Dobutamina
Dobutamina jest lekiem stosowanym w celu zwiększenia siły skurczu mięśnia sercowego u pacjentów z obniżoną kurczliwością serca. Wskazana jest szczególnie w leczeniu ostrej niewydolności serca, w tym po zabiegach kardiochirurgicznych, w przebiegu kardiomiopatii, a także we wstrząsie kardiogennym lub septycznym. Jest również wykorzystywana do diagnostyki echokardiograficznej w celu wykrycia niedokrwienia mięśnia sercowego, gdy wysiłek fizyczny jest niemożliwy lub niewystarczający. Dobutamina może być podawana zarówno dorosłym, jak i dzieciom oraz młodzieży od noworodków do 18 roku życia w odpowiednich wskazaniach klinicznych.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Dobutamina wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta oraz występujących działań niepożądanych. U dorosłych dawki mieszczą się zwykle w zakresie 2,5-10 µg/kg mc./min, z możliwością stosowania dawek od 0,5 do 40 µg/kg mc./min w wyjątkowych przypadkach. U dzieci i młodzieży dawka początkowa wynosi około 5 µg/kg mc./min, z zakresem terapeutycznym od 2 do 20 µg/kg mc./min, przy czym minimalna skuteczna dawka jest wyższa niż u dorosłych, a maksymalna tolerowana dawka niższa. Działania niepożądane, zwłaszcza tachykardia, pojawiają się najczęściej przy dawkach ≥7,5 µg/kg mc./min i ustępują po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu infuzji. Dobutamina podawana jest wyłącznie w ciągłym wlewie dożylnym, z zastosowaniem precyzyjnych pomp infuzyjnych, a roztwory do infuzji należy przygotowywać bezpośrednio przed użyciem i zużyć w ciągu 24 godzin. Zalecane rozcieńczenia obejmują 0,5 mg/ml do 5 mg/ml, w zależności od wieku pacjenta i dostępu naczyniowego.
W diagnostyce echokardiograficznej dobutamina podawana jest w stopniowo zwiększanych dawkach od 5 do 40 µg/kg mc./min, z możliwością zwiększenia do 50 µg/kg mc./min lub zastosowania siarczanu atropiny (0,5-2 mg w dawkach podzielonych) w celu osiągnięcia punktu końcowego testu. Monitorowanie podczas terapii obejmuje częstość i rytm serca, ciśnienie tętnicze, diurezę oraz, jeśli to możliwe, rzut serca i ciśnienia naczyniowe (CVP, PCP, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej). Leczenie powinno być jak najkrótsze, a w przypadku infuzji trwającej ponad 72 godziny istnieje ryzyko rozwoju tolerancji, co może wymagać zwiększenia dawki. Odstawianie dobutaminy powinno odbywać się stopniowo, z jednoczesnym monitorowaniem parametrów hemodynamicznych pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dobutamina – Dawkowanie i sposób podawania
azotan, beta-adrenolityk, ciśnienie w kapilarach płucnych, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, defibrylator, diureza, dobutamina, echokardiografia obciążeniowa, infuzja dożylna, intensywna opieka medyczna, kardiologiczny test wysiłkowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, objętość wyrzutowa, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametr hemodynamiczny, pojemność minutowa serca, pompa strzykawkowa, resuscytacja, rzut serca, siarczan atropiny, tachykardia, wlew dożylny, żyła centralna, żywotność mięśnia sercowego -
Działania niepożądane
Dobutamina, będąca sympatomimetykiem stosowanym w terapii niewydolności serca oraz diagnostyce kardiologicznej, wykazuje liczne działania niepożądane, głównie ze strony układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwuje się tachykardię z przyspieszeniem czynności serca o ≥30/min, zmiany ciśnienia tętniczego (wzrost o ≥50 mmHg lub niedociśnienie), a także arytmie, w tym komorowe zaburzenia rytmu, dodatkowe skurcze komór, częstoskurcz i migotanie komór. Szczególnie niebezpieczne są powikłania takie jak niedokrwienie i zawał mięśnia sercowego oraz kardiomiopatia stresowa (zespół takotsubo). Dobutamina może również indukować skurcz oskrzeli i duszność, co stanowi ryzyko u pacjentów z astmą. W układzie krwiotwórczym obserwuje się eozynofilię i zahamowanie agregacji płytek, a rzadko hipokaliemię, wymagającą monitorowania elektrolitów. Neurologicznie występują ból głowy, parestezje, drżenia i skurcze miokloniczne, a u pacjentów z niewydolnością nerek – drgawki kloniczne. Reakcje skórne obejmują wysypkę, wybroczyny i rzadko martwicę skóry, zwłaszcza przy wynaczynieniu leku.
W terapii dobutaminą istotne jest monitorowanie pacjentów pod kątem zagrażających życiu arytmii, wahań ciśnienia tętniczego oraz objawów niedokrwienia mięśnia sercowego. U chorych z migotaniem przedsionków zaleca się wcześniejsze podanie glikozydów naparstnicy w celu kontroli częstości pobudzeń komorowych. Długotrwałe wlewy (>72 godziny) mogą prowadzić do rozwoju tolerancji, co wymaga stopniowego zwiększania dawek i wiąże się z ryzykiem nasilenia działań niepożądanych. W przypadku ciężkich powikłań konieczne jest natychmiastowe przerwanie infuzji, przy czym krótki okres półtrwania dobutaminy (~2 minuty) pozwala na szybkie ustąpienie efektów farmakologicznych. Miejscowe powikłania obejmują zapalenie żyły i stany zapalne przy wynaczynieniu, które wymagają szybkiej interwencji. Zgłaszanie działań niepożądanych jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii dobutaminą.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dobutamina – Działania niepożądane
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, ból głowy, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, dodatkowy skurcz komorowy, duszność, echokardiografia obciążeniowa, eozynofilia, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, kardiomiopatia stresowa, komorowe zaburzenie rytmu, martwica skóry, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność serca, parestezja, POChP, przełom nadciśnieniowy, skurcz miokloniczny, skurcz oskrzeli, sympatykomimetyk, tachykardia, tolerancja lekowa, wybroczyna, wynaczynienie leku, wysypka, zaburzenie rytmu serca, zapalenie żyły, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zespół takotsubo -
Interakcje
Dobutamina, będąca agonistą receptorów β1-adrenergicznych, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów w stanach krytycznych. β-adrenolityki, zwłaszcza kardioselektywne, antagonizują inotropowe działanie dobutaminy, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych i ewentualnej korekty dawki. Nieselektywne β-adrenolityki (np. propranolol) mogą powodować wzrost ciśnienia tętniczego i odruchową bradykardię, natomiast β-adrenolityki z działaniem α-adrenolitycznym (np. karwedilol) prowadzą do obniżenia ciśnienia krwi przez rozszerzenie naczyń. Współpodawanie dobutaminy z lekami rozszerzającymi naczynia (azotany, nitroprusydek sodu) wywołuje synergistyczny efekt zwiększający pojemność minutową serca i obniżający opór obwodowy, co może być korzystne w terapii niewydolności serca. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE (np. kaptoprylu) zwiększa pojemność minutową serca, ale wiąże się z ryzykiem bólu w klatce piersiowej i zaburzeń rytmu, co wymaga ostrożności i monitorowania EKG.
Interakcje dobutaminy z innymi lekami obejmują także zwiększone ryzyko arytmii i przedwczesnych skurczów komorowych przy jednoczesnym stosowaniu halogenowych środków znieczulających (halotan, cyklopropan), co wymaga ścisłego monitorowania kardiologicznego. Współpodawanie z dopaminą powoduje istotny wzrost ciśnienia tętniczego i zmiany w ciśnieniu napełniania komory, co jest ważne przy wsparciu inotropowym i naczyniowym. Przeciwwskazane jest łączenie dobutaminy z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i ciężkich powikłań kardiologicznych. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii i dostosowanie dawki insuliny z powodu zwiększonego zapotrzebowania na insulinę. Ponadto, obecność pirosiarczynu sodu w preparatach dobutaminy może powodować degradację tiaminy (witamina B1). W kontekście echokardiografii obciążeniowej, leki przeciwdławicowe mogą maskować niedokrwienie, a dodanie atropiny zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Ze względu na potencjalne przeciwstawne działanie alkoholu etylowego na układ sercowo-naczyniowy, jego spożycie podczas terapii dobutaminą jest niewskazane.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dobutamina – Interakcje
atropina, azotan, beta-adrenolityk, ból w klatce piersiowej, bradykardia, choroba Parkinsona, cyklopropan, dobutamina, dopamina, działanie alfa-adrenolityczne, działanie beta-adrenergiczne, działanie beta-mimetyczne, działanie inotropowe, echokardiografia obciążeniowa, entakapon, glikogenoliza, halogenowy anestetyk, halotan, inhibitor ACE, inhibitor COMT, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, kaptopryl, karwedilol, krwotok wewnątrzczaszkowy, leczenie przeciwdławicowe, lek alfa-adrenolityczny, lek rozszerzający naczynia, lek sympatykomimetyczny, nieselektywny beta-adrenolityk, niewydolność serca, nitrogliceryna, nitroprusydek sodu, pirosiarczyn sodu, propranolol, przełom nadciśnieniowy, receptor beta1-adrenergiczny, środek wziewny, tachykardia, tiamina, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne -
Przeciwwskazania stosowania
Dobutamina, jako lek o działaniu inotropowym dodatnim, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu, w tym mannitol w preparacie Dobutamin Sandoz. Nie należy jej stosować w stanach mechanicznej niedrożności napełniania komory i odpływu, takich jak tamponada osierdzia, zaciskające zapalenie osierdzia, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu oraz ciężkie zwężenie aorty. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest obecność guza chromochłonnego nadnerczy (pheochromocytoma) oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Dobutamina jest także przeciwwskazana u pacjentów w stanie hipowolemicznym, gdzie konieczne jest uprzednie wyrównanie objętości krwi krążącej. W diagnostyce echokardiograficznej obciążeniowej dobutaminą nie stosuje się jej u pacjentów z ostrymi stanami kardiologicznymi (np. zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 30 dni, niestabilna dławica piersiowa, ostre zapalenia osierdzia, mięśnia lub wsierdzia), istotnymi hemodynamicznie wadami zastawkowymi, ciężką niewydolnością serca (NYHA III/IV), rozwarstwieniem aorty, tętniakiem aorty, czy zaburzeniami rytmu serca (np. nawracający częstoskurcz komorowy). Przeciwwskazaniem jest również słaba jakość obrazowania ultrasonograficznego oraz niewłaściwie kontrolowane nadciśnienie tętnicze.
W terapii dobutaminą wymagana jest szczególna ostrożność u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, zwłaszcza po przebytym zawale mięśnia sercowego (>30 dni) lub stabilną dławicą piersiową, ze względu na ryzyko zwiększenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen i zaostrzenia niedokrwienia. U pacjentów z tendencją do arytmii komorowych i przedsionkowych konieczne jest monitorowanie rytmu serca podczas leczenia. Dobutamina może powodować wzrost ciśnienia tętniczego, szczególnie u chorych z niekontrolowanym nadciśnieniem, dlatego przed rozpoczęciem infuzji należy dążyć do stabilizacji ciśnienia. U osób z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku zaleca się ostrożność, uwzględniając możliwość zmienionego metabolizmu leku i zwiększonej wrażliwości na działanie hemodynamiczne. W tej grupie wiekowej wskazane jest rozpoczynanie terapii od niższych dawek i ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i elektrokardiograficznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dobutamina – Przeciwwskazania stosowania
arytmia komorowa, arytmia przedsionkowa, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, działanie inotropowe dodatnie, echokardiografia obciążeniowa, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitory monoaminooksydazy, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, kurczliwość mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, rozwarstwienie aorty, stabilna dławica piersiowa, stan hipowolemiczny, tamponada osierdzia, tętniak aorty, wada zastawkowa serca, zaburzenia przewodzenia, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie wsierdzia, zawał mięśnia sercowego, zwężenie aorty, zwężenie tętnicy wieńcowej, żywotność mięśnia sercowego -
Przedawkowanie
Przedawkowanie dobutaminy, leku o krótkim okresie półtrwania 2-3 minut, prowadzi do nadmiernej stymulacji receptorów beta-adrenergicznych, co manifestuje się szerokim spektrum objawów, ze szczególnym uwzględnieniem układu sercowo-naczyniowego. Objawy obejmują nudności, wymioty, utratę łaknienia, drżenia mięśniowe, lęk, bóle głowy, kołatanie serca, dolegliwości dławicowe, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca (nadkomorowe i komorowe), migotanie komór, niedokrwienie mięśnia sercowego oraz paradoksalne niedociśnienie tętnicze. Dodatkowo mogą wystąpić płytki oddech. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują dodatnie działanie inotropowe i chronotropowe oraz obwodowe rozszerzenie naczyń krwionośnych.
Postępowanie w przypadku przedawkowania dobutaminy polega na natychmiastowym zaprzestaniu infuzji oraz intensywnym monitorowaniu pacjenta, w tym kontrolowaniu gazometrii i elektrolitów. Leczenie objawowe obejmuje stosowanie lidokainy lub beta-adrenolityków (np. propranololu) przy ciężkich komorowych zaburzeniach rytmu, azotanów i krótko działających beta-adrenolityków (np. esmololu) w dławicy piersiowej oraz redukcję dawki lub przerwanie infuzji w przypadku nadciśnienia tętniczego. W diagnostyce echokardiograficznej dobutamina stosowana jest w dawkach nieosiągających toksycznych, jednak w razie powikłań należy przerwać podawanie i zapewnić odpowiednie wsparcie oddechowe. W przypadku doustnego przedawkowania skuteczniejsze jest podanie węgla aktywnego niż metody eliminacji leku, które nie wykazują skuteczności. Po stabilizacji stanu pacjenta możliwe jest ponowne podanie dobutaminy z zachowaniem ostrożności i zmniejszonych dawek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dobutamina – Przedawkowanie
ból głowy, ból zamostkowy, dializa otrzewnowa, diureza wymuszona, dławica piersiowa, dolegliwość dławicowa, drżenie mięśniowe, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, echokardiografia obciążeniowa, elektrolity we krwi, gazometria, hemodializa, hemoperfuzja, infuzja dożylna, kołatanie serca, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, okres półtrwania leku, płukanie żołądka, płytki oddech, przyjęcie doustne, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stymulacja receptorów, tlenoterapia, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa dobutaminy, obejmujące standardowe testy farmakologiczne i toksykologiczne, nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami klinicznymi. Nie przeprowadzono kompleksowych badań mutagenności i rakotwórczości, co jest uzasadnione krótkotrwałym charakterem terapii dobutaminą. Badania rozwojowe na szczurach i królikach nie potwierdziły działania teratogennego, jednak w dawkach toksycznych dla ciężarnych samic szczurów zaobserwowano upośledzenie implantacji zarodków oraz przed- i pourodzeniowe opóźnienia wzrostu potomstwa. Nie stwierdzono negatywnego wpływu dobutaminy na płodność u obu płci zwierząt laboratoryjnych.
Konwencjonalne testy toksyczności po wielokrotnym podaniu potwierdziły akceptowalny profil bezpieczeństwa dobutaminy w dawkach terapeutycznych, co jest zgodne z jej mechanizmem działania jako leku inotropowego dodatniego. W charakterystyce produktu Dobutamine TZF nie zawarto dodatkowych danych przedklinicznych poza standardowymi informacjami. Podsumowując, dostępne dane wskazują na bezpieczne stosowanie dobutaminy w krótkotrwałej terapii, bez ryzyka teratogenności i negatywnego wpływu na płodność, przy czym obserwowane efekty rozwojowe pojawiały się jedynie przy dawkach toksycznych dla matki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dobutamina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, działanie inotropowe, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, implantacja zarodka, opóźnienie wzrostu pourodzeniowe, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa przedkliniczny, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ciążowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Dobutamina, będąca silnym lekiem o dodatnim działaniu inotropowym, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wieńcową, ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz u dzieci. Lek może powodować zmiany hemodynamiczne, takie jak przyspieszenie rytmu serca, wzrost ciśnienia tętniczego oraz ryzyko arytmii, w tym częstoskurczu komorowego i migotania komór. Wskazane jest monitorowanie EKG, ciśnienia tętniczego, rytmu serca oraz stężenia potasu w surowicy. Dobutamina jest przeciwwskazana u pacjentów z astmą oskrzelową z nadwrażliwością na siarczyny ze względu na obecność pirosiarczynu sodu (E223). W przypadku nadmiernego przyspieszenia tętna lub zaburzeń rytmu konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie infuzji. U pacjentów z ciężkim niedociśnieniem (średnie ciśnienie tętnicze <70 mmHg) stosowanie dobutaminy wymaga ostrożności, a w razie utrzymującego się niskiego ciśnienia rozważa się dodanie leków obkurczających naczynia, takich jak dopamina lub noradrenalina.
W echokardiografii obciążeniowej dobutaminę należy stosować wyłącznie przez doświadczonych lekarzy, z uwzględnieniem licznych punktów końcowych, takich jak osiągnięcie maksymalnego tętna (220 minus wiek x 0,85), spadek ciśnienia skurczowego >20 mmHg, wzrost ciśnienia powyżej 220/120 mmHg, postępujące objawy kliniczne czy arytmie. Możliwe powikłania obejmują kardiomiopatię stresową (zespół takotsubo) oraz bardzo rzadkie przypadki pęknięcia serca, zwłaszcza u pacjentów po przebytym niedawno zawale z dyskinetyczną i cienką ścianą mięśnia sercowego. Produkt Dobutamin hameln 5 mg/ml zawiera 3,06 mg sodu/ml, co w fiolce 50 ml daje 153 mg sodu, stanowiąc 7,7% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO (2 g). Ponadto dobutamina może interferować z oznaczaniem chloramfenikolu metodą HPLC, co należy uwzględnić w diagnostyce laboratoryjnej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dobutamina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
amina katecholowa, ból dławicowy, choroba wieńcowa, ciśnienie napełniania komór, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, częstoskurcz komorowy, dodatkowy skurcz komorowy, dysfunkcja mięśnia sercowego, działanie inotropowe dodatnie, echokardiografia obciążeniowa, hipowolemia, kardiomiopatia, kardiomiopatia stresowa, migotanie komór, migotanie przedsionków, niedokrwienie mięśnia sercowego, ostra niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, pęknięcie serca, pirosiarczyn sodu, pojemność minutowa serca, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty, skurcz naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, tachyfilaksja, tamponada serca, uniesienie odcinka ST, wstrząs kardiogenny, wstrząs septyczny, zespół takotsubo, zwężenie zastawki aorty -
Właściwości farmakodynamiczne
Dobutamina jest syntetyczną aminą katecholową o działaniu sympatykomimetycznym, wykazującą głównie dodatnie działanie inotropowe poprzez pobudzenie receptorów beta1 i alfa1 adrenergicznych, co skutkuje zwiększeniem kurczliwości mięśnia sercowego, objętości wyrzutowej lewej komory oraz pojemności minutowej serca. Działanie dobutaminy obejmuje także agonizm receptorów beta2 i w mniejszym stopniu alfa2, bez wpływu na receptory dopaminowe i uwalnianie endogennej noradrenaliny. Efekty hemodynamiczne są dawkozależne i obejmują zmniejszenie ciśnienia napełniania lewej komory, oporu obwodowego i płucnego (przy dużych dawkach), a także zwiększenie rzutu serca, indeksu sercowego oraz przepływu wieńcowego i nerkowego. Dobutamina może powodować przyspieszenie czynności serca, skrócenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz skłonność do arytmii, a także zwiększa zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, co wymaga ostrożności w przypadku niedokrwienia mięśnia sercowego. Po długotrwałym stosowaniu (>72 godz.) obserwowano zjawisko tolerancji.
Wskazaniem do stosowania dobutaminy jest dekompensacja serca z obniżoną kurczliwością, zwłaszcza przy niskim rzucie serca i podwyższonym ciśnieniu w kapilarach płucnych, a także w diagnostyce echokardiograficznej obciążeniowej w celu oceny niedokrwienia i żywotności mięśnia sercowego. U dzieci odpowiedź hemodynamiczna różni się od dorosłych – obserwuje się mniejszą redukcję oporu naczyniowego i ciśnienia napełniania komór, ale większe przyspieszenie tętna i wzrost ciśnienia tętniczego. Progi dawki dobutaminy u dzieci to: początek wzrostu pojemności minutowej serca przy 1,0 µg/kg/min, wzrost skurczowego ciśnienia tętniczego przy 2,5 µg/kg/min oraz zmiany tętna przy 5,5 µg/kg/min. Zwiększenie dawki z 10 do 20 µg/kg/min powoduje dalszy wzrost pojemności minutowej serca. Brak jest danych potwierdzających korzystny wpływ dobutaminy na długoterminową śmiertelność i zachorowalność.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dobutamina – Właściwości farmakodynamiczne
ciśnienie napełniania lewej komory, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, dekompensacja serca, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, działanie inotropowo dodatnie, działanie sympatykomimetyczne, echokardiografia obciążeniowa, efekt hemodynamiczny, hipoperfuzja, indeks sercowy, kapilary płucne, kurczliwość mięśnia sercowego, naczynie wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, noradrenalina, objętość wyrzutowa lewej komory, opór obwodowy, opór płucny, organiczna choroba serca, płytki krwi, pojemność minutowa serca, przepływ nerkowy, przepływ wieńcowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor adrenergiczny, receptor beta2, receptor dopaminowy, receptory adrenergiczne, rzut serca, skurczowe ciśnienie tętnicze, tętnica wieńcowa, układowy opór naczyniowy, zabieg kardiochirurgiczny, zwężenie tętnicy wieńcowej, żywotność mięśnia sercowego -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Dobutamina, stosowana wyłącznie w warunkach szpitalnych w formie dożylnej (koncentraty 12,5 mg/ml i 5 mg/ml, proszek lub liofilizat do sporządzania roztworu do infuzji), nie wymaga ostrzeżeń dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Charakterystyki produktów leczniczych (Dobutamin hameln, Dobutamine TZF, Dobutamin Sandoz) jednoznacznie wskazują, że kwestia ta „nie dotyczy” ze względu na specyficzne wskazania do stosowania (intensywna opieka medyczna, hospitalizacja) oraz krótki okres półtrwania substancji czynnej, co eliminuje ryzyko utrzymującego się działania farmakologicznego po zakończeniu terapii.
Pacjenci otrzymujący dobutaminę są w stanie klinicznym wykluczającym prowadzenie pojazdów, a podawanie leku odbywa się pod ścisłym nadzorem medycznym, co dodatkowo eliminuje konieczność informowania o potencjalnym wpływie na zdolności psychomotoryczne. Po zakończeniu infuzji dobutamina jest szybko metabolizowana i eliminowana, co zapewnia brak długotrwałych efektów farmakologicznych mogących zaburzać funkcje poznawcze lub motoryczne. W związku z powyższym, lekarz nie ma obowiązku udzielania pacjentowi specjalnych zaleceń dotyczących prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn podczas i po terapii dobutaminą.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dobutamina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn