eozynofil
Eozynofil to jeden z rodzajów krwinek białych, który należy do granulocytów. Charakteryzuje się obecnością dużych ziarnistości w cytoplazmie, które wykazują powinowactwo do barwnika kwaśnego – eozyny (stąd nazwa). Eozynofile stanowią około 1-3% wszystkich leukocytów we krwi obwodowej u zdrowych osób.
Główną funkcją eozynofilów jest obrona organizmu przed pasożytami, szczególnie robakami jelitowymi. Komórki te uwalniają białka cytotoksyczne i enzymy, które uszkadzają błonę komórkową pasożytów. Eozynofile odgrywają również istotną rolę w patogenezie chorób alergicznych i zapalnych, gdzie ich nadmierna aktywacja przyczynia się do uszkodzenia tkanek.
Zwiększona liczba eozynofilów we krwi (eozynofilia) może występować w przebiegu alergii, astmy, atopowego zapalenia skóry, zakażeń pasożytniczych, niektórych nowotworów (np. chłoniaki), chorób autoimmunologicznych oraz zespołów hipereozynofilowych. Diagnostyka eozynofilii opiera się na badaniach morfologii krwi z rozmazem, badaniach immunologicznych oraz, w zależności od podejrzewanej przyczyny, badaniach w kierunku zakażeń pasożytniczych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg alergenowy – Właściwości farmakodynamiczne
Wyciągi alergenowe stanowią kluczową substancję czynną w immunoterapii swoistej (SIT) chorób alergicznych zależnych od IgE. Są to biologicznie aktywne preparaty zawierające alergeny pochodzenia zwierzęcego (sierść, nabłonki, pierze), roztoczy kurzu domowego oraz grzybów pleśniowych, dostępne w formie zawiesin do wstrzykiwań, najczęściej typu depot z adsorpcją na wodorotlenku glinu. Aktywność biologiczna wyciągów wyrażana jest w jednostkach SQ-U/ml (Alutard SQ), TU lub PNU (Novo-Helisen Depot), z dostępnymi stężeniami od 100 do 100000 SQ-U/ml (Alutard SQ) oraz odpowiednio 25-2500 PNU/ml dla alergenów zwierzęcych, 5-500 PNU/ml dla grzybów pleśniowych i 50-5000 TU/ml lub PNU/ml dla roztoczy kurzu domowego (Novo-Helisen Depot). Schemat dawkowania obejmuje fazę zwiększania dawki oraz fazę podtrzymującą, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii do spektrum uczulenia pacjenta. Standaryzacja preparatów jest niezbędna dla zapewnienia skuteczności i bezpieczeństwa leczenia.
Alutard SQ, anergia, bazofil, choroba alergiczna, cytokiny Th2, eozynofil, granulocyt kwasochłonny, granulocyt zasadochłonny, grzyby pleśniowe, immunoglobulina E, immunoterapia swoista, interleukina-10, komórka tuczna, komórki prezentujące antygen, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, Novo-Helisen Depot, odczulanie, przeciwciała IgE, reakcja nadwrażliwości, roztocza kurzu domowego, standaryzacja wyciągów alergenowych, tolerancja immunologiczna, układ immunologiczny, uwalnianie histaminy, wodorotlenek glinu, wyciąg alergenowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cutivate 0,5 mg/g
Flutykazonu propionian, będący silnym glikokortykosteroidem miejscowym (kod ATC: D07AC17), charakteryzuje się wysokim powinowactwem do receptorów glikokortykosteroidowych, co przekłada się na jego efektywność przeciwzapalną, przeciwświądową oraz obkurczającą naczynia krwionośne. Mechanizm działania obejmuje hamowanie aktywności komórek tucznych i eozynofili, modulację produkcji cytokin prozapalnych oraz ograniczenie syntezy mediatorów zapalnych, takich jak prostaglandyny i leukotrieny. Preparat Cutivate w postaci kremu o stężeniu 0,5 mg/g zapewnia optymalną biodostępność miejscową dzięki mikronizacji substancji czynnej, minimalizując jednocześnie ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, co potwierdzają badania kliniczne nie wykazujące istotnych zaburzeń hormonalnych ani działań niepożądanych w układzie nerwowym, pokarmowym, krążenia i oddechowym.
alergen kontaktowy, alkohol cetostearylowy, biodostępność, biodostępność miejscowa, chemotaksja, cytokina, cytokina prozapalna, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwzapalne, eozynofil, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, glikol propylenowy, imidomocznik, komórka tuczna, kortykosteroid miejscowy, kortykosteroid o silnym działaniu, kwas arachidonowy, mediator zapalny, obkurczenie naczyń krwionośnych, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, późna faza reakcji alergicznej, prostaglandyna i leukotrien, receptor glikokortykosteroidowy, substancja pomocnicza, zaburzenie hormonalne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Corhydron 25 25 mg
Hydrokortyzon, będący substancją czynną preparatu Corhydron (dawki 25 mg i 100 mg), jest glikokortykosteroidem o szerokim spektrum działania farmakologicznego. Mechanizm jego działania opiera się na przenikaniu przez błony komórkowe i wiązaniu z receptorami cytoplazmatycznymi, co prowadzi do modulacji ekspresji genów i syntezy białek regulujących procesy metaboliczne. Kluczowym efektem jest hamowanie fosfolipazy A2, co ogranicza uwalnianie kwasu arachidonowego i syntezę mediatorów zapalnych, takich jak leukotrieny i prostaglandyny. Hydrokortyzon wykazuje silne działanie immunomodulujące, zmniejszając liczbę limfocytów, monocytów i eozynofilów oraz hamując wydzielanie histaminy i cytokin prozapalnych (m.in. IFN-γ, TNF-α, GM-CSF, IL-1, IL-2, IL-3, IL-6). Ponadto, lek blokuje wydzielanie ACTH przez przysadkę, co przy długotrwałym stosowaniu może prowadzić do wtórnej niewydolności kory nadnerczy.
ACTH, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca, cytokina prozapalna, czynnik martwicy nowotworów, czynnik stymulujący tworzenie kolonii, działanie immunosupresyjne, eozynofil, fosfolipaza A2, glikokortykosteroid, GM-CSF, gospodarka wodno-elektrolitowa, granulocyt kwasochłonny, hialuronidaza, hiperglikemia, histamina, hormon adrenokortykotropowy, hydrokortyzon, hydrokortyzon sodu bursztynian, interferon gamma, interleukina, kwas arachidonowy, limfocyt, mediator zapalny, monocyt, niewydolność kory nadnerczy, osteoporoza, proces autoimmunologiczny, reakcja nadwrażliwości, TNF-alfa, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs septyczny, zespół cushingoidalny - Leksykon chorób i schorzeń
Niski poziom białych krwinek – Epidemiologia
Leukopenia definiowana jest jako spadek liczby białych krwinek poniżej normy, tj. <4000 komórek/μl u dorosłych, z istotnym zróżnicowaniem etnicznym, gdzie u Afroamerykanów często obserwuje się łagodną neutropenię etniczną z ANC <1500/μl, niepowiązaną ze zwiększonym ryzykiem infekcji. Genetyczne determinanty, takie jak wariant genu DARC, wpływają na niższe wartości leukocytów u osób pochodzenia afrykańskiego, co ma znaczenie w kontekście ochrony przed malarią i regulacji produkcji neutrofilów. Poligeniczne predyspozycje do niskiego poziomu leukocytów korelują z ryzykiem ciężkiego przebiegu COVID-19 oraz wpływają na odpowiedź na leczenie immunosupresyjne i chemioterapię. Monitorowanie ANC, szczególnie u pacjentów onkologicznych, jest kluczowe, gdyż najniższy poziom leukocytów (nadir) pojawia się 7-10 dni po chemioterapii, a ANC <1,5 x 10^9/L wiąże się ze wzrostem ryzyka infekcji.
ANC, biopsja szpiku, chemioterapia, choroba autoimmunologiczna, COVID-19, eozynofil, G-CSF, granulocyt, infekcja, krwinki białe, leukopenia, limfocyt, monocyt, morfologia krwi, nadir, neutrofile, nowotwór, onkolog, radioterapia, reumatoidalne zapalenie stawów, SCID, sepsa, stwardnienie rozsiane, szpik kostny, toczeń rumieniowaty układowy, układ odpornościowy, wrodzona neutropenia - Leksykon chorób i schorzeń
Katar sienny – Diagnostyka i diagnoza
Katar sienny (alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa) jest diagnozowany na podstawie szczegółowego wywiadu lekarskiego, badania fizykalnego oraz testów alergicznych. Kluczowe jest rozróżnienie objawów sezonowych od całorocznych, co pozwala na identyfikację potencjalnych alergenów, takich jak pyłki roślin, roztocza kurzu domowego, pleśń czy sierść zwierząt. Testy skórne, w tym prick testy i testy śródskórne, są podstawową metodą diagnostyczną, umożliwiającą wykrycie reakcji alergicznych w ciągu 15-30 minut. Alternatywnie stosuje się badania serologiczne, mierzące poziom swoistych przeciwciał IgE (sIgE) oraz liczbę eozynofilów, co jest szczególnie przydatne u pacjentów z przeciwwskazaniami do testów skórnych. Dodatkowe metody diagnostyczne obejmują badanie cytologiczne wydzieliny z nosa, próby prowokacyjne, tomografię komputerową zatok, nasoendoskopię oraz rynoakustometrię, które pozwalają na ocenę stopnia zaawansowania choroby i wykluczenie innych patologii.
alergen, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, badanie krwi, błona śluzowa nosa, eozynofil, IgE, ImmunoCAP, katar sienny, nasoendoskopia, nieżyt nosa niealergiczny, polip nosowy, prick test, próba prowokacyjna, przeciwciało immunoglobuliny E, reakcja alergiczna, rezonans magnetyczny, roztocze kurzu domowego, test płatkowy, test punktowy, test skórny, test śródskórny, tomografia komputerowa zatok, zapalenie zatok - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Allertec Kids 5 mg/5 ml
Cetyryzyna dichlorowodorek, będąca składnikiem aktywnym syropu Allertec (5 mg/5 ml), jest silnym i wysoce selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, należącym do pochodnych piperazyny (kod ATC: R06AE07). W badaniach in vitro wykazano brak istotnego powinowactwa do innych receptorów, co potwierdza jej specyficzność działania. Cetyryzyna hamuje napływ komórek zapalnych, w tym eozynofili, do skóry i spojówek u pacjentów z atopią, stosowana w dawce 10 mg raz lub dwa razy na dobę. W badaniach klinicznych u pacjentów z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i współistniejącą astmą (łagodną lub umiarkowaną) dawka 10 mg/dobę skutecznie łagodziła objawy, nie wpływając negatywnie na czynność płuc. Ponadto, badania kardiologiczne wykazały brak istotnego wydłużenia odstępu QT nawet przy dawce 60 mg/dobę przez 7 dni, co potwierdza bezpieczeństwo kardiologiczne leku.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptora, antagonizm receptorowy, astma, atopia, bąbel pokrzywkowy, bezpieczeństwo kardiologiczne, cetyryzyna, działanie przeciwalergiczne, eozynofil, hydroksyzyna, komórka zapalna, lek przeciwhistaminowy, objaw alergiczny, odstęp QT, pochodna piperazyny, przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa, reakcja zapalna, receptor histaminowy H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levalergedd 5 mg
Levalergedd zawiera lewocetyryzynę dichlorowodorek w dawce 5 mg (4,2 mg lewocetyryzyny), będącą silnym, wybiórczym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1 (Ki = 3,2 nmol/l), z okresem półtrwania dysocjacji od receptorów H1 wynoszącym 115 ± 38 minut. Po podaniu dawki 5 mg obserwuje się szybkie i długotrwałe blokowanie receptorów H1 (90% po 4 godzinach, 57% po 24 godzinach). Lewocetyryzyna wykazuje istotne działanie przeciwalergiczne i przeciwzapalne, hamując m.in. migrację eozynofilów, uwalnianie VCAM-1 oraz zmniejszając przepuszczalność naczyń, co potwierdzono w badaniach in vitro i in vivo. W badaniach klinicznych u dorosłych z sezonowym, całorocznym i przewlekłym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa lek znacząco łagodził objawy, w tym niedrożność nosa, a także poprawiał jakość życia pacjentów bez występowania tachyfilaksji podczas 6-miesięcznej terapii.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bąbel i rumień pohistaminowy, badanie elektrokardiograficzne, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, eotaksyna, eozynofil, grupa kontrolna placebo, lewocetyryzyny dichlorowodorek, migracja eozynofilów, odstęp QT, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor histaminowy H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, substancja czynna, tachyfilaksja, VCAM-1, wskaźnik wpływu dolegliwości skórnych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tafen Nasal 32 mcg 32 mcg/dawkę odmierzoną
Budezonid, substancja czynna leku Tafen Nasal 32 mcg, jest glikokortykosteroidem o silnym miejscowym działaniu przeciwzapalnym na błonę śluzową nosa, z minimalnym działaniem ogólnoustrojowym. Mechanizm działania polega na hamowaniu aktywności komórek zapalnych (komórki tuczne, eozynofile, neutrofile, makrofagi, limfocyty) oraz mediatorów zapalnych, takich jak histamina, leukotrieny, cytokiny (IL-1 do IL-6, TNF-α, IFN-γ, GM-CSF). Budezonid wiąże się z receptorami glikokortykosteroidów, regulując ekspresję genów i zmniejszając produkcję mediatorów prozapalnych, co przekłada się na wielokierunkowe działanie przeciwzapalne. Skuteczność donosowego budezonidu potwierdzono w badaniach klinicznych z dawkami od 32 do 256 μg/dobę, oceniając objawy alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa za pomocą łącznej punktacji CNSS (przekrwienie, wyciek, kichanie).
aerozol donosowy, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, budezonid, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, CNSS, cytokina, czynnik martwicy nowotworów alfa, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów i makrofagów, działanie przeciwzapalne, eikozanoid, eozynofil, glikokortykosteroid, histamina, interferon gamma, interleukina, komórka tuczna, kortyzol w osoczu, leukotrien, limfocyt, makrofag, neutrofil, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, PNIF, przekrwienie błony śluzowej, receptor glikokortykosteroidowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zenaro 5 mg
Lewocetyryzyna, będąca (R)-enancjomerem cetyryzyny i silnym, wybiórczym antagonistą receptorów histaminowych H1, wykazuje wysokie powinowactwo do tych receptorów (Ki = 3,2 nmol/l), co jest dwukrotnie większe niż w przypadku cetyryzyny (Ki = 6,3 nmol/l). Jej okres półtrwania odłączania od receptorów H1 wynosi 115 ± 38 minut, a blokada receptorów utrzymuje się na poziomie 90% po 4 godzinach i 57% po 24 godzinach od podania dawki 5 mg. W badaniach farmakodynamicznych wykazano, że dawka 5 mg lewocetyryzyny skutecznie hamuje powstawanie pohistaminowego bąbla i rumienia, z efektem utrzymującym się do 24 godzin (p<0,001), przewyższającym działanie desloratadyny. Ponadto, lek wykazuje szybki początek działania – już po 1 godzinie od podania – oraz hamuje migrację eozynofilów i zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych, co potwierdzono w badaniach in vitro i in vivo.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bąbel pohistaminowy, badanie elektrokardiograficzne, badanie farmakodynamiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, cetyryzyna, choroba atopowa, desloratadyna, enancjomer cetyryzyny, eozynofil, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, migracja eozynofilów, odstęp QT, pochodna piperazyny, prowokacja alergenowa, przepuszczalność naczyń, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor histaminowy H1, roztocze kurzu domowego, świąd, tachyfilaksja, VCAM-1, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zabak 0,25 mg/ml
Ketotifen w postaci wodorofumaranu, zawarty w kroplach do oczu ZABAK o stężeniu 0,25 mg/ml (0,345 mg wodorofumaranu ketotifenu na 1 ml roztworu), jest lekiem okulistycznym o działaniu przeciwalergicznym, klasyfikowanym pod kodem ATC S01GX08. Jego podstawowy mechanizm działania polega na antagonizmie receptorów histaminowych H1, co zapobiega wiązaniu histaminy z komórkami docelowymi i hamuje kaskadę reakcji alergicznych w obrębie oka. Ponadto ketotifen stabilizuje komórki tuczne, zapobiegając ich degranulacji, oraz hamuje migrację, aktywację i degranulację granulocytów kwasochłonnych, co dodatkowo ogranicza proces zapalny i reakcję alergiczną w tkankach oka.
alergiczne zapalenie spojówek, antagonista receptora H1, degranulacja mastocytów, eozynofil, granulocyt kwasochłonny, komórka tuczna, mastocyt, mediator zapalny, proces zapalny, receptor histaminowy H1, skażenie mikrobiologiczne, środek konserwujący, stabilizacja komórek tucznych, wodorofumaran ketotifenu, worek spojówkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie spojówek – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie spojówek to stan zapalny błony śluzowej oka, wywołany przez różnorodne czynniki etiologiczne, w tym zakażenia wirusowe (ok. 80% przypadków, głównie adnowirusy, enterowirusy, herpeswirusy), bakteryjne (Staphylococci, Streptococci, Corynebacteria, Neisseria gonorrhoeae) oraz reakcje alergiczne i toksyczne. Patogeneza różni się w zależności od czynnika: bakteryjne zapalenie wiąże się z kolonizacją i penetracją nabłonka spojówkowego, wywołując odpowiedź hiperergiczną i wysięk ropny; wirusowe zapalenie obejmuje przyłączenie, internalizację i replikację wirusa w komórkach spojówki oraz odpowiedź immunologiczną z udziałem komórek NK, limfocytów T CD8+ i interferonu typu 1; alergiczne zapalenie jest reakcją nadwrażliwości typu I z degranulacją komórek tucznych i uwolnieniem mediatorów takich jak histamina, leukotrieny i cytokiny (IL-4, IL-5, IL-13); toksyczne zapalenie wynika z bezpośredniego uszkodzenia tkanek przez czynniki chemiczne, często związane z długotrwałym stosowaniem leków miejscowych. W patogenezie istotną rolę odgrywają mechanizmy immunologiczne, w tym reakcje nadwrażliwości typu I i IV oraz mechanizmy immunoevasji wirusów, np. adnowirusów.
alergiczne zapalenie spojówek, bakteryjne zapalenie rogówki, bakteryjne zapalenie spojówek, białko kationowe eozynofilów, biofilm bakteryjny, bliznowacenie spojówki, błona śluzowa, całoroczne alergiczne zapalenie spojówek, Chlamydia trachomatis, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cytarabina, czynnik drażniący, degranulacja komórek tucznych, eozynofil, Haemophilus influenzae, immunoglobulina E, jaglica, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt T CD8, limfopoetyna zrębu grasicy, nabyta odpowiedź immunologiczna, naciek podnabłonkowy, nadostre bakteryjne zapalenie spojówek, nadwrażliwość typu I, Neisseria gonorrhoeae, olbrzymiobrodawkowe zapalenie spojówek, ophthalmia neonatorum, perforacja rogówki, przekrwienie, reakcja nadwrażliwości, sezonowe alergiczne zapalenie spojówek, toksyczne zapalenie spojówek, tryptaza, wiosenne zapalenie rogówki i spojówek, wirus opryszczki pospolitej, wirusowe zapalenie spojówek, wrodzona odpowiedź immunologiczna, zaćma, zapalenie rogówki i spojówek, zapalenie spojówek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Allertec WZF 10 mg
Allertec WZF zawiera 10 mg cetyryzyny dichlorowodorku, będącej silnym i selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, co potwierdzono badaniami in vitro. Substancja ta, metabolit hydroksyzyny, wykazuje istotne działanie przeciwalergiczne, hamując napływ komórek zapalnych, w tym eozynofili, do skóry i spojówek u pacjentów z atopią. W dawce 10 mg podawanej raz lub dwa razy na dobę skutecznie łagodzi objawy alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, nie wpływając negatywnie na czynność płuc u chorych z łagodną lub umiarkowaną astmą. Badania kardiologiczne wykazały brak istotnego wydłużenia odstępu QT nawet przy dawce 60 mg/dobę przez 7 dni, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania preparatu w wyższych dawkach.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma, bąbel pokrzywkowy, bezpieczeństwo kardiologiczne, cetyryzyna dichlorowodorek, czynność płuc, działanie przeciwalergiczne, EKG, eozynofil, hydroksyzyna, komórka zapalna, lek przeciwhistaminowy, odstęp QT, pochodna piperazyny, późna faza reakcji zapalnej, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, reakcja alergiczna, receptor histaminowy H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, tolerancja lekowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zyx 5 mg
Lewocetyryzyna, będąca (R)-enantiomerem cetyryzyny i substancją czynną leku Zyx, wykazuje silny i wybiórczy antagonizm wobec obwodowych receptorów histaminowych H1, z wartością Ki wynoszącą 3,2 nmol/l, co jest dwukrotnie wyższym powinowactwem niż cetyryzyna (Ki = 6,3 nmol/l). Okres półtrwania dysocjacji leku z receptorami H1 wynosi 115 ± 38 minut, a blokada receptorów utrzymuje się na poziomie 90% po 4 godzinach i 57% po 24 godzinach od podania dawki 5 mg. Działanie terapeutyczne lewocetyryzyny jest szybkie (początek po 1 godzinie) i długotrwałe (do 24 godzin), co potwierdzają badania kliniczne u pacjentów z sezonowym i całorocznym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną. W badaniu z udziałem 551 dorosłych z przewlekłym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa, dawka 5 mg lewocetyryzyny wykazała istotną klinicznie poprawę objawów ocenianych skalą TSS oraz jakości życia, bez wystąpienia tachyfilaksji.
całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, choroba atopowa, cząsteczka adhezji komórkowej naczyń, enantiomer cetyryzyny, eotaksyna, eozynofil, histamina, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, migracja eozynofilów, okres półtrwania dysocjacji, pochodna piperazyny, pohistaminowy bąbel i rumień, przepuszczalność naczyń, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor histaminowy H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skala TSS, tachyfilaksja, VCAM-1 - Leksykon chorób i schorzeń
Robaki u ludzi – Epidemiologia
Zarażenia pasożytnicze robakami, zwłaszcza helmintami przenoszonymi przez glebę (STH), schistosomami i filariami, stanowią istotny problem zdrowotny globalnie, dotykając około 1,5 miliarda ludzi (24% populacji światowej). Najczęstsze helminty to Ascaris lumbricoides, Trichuris trichiura oraz tęgoryjce Necator americanus i Ancylostoma duodenale. Występowanie tych zakażeń jest szczególnie wysokie w regionach tropikalnych i subtropikalnych, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej, Azji i obu Amerykach, gdzie warunki sanitarne są niewystarczające. W 2021 roku ponad 500 milionów dzieci w krajach endemicznych otrzymało profilaktyczne leczenie przeciwpasożytnicze, co stanowi 62% dzieci z grupy ryzyka. Globalna częstość występowania glistnicy spadła z 1089,36 mln przypadków w 1990 r. do 799,68 mln w 2016 r., a podobne tendencje obserwuje się dla włośnicy, tęgoryjczycy i schistosomatozy. Diagnostyka opiera się na badaniu kału, testach serologicznych, badaniu plwociny oraz metodach obrazowych, a nadzór epidemiologiczny jest kluczowy dla monitorowania skuteczności programów kontroli.
badanie kału, badanie plwociny, cysticerkoza, eozynofil, eozynofilia, filarioza limfatyczna, glistnica, helmint, lek przeciwpasożytniczy, masowe podawanie leków, moksydektyna, onchocerkoza, owsiki, robaki przenoszone przez glebę, schistosomatoza, schistosomy, strongyloidoza, test serologiczny, test taśmowy, toxocara, włośnica, włosogłówka ludzka