poszerzenie miedniczek nerkowych
Poszerzenie miedniczek nerkowych (wodonercze, hydronephrosis) to stan charakteryzujący się powiększeniem układu kielichowo-miedniczkowego nerki w wyniku utrudnionego odpływu moczu. Do głównych przyczyn należą: zwężenie połączenia miedniczkowo-moczowodowego, kamica nerkowa, przerost prostaty, ciąża, guzy miednicy mniejszej oraz choroby nowotworowe uciskające drogi moczowe.
Diagnostyka obejmuje przede wszystkim badania obrazowe: USG jamy brzusznej, które umożliwia ocenę stopnia poszerzenia układu kielichowo-miedniczkowego, tomografię komputerową z kontrastem oraz urografię. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie scyntygrafii nerek z oceną filtracji kłębuszkowej i przepływu nerkowego.
Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania. W przypadkach nieznacznego poszerzenia stosuje się obserwację i kontrolę. Przy utrudnionym odpływie moczu może być konieczne założenie cewnika DJ, a w przypadkach spowodowanych kamicą – ESWL lub zabieg ureterorenoskopii. W ciężkich przypadkach niezbędna jest interwencja chirurgiczna, np. pieloplastyka przy zwężeniu połączenia miedniczkowo-moczowodowego.
Poszerzenie miedniczek nerkowych często wykrywane jest przypadkowo podczas badań prenatalnych płodu lub badań obrazowych wykonywanych z innych przyczyn. Nieleczone, zwłaszcza obustronne, może prowadzić do upośledzenia funkcji nerek i rozwoju niewydolności nerek, dlatego wymaga diagnostyki i odpowiedniego postępowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lewobupiwakaina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przedklinicznych lewobupiwakainy wykazano specyficzne zmiany anatomiczne u płodów szczurów przy ekspozycji na stężenia porównywalne do klinicznych, takie jak poszerzenie miedniczek nerkowych, moczowodów, komory węchowej oraz obecność dodatkowych żeber w okolicy piersiowo-lędźwiowej. Mimo tych obserwacji, nie stwierdzono deformacji płodów bezpośrednio związanych z lewobupiwakainą, co wskazuje na ograniczone działanie teratogenne. Testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności i klastogenności substancji, co sugeruje bezpieczeństwo genetyczne w warunkach klinicznych. Jednakże brak jest danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego leku.
chlorowodorek lewobupiwakainy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, komora węchowa, lewobupiwakaina, osmolarność, pH fizjologiczne, poszerzenie miedniczek nerkowych, roztwór do wstrzykiwań, ryzyko kancerogenne, toksyczność zarodkowo-płodowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar HCT, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak teratogenności ramiprylu w badaniach na szczurach, królikach i małpach oraz brak zaburzeń płodności u szczurów obu płci. Jednakże podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc/dobę samicom szczura w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. U młodych szczurów obserwowano również nieodwracalne uszkodzenia nerek po pojedynczych dawkach. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg mc) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych, natomiast dawki do 10 mg/kg mc/dobę (8-krotnie wyższe niż u ludzi w przeliczeniu na mg/m²) nie wpływały negatywnie na płodność szczurów.
funkcja rozrodcza, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, męski układ rozrodczy, parametr płodności, poszerzenie miedniczek nerkowych, przeżywalność noworodków, ramipryl i amlodypina, rozwój nerek, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa płodu, właściwość teratogenna, wydłużenie porodu, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apoauronarami 5 mg
Badania przedkliniczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na bezpieczny profil przy pojedynczych dawkach. Przewlekłe podawanie u szczurów, psów i małp ujawniło zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne typowe dla inhibitorów ACE. Znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego obserwowano u psów i małp przy wysokich dawkach 250 mg/kg/dobę. Dawki dobrze tolerowane bez istotnych działań niepożądanych wynosiły odpowiednio: szczury 2,0 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę, małpy 8,0 mg/kg/dobę. U bardzo młodych szczurów pojedyncza dawka spowodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek, co sugeruje ostrożność w stosowaniu u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, mutagenność, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, upośledzenie płodności, uszkodzenie nerek, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Ramizek Combi, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że podawanie ramiprylu w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp jest dobrze tolerowane, natomiast dawki rzędu 250 mg/kg/dobę powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co odzwierciedla farmakodynamiczną aktywność leku. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji prowadziły do nieodwracalnych uszkodzeń nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych). Badania mutagenności ramiprylu nie wykazały właściwości mutagennych ani genotoksycznych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (10 mg) indukowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u gryzoni, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały na płodność szczurów, choć w innych badaniach wykazano zmniejszenie stężenia hormonów folikulotropowego i testosteronu oraz pogorszenie parametrów nasienia przy dawkach porównywalnych do ludzkich. Badania rakotwórczości amlodypiny u szczurów i myszy nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, mutagenność, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, rakotwórczość, spermatydy, testosteron, toksyczność długoterminowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na rozmnażanie, uszkodzenie nerek, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały akceptowalny profil toksyczności obu substancji. Ramipryl nie wykazywał istotnej toksyczności ostrej przy podaniu doustnym u gryzoni i psów, a dawki tolerowane wynosiły do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. W badaniach przewlekłej toksyczności obserwowano zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi oraz farmakodynamiczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani mutagennego, jednak w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę u szczurów stwierdzono nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa po ekspozycji w okresie płodowym i laktacji.
amlodypina, badanie przedkliniczne, dojrzałe spermatydy, dysfagia, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, efekt mutagenny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, ramipryl, stężenie elektrolitów w osoczu, stężenie testosteronu, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril Actavis 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na szczurach, psach i małpach, wykazując brak toksyczności ostrej przy podaniu doustnym. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany farmakodynamiczne typowe dla inhibitorów ACE, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej i zmiany morfologii krwi. Wysokie dawki (250 mg/kg mc./dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego. NOAEL wynosił odpowiednio 2,0 mg/kg mc./dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę dla psów oraz 8 mg/kg mc./dobę dla małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności, a płodność samców i samic szczurów nie była zaburzona. Jednakże dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych), co jest zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE na układ renina-angiotensyna w rozwoju nerek płodu.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, mutagenność, NOAEL, poszerzenie miedniczek nerkowych, Ramipril Actavis, ramipryl, rozwój nerek, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil Biso 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Piramil Biso, zawierający bisoprolol i ramipryl, przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne potwierdzające bezpieczeństwo stosowania obu substancji czynnych. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak przy wysokich dawkach obserwowano toksyczny wpływ na samice, zwiększoną resorpcję płodu, zmniejszenie masy pourodzeniowej potomstwa oraz opóźnienie rozwoju fizycznego. Ramipryl nie wykazywał ostrej toksyczności doustnej u gryzoni i psów, a dawki dobrze tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp. W badaniach przewlekłych odnotowano zaburzenia równowagi elektrolitowej, zmiany w obrazie krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy wysokich dawkach (250 mg/kg mc.).
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, beta-adrenolityk, dawka tolerowana, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, morfologia krwi, mutagenność, poszerzenie miedniczek nerkowych, przyjmowanie pokarmu, resorpcja płodu, substancja czynna, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Irprestan 300 mg
Przedkliniczne badania irbesartanu, substancji czynnej leku Irprestan, wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i narządowej przy dawkach klinicznie istotnych. Wysokie dawki (≥250 mg/kg/dobę u szczurów, ≥100 mg/kg/dobę u makaków) powodowały obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt). Dawki ≥500 mg/kg/dobę indukowały zmiany zwyrodnieniowe w nerkach, takie jak śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki z bazofilów oraz wzrost stężeń mocznika i kreatyniny w osoczu, co wiązano z przeciwnadciśnieniowym działaniem leku i zmniejszonym przepływem nerkowym. Rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego obserwowano przy dawkach ≥90 mg/kg/dobę u szczurów i ≥10 mg/kg/dobę u makaków, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, ciałko żółte, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, implantacja zarodka, irbesartan, klastogenność, mutagenność, naciek z bazofilów, obrzęk podskórny, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, poszerzenie miedniczek nerkowych, przenikanie przez łożysko, rakotwórczość, resorpcja płodu, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność ogólnoustrojowa, wodniak moczowodu, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 10 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprilu, inhibitora konwertazy angiotensyny, wykazały brak działania teratogennego oraz negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie wysokich dawek ramiprilu (≥50 mg/kg mc./dobę) w okresie ciąży i laktacji skutkowało trwałym uszkodzeniem nerek potomstwa, objawiającym się poszerzeniem miedniczek nerkowych, co wskazuje na szczególną wrażliwość rozwijających się nerek na ten lek. W przypadku amlodypiny, bloker kanałów wapniowych, badania na gryzoniach wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalne dawki zalecane u ludzi powodowały opóźnienie i wydłużenie porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. Nie stwierdzono natomiast negatywnego wpływu amlodypiny na płodność przy dawkach do 10 mg/kg mc./dobę (około 8-krotnie przekraczających dawkę ludzką w przeliczeniu na mg/m²).
amlodypina, bloker kanału wapniowego, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, profil hormonalny, ramipril, spermatogeneza, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerek