wydłużenie odstępu PR
Wydłużenie odstępu PR jest elektrokardiograficznym objawem zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, w którym czas od początku załamka P (depolaryzacja przedsionków) do początku zespołu QRS (depolaryzacja komór) przekracza normę 120-200 ms. Stanowi to blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia.
Główne przyczyny wydłużenia odstępu PR obejmują chorobę niedokrwienną serca, kardiomiopatię, zapalenie mięśnia sercowego, zaburzenia elektrolitowe, a także działanie niektórych leków (m.in. beta-adrenolityki, blokery kanału wapniowego, digoksyna). Często występuje także jako fizjologiczna zmiana u sportowców z przewagą układu przywspółczulnego.
W większości przypadków wydłużenie odstępu PR nie wymaga leczenia, zwłaszcza jeśli jest bezobjawowe. Konieczne jest jednak ustalenie przyczyny tego zaburzenia oraz monitorowanie pacjenta pod kątem progresji do wyższych stopni bloku przedsionkowo-komorowego. W przypadkach objawowych lub związanych z istotnymi zaburzeniami hemodynamicznymi może być wskazane wszczepienie stymulatora serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lopinawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lopinawir, stosowany najczęściej w połączeniu z rytonawirem, jest inhibitorem proteazy wykorzystywanym w terapii zakażenia HIV. Lek ten wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza u osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji hepatotoksycznych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych oraz regularne monitorowanie funkcji wątroby, a w przypadku nasilenia objawów choroby wątroby należy rozważyć przerwanie leczenia. Klirens nerkowy lopinawiru i rytonawiru jest nieistotny, co pozwala na stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek bez konieczności modyfikacji dawki. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano zwiększone ryzyko krwawień, a także przypadki zapalenia trzustki, szczególnie u osób z hipertriglicerydemią i wcześniejszą historią tego schorzenia. Ponadto, u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności podczas rozpoczynania terapii może wystąpić zespół rekonstrukcji immunologicznej, manifestujący się nasileniem objawów infekcji oportunistycznych lub zaburzeń autoimmunologicznych.
aminotransferaza, amylaza, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, budezonid, chinidyna, chlorofeniramina, choroba Gravesa-Basedowa, cytochrom P450, cytomegalowirus, czynnik VIII, delamanid, erytromycyna, farmakokinetyka, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glukoza we krwi, gospodarka tłuszczowa, hemofilia, hipertriglicerydemia, HIV, inhibitor CYP3A, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, klirens nerkowy, kolchicyna, kwas fusydowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lipaza, lipidy, lopinawir, martwica kości, nadciśnienie płucne, niedobór odporności, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, riocyguat, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, salmeterol, syldenafil, tadalafil, terapia przeciwretrowirusowa, triamcynolon, triglicerydy, wardenafil, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu PR, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wzwodu, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół rekonstytucji immunologicznej - Leksykon leków
Interakcje leku – Lackepila 50 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Lackepila, wykazuje umiarkowany potencjał do interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, szczególnie w kontekście leków wydłużających odstęp PR (np. karbamazepina, lamotrygina, eslikarbazepina, pregabalina) oraz leków przeciwarytmicznych klasy I, co wymaga monitorowania EKG. Lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie klinicznie enzymów CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 3A4, ani nie jest transportowany przez glikoproteinę P. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast silne induktory enzymów (ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą ją zmniejszać, co wymaga ostrożności i ewentualnego dostosowania dawki. Lakozamid zmniejsza się o około 25% pod wpływem leków przeciwpadaczkowych indukujących enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital).
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, cytochromy P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dziurawiec zwyczajny, elektrokardiogram, enzymy CYP, farmakokinetyka, flukonazol, glikoproteina p, hormony steroidowe, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, kwas walproinowy, lakozamid, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwwirusowe, metformina, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, ryfampicyna, stężenie maksymalne, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu PR - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lackepila 50 mg
Lakozamid, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w postaci tabletek powlekanych (preparat Lackepila), wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach klinicznych. W badaniach kontrolowanych placebo 61,9% pacjentów leczonych lakozamidem doświadczyło co najmniej jednego działania niepożądanego, w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie. Działania niepożądane dotyczące OUN i przewodu pokarmowego zwykle ulegały zmniejszeniu w trakcie terapii. Odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wyniósł 12,2% dla lakozamidu, najczęściej z powodu zawrotów głowy. W monoterapii porównawczej z karbamazepiną CR częstość przerwania terapii wyniosła odpowiednio 10,6% i 15,6%.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dyzartria, elektrokardiogram, hipestezja, karbamazepina, lakozamid, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napad padaczkowy, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, podwójne widzenie, próba samobójcza, trzepotanie przedsionków, wydłużenie odstępu PR, wysypka polekowa z eozynofilią, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Epilantin 100 mg
Lakozamid (Epilantin) wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, potwierdzony w badaniach klinicznych i obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. W badaniach wspomagających leczenie napadów częściowych, 61,9% pacjentów leczonych lakozamidem zgłaszało co najmniej jedno działanie niepożądane, w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności i podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Działania te wykazują zależność od dawki i często ustępują po jej zmniejszeniu. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12,2% w grupie lakozamidu, najczęściej z powodu zawrotów głowy. W monoterapii porównującej lakozamid z karbamazepiną CR, częstość przerwania leczenia była niższa dla lakozamidu (10,6% vs 15,6%). U pacjentów z uogólnioną padaczką idiopatyczną z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi (PGTCS) profil bezpieczeństwa był podobny, z dodatkowymi działaniami niepożądanymi, takimi jak padaczka miokloniczna (2,5% vs 0%) i ataksja (3,3% vs 0%).
agranulocytoza, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia, bradykardia, dawka nasycająca, dyskineza, dyzartria, hipestezja, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, lakozamid, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, napad miokloniczny, napad toniczno-kloniczny, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka idiopatyczna, padaczka miokloniczna, parestezja, podwójne widzenie, szumy uszne, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wydłużenie odstępu PR, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia poznawcze, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eslibon
Octan eslikarbazepiny (Eslibon) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym myśli i zachowań samobójczych, które należy monitorować u pacjentów. Terapia może powodować objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy i senność, zwiększające ryzyko urazów, dlatego pacjenci powinni unikać prowadzenia pojazdów i innych niebezpiecznych czynności. Zaleca się stopniowe odstawianie leku, aby zapobiec nasileniu napadów padaczkowych. Występowanie wysypki stwierdzono u 1,2% pacjentów, a w przypadku objawów nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. U pacjentów azjatyckich, zwłaszcza Chińczyków Han i Tajów, obecność allelu HLA-B*1502 wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), co wymaga przeprowadzenia testów genetycznych przed rozpoczęciem leczenia. Podobne ryzyko, choć mniej udokumentowane, dotyczy allelu HLA-A*3101 u pacjentów europejskich i japońskich, związanego z różnymi reakcjami skórnymi.
allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, farmakokinetyka, hiponatremia, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość, napad padaczkowy, octan eslikarbazepiny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, senność, stan splątania, wydłużenie odstępu PR, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zilibra
Lakozamid (Zilibra) wykazuje potencjalne ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co potwierdza meta-analiza randomizowanych badań klinicznych kontrolowanych placebo. Mechanizm tego działania nie jest do końca poznany, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem objawów suicydalnych oraz edukacja pacjentów i opiekunów o konieczności natychmiastowego zgłaszania takich symptomów. Ponadto, lakozamid powoduje wydłużenie odstępu PR w EKG, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia, ciężkimi chorobami serca, osób w podeszłym wieku oraz u tych stosujących inne leki wydłużające odstęp PR. Zaleca się wykonanie badania EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego. W trakcie terapii należy monitorować objawy bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia lub wyższego oraz migotania i trzepotania przedsionków, takie jak nieregularne tętno, oszołomienie, omdlenia, kołatanie serca i duszność, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
arytmia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, duszność, elektroencefalografia, kołatanie serca, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napad padaczkowy, napad padaczkowy ogniskowy, nieregularne tętno, niewydolność serca, omdlenie, uraz, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół padaczkowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacosamide Neuraxpharm 50 mg
Lakozamid, stosowany w terapii napadów częściowych oraz uogólnionej padaczki idiopatycznej z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi (PGTCS), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które występują u ponad 60% pacjentów w badaniach klinicznych. Najczęstsze objawy to zawroty głowy (pochodzenia ośrodkowego i błędnikowego), bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, z większością działań o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, często ustępujących po zmniejszeniu dawki. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosi 12,2%, najczęściej z powodu zawrotów głowy. Szczególną uwagę należy zwrócić na kardiologiczne działania niepożądane, w tym zależne od dawki wydłużenie odstępu PR i blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia (0-0,7% w zależności od dawki), a także rzadkie, ale poważne przypadki bloków wyższego stopnia oraz migotania i trzepotania przedsionków zgłaszane po wprowadzeniu leku do obrotu. U pacjentów pediatrycznych obserwuje się dodatkowo gorączkę, zapalenie nosogardła i gardła, osłabienie apetytu, nietypowe zachowanie oraz letarg, a senność występuje częściej (≥1/10) niż u dorosłych (≥1/100 do <1/10). U osób starszych (≥65 lat) częściej występują upadki, biegunka, drżenia oraz blok P-K pierwszego stopnia (4,8% vs 1,6% u młodszych dorosłych), a odsetek przerwania leczenia jest ponad dwukrotnie wyższy (21,0% vs 9,2%).
agranulocytoza, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dawka nasycająca, dyskineza, dyzartria, hipestezja, lakozamid, martwica toksyczna naskórka, migotanie przedsionków, napad częściowy, napad miokloniczny, napad toniczno-kloniczny, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, odstęp PR, omdlenie, pacjent pediatryczny, padaczka idiopatyczna uogólniona, padaczka miokloniczna, parestezja, podwójne widzenie, senność, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wydłużenie odstępu PR, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Seizpat
Seizpat, zawierający lakozamid w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co potwierdzają metaanalizy leków przeciwpadaczkowych. Zaleca się regularną ocenę stanu psychicznego pacjentów oraz edukację ich i opiekunów o konieczności natychmiastowego zgłaszania takich objawów. Lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co wymaga monitorowania u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia sercowego, chorobami serca (np. niedokrwienie, niewydolność, strukturalne zmiany), stosujących leki wpływające na przewodzenie serca oraz u osób starszych. Badanie EKG powinno być wykonane przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia i wyższego oraz tachyarytmii, które w rzadkich przypadkach prowadziły do asystolii i zgonu.
asystolia, badanie EEG, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blokada kanałów sodowych, ciężka choroba serca, elektrokardiogram, lakozamid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, migotanie i trzepotanie przedsionków, napad miokloniczny, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny, strukturalna choroba serca, tachyarytmia, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie funkcjonowania kanałów sodowych, zaburzenie przewodzenia sercowego, zatrzymanie czynności serca, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół padaczkowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Seizpat 200 mg
Przedawkowanie lakozamidu, szczególnie powyżej dawki 800 mg, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta, manifestując się głównie objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu pokarmowego. Dawki w zakresie 400-800 mg wywołują objawy zbliżone do działań niepożądanych obserwowanych w terapii, natomiast dawki powyżej 800 mg mogą prowadzić do ciężkich powikłań, takich jak zawroty głowy, nudności, wymioty, napady drgawkowe, stan padaczkowy oraz zaburzenia przewodzenia serca. W przypadku wielogramowych dawek obserwuje się zagrażające życiu stany, w tym wstrząs, śpiączkę, a nawet zgon, co potwierdzają opisy przypadków śmiertelnych po jednorazowym przyjęciu kilku gramów lakozamidu.
arytmia, ciśnienie tętnicze, dysfagia, działania niepożądane, hemodializa, hipotonia, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, nudności, objawy kliniczne, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność krążenia, przedawkowanie lakozamidu, śpiączka, stan padaczkowy, tachykardia, układ pokarmowy, wstrząs, wydłużenie odstępu PR, wymioty, zaburzenia przewodzenia serca, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lacosamide Neuraxpharm 200 mg
Przedawkowanie lakozamidu, zwłaszcza powyżej dawki 800 mg, prowadzi do poważnych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego i układu pokarmowego, takich jak zawroty głowy, nudności, wymioty, napady toniczno-kloniczne uogólnione oraz stan padaczkowy. W ciężkich przypadkach obserwuje się zaburzenia przewodzenia serca (bradykardia, wydłużenie odstępów PR, QRS, QT), wstrząs, śpiączkę, a nawet zgon po jednorazowym przyjęciu kilku gramów leku. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i hospitalizacji, ze względu na ryzyko gwałtownego pogorszenia stanu klinicznego, zwłaszcza funkcji serca i OUN.
bradykardia, ciśnienie tętnicze, hemodializa, intensywna opieka medyczna, lakozamid, monitorowanie EKG, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny uogólniony, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, równowaga wodno-elektrolitowa, śpiączka, stan neurologiczny, stan padaczkowy, wstrząs, wydłużenie odstępu PR, wydłużenie odstępu QRS, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia serca, zawroty głowy, zawroty głowy układowe