naparstnica
Naparstnica (Digitalis) to rodzaj roślin zawierających glikozydy nasercowe, w tym digoksynę i digitoksynę, które są wykorzystywane w leczeniu niewydolności serca oraz niektórych zaburzeń rytmu serca. Substancje te zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) oraz spowalniają częstość akcji serca (działanie chronotropowe ujemne).
Mechanizm działania glikozydów naparstnicy polega na hamowaniu pompy sodowo-potasowej (Na+/K+-ATPazy), co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia sodu, a w konsekwencji wapnia, wzmacniając skurcz kardiomiocytów. Ponadto, naparstnica zwiększa napięcie nerwu błędnego, co skutkuje spowolnieniem przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym.
W praktyce klinicznej naparstnica jest stosowana głównie w postaci preparatów digoksyny w leczeniu niewydolności serca, migotania przedsionków oraz trzepotania przedsionków. Terapia wymaga monitorowania stężenia leku we krwi ze względu na wąski indeks terapeutyczny oraz liczne interakcje z innymi lekami. Zatrucie naparstnicą może objawiać się zaburzeniami widzenia, nudnościami, wymiotami oraz groźnymi zaburzeniami rytmu serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Losartan – Przedawkowanie
Losartan, selektywny antagonista receptora angiotensyny II (AT1), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i chorób układu krążenia, w przypadku przedawkowania wywołuje głównie zaburzenia hemodynamiczne. Dominującym objawem jest niedociśnienie tętnicze, które może prowadzić do zawrotów głowy, omdleń, a w ciężkich przypadkach do wstrząsu i niewydolności wielonarządowej. Towarzyszyć mu mogą tachykardia jako mechanizm kompensacyjny oraz paradoksalna bradykardia wynikająca z odruchowego pobudzenia nerwu błędnego. Przedawkowanie preparatów złożonych z losartanem i hydrochlorotiazydem dodatkowo komplikuje obraz kliniczny poprzez hipokaliemię, hipochloremię, hiponatremię oraz odwodnienie, co zwiększa ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca i niewydolności nerek. Szczególnie narażone na powikłania są osoby starsze, z niewydolnością nerek lub wątroby, chorobami sercowo-naczyniowymi oraz pacjenci przyjmujący digoksynę lub diuretyki.
antagonista receptora angiotensyny II, bradykardia, digoksyna, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hipovolemia, hydrochlorotiazyd, metoda nerkozastępcza, nadciśnienie tętnicze, naparstnica, nerw błędny, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, schorzenie układu krążenia, tachykardia, układ przywspółczulny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Colecalciferol Polpharma
Stosowanie cholekalcyferolu w dawce 10 000 IU wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, chorobami układu sercowo-naczyniowego oraz sarkoidozą. W tych grupach konieczne jest regularne monitorowanie stężenia wapnia i fosforu w surowicy, a także kontrola wydalania wapnia z moczem, szczególnie przy ryzyku hiperkalciurii (>300 mg/dobę). U pacjentów stosujących glikozydy nasercowe istnieje ryzyko nasilenia ich działania, co wymaga ścisłej obserwacji. Dawkowanie powinno uwzględniać wszystkie źródła witaminy D, w tym suplementy, leki, dietę oraz ekspozycję na promieniowanie UV.
cholekalcyferol, funkcja nerek, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kamica nerkowa, kamień nerkowy, kreatynina w osoczu, lek moczopędny, naparstnica, sarkoidoza, stężenie fosforu, stężenie wapnia, wapnienie tkanek miękkich, witamina D, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kalium chloratum WZF 15%
Kalium chloratum WZF 15% (150 mg/ml) to koncentrat potasu chlorku przeznaczony do sporządzania roztworu do infuzji dożylnej, zawierający 150 mg KCl na ml (20 mmol potasu w 10 ml ampułce, 40 mmol w 20 ml fiolce). Produkt wymaga bezwzględnego rozcieńczenia przed podaniem, z użyciem roztworów takich jak 5% glukoza, 0,9% NaCl, płyn Ringera, Ringera z mleczanem sodu lub Hartmanna. Należy uwzględnić zawartość sodu w rozcieńczalniku przy kalkulacji całkowitej podaży sodu. Podczas infuzji konieczne jest ścisłe monitorowanie elektrolitów, równowagi kwasowo-zasadowej oraz okresowe badania EKG, zwłaszcza u pacjentów stosujących digoksynę, ze względu na ryzyko hiperkaliemii i zaburzeń rytmu serca. Szybkość podania powinna być kontrolowana, aby uniknąć bólu żyły, ostrej hiperkaliemii i zatrzymania krążenia. Podawanie przez wkłucie centralne jest przeciwwskazane z powodu ryzyka miejscowej hiperkaliemii w sercu.
anemia sierpowatokrwinkowa, badanie EKG, badanie elektrokardiograficzne, bezmocz, blok przedsionkowo-komorowy, chemioterapia, chlorek potasu, choroba Addisona, dysfagia, elektrolity w surowicy, hemoliza krwinek czerwonych, hiperkaliemia, koncentrat krwinek czerwonych, kwasica, migotanie komór, mleczan sodu, monitorowanie pacjenta, naparstnica, niedobór aldosteronu, niedobór insuliny, niewydolność nerek, ostre odwodnienie, płyn Hartmanna, płyn Ringera, rabdomioliza, retencja potasu, równowaga kwasowo-zasadowa, rozległe oparzenia, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, skąpomocz, statyny, stężenie potasu, szybkość infuzji, toczeń rumieniowaty układowy, wkłucie centralne, zaburzenia rytmu serca, zespół nadnerczowo-płciowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lisinoratio 10 10 mg
Lisinoratio, zawierający lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego (zarówno samoistnego, jak i naczyniowo-nerkowego), niewydolności serca oraz w hemodynamicznie stabilnej wczesnej fazie zawału serca (do 24 godzin od incydentu). Lek może być stosowany jako monoterapia lub w terapii skojarzonej, np. z lekami moczopędnymi i naparstnicą w niewydolności serca, co pozwala na indywidualizację leczenia. W terapii cukrzycy typu 2 z nadciśnieniem i mikroalbuminurią lizynopryl wykazuje działanie nefroprotekcyjne, spowalniając progresję nefropatii cukrzycowej.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Lorista HL 100 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie Lorista HL, zawierającego 100 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Dominujące objawy to nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia lub bradykardia wynikająca z pobudzenia układu przywspółczulnego, a także hipokaliemia, hipochloremia i hiponatremia spowodowane nasilonym działaniem moczopędnym hydrochlorotiazydu. Hipokaliemia jest szczególnie niebezpieczna u pacjentów stosujących jednocześnie glikozydy naparstnicy, zwiększając ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Warto podkreślić, że brak jest precyzyjnych danych dotyczących dawki wywołującej przedawkowanie, co wymaga indywidualnej oceny klinicznej i ścisłego monitorowania pacjenta.
bradykardia, drgawki, działanie moczopędne, encefalopatia wątrobowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, lek wazopresyjny, losartan potasowy, naparstnica, nerw błędny, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia tętniczego, odwodnienie, omdlenie, osłabienie mięśniowe, śpiączka wątrobowa, tachykardia, układ przywspółczulny, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lisinoratio 20 20 mg
Lizynopryl, substancja czynna preparatu Lisinoratio dostępnego w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego (zarówno samoistnego, jak i naczyniowo-nerkowego), niewydolności serca oraz w profilaktyce powikłań pozawałowych u pacjentów hemodynamicznie stabilnych we wczesnej fazie zawału mięśnia sercowego (do 24 godzin od zdarzenia). Lizynopryl wykazuje również działanie nefroprotekcyjne u chorych z cukrzycą typu 2, nadciśnieniem tętniczym i mikroalbuminurią, spowalniając progresję nefropatii cukrzycowej i zmniejszając ryzyko schyłkowej niewydolności nerek. Preparat może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z diuretykami lub glikozydami naparstnicy, co pozwala na optymalizację kontroli ciśnienia tętniczego i funkcji serca w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta.
cukrzyca typu 2, dysfunkcja lewej komory serca, działanie nefroprotekcyjne, glikozyd naparstnicy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lizynopryl, mikroalbuminuria, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze samoistne, naparstnica, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca, remodeling lewej komory, schyłkowa niewydolność nerek, stabilność hemodynamiczna, terapia skojarzona, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Witamina C – Interakcje
Witamina C (kwas askorbinowy) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które zależą od dawki oraz składu preparatu. W niskich dawkach, np. 51 mg jednorazowo i 153 mg/dobę w preparacie Bioaron SYSTEM, ryzyko interakcji jest minimalne. Istotne interakcje dotyczą m.in. antybiotyków (tetracykliny, fluorochinolony) z obniżonym wchłanianiem przy jednoczesnym podawaniu z witaminą C i minerałami, leków przeciwparkinsonowskich (lewodopa) z obniżoną skutecznością przy dawkach witaminy B6 ≥5 mg/dobę, glikozydów naparstnicy z ryzykiem zaburzeń rytmu serca przy hiperkalcemii, a także diuretyków tiazydowych zwiększających ryzyko hiperkalcemii. Witamina C zwiększa wchłanianie żelaza, co jest korzystne w niedoborach, ale wymaga monitorowania. Zaleca się zachowanie odstępu 2-3 godzin między podawaniem witaminy C a lekami potencjalnie wchodzącymi w interakcje oraz konsultację lekarską w przypadku terapii skojarzonej.
bezpieczeństwo farmakoterapii, biodostępność, bisfosfoniany, choroba Parkinsona, diuretyk tiazydowy, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, interakcja z lekiem, kwas askorbowy, kwas fitynowy, kwas szczawiowy, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, lewodopa, lewotyroksyna, naparstnica, niedobór żelaza, pirydoksyna, poziom wapnia, sole żelaza, stres oksydacyjny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 10 mg + 5 mg + 25 mg
Produkt Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed, zawierający trzy substancje czynne o działaniu hipotensyjnym, nie był formalnie badany pod kątem interakcji, jednak znane są istotne interakcje poszczególnych składników. Ramipryl i hydrochlorotiazyd mogą zwiększać stężenie litu, co wymaga ścisłego monitorowania lub unikania kojarzenia. Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, z zaleceniem zachowania 36-godzinnego odstępu między terapiami. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego może zwiększać biodostępność amlodypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne. NLPZ i kwas acetylosalicylowy mogą osłabiać działanie ramiprylu i hydrochlorotiazydu oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu soli potasu, heparyny, leków moczopędnych oszczędzających potas oraz innych substancji podnoszących potas w surowicy. Interakcje z inhibitorami i induktorami CYP3A4 wpływają na stężenie amlodypiny, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania stanu klinicznego, zwłaszcza u osób starszych.
afereza lipoprotein, amfoterycyna B, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, błona poliakrylonitrylowa, cyklosporyna, digoksyna, dna moczanowa, działanie proarytmiczne, erytromycyna, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, lit, naparstnica, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, okskarbazepina, ostra niewydolność nerek, ramipryl, ryfampicyna, sakubitryl walsartan, SSRI, symwastatyna, takrolimus, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lozap HCT 50 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Lozap HCT, zawierającego losartan potasowy (50 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), wiąże się z ryzykiem ciężkiego niedociśnienia tętniczego, tachykardii lub bradykardii oraz zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia, hipochloremia i hiponatremia, a także odwodnienia. Objawy te wynikają z nadmiernej blokady receptorów angiotensyny II przez losartan oraz nasilonej diurezy indukowanej przez hydrochlorotiazyd. W przypadku przedawkowania należy natychmiast przerwać podawanie leku, wdrożyć leczenie podtrzymujące, w tym płynoterapię i suplementację elektrolitów, oraz monitorować ciśnienie tętnicze, tętno, EKG, gospodarkę elektrolitową, funkcję nerek i wątroby oraz bilans płynów. Wczesne wywołanie wymiotów może być rozważane, jeśli przedawkowanie jest świeże.
bilans płynów, bradykardia, diureza, funkcja nerki, funkcja wątroby, glikozyd nasercowy, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, losartan potasowy, Lozap HCT, naparstnica, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, odwodnienie, receptor angiotensyny II, śpiączka wątrobowa, tachykardia, układ przywspółczulny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Devikap
Lek Devikap zawiera 50 µg cholekalcyferolu (2000 IU witaminy D3) i wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, chorobami układu sercowo-naczyniowego, sarkoidozą oraz u osób przyjmujących glikozydy nasercowe. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest systematyczne monitorowanie stężeń wapnia i fosforu, ze względu na ryzyko kalcyfikacji tkanek miękkich. W przypadku sarkoidozy istnieje zwiększone ryzyko hiperkalcemii z powodu nasilonej aktywacji witaminy D, co wymaga regularnej kontroli wapnia w surowicy i moczu. Dawkowanie powinno uwzględniać całkowitą podaż witaminy D ze wszystkich źródeł, w tym suplementów, leków i ekspozycji na światło słoneczne, aby uniknąć przedawkowania i powikłań.
cholekalcyferol, choroba układu sercowo-naczyniowego, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kalcyfikacja, kamica nerkowa, kamień nerkowy, kreatynina w osoczu, lek moczopędny, naparstnica, sarkoidoza, suplementacja wapnia, wapnienie tkanek miękkich, witamina D3, zaburzona czynność nerek - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lisinoratio 5 5 mg
Lisinoratio, zawierający lizynopryl jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego (zarówno samoistnego, jak i naczyniowo-nerkowego), niewydolności serca, wczesnej fazy zawału mięśnia sercowego oraz nefropatii cukrzycowej z mikroalbuminurią. Dawkowanie leku (5 mg, 10 mg, 20 mg) powinno być indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego, z uwzględnieniem funkcji nerek, ciśnienia tętniczego oraz stężenia elektrolitów. W terapii niewydolności serca Lisinoratio często stosuje się w skojarzeniu z diuretykami i preparatami naparstnicy, natomiast po zawale serca lek należy włączyć w ciągu pierwszych 24 godzin u pacjentów hemodynamicznie stabilnych, aby zapobiec dysfunkcji lewej komory i poprawić rokowanie. W cukrzycy typu 2 z nadciśnieniem i mikroalbuminurią lizynopryl spowalnia progresję nefropatii i chroni funkcję nerek.
antagonista aldosteronu, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, cukrzyca typu 2, diuretyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dysfunkcja lewej komory serca, funkcja nerek, GFR, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor ACE, kreatynina, kurczliwość mięśnia sercowego, lek hipotensyjny, lek nefroprotekcyjny, lek przeciwpłytkowy, lizynopryl, mikroalbuminuria, morfologia krwi, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze samoistne, naparstnica, nefropatia cukrzycowa, niewydolność serca, parametry hemodynamiczne, przebudowa mięśnia sercowego, przewodnienie, statyna, stężenie elektrolitów, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alfadiol
Lek Alfadiol (alfakalcydol) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko hiperkalcemii i hiperfosfatemii, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, trzeciorzędową nadczynnością przytarczyc oraz poddawanych hemodializie. Zaleca się kontrolę stężenia wapnia i fosforanów w surowicy krwi, kreatyniny, azotu pozabiałkowego, fosfatazy zasadowej oraz wskaźników gospodarki wapniowej (dobowe wydalanie wapnia i stosunek wapnia do kreatyniny w moczu) co 1-3 miesiące, a w początkowym okresie terapii nawet 1-2 razy w tygodniu. W przypadku hiperkalcemii (stężenie wapnia przekraczające normę) należy przerwać podawanie leku na około tydzień do normalizacji parametrów, a następnie wznowić terapię z dawką zmniejszoną o połowę. U pacjentów z osteodystrofią nerkową konieczne może być stosowanie leków wiążących fosforany oraz monitorowanie poziomu parathormonu (PTH) w celu zapobiegania adynamicznej chorobie kości. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z kamicą nerkową, leczonych glikozydami nasercowymi oraz u osób starszych, u których może być konieczne dostosowanie dawki ze względu na zmienioną farmakokinetykę i farmakodynamikę alfakalcydolu.
adynamiczna choroba kości, alfakalcydol, azot pozabiałkowy, czerwień koszenilowa, filtracja kłębuszkowa, fosfataza zasadowa, glikozydy nasercowe, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemodializa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, kamica nerkowa, kreatynina, leki wiążące fosforany, nadczynność przytarczyc, naparstnica, olej arachidowy, osteodystrofia nerkowa, parahydroksybenzoesan etylu, parathormon, trzeciorzędowa nadczynność przytarczyc, wielomocz, współczynnik wapniowo-kreatyninowy, wydalanie wapnia - Leksykon leków
Interakcje leku – Noliprel Forte 5 mg + 1,25 mg
Noliprel Forte, zawierający 5 mg peryndoprylu z argininą (inhibitor ACE) oraz 1,25 mg indapamidu (diuretyk tiazydopodobny), wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wpływającymi na ciśnienie tętnicze, czynność nerek oraz gospodarkę elektrolitową. Kluczowe interakcje obejmują ryzyko hiperkaliemii przy stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu oraz litu, a także zmniejszenie skuteczności przeciwnadciśnieniowej i ryzyko ostrej niewydolności nerek przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ. Ponadto, inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych, a indapamid może zwiększać toksyczność naparstnicy poprzez indukcję hipokaliemii. Spożywanie alkoholu podczas terapii może nasilać działanie hipotensyjne, prowadząc do ryzyka hipotonii ortostatycznej, odwodnienia oraz zaburzeń świadomości, zwłaszcza u osób starszych.
amiloryd, ciśnienie tętnicze, diuretyk tiazydopodobny, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, farmakolog kliniczny, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, indapamid, inhibitor ACE, inhibitor MAO, lek cytostatyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, leukopenia, naparstnica, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, parametry biochemiczne krwi, peryndopryl z argininą, pochodna kurary, spironolakton, stężenie elektrolitów, stężenie glukozy, stężenie potasu w surowicy, toksyczność litu, triamteren, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lisinopril Grindeks 10 mg
Lisinopril Grindeks jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do profilu pacjenta i wartości ciśnienia tętniczego. Standardowa dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zmniejszenia do 2,5-5 mg u pacjentów z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron lub przyjmujących diuretyki. Maksymalna dawka stosowana w badaniach klinicznych to 80 mg/dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka jest dostosowywana do klirensu kreatyniny (np. 2,5 mg/dobę przy klirensie <10 ml/min). U dzieci w wieku 6-16 lat dawka początkowa zależy od masy ciała: 2,5 mg/dobę dla masy 20-<50 kg oraz 5 mg/dobę dla masy ≥50 kg, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 20 mg i 40 mg/dobę. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 lat oraz u pacjentów z GFR <30 ml/min/1,73 m².
beta-adrenolityk, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, hiponatremia, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek trombolityczny, lizynopryl, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, naparstnica, nefropatia, niedociśnienie objawowe, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek