (cholinolityczne) to grupa preparatów blokujących działanie acetylocholiny w układzie nerwowym. Mechanizm ich działania polega na hamowaniu receptorów cholinergicznych (głównie muskarynowych), co prowadzi do zmniejszenia aktywności układu przywspółczulnego. Efektem tego jest m.in. zwolnienie perystaltyki jelit, zmniejszenie wydzielania gruczołów, rozszerzenie oskrzeli oraz przyspieszenie akcji serca.

• leki stosowane w zaburzeniach gospodarki wapniowo-fosforanowej

  Leki stosowane w zaburzeniach gospodarki wapniowo-fosforanowej to grupa preparatów używanych do regulacji stężenia wapnia, fosforu oraz metabolitów witaminy D w organizmie. Są niezbędne w terapii chorób przytarczyc, osteoporozy, przewlekłej choroby nerek czy zaburzeń mineralizacji kości.

• leki zwiotczające mięśnie szkieletowe

  Leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (miorelaksanty) to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych do zmniejszania napięcia mięśniowego. Działają one poprzez hamowanie przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego lub wpływając na ośrodkowy układ nerwowy, co prowadzi do rozluźnienia mięśni szkieletowych. Wskazaniami do ich stosowania są przede wszystkim stany wzmożonego napięcia mięśniowego, bolesne skurcze mięśni, choroby neurologiczne przebiegające ze spastycznością oraz procedury anestezjologiczne.

• inhibitory cholinoesterazy

  Inhibitory cholinoesterazy to grupa leków, które hamują działanie enzymów cholinoesteraz, głównie acetylocholinoesterazy, co prowadzi do zwiększenia stężenia acetylocholiny w szczelinie synaptycznej. Mechanizm ten wzmacnia przekaźnictwo cholinergiczne w układzie nerwowym. Leki te wykorzystywane są przede wszystkim w leczeniu chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, oraz w miastenii (myasthenia gravis).

• leki przeciwmuskarynowe

  Leki przeciwmuskarynowe (antymuskarynowe) to grupa związków blokujących receptory muskarynowe (M1-M5) układu cholinergicznego. Działają hamująco na przekaźnictwo cholinergiczne w zakończeniach przywspółczulnych i w centralnym układzie nerwowym. Leki te zmniejszają napięcie mięśni gładkich przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, układu moczowego, oskrzeli, powodują przyśpieszenie akcji serca oraz zmniejszają wydzielanie gruczołów zewnątrzwydzielniczych.

• diuretyki tiazydopodobne

  Diuretyki tiazydopodobne to grupa leków moczopędnych o działaniu podobnym do tiazydów, jednak o odmiennej strukturze chemicznej. Działają poprzez hamowanie reabsorpcji sodu i chloru w początkowym odcinku kanalika dystalnego nefronu, co prowadzi do zwiększonego wydalania wody, sodu i potasu z moczem. Efekt natriuretyczny i diuretyczny utrzymuje się długo, co pozwala na stosowanie tych leków raz dziennie.

• antyseptyki

  Antyseptyki to substancje lub preparaty stosowane na żywe tkanki w celu redukcji lub zniszczenia mikroorganizmów, zapobiegając tym samym zakażeniom. W przeciwieństwie do antybiotyków, które działają selektywnie na określone patogeny, antyseptyki mają szerokie spektrum działania przeciwko bakteriom, wirusom, grzybom i niektórym pierwotniakom.

• hormonalna terapia zastępcza

  Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) to metoda leczenia stosowana głównie u kobiet w okresie menopauzy, polegająca na uzupełnianiu niedoborów hormonów płciowych (estrogenów i progesteronu), których produkcja maleje w okresie klimakterium. HTZ łagodzi uciążliwe objawy menopauzy takie jak uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia snu, wahania nastroju oraz zapobiega długoterminowym konsekwencjom niedoboru estrogenów, jak osteoporoza czy atrofia tkanek urogenitalnych.

• leki witaminowe

  Leki witaminowe to preparaty farmaceutyczne zawierające witaminy, czyli organiczne związki chemiczne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Organizm ludzki nie potrafi syntezować większości witamin lub produkuje je w niewystarczających ilościach, dlatego muszą być dostarczane z zewnątrz – głównie z pożywieniem lub w postaci suplementów.

• pochodne sulfonylomocznika

  Pochodne sulfonylomocznika to grupa doustnych leków przeciwcukrzycowych stosowanych w leczeniu cukrzycy typu 2. Działają one poprzez stymulację komórek beta trzustki do wydzielania insuliny, niezależnie od poziomu glukozy we krwi. Mechanizm działania polega na blokowaniu kanałów potasowych ATP-zależnych w błonie komórkowej komórek beta, co prowadzi do depolaryzacji błony, napływu jonów wapnia i uwolnienia insuliny.

• leki sedacyjne

  Leki sedacyjne (uspokajające) to grupa substancji działających hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), powodujących zmniejszenie napięcia psychicznego, uspokojenie oraz ograniczenie reakcji na bodźce zewnętrzne. Działają poprzez nasilenie efektów hamujących neurotransmiterów, głównie kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), co prowadzi do spowolnienia funkcji poznawczych i ruchowych oraz wywołania senności.

• roztwory elektrolitowe

  Roztwory elektrolitowe to preparaty zawierające elektrolity, czyli jony niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Stosowane są głównie w terapii zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej oraz w stanach odwodnienia. Roztwory te umożliwiają uzupełnienie niedoborów elektrolitów, wyrównanie zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia organizmu.

• leki rozszerzające naczynia

  Leki rozszerzające naczynia (wazodylatatory) to grupa preparatów, które powodują rozkurcz mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co skutkuje zwiększeniem ich światła i poprawą przepływu krwi. Działanie to prowadzi do zmniejszenia obciążenia wstępnego (preload) i/lub następczego (afterload) serca, redukcji oporu obwodowego oraz lepszego ukrwienia tkanek.

• leki złożone na przeziębienie i grypę

  Leki złożone na przeziębienie i grypę to preparaty zawierające kilka substancji czynnych, które działają kompleksowo na różne objawy infekcji górnych dróg oddechowych. Są zaprojektowane tak, aby jednocześnie obniżać gorączkę, łagodzić ból, zmniejszać przekrwienie błony śluzowej nosa oraz tłumić kaszel. Dzięki połączeniu kilku składników w jednym preparacie, pacjent może przyjmować mniej tabletek, co zwiększa wygodę stosowania.

• leki premedykacyjne

  Leki premedykacyjne to grupa środków farmakologicznych stosowanych przed procedurami medycznymi, głównie przed zabiegami operacyjnymi czy diagnostycznymi. Ich głównym celem jest zmniejszenie niepokoju pacjenta, zapewnienie sedacji, amnezji, analgezji oraz zmniejszenie wydzielania śliny i hamowanie odruchów z nerwu błędnego.

• koncentraty czynników krzepnięcia

  Koncentraty czynników krzepnięcia to leki stosowane w leczeniu zaburzeń krzepnięcia krwi, takich jak hemofilia A, hemofilia B, choroba von Willebranda oraz inne rzadkie skazy krwotoczne. Ich działanie polega na uzupełnieniu brakujących lub nieprawidłowo funkcjonujących czynników krzepnięcia, co umożliwia prawidłowe formowanie skrzepu i hamowanie krwawień.

• hormonalne środki antykoncepcyjne

  Hormonalne środki antykoncepcyjne to leki stosowane w celu zapobiegania ciąży poprzez oddziaływanie na układ hormonalny kobiety. Mechanizm ich działania polega na hamowaniu owulacji, zmianie właściwości śluzu szyjkowego utrudniającej penetrację plemników oraz zmianie budowy endometrium, co uniemożliwia implantację zarodka. Skuteczność tych preparatów przy prawidłowym stosowaniu wynosi 99%.

• leki stosowane w leczeniu niepłodności

  Leki stosowane w leczeniu niepłodności to preparaty farmakologiczne, które pomagają w przywróceniu lub poprawie funkcji rozrodczych u kobiet i mężczyzn. Działają głównie poprzez regulację gospodarki hormonalnej, stymulację owulacji u kobiet, poprawę jakości nasienia u mężczyzn oraz wspieranie implantacji zarodka.

• antagoniści aldosteronu

  Antagoniści aldosteronu (antagoniści receptora mineralokortykoidowego, MRA) to grupa leków blokujących działanie aldosteronu poprzez konkurencyjne wiązanie z receptorami mineralokortykoidowymi. Ich głównym działaniem jest hamowanie retencji sodu i wody w kanalikach nerkowych oraz zwiększanie wydalania potasu, co prowadzi do efektu moczopędnego i przeciwnadciśnieniowego. Dodatkowo wykazują działanie przeciwwłóknieniowe w sercu i naczyniach, co ma istotne znaczenie w terapii niewydolności serca.

• leki przeciwskurczowe

  Leki przeciwskurczowe (spazmolityki) to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu łagodzenia dolegliwości związanych ze skurczami mięśni gładkich w obrębie przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, układu moczowego oraz macicy. Działają one poprzez zmniejszenie napięcia mięśni gładkich, co prowadzi do rozluźnienia ich nadmiernego skurczu i złagodzenia towarzyszącego bólu.

• leki otoneurologiczne

  Leki otoneurologiczne stanowią grupę preparatów stosowanych w leczeniu zaburzeń układu przedsionkowego i narządu równowagi. Wykorzystywane są głównie w terapii zawrotów głowy, zaburzeń równowagi oraz choroby lokomocyjnej. Mechanizm ich działania opiera się przede wszystkim na wpływie na przekaźnictwo w układzie przedsionkowym, hamowaniu reakcji błędnikowych oraz poprawie mikrokrążenia w obrębie ucha wewnętrznego.