parametry koagulologiczne
Parametry koagulologiczne to zespół badań laboratoryjnych oceniających sprawność układu hemostazy. Najczęściej oznaczane parametry to: czas protrombinowy (PT), czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), czas trombinowy (TT), stężenie fibrynogenu, aktywność antytrombiny oraz D-dimery.
PT ocenia zewnątrzpochodny układ krzepnięcia i jest wyrażany jako INR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany), szczególnie przydatny w monitorowaniu leczenia antagonistami witaminy K. APTT bada wewnątrzpochodny szlak krzepnięcia i jest ważny w kontroli terapii heparyną niefrakcjonowaną. D-dimery powstają w wyniku degradacji fibryny i są markerem aktywacji krzepnięcia oraz fibrynolizy.
Zaburzenia parametrów koagulologicznych mogą świadczyć o trombofiliach, skazie krwotocznej, DIC (rozsianym wykrzepianiu wewnątrznaczyniowym), chorobach wątroby lub wskazywać na efektywność terapii przeciwzakrzepowej. Interpretacja wyników wymaga uwzględnienia stanu klinicznego pacjenta oraz stosowanego leczenia przeciwzakrzepowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Pevisone (10 mg + 1,1 mg)/g
Produkt leczniczy Pevisone zawiera ekonazol azotan (10 mg/g) oraz triamcynolon acetonid (1,1 mg/g) i stosowany jest miejscowo na skórę. Ekonazol wykazuje hamowanie enzymów cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4 i CYP2C9, co może prowadzić do istotnych interakcji farmakologicznych mimo ograniczonej biodostępności ogólnoustrojowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie Pevisone z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), gdzie hamowanie CYP2C9 może zwiększać stężenie tych leków i ryzyko krwawień, wymagając monitorowania INR i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Ponadto, ekonazol może wpływać na metabolizm cyklosporyny, takrolimusu, statyn, leków przeciwpadaczkowych oraz benzodiazepin, co wymaga odpowiedniego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego.
acenokumarol, atorwastatyna, benzodiazepin, biodostępność ogólnoustrojowa, cyklosporyna, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie drażniące, ekonazol azotan, fenytoina, glikokortykosteroid, hiperkaliemia, immunosupresja, karbamazepina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpadaczkowy, midazolam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opatrunek okluzyjny, parametry koagulologiczne, pochodna kumaryny, przepuszczalność skóry, rabdomioliza, simwastatyna, statyna, takrolimus, triamcynolon acetonid, triazolam, warfaryna, wskaźnik INR - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atywia 0,03 mg + 2 mg
Przedawkowanie doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających 0,03 mg etynyloestradiolu i 2,00 mg dienogestu, takich jak Atywia, jest rzadkie i zazwyczaj nie prowadzi do ciężkich działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanymi objawami są nudności i wymioty, wynikające z podrażnienia błony śluzowej żołądka oraz działania hormonów na ośrodek wymiotny w pniu mózgu. Charakterystycznym i klinicznie istotnym objawem jest krwawienie z odstawienia, które może wystąpić nawet u dziewcząt przed menarche, co stanowi ważny element diagnostyki różnicowej krwawień u młodych pacjentek.
antidotum, diagnostyka różnicowa, dienogest, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, endometrium, etynyloestradiol, hormon steroidowy, krwawienie z odstawienia, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, menarche, nudności i wymioty, ośrodek wymiotny, parametry koagulologiczne, pierwsza miesiączka, przewód pokarmowy, tabletka powlekana, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Allupol 100 mg
Allopurynol, jako inhibitor oksydazy ksantynowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami immunosupresyjnymi (6-merkaptopuryna, azatiopryna, cyklosporyna), gdzie hamowanie metabolizmu prowadzi do zwiększenia stężenia i ryzyka toksyczności, co wymaga redukcji dawki do ¼ standardowej lub monitorowania stężenia leku. Podobnie allopurynol wydłuża okres półtrwania widarabiny i podwaja Cmax oraz AUC dydanozyny (dawka allopurynolu 300 mg/dobę), co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) mogą nasilać ich działanie, co wymaga regularnego monitorowania INR. Ponadto, allopurynol wpływa na metabolizm teofiliny i fenytoiny, co może skutkować wzrostem ich stężeń w surowicy i wymaga monitorowania terapeutycznego. W przypadku antybiotyków beta-laktamowych (ampicylina, amoksycylina) obserwuje się zwiększone ryzyko wysypek skórnych, dlatego zaleca się preferowanie innych antybiotyków u pacjentów leczonych allopurynolem.
6-merkaptopuryna, antybiotyk aminopenicylinowy, chlorpropamid, cyklosporyna, diuretyk tiazydowy, dydanozyna, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, furosemid, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor oksydazy ksantynowej, kwas moczowy, lek cytostatyczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek urykozuryczny, morfologia krwi, niewydolność nerek, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, parametry koagulologiczne, pochodna kumaryny, reakcja nadwrażliwości, salicylan, supresja szpiku, teofilina, uszkodzenie wątroby, widarabina, wodorotlenek glinu, wysypka skórna, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oralair 100 IR & 300 IR 100 IR; 300 IR
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wyciągu alergenów z pyłków traw zawartego w produkcie Oralair obejmowały ocenę toksyczności po podaniu jednokrotnym i wielokrotnym, potencjału genotoksycznego, tolerancji miejscowej oraz wpływu na rozwój zarodkowy i płodowy. Wyniki nie wykazały istotnych objawów toksyczności ani nieprawidłowości biochemicznych, hematologicznych czy histopatologicznych. Testy genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego i kancerogennego. Badania tolerancji miejscowej wskazały na dobrą tolerancję błon śluzowych przy podjęzykowym podaniu, co jest istotne dla długotrwałej terapii alergicznego nieżytu nosa. Ponadto, nie stwierdzono teratogennego wpływu na rozwój zarodkowy i płodowy w modelach zwierzęcych.
alergiczny nieżyt nosa, badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, błona śluzowa, czas kaolinowo-kefalinowy, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, materiał genetyczny, parametr biochemiczny, parametry koagulologiczne, podanie podjęzykowe, potencjał genotoksyczny, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność, wyciąg alergenów - Leksykon substancji czynnych
Lachesis mutus – Przeciwwskazania stosowania
Preparat Gripp-Heel zawiera Lachesis mutus w potencji D12 (60 mg), której stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję lub jej pochodne. Pomimo wysokiego rozcieńczenia homeopatycznego, ryzyko reakcji alergicznych, zarówno miejscowych, jak i systemowych, pozostaje istotne. Dodatkowo, preparat zawiera laktozę, co wymaga ostrożności lub przeciwwskazania u pacjentów z nietolerancją laktozy, galaktozemią lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi, u których potencjalne właściwości koagulacyjne Lachesis mutus mogą stanowić zagrożenie, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych, przeciwpłytkowych lub NLPZ. Zaleca się dokładny wywiad alergologiczny i farmakologiczny przed włączeniem preparatu do terapii.
aconitum napellus, Bryonia, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, Eupatorium perfoliatum, galaktozemia, Gripp-Heel, Lachesis mutus, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, medycyna homeopatyczna, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, objawy alergiczne, parametry koagulologiczne, Phosphorus, potencja homeopatyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rozcieńczenie homeopatyczne, substancja pochodzenia zwierzęcego, właściwości koagulacyjne, wywiad alergologiczny, zaburzenia hemostazy, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Biwalirudyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie biwalirudyny, szczególnie w dawkach przekraczających 10-krotnie zalecane dawkowanie terapeutyczne lub przy bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym do 7,5 mg/kg masy ciała, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu ryzyka masywnych krwotoków i powikłań krwotocznych. Charakterystyczne objawy to krwawienia o różnym nasileniu i lokalizacji oraz znaczące wydłużenie czasu krzepnięcia, co potwierdzają badania koagulologiczne. W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku oraz ścisłe monitorowanie pacjenta, w tym regularne badania laboratoryjne i ocenę parametrów życiowych.
antidotum, biwalirudyna, czas krzepnięcia, działanie przeciwkrzepliwe, hemodializa, koncentrat do wstrzykiwań, krwiak, krwotok, krwotok wewnętrzny, parametry koagulologiczne, powikłanie krwotoczne, preparat krwiopochodny, przedawkowanie biwalirudyny, ryzyko krwawienia, układ krzepnięcia, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Azacitidine EVER Pharma 25 mg/ml
Przedawkowanie azacytydyny (Azacitidine EVER Pharma, 25 mg/ml) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji i ścisłego monitorowania. W opisywanym przypadku pacjent otrzymał jednorazową dawkę dożylną około 290 mg/m², co stanowiło niemal czterokrotność zalecanej dawki początkowej. Manifestacja przedawkowania obejmowała głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności i wymioty. Wobec braku swoistego antidotum, postępowanie terapeutyczne ma charakter wyłącznie objawowy i podtrzymujący, obejmujący obserwację kliniczną, monitorowanie parametrów życiowych oraz wykonywanie badań morfologicznych, biochemicznych i koagulologicznych.
antidotum, azacytydyna, badanie krwi, biegunka, dawka dożylna, dawkowanie leku, funkcja nerek, funkcja wątroby, leczenie wspomagające, lek cytotoksyczny, monitorowanie EKG, morfologia krwi, nudności, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, parametry koagulologiczne, parametry morfologiczne, parametry życiowe, przedawkowanie azacytydyny, terapia objawowa, wymioty, zaburzenia przewodu pokarmowego, zawiesina do wstrzykiwań, zawiesina leku - Leksykon leków
Interakcje leku – Feiba NF 500 j.m. = 500 j. FEIBA
FEIBA NF, zawierający aktywowany czynnik VII oraz nieaktywowane czynniki II, IX i X, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami wpływającymi na układ krzepnięcia. Szczególnie wysokie ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu FEIBA NF z lekami przeciwfibrynolitycznymi (kwas traneksamowy, kwas aminokapronowy), rekombinowanym czynnikiem VIIa oraz emicizumabem. Zaleca się unikanie stosowania leków przeciwfibrynolitycznych przez 6-12 godzin po podaniu FEIBA NF oraz ścisły nadzór medyczny przy konieczności kojarzenia FEIBA NF z rekombinowanym czynnikiem VIIa lub emicizumabem, ze względu na synergistyczne działanie na kaskadę krzepnięcia i ryzyko mikroangiopatii zakrzepowej. Ponadto, alkohol może potencjalnie osłabiać skuteczność FEIBA NF i zwiększać ryzyko krwawień poprzez hamowanie agregacji płytek i wpływ na metabolizm wątrobowy, dlatego zaleca się ograniczenie lub abstynencję podczas terapii.
agregacja płytek krwi, aktywowany czynnik VII, czynnik VIII, czynniki krzepnięcia, działanie prokoagulacyjne, emicizumab, fibrynoliza, hemofilia powikłana inhibitorem, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor czynnika VIII, kaskada krzepnięcia, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, leki przeciwfibrynolityczne, mikroangiopatia zakrzepowa, parametry koagulologiczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, rekombinowany czynnik VIIa, układ krzepnięcia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prothromplex Total NF 600 j.m.
Prothromplex Total NF to preparat zawierający ludzkie czynniki krzepnięcia II, VII, IX, X oraz białko C, stosowany w leczeniu zaburzeń hemostazy, zwłaszcza w przypadkach krwawień lub przed zabiegami chirurgicznymi. Dawkowanie wymaga indywidualnego podejścia, opartego na regularnym monitorowaniu poziomów czynników krzepnięcia oraz parametrów koagulologicznych, takich jak wskaźnik Quicka, czas protrombinowy i INR. W przypadku ciężkich krwotoków lub wysokiego ryzyka krwawienia celem jest normalizacja wskaźników krzepnięcia (Quick 100%, INR 1,0). Dawkowanie oparte na INR przedstawia się następująco: dla INR 2,0-3,9 – 25 j.m./kg, dla INR 4,0-6,0 – 35 j.m./kg, a powyżej 6,0 – 50 j.m./kg (j.m. odnosi się do czynnika IX). Efekt działania utrzymuje się około 6-8 godzin, a podanie witaminy K może skrócić potrzebę powtórnego podania preparatu.
aktywność czynnika IX, aktywność czynnika krzepnięcia, aktywność czynnika VII, antagonista witaminy K, białko C, charakterystyka produktu leczniczego, ciężki krwotok, czas protrombinowy, czynnik IX, czynniki krzepnięcia, czynniki krzepnięcia zależne od witaminy K, INR, jednostka międzynarodowa, koncentrat czynnika krzepnięcia, parametry koagulologiczne, prawidłowe ludzkie osocze, rekonstytucja produktu leczniczego, testy krzepnięcia, wrodzony niedobór czynników krzepnięcia, wskaźnik Quicka, wskaźniki krzepnięcia, wzorzec WHO, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenie hemostazy, zespół protrombiny - Leksykon leków
Interakcje leku – Omegaflex plus Produkt złożony
Preparat Omegaflex plus, stosowany w żywieniu pozajelitowym, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w terapii pacjentów. Olej sojowy zawarty w emulsji tłuszczowej dostarcza witaminę K1, co może antagonizować działanie pochodnych kumaryny (np. warfaryny, acenokumarolu), prowadząc do zmniejszenia efektu przeciwzakrzepowego i zwiększonego ryzyka powikłań zakrzepowych; zaleca się ścisłe monitorowanie INR oraz ewentualną modyfikację dawkowania leków przeciwzakrzepowych. Heparyna indukuje przejściowe uwalnianie lipazy lipoproteinowej, co skutkuje dwufazową odpowiedzią metaboliczną – początkowo nasilona lipoliza osocza, a następnie obniżona eliminacja triglicerydów, co wymaga monitorowania parametrów lipidowych. Ponadto, preparat zawiera potas, co w połączeniu z lekami podwyższającymi jego stężenie (m.in. diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, cyklosporyna, takrolimus) zwiększa ryzyko hiperkaliemii, wskazując na konieczność regularnego monitorowania poziomu potasu i dostosowania terapii.
aminokwasy, antagonista receptora angiotensyny II, bilans płynów, efekt przeciwzakrzepowy, emulsja tłuszczowa, gospodarka elektrolitowa, gospodarka lipidowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor ACE, INR, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, leki moczopędne oszczędzające potas, lipaza, lipaza lipoproteinowa, lipoliza, parametry koagulologiczne, pochodne kumaryny, pseudoaglutynacja, stężenie potasu, triglicerydy, warfaryna, witamina K1, zaburzenie rytmu serca, zator naczyniowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Vitaminum A 12000 + E 70 Hasco 12000 j.m. + 70 mg
Produkt leczniczy Vitaminum A 12000 + E 70 Hasco zawiera retynolu palmitynian (witaminę A) oraz all-rac-α-tokoferylu octan (witaminę E), które wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Wchłanianie witaminy A może być istotnie ograniczone przez antybiotyki aminoglikozydowe (np. neomycynę), leki zmniejszające wchłanianie tłuszczów (kolestyraminę) oraz środki przeczyszczające (ciekłą parafinę). Istnieje wysokie ryzyko hiperwitaminozy A przy jednoczesnym stosowaniu syntetycznych retinoidów (acytretyna, etretynat, tretyniona, beksaroten), co wymaga unikania terapii skojarzonej. Witamina A może nasilać działanie doustnych antykoagulantów (pochodne hydroksykumaryny), zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania INR i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Doustne środki antykoncepcyjne mogą podnosić stężenie witaminy A w osoczu, potencjalnie nasilając jej działania niepożądane.
alkohol etylowy, antagonizm witaminy K, antybiotyk aminoglikozydowy, antyoksydanty, biodostępność, biodostępność witaminy A, doustne leki przeciwzakrzepowe, doustne środki antykoncepcyjne, glikozydy naparstnicy, hiperwitaminoza A, insulinoterapia, lek zmniejszający wchłanianie tłuszczów, niedokrwistość, parametry koagulologiczne, pochodne hydroksykumaryny, preparaty żelaza, przeciwutleniacze, terapia przeciwzakrzepowa, witamina A, witamina E, zaburzenia wchłaniania - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fibryga 1 g
Przedawkowanie fibrynogenu ludzkiego (Fibryga) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych. Preparat zawiera 1 g fibrynogenu w każdej butelce, a po rekonstytucji w 50 ml wody do wstrzykiwań osiąga stężenie około 20 mg/ml. Nadmierne stężenie fibrynogenu w osoczu prowadzi do patologicznej aktywacji kaskady krzepnięcia, co skutkuje tworzeniem zakrzepów, mogących wywołać zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zatorowość płucną lub zakrzepicę żył głębokich. Dodatkowo, zwiększona lepkość krwi może upośledzać mikrokrążenie i perfuzję narządów, szczególnie u pacjentów z chorobami naczyniowymi. Fibryga zawiera także do 132 mg (5,8 mmol) sodu na butelkę, co należy uwzględnić u chorych z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
aktywacja kaskady krzepnięcia, białko krzepliwe, choroba naczyniowa, fibrynogen ludzki, kaskada krzepnięcia, lepkość krwi, mikrokrążenie, parametry hemostazy, parametry koagulologiczne, perfuzja narządów, powikłania zakrzepowo-zatorowe, stężenie fibrynogenu w osoczu, udar mózgu, woda do wstrzykiwań, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Deca-Durabolin
Deca-Durabolin (dekanian nandrolonu) wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i diagnostycznego ze względu na ryzyko poważnych powikłań. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie raka gruczołu krokowego poprzez badanie per rectum oraz oznaczenie poziomu PSA, które należy powtarzać kwartalnie przez pierwszy rok, a następnie corocznie. Monitorowanie hematokrytu i hemoglobiny jest niezbędne dla wykluczenia czerwienicy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami nowotworowymi (np. rak piersi, nadnerczak, rak oskrzeli, przerzuty kostne), gdzie może wystąpić hiperkalcemia, wymagająca leczenia przed kontynuacją terapii. U chorych z niewydolnością serca, nerek lub wątroby istnieje ryzyko obrzęków i zaostrzenia niewydolności, co wymaga natychmiastowego przerwania leczenia.
alkohol benzylowy, antygen sterczowy, antygen sterczowy PSA, badanie palpacyjne per rectum, cukrzyca, czerwienica, dekanian nandrolonu, hematokryt i hemoglobina, hiperkalcemia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadnerczak, niewydolność serca, olej arachidowy, padaczka, parametry koagulologiczne, pochodne kumaryny, przerzuty nowotworowe, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu piersiowego, rak oskrzeli, rak prostaty, reakcja alergiczna, steryd anaboliczny, tolerancja glukozy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Sugammadex Noridem 100 mg/ml
Sugammadeks wykazuje interakcje lekowe głównie poprzez mechanizmy wyparcia i wychwytu, wpływając na skuteczność własną oraz innych leków. Szczególnie istotne są interakcje z toremifenem i dożylnym kwasem fusydowym, które mogą wydłużać czas powrotu stosunku T4/T1 do 0,9, co wiąże się z ryzykiem nawrotu blokady nerwowo-mięśniowej i koniecznością monitorowania pacjenta przez około 15 minut po podaniu innych leków w ciągu 7,5 godziny od zastosowania sugammadeksu. Sugammadeks zmniejsza także ekspozycję na progestageny o około 34% (AUC) przy dawce 4 mg/kg, co może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, wymagając stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez 7 dni oraz postępowania zgodnego z zaleceniami ulotki antykoncepcyjnej. Ponadto, stosowanie leków nasilających blokadę nerwowo-mięśniową w okresie pooperacyjnym zwiększa ryzyko nawrotu blokady, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnego ponownego podania sugammadeksu.
antagonista witaminy K, aPTT, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, dabigatran, funkcja nerwowo-mięśniowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hormonalny produkt antykoncepcyjny, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, kompleks z sugammadeksem, kwas fusydowy, nawrót blokady nerwowo-mięśniowej, parametry koagulologiczne, płytka nerwowo-mięśniowa, powinowactwo wiązania, PT/INR, rokuronium, rywaroksaban, środek zwiotczający, toremifen, wekuronium, wentylacja mechaniczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Treftenin 5 mg
Przedawkowanie apiksabanu, inhibitora czynnika Xa, prowadzi do zwiększonego ryzyka krwawień o różnej lokalizacji, w tym z przewodu pokarmowego, dróg moczowych, nosa, dziąseł oraz krwotoków śródczaszkowych. Dawki terapeutyczne apiksabanu wynoszą 5 mg, natomiast w badaniach klinicznych zdrowym ochotnikom podawano dawki do 50 mg/dobę (25 mg dwa razy na dobę przez 7 dni lub 50 mg raz na dobę przez 3 dni) bez istotnych działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują przedłużony czas krzepnięcia, niedokrwistość wtórną do krwawienia oraz wstrząs hipowolemiczny w przypadku masywnych krwotoków. Warto podkreślić, że dawka wywołująca objawy jest zależna od indywidualnych czynników ryzyka pacjenta.
apiksaban, czas krzepnięcia, czynnik VIIa, czynnik Xa, hemodializa, hemostaza chirurgiczna, inhibitor czynnika Xa, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, morfologia krwi, niedokrwistość, parametry koagulologiczne, powikłanie krwotoczne, ryzyko krwawienia, schyłkowa niewydolność nerek, świeżo mrożone osocze, Treftenin, węgiel aktywny, wstrząs hipowolemiczny, zespół protrombiny