profilaktyka przedekspozycyjna
Profilaktyka przedekspozycyjna (PrEP) to strategia medyczna stosowana w celu zapobiegania zakażeniu HIV u osób narażonych na wysokie ryzyko kontaktu z wirusem. Polega na codziennym przyjmowaniu kombinacji leków antyretrowirusowych, najczęściej tenofowiru z emtrycytabiną, przez osoby niezakażone HIV.
Skuteczność PrEP została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, wykazując redukcję ryzyka zakażenia HIV nawet o ponad 90% przy regularnym stosowaniu. Profilaktyka ta jest szczególnie zalecana dla osób z grup wysokiego ryzyka, w tym mężczyzn mających kontakty seksualne z mężczyznami, osób transpłciowych, partnerów osób zakażonych HIV oraz osób stosujących dożylne środki odurzające.
Wdrożenie PrEP wymaga regularnych badań na obecność HIV (co 3 miesiące), monitorowania funkcji nerek oraz badań w kierunku innych infekcji przenoszonych drogą płciową. Ważne jest, aby pacjenci byli świadomi, że PrEP nie chroni przed innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową, dlatego zaleca się jednoczesne stosowanie innych metod barierowych.
W Polsce od 2023 roku program profilaktyki przedekspozycyjnej jest finansowany ze środków publicznych dla osób z grup wysokiego ryzyka zakażenia HIV. Wdrożenie PrEP stanowi istotny element kompleksowej strategii zapobiegania rozprzestrzenianiu się zakażeń HIV i jest rekomendowane przez WHO oraz inne międzynarodowe organizacje zdrowia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Właściwości farmakodynamiczne
Szczepionka przeciw wściekliźnie VERORAB zawiera inaktywowany szczep wirusa Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, namnażany w komórkach VERO, w dawce 3,25 j.m. na 0,5 ml. Immunogenność preparatu potwierdzono w badaniach klinicznych, gdzie miano przeciwciał neutralizujących wirusa ≥ 0,5 j.m./ml uznano za poziom ochronny. Schematy 3-dawkowe (dni 0, 7, 21 lub 28) indukowały odpowiedź immunologiczną u wszystkich pacjentów do 14 dnia po szczepieniu pierwotnym, a długoterminowa obserwacja wykazała utrzymanie ochrony u 96,9% osób przez 10 lat po dawce przypominającej podanej po roku. Schematy tygodniowe, zarówno domięśniowe (2x 0,5 ml), jak i śródskórne (2x 0,1 ml), wykazały wysoką skuteczność immunologiczną z osiągnięciem miana ≥ 0,5 j.m./ml u ponad 97% uczestników do 21 dnia, a także szybkie i silne odpowiedzi anamnestyczne po symulowanej profilaktyce poekspozycyjnej (PEP) rok po szczepieniu pierwotnym.
dawka przypominająca, droga domięśniowa, droga śródskórna, immunogenność szczepionki, immunoglobulina przeciw wściekliźnie, komórki Vero, miano przeciwciał neutralizujących, odpowiedź anamnestyczna, odpowiedź immunologiczna, populacja pediatryczna, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, przeciwciała neutralizujące wirusa wścieklizny, schemat Essen, schemat trzydawkowy, schemat Zagreb, skuteczność kliniczna, szczep Wistar Rabies, wirus wścieklizny - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Przeciwwskazania stosowania
Tenofowir dizoproksyl, będący nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NRTI), jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na tenofowir lub substancje pomocnicze, w tym laktozę, której zawartość w preparatach waha się od 105 mg (Ictady) do 232 mg (Tenofovir disoproxil Accord) laktozy jednowodnej na tabletkę. W preparatach złożonych, zawierających również emtrycytabinę, przeciwwskazania dotyczą obu substancji czynnych oraz specyficznych substancji pomocniczych, np. sodu do 9,53 mg w tabletce (Emtricitabine + Tenofovir Zentiva). Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie stosowania tych preparatów w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) u osób z nieznanym lub dodatnim statusem HIV-1, co ma na celu zapobieganie rozwojowi oporności wirusa i ograniczeniu skuteczności przyszłej terapii antyretrowirusowej.
emtrycytabina, laktoza jednowodna, lek przeciwwirusowy, monoterapia, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność wirusa, profilaktyka przedekspozycyjna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, substancja pomocnicza, tenofowir dizoproksyl, terapia antyretrowirusowa, zakażenie wirusem HIV-1, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Wirus hiv i aids – Epidemiologia
W 2023 roku na świecie żyło około 39,9 mln osób zakażonych HIV, z 1,3 mln nowych zakażeń i 630 000 zgonów związanych z AIDS. Globalnie 75% zakażonych miało dostęp do terapii antyretrowirusowej (ART), a 72% osiągnęło supresję wiremii. Epidemia wykazuje zróżnicowanie geograficzne: Afryka Subsaharyjska odpowiada za dwie trzecie nowych zakażeń, z dominującą transmisją heteroseksualną i znaczną przewagą zakażeń wśród młodych kobiet (15-24 lata). W USA około 1,2 mln osób żyje z HIV, z 13% nieświadomych zakażenia; południowe stany stanowią 52% nowych diagnoz, a osoby czarnoskóre i latynoskie są nadreprezentowane w nowych zakażeniach (odpowiednio 37% i 32%). W Europie Zachodniej i Ameryce Północnej główną grupą ryzyka są mężczyźni mający kontakty seksualne z mężczyznami (MSM), stanowiący prawie 2/3 nowych zakażeń.
droga zakażenia, komórka CD4+, leczenie antyretrowirusowe, lek antyretrowirusowy, liczba CD4, MSM, nadzór epidemiologiczny, nadzór molekularny, niewykrywalna wiremia, osoba transpłciowa, PrEP, profilaktyka przedekspozycyjna, redukcja szkód, seroprewalencja HIV, supresja wiremii, transmisja wertykalna, wirus HIV, zakażenie HIV, zakażenie oportunistyczne, zgłaszanie przypadków - Leksykon substancji czynnych
Chlorotetracyklina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Chlorotetracyklina, obecna m.in. w preparacie Chlorocyclinum 3% oraz w śladowych ilościach w szczepionce Rabipur, wymaga ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Miejscowe stosowanie chlorotetracykliny w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, mimo że w stężeniach terapeutycznych nie wykazuje ona działania teratogennego ani embriotoksycznego. Szczepionka Rabipur, zawierająca śladowe ilości chlorotetracykliny, może być stosowana u kobiet ciężarnych w profilaktyce po ekspozycji na wirusa wścieklizny, pod warunkiem indywidualnej oceny korzyści i ryzyka. Brak jest danych dotyczących wpływu chlorotetracykliny na płodność oraz toksyczności szczepionki na rozwój potomstwa.
chlorocyclinum, chlorotetracyklina, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, karmienie piersią, kobieta w ciąży, maść Chlorocyclinum, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, przenikanie do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, szczepionka Rabipur, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, wirus wścieklizny, właściwości lipofilne, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Właściwości farmakodynamiczne
Emtrycytabina (FTC) jest nukleozydowym analogiem cytydyny o selektywnym działaniu przeciwwirusowym wobec HIV-1, HIV-2 oraz HBV. Jej aktywny metabolit, trifosforan emtrycytabiny, powstaje w wyniku fosforylacji i działa jako kompetycyjny inhibitor odwrotnej transkryptazy HIV-1, prowadząc do zahamowania syntezy DNA wirusa i uniemożliwiając integrację materiału genetycznego wirusa z genomem gospodarza. Emtrycytabina wykazuje szerokie spektrum działania wobec różnych podtypów HIV-1 (A, B, C, D, E, F, G) oraz HIV-2 i HBV, a jej stosowanie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, zwłaszcza tenofowirem, wykazuje efekt synergistyczny lub addycyjny. Oporność na emtrycytabinę rozwija się głównie w wyniku mutacji M184V/I w odwrotnej transkryptazie HIV-1, co powoduje oporność krzyżową na lamiwudynę, jednak wirusy z tą mutacją pozostają wrażliwe na inne nukleozydowe inhibitory, takie jak dydanozyna, stawudyna, tenofowir i zydowudyna.
cykl replikacji wirusa, działanie addytywne, działanie przeciwwirusowe, fosforylacja, inhibitor proteazy, komórka CD4+, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwwirusowy, miano RNA HIV, nukleozydowy analog cytydyny, nukleozydowy inhibitor, odwrotna transkryptaza HIV-1, oporność krzyżowa, ostre zakażenie HIV, polimeraza DNA, profilaktyka przedekspozycyjna, serokonwersja, terapia antyretrowirusowa, toksyczność mitochondrialna, wiremia HIV-1, wirus niedoboru odporności, wirus zapalenia wątroby typu B, zakażenie HIV, zakażenie HIV-1 - Leksykon chorób i schorzeń
Wścieklizna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wścieklizna to śmiertelna choroba wirusowa wywołana przez neurotropowy wirus z rodziny Rhabdoviridae, atakujący ośrodkowy układ nerwowy i prowadzący do zapalenia mózgu oraz rdzenia kręgowego. Okres inkubacji wynosi średnio 3-8 tygodni, ale może trwać od kilku dni do roku. Po wystąpieniu objawów klinicznych, takich jak gorączka, bóle głowy, pobudzenie, halucynacje, wodowstręt i porażenie mięśni oddechowych, choroba jest praktycznie zawsze śmiertelna w ciągu 7-14 dni. Diagnostyka opiera się na historii ekspozycji i objawach klinicznych, a profilaktyka obejmuje szczepienia zwierząt, profilaktykę przedekspozycyjną (PrEP) u osób z grup ryzyka oraz profilaktykę poekspozycyjną (PEP), która polega na dokładnym przemyciu rany przez co najmniej 15 minut, podaniu serii szczepionek oraz immunoglobuliny przeciwko wściekliźnie (HRIG) w dawce 20 IU/kg masy ciała. Szczepionki podaje się domięśniowo w mięsień naramienny, unikając mięśni pośladkowych ze względu na słabe wchłanianie.
błony śluzowe, dysfagia, faza prodromalna, gruczoły ślinowe, halucynacje, hydrofobia, neurotropowy, objawy grypopodobne, okres inkubacji, opieka paliatywna, ośrodkowy układ nerwowy, paraliż, PEP, podanie śródskórne, porażenie, PrEP, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, przeciwciała monoklonalne, szczepienie zwierząt, wirus wścieklizny, wścieklizna, zakażenie bakteryjne, zakażenie wtórne, zapalenie mózgu, zapalenie mózgu i rdzenia - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Wskazania do stosowania
Tenofowir dizoproksyl, będący nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NRTI), jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 zarówno w preparatach złożonych, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Preparaty zawierające tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, w połączeniu z emtrycytabiną (200 mg) lub z efawirenzem (600 mg) i emtrycytabiną (200 mg), są wskazane u dorosłych pacjentów z potwierdzoną supresją wirusologiczną (RNA HIV-1 <50 kopii/ml) po co najmniej 3 miesiącach terapii. U młodzieży preparat z tenofowirem i emtrycytabiną może być stosowany jako terapia drugiego rzutu w przypadku oporności na NRTI lub toksyczności leków pierwszego rzutu, natomiast preparaty z efawirenzem nie są zalecane poniżej 18. roku życia. Ponadto, tenofowir dizoproksyl w połączeniu z emtrycytabiną jest zatwierdzony do profilaktyki przedekspozycyjnej (PrEP) u osób dorosłych i młodzieży z grup wysokiego ryzyka zakażenia HIV-1 drogą płciową.
adherencja pacjenta, funkcja nerek, interakcja lekowa, leczenie skojarzone, lek pierwszego rzutu, mutacja oporności, nefrotoksyczność, niepowodzenie wirusologiczne, NRTI, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność krzyżowa, oporność na NRTI, PrEP, profilaktyka przedekspozycyjna, replikacja wirusa, RNA HIV-1, substancja przeciwretrowirusowa, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia, zakażenie HIV-1, zakażenie wirusem HIV-1