atypowy lek przeciwpsychotyczny
Atypowe leki przeciwpsychotyczne (tzw. neuroleptyki drugiej generacji) to grupa leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychotycznych, głównie schizofrenii i choroby afektywnej dwubiegunowej. W odróżnieniu od klasycznych neuroleptyków, charakteryzują się one mniejszym ryzykiem wywoływania objawów pozapiramidowych, takich jak parkinsonizm polekowy, dystonie czy akatyzja.
Mechanizm działania atypowych leków przeciwpsychotycznych opiera się na blokowaniu receptorów dopaminowych D2 (z mniejszym powinowactwem niż leki klasyczne) oraz równoczesnym blokowaniu receptorów serotoninowych 5-HT2A. Dodatkowo mogą one oddziaływać na inne receptory, w tym histaminowe, adrenergiczne i cholinergiczne, co przyczynia się zarówno do ich skuteczności, jak i profilu działań niepożądanych.
Do najczęściej stosowanych atypowych leków przeciwpsychotycznych należą: olanzapina, risperidon, kwetiapina, aripiprazol, ziprasidon i klozapina. Są one skuteczne w leczeniu zarówno objawów pozytywnych (np. halucynacje, urojenia), jak i negatywnych (np. wycofanie społeczne, anhedonia) schizofrenii. W porównaniu do leków klasycznych, wykazują również korzystniejszy wpływ na funkcje poznawcze pacjentów.
Mimo lepszego profilu bezpieczeństwa, atypowe leki przeciwpsychotyczne mogą powodować istotne działania niepożądane, w tym przyrost masy ciała, zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, dyslipidemia), wydłużenie odstępu QT, hiperprolaktynemię oraz, w rzadkich przypadkach, agranulocytozę (szczególnie klozapina). Wymagają one regularnego monitorowania parametrów metabolicznych oraz morfologii krwi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torendo Q-Tab 2 mg
Produkt leczniczy Torendo Q-Tab zawierający rysperydon wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, ze względu na zwiększone ryzyko śmiertelności (4,0% vs 3,1% placebo, średni wiek 86 lat) oraz zdarzeń naczyniowo-mózgowych (3,3% vs 1,2% placebo, iloraz szans 2,96). Szczególnie niezalecane jest stosowanie u pacjentów z otępieniem typu mieszanego lub naczyniowego, a u chorych z otępieniem alzheimerowskim rysperydon powinien być stosowany krótkotrwale i tylko w przypadku uporczywej agresji. Należy unikać jednoczesnego stosowania rysperydonu z furosemidem ze względu na zwiększone ryzyko zgonu (7,3% vs 3,1% i 4,1% przy monoterapii). Rysperydon może powodować niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, agranulocytoza <1/10 000), późne dyskinezy, złośliwy zespół neuroleptyczny oraz hiperglikemię i znaczące zwiększenie masy ciała, co wymaga regularnej kontroli klinicznej i laboratoryjnej.
aspartam, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Parkinsona, cukrzyca, drgawka, działanie przeciwwymiotne, fenyloketonuria, furosemid, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, niedociśnienie ortostatyczne, objaw pozapiramidowy, odwodnienie, otępienie naczyniowe, otępienie z ciałami Lewy’ego, późna dyskineza, priapizm, rysperydon, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wskaźnik masy ciała, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie zachowania, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kwetaplex 300 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy diazepiny, oksazepiny i tiazepiny (kod ATC: N05AH04), wykazuje złożony profil farmakodynamiczny, obejmujący wysokie powinowactwo do receptorów serotoninowych 5HT₂, histaminowych oraz α1-adrenergicznych, a także znaczące powinowactwo do receptorów dopaminowych D₁ i D₂. Jej aktywny metabolit, norkwetiapina, wykazuje dodatkowo umiarkowane do wysokiego powinowactwo do receptorów muskarynowych, co może tłumaczyć efekty antycholinergiczne. Kwetiapina charakteryzuje się większą selektywnością wobec receptorów 5HT₂ niż D₂, co przekłada się na relatywnie niskie ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. Działanie przeciwdepresyjne jest prawdopodobnie związane z hamowaniem transportera noradrenaliny (NET) oraz częściowym agonizmem receptorów 5HT1A przez norkwetiapinę. Farmakokinetycznie, okres półtrwania wynosi około 7 godzin, jednak blokada receptorów 5HT₂ i D₂ utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę w leczeniu schizofrenii i manii.
agonista dopaminowy, akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, diwalproeks, dysfagia, dyskinezja, dystonia, działanie niepożądane mózgowo-naczyniowe, działanie niepożądane pozapiramidowe, działanie pozapiramidowe, efekt antycholinergiczny, emisyjna tomografia pozytonowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, neutropenia, niedoczynność tarczycy, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor neuroprzekaźnikowy, receptor serotoninowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sole litu, transporter noradrenaliny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie schizoafektywne, zapobieganie nawrotom, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Risperidone Grindeks
Rysperydon, stosowany głównie u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem umieralności (4,0% vs 3,1% placebo; OR 1,21, 95% CI 0,7-2,1) oraz trzykrotnym wzrostem ryzyka zdarzeń naczyniowo-mózgowych (3,3% vs 1,2% placebo; OR 2,96, 95% CI 1,34-7,50), szczególnie u pacjentów z otępieniem typu mieszanego lub naczyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i furosemidu, gdzie śmiertelność wzrastała do 7,3%. Rysperydon jest wskazany wyłącznie do krótkotrwałego leczenia uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem w chorobie Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu, po wyczerpaniu metod niefarmakologicznych. Należy monitorować objawy niedociśnienia ortostatycznego, leukopenii, neutropenii i agranulocytozy, a także ryzyko późnych dyskinez i złośliwego zespołu neuroleptycznego. U pacjentów z chorobą Parkinsona lub otępieniem z ciałami Lewy’ego stosowanie rysperydonu wymaga szczególnej oceny ryzyka i korzyści ze względu na możliwość zaostrzenia objawów i zwiększonej wrażliwości na lek.
agranulocytoza, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Parkinsona, diuretyk tiazydowy, dysfunkcja nerek, fosfokinaza kreatynowa, furosemid, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, objawy pozapiramidowe, otępienie, otępienie naczyniowe, otępienie w chorobie Alzheimera, otępienie z ciałami Lewy’ego, późna dyskineza, priapizm, prolaktynozależny, rabdomioliza, receptor alfa, rysperydon, splątanie, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie zachowania, zdarzenie niepożądane naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluanxol 0,5 mg
Flupentyksol, będący pochodną tioksantenu i neuroleptykiem o kodzie ATC N05AF01, wykazuje silne powinowactwo do receptorów dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą selektywności do receptorów D2 in vivo. Jego mechanizm działania opiera się głównie na blokadzie receptorów dopaminergicznych, a także częściowo receptorów 5-HT2 i α1-adrenergicznych, przy braku powinowactwa do receptorów muskarynowych i α2-adrenergicznych. W badaniach in vivo flupentyksol zapobiega ruchom okołoustnym u szczurów, co wskazuje na jego potencjał w zapobieganiu dyskinezie poprzez blokadę receptorów D1. W dawkach klinicznych wykazuje słabe działanie uspokajające, ale istotnie podnosi poziom prolaktyny w surowicy w sposób zależny od dawki.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, dyskineza, działanie antydepresyjne, flupentyksol, klozapina, lek przeciwpsychotyczny, neuroleptyk, objaw pozapiramidowy, omam, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, prolaktyna, receptor 5-HT, receptor 5-HT2, receptor dopaminergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor muskarynowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, urojenie, właściwość antyhistaminergiczna, zaburzenie myślenia - Leksykon substancji czynnych
Zyprazydon – Przedawkowanie
Zyprazydon, atypowy lek przeciwpsychotyczny, w przypadku przedawkowania może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i kardiologicznych. Największa odnotowana dawka jednorazowa wynosiła 12 800 mg, co skutkowało zespołem pozapiramidowym oraz wydłużeniem odstępu QT do 446 ms, bez poważnych następstw sercowych. Typowe objawy przedawkowania obejmują zespół pozapiramidowy (parkinsonizm, akatyzja, dystonia, dyskinezy), senność, drżenie, niepokój, napady drgawkowe oraz reakcje dystoniczne głowy i szyi. Obniżenie świadomości stanowi szczególne zagrożenie ze względu na ryzyko aspiracji treści żołądkowej i powikłań oddechowych. Ze względu na ryzyko arytmii konieczne jest ciągłe monitorowanie EKG i układu krążenia.
akatyzja, amina presyjna, arytmia, atypowy lek przeciwpsychotyczny, benzodiazepina, biperiden, drżenie, dyskineza, dystonia, hipokaliemia, hipomagnezmia, hipotensja, intoksykacja, kręcz szyi, kurcz powiek, lek antycholinergiczny, napad drgawkowy, niepokój, objaw parkinsonowski, obniżenie świadomości, odstęp QT, płukanie żołądka, reakcja dystoniczna, senność, stan przedśpiączkowy, szczękościsk, węgiel aktywowany, zaburzenie przewodzenia serca, zaburzenie rytmu serca, zachłystowe zapalenie płuc, zapis EKG, zespół pozapiramidowy, zyprazydon - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketipinor 200 mg
Ketipinor (kwetiapina) to atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy psycholeptyków, wykazujący silniejsze antagonizowanie receptorów serotoninergicznych 5HT2 niż dopaminergicznych D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niższym ryzyku objawów pozapiramidowych. Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina oddziałują również na receptory histaminergiczne, α1- i α2-adrenergiczne oraz muskarynowe, co może tłumaczyć działania antycholinergiczne i sedatywne. Norkwetiapina hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co jest istotne dla efektu przeciwdepresyjnego. W badaniach klinicznych dawki od 75 do 800 mg/dobę wykazały skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w chorobie dwubiegunowej, przy zachowaniu korzystnego profilu bezpieczeństwa i niskiej częstości objawów pozapiramidowych (7,8%–11,2% w porównaniu do placebo). Skuteczność w długoterminowej terapii schizofrenii i profilaktyce nawrotów choroby dwubiegunowej potwierdzono w badaniach otwartych i kontrolowanych, z dawkami 400–800 mg/dobę stosowanymi w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem sodu.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba afektywna dwubiegunowa, depresja w chorobie dwubiegunowej, duża depresja, dystonia, działanie antycholinergiczne, emisyjna tomografia pozytronowa, epizod maniakalny, Ketipinor, klasyczny neuroleptyk, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, neurony układu limbicznego, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, receptor 5HT1A, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala Montgomery-Åsberg, skala YMRS, szlak mezolimbiczny, transporter norepinefryny, walproinian sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kwetina 100 mg
Kwetiapina, klasyfikowana jako atypowy lek przeciwpsychotyczny (kod ATC N05A H04), wykazuje działanie farmakologiczne poprzez antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady receptorów 5HT2 nad D2. Ten profil receptorowy jest kluczowy dla jej skuteczności przeciwpsychotycznej przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka pozapiramidowych działań niepożądanych, typowych dla klasycznych neuroleptyków. Kwetiapina i jej aktywny metabolit, norkwetiapina, wykazują także powinowactwo do receptorów histaminergicznych i α1-adrenergicznych, co odpowiada za działanie sedatywne i hipotensyjne. Norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) oraz działa jako częściowy agonista receptorów 5HT1A, co tłumaczy jej właściwości przeciwdepresyjne. W badaniach przedklinicznych potwierdzono brak nadwrażliwości receptorów D2 oraz minimalne ryzyko wywołania objawów dystonii nawet przy długotrwałym stosowaniu.
agonista dopaminy, agonista receptora 5HT1A, atypowy lek przeciwpsychotyczny, diazepina, dystonia, działanie antycholinergiczne, działanie pozapiramidowe, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwpsychotyczne, katalepsja, klasyfikacja ATC, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny 5HT2, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, szlak mezolimbiczny, transporter norepinefryny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapina Aurobindo
Olanzapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, wymagającą monitorowania skuteczności i działań niepożądanych. Nie zaleca się jej stosowania u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia ze względu na dwukrotnie wyższe ryzyko zgonu (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie zwiększone ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu do placebo, szczególnie u osób powyżej 65-75 lat. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności i może nasilać objawy parkinsonizmu. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) – stan z wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, olanzapina może indukować hiperglikemię i zaostrzenie cukrzycy, z ryzykiem kwasicy ketonowej i śpiączki, co wymaga monitorowania glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie raz w roku) oraz masy ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie). Należy także kontrolować profil lipidowy (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
agonista dopaminy, aktywność antycholinergiczna, AlAT, aminotransferaza wątrobowa, AspAT, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, sedacja, śpiączka, udar, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przemiany lipidów, zakrzep z zatorami, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Otępienie z ciałami lewy’ego – Leczenie
Otępienie z ciałami Lewy’ego (DLB) stanowi drugą najczęstszą postać otępienia neurodegeneracyjnego u osób starszych, charakteryzującą się złożonym spektrum objawów poznawczych, neuropsychiatrycznych, ruchowych, autonomicznych oraz zaburzeń snu. Standardem leczenia objawów poznawczych są inhibitory cholinoesterazy (AChEI), takie jak rywastygmina (zatwierdzona przez FDA do PDD), donepezil i galantamina, które poprawiają funkcje poznawcze i zmniejszają halucynacje. Memantyna, antagonista NMDA, może być stosowana jako dodatek u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim DLB, wykazując poprawę funkcji poznawczych i neuropsychiatrycznych. Objawy ruchowe leczy się lewodopą z karbidopą, choć skuteczność jest ograniczona i może nasilać objawy psychiatryczne. Leki przeciwpsychotyczne wymagają ostrożności: typowe neuroleptyki są przeciwwskazane ze względu na ryzyko pogorszenia parkinsonizmu i zespołu neuroleptycznego złośliwego, natomiast atypowe, takie jak klozapina czy kwetiapina, stosuje się z dużą ostrożnością. Pimavanserin, selektywny odwrotny agonista 5-HT2A, jest obiecującą opcją w leczeniu psychozy w DLB, minimalizującą skutki uboczne motoryczne.
antagonista receptora NMDA, aromaterapia, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Alzheimera, ciała Lewy’ego, donepezil, dysfagia, fizjoterapia, funkcje autonomiczne, funkcje poznawcze, galantamina, halucynacja, hipotensja ortostatyczna, inhibitor cholinoesterazy, klonazepam, lek antycholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, memantyna, muzykoterapia, neflamapimod, neuroprzekaźnik, opieka paliatywna, otępienie w chorobie Parkinsona, otępienie z ciałami Lewy’ego, rywastygmina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stymulacja poznawcza, terapia reminiscencyjna, zaburzenia snu, zaburzenia zachowania podczas snu REM, złośliwy zespół neuroleptyczny