Lenalidomide Glenmark – Kapsułki twarde

Lenalidomide Glenmark
Kapsułki twarde, 10 mg

Lek zawiera substancję czynną lenalidomid oraz laktozę jako substancję pomocniczą. Jest dostępny w formie twardych kapsułek o różnych dawkach. Stosuje się go w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami. Przeznaczony jest dla dorosłych pacjentów, w zależności od specyfiki choroby i indywidualnych wskazań klinicznych.

Pobierz ChPL PDF Lenalidomide Glenmark – Kapsułki twarde – 10 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Terapia lenalidomidem, dostępna w kapsułkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, wymaga ścisłego nadzoru hematologicznego, zwłaszcza monitorowania liczby neutrofili (ANC) i płytek krwi. W leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu stosuje się lenalidomid w dawce 25 mg p.o. raz dziennie w dniach 1-21 cyklu 28-dniowego, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg p.o. w dniach 1, 8, 15 i 22. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC < 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, dawkę można przyjąć, w przeciwnym razie należy kontynuować kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem.

W razie wystąpienia trombocytopenii (płytki < 25 × 10⁹/l) lub neutropenii (ANC < 0,5 × 10⁹/l) zaleca się przerwanie lenalidomidu do końca cyklu, a po poprawie parametrów (płytki ≥ 50 × 10⁹/l, ANC ≥ 1 × 10⁹/l) wznowienie leczenia z redukcją dawki o jeden poziom. W przypadku neutropenii można rozważyć dodanie G-CSF, jeśli jest to jedyna toksyczność. Dawkowanie lenalidomidu i deksametazonu można stopniowo zmniejszać według schematu od 25 mg do 2,5 mg lenalidomidu i od 40 mg do 4 mg deksametazonu. W przypadku toksyczności niehematologicznych stopnia 3 lub 4 konieczna jest modyfikacja dawkowania i terapii. Po co najmniej dwóch cyklach bez toksyczności hematologicznej i przy ANC ≥ 1,5 × 10⁹/l oraz płytkach ≥ 100 × 10⁹/l można rozważyć zwiększenie dawki lenalidomidu do poprzedniego poziomu, nie przekraczając dawki początkowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Glenmark 10 mg

ANC, badania kliniczne i laboratoryjne, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, dawkowanie lenalidomidu, deksametazon, G-CSF, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, NDMM, neutrofile i płytki krwi, neutropenia, nietolerancja leku, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, parametry hematologiczne, progresja choroby, przeszczep, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia
Działania niepożądane
Lenalidomid wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazania i schematu leczenia, z dominującymi działaniami niepożądanymi o charakterze hematologicznym, takimi jak neutropenia (do 79,0%) i trombocytopenia (do 72,3%), często w stopniu 3-4, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi. W badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim po ASCT oraz w terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem, obserwowano także wysoką częstość zakażeń, w tym zapalenie płuc (do 10,6%) i zakażenia neutropeniczne. Istotnym powikłaniem jest żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, w tym zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, szczególnie u chorych na szpiczaka mnogiego. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka (22,8-54,5%), zaparcia i nudności, są powszechne, choć rzadko osiągają ciężki stopień nasilenia.

W kontekście chłoniaków, badanie MCL-002 wykazało zwiększone ryzyko wczesnych zgonów (20% vs 7% w grupie kontrolnej) u pacjentów z dużym rozmiarem guza leczonych lenalidomidem, co wymaga szczególnej ostrożności. W chłoniaku grudkowym (badanie NHL-007) najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi były gorączka neutropeniczna, zatorowość płucna i zapalenie płuc (każde 2,7%). Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania, z bardzo częstymi zdarzeniami obejmującymi m.in. zapalenie płuc, neutropenię, trombocytopenię, niedokrwistość, leukopenię, hipokaliemię, parestezje, wysypkę, kurcze mięśni oraz zmęczenie i astenię. Kompleksowa znajomość tych działań niepożądanych jest kluczowa dla optymalnego monitorowania i zarządzania terapią lenalidomidem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Lenalidomide Glenmark 10 mg

autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, ciężkie działanie niepożądane, deksametazon, działanie niepożądane, gorączka neutropeniczna, kurcz spastyczny mięśni, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, rytuksymab, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie neutropeniczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Interakcje leku
Lenalidomid Glenmark wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w terapii, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim stosujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej. W przypadku warfaryny, pojedyncza dawka 10 mg lenalidomidu nie wpływa na farmakokinetykę R- i S-warfaryny, jednak brak danych dotyczących długotrwałego stosowania wymaga ścisłego monitorowania INR. Lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o około 14% po dawce 0,5 mg, co wymaga regularnego monitorowania. Ponadto, stosowanie statyn z lenalidomidem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rabdomiolizy, co wymaga intensywnej kontroli klinicznej i laboratoryjnej, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii.

Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP3A4/5, co sugeruje brak wpływu na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, jednak deksametazon jako słaby/umiarkowany induktor CYP3A4 może zmniejszać ich efektywność, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. Deksametazon w dawce 40 mg/dobę nie wpływa istotnie na farmakokinetykę lenalidomidu (25 mg/dobę). Lenalidomid jest substratem glikoproteiny P, ale jej inhibitory (chinidyna 600 mg x2/dobę, temsyrolimus 25 mg) nie wpływają klinicznie na jego farmakokinetykę. Brak danych dotyczących interakcji z alkoholem, jednak ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych ze strony OUN (zawroty głowy, zmęczenie) i możliwe zmiany metabolizmu leków, zaleca się unikanie lub ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii lenalidomidem, szczególnie w skojarzeniu z deksametazonem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Lenalidomide Glenmark 10 mg

chinidyna, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działania niepożądane, enzymy cytochromu P450, erytropoeza, farmakokinetyka lenalidomidu, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymów, induktor CYP3A4, induktor enzymów, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, lenalidomid, metabolizm wątrobowy, parametry krzepnięcia, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, statyny, substrat glikoproteiny P, szpiczak mnogi, temsyrolimus, terapia przeciwnowotworowa, warfaryna, zakrzepica
Profil bezpieczeństwa leku
Lenalidomid jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego oraz potencjalne ryzyko dla dziecka. W przypadku prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn zaleca się zachowanie ostrożności, ponieważ lek może powodować działania niepożądane takie jak zmęczenie, zawroty głowy, senność oraz niewyraźne widzenie. Brak jest danych dotyczących interakcji lenalidomidu z alkoholem, co uniemożliwia formułowanie jednoznacznych zaleceń w tym zakresie.

U pacjentów seniorów oraz osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby zaleca się ostrożność i indywidualne dostosowanie dawki lenalidomidu. W szczególności u pacjentów z niewydolnością nerek może dojść do wydłużenia czasu eliminacji leku, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji terapii. Brak szczegółowych danych dotyczących stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby podkreśla konieczność ścisłej obserwacji klinicznej w trakcie leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Lenalidomide Glenmark 10 mg
Przeciwwskazania
Lenalidomid, będący substancją czynną leku Lenalidomide Glenmark, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lenalidomid lub jakąkolwiek substancję pomocniczą, w tym laktozę, której zawartość w kapsułkach wynosi od 33,0 mg w dawce 2,5 mg do 332,0 mg w dawce 25 mg. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nietolerancją laktozy, uwzględniając ryzyko wystąpienia objawów nietolerancji w zależności od podawanej dawki. Lek występuje w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii, jednak przeciwwskazania pozostają niezmienne dla wszystkich postaci.

Ze względu na udokumentowane działanie teratogenne lenalidomidu oraz jego strukturalne podobieństwo do talidomidu, stosowanie Lenalidomide Glenmark jest bezwzględnie przeciwwskazane u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie spełniają rygorystycznych warunków programu zapobiegania ciąży. Warunki te obejmują m.in. stosowanie skutecznej antykoncepcji przez minimum 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, negatywny wynik testu ciążowego wykonany maksymalnie 3 dni przed rozpoczęciem leczenia oraz regularne wykonywanie testów ciążowych podczas terapii. Niedopełnienie któregokolwiek z tych wymogów stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do leczenia lenalidomidem, co podkreśla konieczność dokładnej weryfikacji statusu pacjentki przez lekarza przed wdrożeniem terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Lenalidomide Glenmark 10 mg

nadwrażliwość na lenalidomid
Przedawkowanie
Przedawkowanie lenalidomidu, stosowanego w dawkach terapeutycznych od 2,5 mg do 25 mg, stanowi poważne zagrożenie, głównie ze względu na toksyczność hematologiczną. W badaniach klinicznych odnotowano podawanie dawek nawet do 400 mg, co wiązało się z nasileniem zaburzeń morfologii krwi, takich jak neutropenia, trombocytopenia, leukopenia oraz anemia. Te zmiany hematologiczne prowadzą do zwiększonego ryzyka infekcji, krwawień (w tym krwotoków wewnętrznych) oraz objawów ogólnych, takich jak osłabienie i zmęczenie. W kapsułkach Lenalidomide Glenmark, oprócz substancji czynnej, znajduje się laktoza w ilościach od 33,0 mg (kapsułka 2,5 mg) do 332,0 mg (kapsułka 25 mg), co u pacjentów z nietolerancją laktozy może powodować dodatkowe objawy żołądkowo-jelitowe, jednak są one drugorzędne wobec powikłań hematologicznych.

W przypadku podejrzenia przedawkowania lenalidomidu nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego postępowanie polega na intensywnym leczeniu wspomagającym. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych poprzez regularne badania morfologii krwi z rozmazem, leczenie objawowe powikłań (w tym transfuzje preparatów krwiopochodnych), profilaktykę przeciwinfekcyjną w przypadku neutropenii oraz intensywne nawadnianie wspomagające eliminację leku. Pacjent powinien być hospitalizowany i poddany ścisłemu nadzorowi medycznemu ze względu na immunomodulujący i hematotoksyczny mechanizm działania lenalidomidu. Prawidłowa identyfikacja postaci leku (kapsułki twarde o charakterystycznym wyglądzie i oznaczeniach) jest istotna w diagnostyce przedawkowania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Lenalidomide Glenmark 10 mg

anemia, antidotum, dawka lenalidomidu, infekcja ogólnoustrojowa, krwawienie z błon śluzowych, krwiak, krwotok wewnętrzny, laktoza, lenalidomid, leukopenia, morfologia krwi, morfologia krwi z rozmazem, neutropenia, nietolerancja laktozy, objawy żołądkowo-jelitowe, parametr hematologiczny, powikłanie hematologiczne, preparat krwiopochodny, profilaktyka antybiotykowa, przedawkowanie lenalidomidu, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ immunologiczny, układ krwiotwórczy
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawką letalną po podaniu doustnym powyżej 2000 mg/kg mc/dobę u gryzoni, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w przypadku ostrego przedawkowania. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawki 75, 150 i 300 mg/kg mc/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji u ludzi (AUC). U naczelnych dawki 4 i 6 mg/kg mc/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne skutki toksyczne, w tym śmiertelność, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg mc/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, odpowiadające dawce stosowanej u ludzi. Badania rozwojowe u małp i królików potwierdziły silne działanie teratogenne lenalidomidu, manifestujące się wadami zewnętrznymi, kończyn oraz narządów wewnętrznych, co stanowi istotne ograniczenie stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.

Lenalidomid nie wykazał działania mutagennego ani genotoksycznego w szerokim spektrum testów in vitro i in vivo, obejmujących testy mutacji bakterii, limfocytów ludzkich, komórek myszy oraz ocenę mikrojąderek u szczurów. Brak jednak danych dotyczących karcynogenności, co pozostawia niepełny obraz długoterminowego bezpieczeństwa leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na obserwowane w badaniach przedklinicznych działania niepożądane dotyczące układu krwiotwórczego (leukopenia, trombocytopenia, anemia), układu limfoidalnego (atrofia grasicy i szpiku) oraz nerek (zwiększona mineralizacja miedniczek nerkowych). Te wyniki podkreślają konieczność monitorowania funkcji hematologicznych i nerkowych podczas terapii lenalidomidem oraz bezwzględne przeciwwskazania do stosowania u kobiet w ciąży ze względu na wysokie ryzyko teratogenności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Glenmark 10 mg

atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, bezpieczeństwo farmakologiczne, chłoniak myszy, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderka komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, narządy limfoidalne, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, toksyczność ostra i przewlekła, układ krwiotwórczy, wady wrodzone, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa
Skład i postać leku
Lenalidomide Glenmark dostępny jest w formie kapsułek twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, z różną zawartością substancji czynnej lenalidomidu oraz substancji pomocniczych, co wpływa na ich odmienny wygląd i ułatwia identyfikację kliniczną. Kapsułki zawierają laktozę w ilościach od 33,0 mg (2,5 mg dawka) do 332,0 mg (25 mg dawka), co jest istotne w kontekście pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową oraz magnezu stearynian, a otoczka kapsułki zawiera żelatynę, tytanu dwutlenek (E 171) oraz barwniki takie jak indygotyna (E 132) i żelaza tlenek (E 172) w zależności od dawki. Kapsułki pakowane są w blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, dostępne w opakowaniach po 7 lub 21 sztuk, z okresem ważności 3 lat przy standardowych warunkach przechowywania.

Ze względu na potencjalne działanie teratogenne lenalidomidu, podczas obchodzenia się z produktem należy zachować szczególne środki ostrożności: kapsułek nie wolno otwierać ani łamać, a w przypadku kontaktu proszku z skórą lub błonami śluzowymi należy je natychmiast dokładnie umyć lub przepłukać. Personel medyczny i opiekunowie powinni stosować jednorazowe rękawiczki ochronne, które po użyciu należy bezpiecznie usunąć, a następnie umyć ręce. Kobiety w ciąży lub podejrzewające ciążę nie powinny mieć kontaktu z produktem. Niewykorzystane resztki leku należy zwrócić do apteki celem bezpiecznego unieszkodliwienia, co jest ważne z punktu widzenia ochrony środowiska i zdrowia publicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Lenalidomide Glenmark 10 mg

blister, celuloza mikrokrystaliczna, działanie teratogenne, ekspozycja na substancję, glikol propylenowy, indygotyna, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, potasu wodorotlenek, substancja czynna, substancja pomocnicza, szelak, teratogenność, tytanu dwutlenek, żelatyna, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek żółty
Specjalne ostrzeżenia
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu o udowodnionym działaniu teratogennym, wykazuje ryzyko wywołania ciężkich wad wrodzonych i jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie spełniają rygorystycznych kryteriów programu zapobiegania ciąży. Pacjentki muszą stosować co najmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji przez minimum 4 tygodnie przed rozpoczęciem terapii, w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 4 tygodnie po jego zakończeniu, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości ≥ 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Wskazane metody antykoncepcji obejmują implanty, systemy domaciczne uwalniające lewonorgestrel, depot medroksyprogesteronu, sterylizację przez podwiązanie jajowodów, pożycie seksualne z mężczyzną po wazektomii potwierdzonej dwoma ujemnymi badaniami spermy oraz tabletki zawierające tylko progesteron (dezogestrel). Dwuskładnikowe doustne środki antykoncepcyjne nie są zalecane ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, które utrzymuje się do 6 tygodni po ich odstawieniu.

Mężczyźni stosujący lenalidomid muszą być świadomi ryzyka teratogenności i stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji, przez cały okres leczenia oraz co najmniej 7 dni po zakończeniu terapii. Lenalidomid jest obecny w spermie w bardzo niskich stężeniach, niewykrywalnych po 3 dniach od zakończenia leczenia u zdrowych mężczyzn, jednak ze względów bezpieczeństwa zaleca się zachowanie środków ostrożności. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności nieprzekazywania leku osobom trzecim, zwracania niewykorzystanych kapsułek do apteki oraz zakazie oddawania krwi i nasienia podczas terapii i przez 7 dni po jej zakończeniu. Personel medyczny i opiekunowie powinni stosować rękawiczki jednorazowe podczas kontaktu z lekiem, a kobiety w ciąży lub podejrzewające ciążę nie powinny dotykać blistrów ani kapsułek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Glenmark

agenezja macicy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, działanie teratogenne, histerektomia, implant antykoncepcyjny, lenalidomid, lewonorgestrel, neutropenia, niewydolność jajników, octan medroksyprogesteronu, podwiązanie jajowodów, resekcja jajników, steroidowy środek antykoncepcyjny, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, teratologia, test ciążowy, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Właściwości farmakodynamiczne
Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, jest lekiem immunomodulującym o wielokierunkowym mechanizmie działania, który opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, będącym częścią kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna. To prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych, co skutkuje cytotoksycznością i modulacją układu immunologicznego. Lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę w komórkach nowotworowych, zwłaszcza w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz w komórkach z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Ponadto, lek zwiększa aktywność i liczbę komórek T, NK oraz NKT, wzmacniając odpowiedź przeciwnowotworową, a w terapii skojarzonej z rytuksymabem potęguje efekt ADCC. Dodatkowo wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+) oraz przeciwzapalne poprzez hamowanie TNF-α i IL-6.

Skuteczność i bezpieczeństwo lenalidomidu potwierdzono w licznych badaniach klinicznych fazy II i III, obejmujących m.in. nowo rozpoznany i nawrotowy szpiczak mnogi, zespoły mielodysplastyczne oraz chłoniaki nieziarnicze. W badaniu CALGB 100104, prowadzonym u pacjentów w wieku 18-70 lat po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych, stosowano lenalidomid w dawce podtrzymującej 10 mg/dobę (możliwy wzrost do 15 mg) w 28-dniowych cyklach do progresji choroby. Preparat Lenalidomide Glenmark dostępny jest w kapsułkach twardych o zawartości lenalidomidu: 2,5 mg (33 mg laktozy), 5 mg (66 mg laktozy), 10 mg (133 mg laktozy), 15 mg (199 mg laktozy) oraz 25 mg (332 mg laktozy), z charakterystycznym oznakowaniem i kolorystyką kapsułek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Glenmark 10 mg

aberracja chromosomowa, angiogeneza, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokiny prozapalne, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynnik martwicy nowotworu, czynniki transkrypcyjne, delecja 5q, delecja chromosomu 5, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie proerytropoetyczne, hematopoetyczne komórki macierzyste, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, komórki NK, komórki NKT, lek immunosupresyjny, lenalidomid, szpiczak mnogi, toksyczność ograniczająca dawkę, zespół mielodysplastyczny
Właściwości farmakokinetyczne
Lenalidomid jest lekiem o szybkim wchłanianiu po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 0,5-2 godzin. Występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) (56% vs 44%). Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki (90% dawki w postaci niezmienionej w moczu), z okresem półtrwania około 3-5 godzin. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 i nie wykazuje istotnych interakcji z transporterami leków, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Podawanie leku z pokarmem, zwłaszcza wysokotłuszczowym, zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lek może być stosowany niezależnie od posiłków. Wchłanianie i farmakokinetyka lenalidomidu są podobne u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi i chłoniakiem z komórek płaszcza.

Funkcja nerek jest kluczowym czynnikiem wpływającym na farmakokinetykę lenalidomidu. Wraz ze spadkiem klirensu kreatyniny poniżej 50 ml/min obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na lek (AUC wzrasta około 2,5-krotnie przy umiarkowanych, 4-krotnie przy ciężkich zaburzeniach oraz 5-krotnie przy schyłkowej niewydolności nerek), a okres półtrwania wydłuża się z około 3,5 do ponad 9 godzin. Cmax pozostaje natomiast niezmienione niezależnie od stopnia niewydolności nerek. Dializa usuwa około 30% leku w ciągu 4 godzin. Łagodna niewydolność wątroby nie wpływa na klirens lenalidomidu, a czynniki takie jak wiek, masa ciała, płeć, rasa czy rodzaj nowotworu nie wymagają modyfikacji dawkowania. W związku z tym, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki i monitorowanie funkcji nerek, natomiast u osób z łagodną niewydolnością wątroby oraz innymi wymienionymi czynnikami nie jest to konieczne.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Glenmark 10 mg

białka oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, interakcja metaboliczna, klirens kreatyniny, lenalidomid, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transportery leków, UGT1A1, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zespół mielodysplastyczny
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lenalidomid (Lenalidomide Glenmark) jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg i wykazuje silne działanie teratogenne, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję, a w przypadku zajścia w ciążę podczas terapii leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty z zakresu teratologii. U mężczyzn stosujących lenalidomid wykrywalne są bardzo niskie stężenia leku w spermie, które zanikają po 3 dniach od zakończenia terapii. Mężczyźni muszą stosować prezerwatywy podczas leczenia, przerw w terapii oraz przez 1 tydzień po zakończeniu leczenia, jeśli ich partnerki są w ciąży lub w wieku rozrodczym bez antykoncepcji. W przypadku ciąży partnerki, konieczna jest konsultacja teratologiczna.

Lenalidomid jest strukturalnie podobny do talidomidu, znanego teratogenu powodującego ciężkie wady wrodzone, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych, w tym u małp. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży, a karmienie piersią podczas terapii jest niewskazane z powodu braku danych o bezpieczeństwie. Badania na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 500 mg/kg, znacznie przekraczających dawki stosowane u ludzi (10-25 mg). Lekarz przepisujący lenalidomid musi dokładnie poinformować pacjentów o rygorystycznych wymogach programu zapobiegania ciąży, który obejmuje ocenę zdolności reprodukcyjnej, stosowanie antykoncepcji, regularne testy ciążowe oraz edukację pacjentów w zakresie ryzyka teratogennego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Glenmark 10 mg

działanie teratogenne, kapsułka twarda, karmienie piersią, lenalidomid, lenalidomid w spermie, niewydolność nerek, Program Zapobiegania Ciąży, przenikanie do mleka kobiecego, skuteczna antykoncepcja, talidomid, teratologia, test ciążowy, wada wrodzona, właściwości teratogenne, wpływ na płodność
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Lenalidomid, stosowany w dawkach od 2,5 mg do 25 mg (Lenalidomide Glenmark), wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co wynika z jego profilu działań niepożądanych. Kluczowe objawy, które mogą zaburzać zdolności psychomotoryczne pacjentów, to zmęczenie, zawroty głowy (w tym pochodzenia błędnikowego), senność oraz niewyraźne widzenie. Te symptomy mogą wydłużać czas reakcji, obniżać koncentrację i zaburzać równowagę, co bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń mechanicznych. Charakterystyka produktu leczniczego zawiera wyraźne zalecenia dotyczące zachowania ostrożności podczas terapii lenalidomidem.

W praktyce klinicznej lekarz powinien przeprowadzić indywidualną ocenę ryzyka, uwzględniając dawkę, schemat dawkowania, wrażliwość pacjenta, współistniejące schorzenia oraz stosowanie innych leków. Niezbędne jest kompleksowe poinformowanie pacjenta o możliwych ograniczeniach oraz konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia objawów niepożądanych. Regularne monitorowanie nasilenia zmęczenia, zawrotów głowy, senności i zaburzeń widzenia podczas wizyt kontrolnych pozwala na modyfikację zaleceń terapeutycznych. Dokumentowanie informacji przekazanych pacjentowi ma również znaczenie formalno-prawne. W przypadku pacjentów wykonujących pracę wymagającą prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn, warto rozważyć dostosowanie schematu dawkowania lub zmianę terapii w celu minimalizacji ryzyka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Glenmark 10 mg

działanie niepożądane, lenalidomid, Lenalidomide Glenmark, modyfikacja dawki, monitorowanie pacjenta, niewyraźne widzenie, ocena ryzyka, podwójne widzenie, schemat dawkowania, schorzenie współistniejące, senność, umiarkowany wpływ leku, wrażliwość pacjenta, zaburzenie widzenia, zachowanie ostrożności, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie
Wskazania do stosowania
Lenalidomide Glenmark jest dostępny w postaci kapsułek twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, z zawartością laktozy proporcjonalną do dawki (od 33,0 mg do 332,0 mg). Lek znajduje zastosowanie w leczeniu hematoonkologicznym, w tym w terapii podtrzymującej nowo zdiagnozowanego szpiczaka mnogiego po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (monoterapia), leczeniu pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotowego/opornego szpiczaka mnogiego (w skojarzeniu z deksametazonem). Ponadto, lenalidomid stosuje się w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi z izolowaną delecją 5q, anemią zależną od przetoczeń i niskim lub pośrednim-1 ryzykiem, a także w monoterapii chłoniaka z komórek płaszcza w chorobie nawrotowej lub opornej. W chłoniaku grudkowym (FL 1-3a) lek jest stosowany w terapii skojarzonej z rytuksymabem u pacjentów po wcześniejszych liniach leczenia.

Dawkowanie lenalidomidu powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz protokołu terapeutycznego, z uwzględnieniem monitorowania parametrów hematologicznych, funkcji nerek i wątroby oraz oceny skuteczności terapii. Ze względu na potencjalne działanie mielosupresyjne konieczna jest regularna kontrola morfologii krwi obwodowej. Decyzję o rozpoczęciu leczenia powinien podejmować specjalista hematolog lub onkolog kliniczny, a terapia powinna przebiegać pod ścisłym nadzorem lekarskim. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy w preparacie, co ma znaczenie u pacjentów z nietolerancją tego składnika. Wskazania i schematy dawkowania różnią się w zależności od choroby podstawowej i etapu leczenia, co wymaga ścisłej współpracy klinicznej i dostosowania terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Lenalidomide Glenmark 10 mg

anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, hematologia, kapsułka twarda, laktoza, leczenie pierwszej linii, leczenie podtrzymujące, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi obwodowej, nietolerancja laktozy, onkologia kliniczna, prednizon, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, szpiczak mnogi, szpiczak nawrotowy, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny

Lenalidomide Glenmark Kapsułki twarde, 10 mg

Lenalidomide Glenmark
Kapsułki twarde, 10 mg