sprzęt resuscytacyjny
Sprzęt resuscytacyjny obejmuje zestaw urządzeń i materiałów medycznych niezbędnych do przeprowadzenia resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) oraz zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych (ALS). W jego skład wchodzą urządzenia do udrażniania dróg oddechowych, wspomagania oddychania, monitorowania czynności życiowych oraz przywracania krążenia.
Podstawowe elementy sprzętu resuscytacyjnego to m.in.: rurki ustno-gardłowe, rurki nosowo-gardłowe, maski twarzowe, worki samorozprężalne (AMBU), rurki intubacyjne, laryngoskopy, ssaki medyczne, defibrylatory (manualne, półautomatyczne lub automatyczne), monitory funkcji życiowych oraz zestawy do uzyskiwania dostępu donaczyniowego lub doszpikowego.
Nowoczesny sprzęt resuscytacyjny obejmuje również urządzenia do mechanicznej kompresji klatki piersiowej (np. LUCAS, AutoPulse), które zapewniają wysoką jakość ucisków klatki piersiowej zgodnie z wytycznymi resuscytacji. Urządzenia te są szczególnie przydatne w przypadku długotrwałej resuscytacji lub transportu pacjenta.
Zgodnie z aktualnymi wytycznymi Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC) i American Heart Association (AHA), każda placówka medyczna powinna być wyposażona w odpowiedni sprzęt resuscytacyjny dostosowany do profilu pacjentów i zakresu udzielanych świadczeń. Regularne kontrole, konserwacja oraz szkolenia personelu w zakresie obsługi sprzętu resuscytacyjnego stanowią kluczowy element zapewnienia gotowości do podjęcia natychmiastowych działań ratunkowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Wskazania do stosowania
Flekainid, lek antyarytmiczny klasy IC dostępny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (50 mg, 100 mg) oraz tabletek (50 mg, 100 mg), jest wskazany w leczeniu określonych arytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT) oraz arytmie związane z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a. Ponadto, stosuje się go w terapii napadowych arytmii przedsionkowych (migotanie, trzepotanie i częstoskurcz przedsionkowy) u pacjentów po kardiowersji, którzy doświadczają objawów i nie reagują na inne metody leczenia. Flekainid jest również opcją w ciężkich, zagrażających życiu napadowych arytmiach komorowych, jednak zawsze jako terapia drugiego wyboru po nieskuteczności lub nietolerancji innych leków. Kluczowym przeciwwskazaniem jest obecność organicznych chorób serca i zaburzeń funkcji lewej komory, ze względu na ryzyko proarytmii.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, badanie obrazowe serca, częstoskurcz nawrotny, częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie proarytmiczne, echokardiografia, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kardiowersja, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek antyarytmiczny klasy IC, migotanie przedsionków, monitorowanie EKG, napadowa arytmia przedsionkowa, organiczna choroba serca, rytm zatokowy, sprzęt resuscytacyjny, trzepotanie przedsionków, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Propofol 1% Fresenius 10 mg/ml
Propofol 1% Fresenius (10 mg/ml) jest wskazany do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego oraz sedacji w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem anestezjologicznym i monitorowaniem parametrów krążeniowo-oddechowych. Dawkowanie indukcyjne u dorosłych poniżej 55 lat wynosi 1,5-2,5 mg/kg mc. podawane stopniowo (20-40 mg co 10 sekund), natomiast u pacjentów powyżej 55 lat i z grupy ASA III-IV dawki są zredukowane do minimum 1 mg/kg mc. z wolniejszym tempem podawania (około 20 mg co 10 sekund). Podtrzymanie znieczulenia realizuje się infuzją w dawkach 4-12 mg/kg mc./godz. lub powtarzanymi bolusami 25-50 mg, z uwzględnieniem mniejszych dawek u pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami serca. U dzieci dawki indukcyjne wahają się od 2,5 mg/kg mc. (powyżej 8 lat) do 2,5-4 mg/kg mc. (1 miesiąc – 3 lata), a dawki podtrzymujące wynoszą 9-15 mg/kg mc./godz. Sedacja wymaga dostosowania dawki do odpowiedzi klinicznej, zwykle 0,5-1,0 mg/kg mc. w ciągu 1-5 minut i podtrzymania infuzją 1,5-4,5 mg/kg mc./godz. u dorosłych, z koniecznością redukcji dawek u pacjentów starszych i z ASA III-IV. W sedacji na OIT zaleca się infuzję 0,3-4,0 mg/kg mc./godz., bez przekraczania 4,0 mg/kg mc./godz. i bez stosowania systemu TCI.
anestezjolog, ciągła infuzja, depresja krążeniowo-oddechowa, emulsja do wstrzykiwań, filtr mikrobiologiczny, hipowolemia, indukcja znieczulenia, infuzja TCI, intensywna opieka medyczna, leki zwiotczające, lidokaina, oddział intensywnej opieki medycznej, parametry krążeniowo-oddechowe, podtrzymanie znieczulenia, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, propofol, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, sedacja podczas zabiegów, skala ASA, sprzęt resuscytacyjny, wentylacja mechaniczna, zaburzenia czynności serca, zestaw infuzyjny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Dotarem multidose 0,5 mmol/ml
Produkt leczniczy DOTAREM multidose zawiera kwas gadoterowy (0,5 mmol/ml) i jest stosowany jako środek kontrastowy w diagnostyce obrazowej. W trakcie stosowania nie zaobserwowano istotnych interakcji farmakologicznych, jednak brak jest formalnych badań klinicznych oceniających potencjalne interakcje. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących beta-adrenolityki, inhibitory ACE, sartany oraz substancje wazoaktywne, które mogą osłabiać fizjologiczne mechanizmy kompensacyjne układu krążenia, zwiększając ryzyko zaburzeń hemodynamicznych, takich jak hipotensja. Zaleca się monitorowanie parametrów hemodynamicznych oraz zapewnienie dostępu do sprzętu resuscytacyjnego podczas badania. Ponadto, pacjentów należy poinformować o konieczności unikania spożycia alkoholu etylowego co najmniej 24 godziny przed badaniem, ze względu na ryzyko odwodnienia, modyfikacji farmakokinetyki środka kontrastowego oraz nasilenia działań niepożądanych ze strony OUN.
alkohol etylowy, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze, działanie naczyniorozszerzające, funkcja nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcje lekowe, kwas gadoterowy, lek presyjny, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hemodynamiczny, parametr życiowy, podanie dożylne, reakcja hipotensyjna, reakcja niepożądana, sprzęt resuscytacyjny, środek kontrastowy z gadolinem, substancja wazoaktywna, układ krążenia, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Adoben 150 mg
Tapentadol (Adoben) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (3,3 mg w dawkach 50-150 mg oraz 5,1 mg w dawkach 200-250 mg). Ze względu na agonistyczne działanie na receptor opioidowy μ, lek nie powinien być stosowany w przypadkach istotnej depresji oddechowej, ostrej lub ciężkiej astmy oskrzelowej oraz hiperkapnii, gdyż może pogłębiać zaburzenia oddechowe. Ponadto, Adoben jest przeciwwskazany u pacjentów z niedrożnością jelit lub podejrzeniem takiej niedrożności, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń perystaltyki i powikłań układu pokarmowego.
agonista receptora opioidowego, astma oskrzelowa, depresja oddechowa, działanie niepożądane, działanie sedatywne, hiperkapnia, laktoza jednowodna, lek nasenny, lek przeciwbólowy, nadwrażliwość, niedrożność jelit, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, perystaltyka jelit, przeciwwskazanie, sprzęt resuscytacyjny, substancja czynna, substancja psychoaktywna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esomeprazole SUN 40 mg
Esomeprazole SUN w dawce 40 mg (w postaci esomeprazolu sodowego) jest przeznaczony do podawania pozajelitowego u pacjentów, u których podanie doustne jest niemożliwe. Lek hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego i znajduje zastosowanie w leczeniu choroby refluksowej przełyku (GERD) z zapaleniem i/lub ciężkimi objawami, leczeniu wrzodów żołądka związanych z NLPZ, profilaktyce wrzodów u pacjentów wysokiego ryzyka stosujących NLPZ oraz zapobieganiu nawrotom krwawienia po endoskopowym leczeniu wrzodów. Preparat jest również wskazany u dzieci i młodzieży (1-18 lat) z refluksowym zapaleniem przełyku, gdy podanie doustne jest niemożliwe.
choroba refluksowa przełyku, dieta niskosodowa, infuzja dożylna, iniekcja dożylna, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z wrzodu, kwas żołądkowy, liofilizat, nadżerka, nawrót krwawienia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy refluksu, ostre krwawienie, reakcja niepożądana, refluksowe zapalenie przełyku, sprzęt resuscytacyjny, stabilizacja skrzepu, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, zabieg endoskopowy, zapalenie przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sufentanil Kalceks 50 mcg/ml
Sufentanil Kalceks to silny opioidowy analgetyk dostępny w stężeniach 5 µg/ml oraz 50 µg/ml w postaci roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, o pH 3,5-6,0 i osmolalności 270-310 mOsm/kg. U dorosłych stosowany jest dożylnie podczas zabiegów chirurgicznych u pacjentów intubowanych i wentylowanych mechanicznie, pełniąc funkcję analgetyku i środka znieczulającego. Nadtwardówkowo podawany jest jako uzupełniająca analgezja pooperacyjna w chirurgii ogólnej, klatki piersiowej, ortopedii oraz po cesarskim cięciu, a także w łagodzeniu bólu porodowego drogą pochwową. W populacji pediatrycznej dożylne podanie jest wskazane u dzieci powyżej 1 miesiąca życia podczas znieczulenia ogólnego, natomiast nadtwardówkowo u dzieci od 1 roku życia w leczeniu bólu pooperacyjnego po wyżej wymienionych zabiegach.
analgezja porodu, ból pooperacyjny, ból porodowy, bupiwakaina, cesarskie cięcie, chirurgia klatki piersiowej, chirurgia ogólna, cytrynian sufentanylu, depresja oddechowa, działanie niepożądane, intubacja dotchawicza, opioidowy lek przeciwbólowy, osmolalność, podanie nadtwardówkowe, populacja pediatryczna, roztwór do wstrzykiwań, sprzęt resuscytacyjny, środek przeciwbólowy, sufentanyl, wentylacja mechaniczna, zabieg ortopedyczny, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Wiechlina łąkowa – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Immunoterapia swoista preparatem Pollinex+Rye zawierającym alergoidy wiechliny łąkowej (Poa pratensis) wymaga podawania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach umożliwiających natychmiastową interwencję w przypadku reakcji anafilaktycznej, w tym dostęp do epinefryny i sprzętu resuscytacyjnego. Przed każdym podaniem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu lekarskiego, uwzględniającego obecność gorączki, infekcji, tolerancję poprzedniej dawki, zmiany w farmakoterapii oraz ocenę czynności płuc (np. pomiar PEF u pacjentów z astmą). Podanie preparatu jest przeciwwskazane w przypadku ostrej infekcji, gorączki lub ciężkiego ataku astmy do czasu stabilizacji stanu klinicznego (minimum 24 godziny). Po iniekcji pacjent powinien pozostawać pod obserwacją przez co najmniej 30 minut, a w przypadku objawów nadwrażliwości czas obserwacji należy wydłużyć do ustąpienia symptomów. Wystąpienie ciężkiej reakcji wymaga hospitalizacji i natychmiastowego leczenia zgodnie z aktualnymi wytycznymi.
alergoidy pyłku traw, alergolog, atak astmy, duszność, epinefryna, immunoterapia swoista, leczenie farmakologiczne, niedociśnienie, obrzęk krtani, ostra infekcja, pokrzywka, Pollinex+Rye, reakcja anafilaktyczna, sinica, skurcz oskrzeli, sprzęt resuscytacyjny, stan astmatyczny, stan zapalny, szczytowy przepływ wydechowy, tachykardia, utrata świadomości, wiechlina łąkowa, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Soloxelam
Produkt leczniczy Soloxelam, zawierający midazolam w dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg i 10 mg w postaci roztworu do stosowania w jamie ustnej, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową, nerek, wątroby oraz zaburzeniami czynności serca ze względu na ryzyko kumulacji leku i wydłużonego działania. Szczególnie wrażliwą grupą są niemowlęta w wieku 3-6 miesięcy, u których obserwuje się zwiększony stosunek metabolitu do leku macierzystego, co może prowadzić do opóźnionej depresji oddechowej. W tej grupie stosowanie Soloxelamu powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego, z dostępem do sprzętu resuscytacyjnego i ciągłym monitorowaniem czynności układu oddechowego.
amnezja anterogradowa, benzodiazepina, chlorowodorek, depresja oddechowa, dieta niskosodowa, działanie depresyjne na OUN, klirens midazolamu, midazolam, nadużywanie alkoholu, niemowlę, niepamięć następcza, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność oddechowa, sprzęt resuscytacyjny, uzależnienie od benzodiazepin, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie oddechowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tadomon 25 mg
Tapentadol, substancja czynna leku Tadomon, dostępny jest w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg oraz 250 mg. Jako agonista receptorów opioidowych μ, tapentadol posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, w tym nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, istotną depresję oddechową, ostrą lub ciężką astmę oskrzelową, hiperkapnię, paralityczną niedrożność jelit oraz stany ostrego zatrucia alkoholem, lekami nasennymi, opioidami lub substancjami psychotropowymi. Ze względu na ryzyko depresji ośrodka oddechowego i zahamowania perystaltyki, stosowanie tapentadolu wymaga ścisłego nadzoru medycznego, zwłaszcza w początkowym okresie terapii lub przy zwiększaniu dawki.
agonista receptora opioidowego, astma oskrzelowa, benzodiazepiny, choroba zapalna jelit, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja OUN, funkcja oddechowa, hiperkapnia, inhibitor MAO, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, nieopioidowy lek przeciwbólowy, opioidowy lek przeciwbólowy, POChP, przewlekłe zaparcia, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, sprzęt resuscytacyjny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie poznawcze, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Veletri 1,5 mg
Produkt leczniczy VELETRI (epoprostenol) jest wskazany do ciągłej infuzji dożylnej w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego, wymagając indywidualnego dostosowania dawki pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w tej terapii. Początkowa dawka krótkotrwałej infuzji wynosi 2 ng/kg mc./min, zwiększana co 15 minut o 2 ng/kg mc./min do uzyskania maksymalnego efektu hemodynamicznego lub wystąpienia działań niepożądanych. Długotrwała infuzja rozpoczyna się od dawki o 4 ng/kg mc./min niższej niż maksymalna tolerowana podczas testu krótkotrwałego, lub od 1 ng/kg mc./min, jeśli maksymalna tolerowana dawka jest ≤5 ng/kg mc./min. Modyfikacje dawkowania opierają się na ocenie objawów i tolerancji, z zalecanym stopniowym zwiększaniem o 1-2 ng/kg mc./min co minimum 15 minut oraz monitorowaniem parametrów hemodynamicznych i częstości akcji serca. Nagłe odstawienie lub gwałtowne zmniejszenie dawki jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ostrego nawrotu objawów.
centralny cewnik żylny, centralny dostęp dożylny, cewnik, ciągła infuzja dożylna, ciśnienie tętnicze krwi, dializator, efekt hemodynamiczny, efekt odbicia, epoprostenol, filtr przepływowy, hemodializa, obwodowe wkłucie żylne, pompa infuzyjna, rekonstytucja, sprzęt resuscytacyjny, tętnicze nadciśnienie płucne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie krwi - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bupivacaini Noridem
Bupiwakaina, stosowana w znieczuleniu zewnątrzoponowym i blokadach nerwów obwodowych, niesie ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zatrzymania akcji serca wymagającego długotrwałej resuscytacji, która nie zawsze jest skuteczna. Toksyczność ośrodkowego układu nerwowego i układu krążenia może wystąpić przy wysokim stężeniu leku we krwi, zwłaszcza po niezamierzonym donaczyniowym podaniu lub wstrzyknięciu w obszar o silnym unaczynieniu. Wysokie stężenia systemowe bupiwakainy mogą prowadzić do komorowych zaburzeń rytmu, migotania komór, nagłego zatrzymania serca lub zgonu. Zaleca się stosowanie kaniuli dożylnej przed blokadą nerwu oraz dostępność sprzętu do resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z blokiem serca, padaczką, chorobą wątroby, niewydolnością nerek, w zaawansowanej ciąży oraz u osób przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron).
bezdech, blok serca, blokada nerwów obwodowych, blokada pozagałkowa, bradykardia, chondroliza, drgawki, dysfunkcja mięśni oka, hipowolemia, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, monitorowanie EKG, nadwrażliwość krzyżowa, niedociśnienie, niedokrwienna martwica tkanek, niewydolność nerek, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, podanie donaczyniowe, porażenie mięśni międzyżebrowych, posocznica, przestrzeń podpajęczynówkowa, przewodnictwo mięśnia sercowego, resuscytacja, ropień wewnątrzrdzeniowy, sprzęt resuscytacyjny, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie pni nerwowych, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, zwój gwiaździsty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Marcaine Spinal 0,5% Heavy
Stosowanie bupiwakainy chlorowodorku w znieczuleniu podpajęczynówkowym wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych powikłań, takich jak całkowite znieczulenie rdzeniowe, które może prowadzić do porażenia mięśni międzyżebrowych i przepony, zwłaszcza u kobiet w ciąży. Procedura powinna być wykonywana wyłącznie przez wykwalifikowany personel w ośrodkach wyposażonych w sprzęt resuscytacyjny oraz leki do postępowania ratunkowego. Zaleca się założenie kaniuli dożylnej przed zabiegiem oraz unikanie niezamierzonego podania donaczyniowego, które może skutkować toksycznością układu krążenia i OUN. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, kobiet w zaawansowanej ciąży, osób z blokiem przedsionkowo-komorowym II/III stopnia, zaawansowaną chorobą wątroby, ciężką niewydolnością nerek oraz u pacjentów przyjmujących antyarytmiki klasy III, np. amiodaron.
blok przedsionkowo-komorowy, blokada układu współczulnego, bupiwakaina, bupiwakaina chlorowodorek, ciężka niewydolność nerek, hipowolemia, komorowe zaburzenia rytmu, lek antyarytmiczny klasy III, migotanie komór, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, porażenie mięśni międzyżebrowych, porażenie mięśni oddechowych, porażenie połowicze, porażenie poprzeczne, sprzęt resuscytacyjny, stwardnienie rozsiane, sympatykomimetyk, toksyczność ogólnoustrojowa, zaawansowana choroba wątroby, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zatrzymanie pracy serca, znieczulenie podpajęczynówkowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Adoben 250 mg
Lek Adoben zawierający tapentadol maleinian półwodny dostępny jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg oraz 250 mg. Jako agonista receptorów opioidowych μ, Adoben jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tapentadol lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (3,3 mg w dawkach 50-150 mg oraz 5,1 mg w dawkach 200-250 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy, galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Przeciwwskazania obejmują także istotną depresję oddechową, ostrą i ciężką astmę oskrzelową, hiperkapnię, niedrożność jelit oraz ostre zatrucia alkoholem, lekami nasennymi, ośrodkowo działającymi lekami przeciwbólowymi i substancjami psychoaktywnymi, ze względu na ryzyko nasilenia depresji ośrodkowej i oddechowej.
Adoben, agonista receptora opioidowego μ, ciężka astma oskrzelowa, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie sedatywne, hiperkapnia, laktoza jednowodna, lek nasenny, mięśniówka gładka przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, niedrożność jelit, nietolerancja cukru, nietolerancja galaktozy, ośrodkowo działający lek przeciwbólowy, ostra astma oskrzelowa, ostre zatrucie, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, sprzęt resuscytacyjny, substancja psychoaktywna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, tapentadol maleinian półwodny, zaburzenie oddychania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy