alloplastyka stawu kolanowego

Alloplastyka stawu kolanowego, znana również jako endoprotezoplastyka stawu kolanowego lub całkowita wymiana stawu kolanowego, to procedura chirurgiczna polegająca na zastąpieniu zużytych lub uszkodzonych powierzchni stawowych sztucznymi implantami. Zabieg jest stosowany głównie w leczeniu zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych stawu kolanowego, które prowadzą do przewlekłego bólu i znacznego ograniczenia funkcji.

Endoprotezy stawu kolanowego dzieli się na całkowite (TKA – Total Knee Arthroplasty) i częściowe (UKA – Unicompartmental Knee Arthroplasty). Nowoczesne implanty wykonywane są najczęściej z materiałów takich jak stopy tytanu, stopy kobaltowo-chromowe oraz polietylen o wysokiej gęstości. Głównym celem zabiegu jest eliminacja bólu oraz przywrócenie prawidłowej osi kończyny i funkcji stawu.

Wskazania do alloplastyki obejmują zaawansowaną chorobę zwyrodnieniową stawu kolanowego, reumatoidalne zapalenie stawów, pourazowe uszkodzenia stawu oraz deformacje kolana. Decyzja o kwalifikacji do zabiegu podejmowana jest po wyczerpaniu metod zachowawczych i opiera się na ocenie klinicznej oraz badaniach obrazowych.

Powikłania po alloplastyce stawu kolanowego mogą obejmować infekcje okołoprotezowe, obluzowanie implantu, zakrzepicę żył głębokich, uszkodzenia nerwów i naczyń, ograniczenie zakresu ruchu oraz przewlekły ból. Czas przeżycia współczesnych endoprotez szacuje się na 15-20 lat, co sprawia, że zabieg jest coraz częściej wykonywany również u młodszych, aktywnych pacjentów.

Rehabilitacja po alloplastyce stawu kolanowego jest kluczowym elementem leczenia i powinna rozpocząć się już w pierwszej dobie po zabiegu. Obejmuje ona ćwiczenia zwiększające zakres ruchu, wzmacniające mięśnie oraz naukę chodu. Pełny powrót do sprawności zajmuje zwykle od 3 do 6 miesięcy, choć proces rehabilitacji może trwać do roku.