aktywność anty-IIa
Aktywność anty-IIa, znana również jako aktywność przeciwtrombinowa, to parametr określający zdolność substancji przeciwkrzepliwych do hamowania działania trombiny (czynnika IIa) w kaskadzie krzepnięcia. Trombina jest kluczowym enzymem w procesie hemostazy, odpowiedzialnym za przekształcanie fibrynogenu w fibrynę, co prowadzi do tworzenia skrzepu.
Heparyny drobnocząsteczkowe (LMWH) oraz heparyna niefrakcjonowana (UFH) wykazują aktywność anty-IIa, jednak w różnym stopniu. UFH ma równoważny stosunek aktywności anty-Xa do anty-IIa (około 1:1), podczas gdy LMWH charakteryzują się wyższą aktywnością anty-Xa niż anty-IIa (stosunek 2:1 do 4:1), co wpływa na ich profil kliniczny i ryzyko powikłań krwotocznych.
Pomiar aktywności anty-IIa jest istotny w monitorowaniu terapii przeciwkrzepliwej, szczególnie u pacjentów otrzymujących heparynę niefrakcjonowaną. Stanowi alternatywę dla czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (aPTT), zwłaszcza u pacjentów z wyjściowymi nieprawidłowościami parametrów krzepnięcia. Optymalne terapeutyczne zakresy aktywności anty-IIa różnią się w zależności od stosowanego leku i wskazania klinicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Farmakokinetyka enoksaparyny sodowej charakteryzuje się całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (2000 j.m.), 0,4 j.m./ml (4000 j.m.), 1,0 j.m./ml (100 j.m./kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (150 j.m./kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13 j.m./ml (100 j.m./kg mc. 2x/dobę) i 0,19 j.m./ml (150 j.m./kg mc. 1x/dobę). Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 litra, wskazując na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej. Okres półtrwania to około 5 godzin po pojedynczym podaniu i 7 godzin po wielokrotnym podaniu, a klirens anty-Xa wynosi 0,74 l/h. Nie obserwuje się kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu, a farmakokinetyka wykazuje liniową zależność od dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, bolus dożylny, ciężkie zaburzenia nerek, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia nerek, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia nerek, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fraxiparine 7600 j.m. a.Xa/0,8 ml
Fraxiparine to lek przeciwzakrzepowy zawierający nadroparynę wapniową, heparynę drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4300 daltonów, z 75-95% cząsteczek w zakresie 2000-8000 daltonów. Substancja charakteryzuje się wysoką aktywnością anty-Xa (95-130 j.m. AXa/mg) oraz niską aktywnością anty-IIa (<40 j.m. AIIa/mg), z stosunkiem aktywności anty-Xa do anty-IIa wynoszącym 2,5-4,0. Mechanizm działania polega na opóźnianiu wytwarzania trombiny oraz neutralizacji już powstałej trombiny, co skutkuje efektywnym działaniem przeciwzakrzepowym. W porównaniu do niefrakcjonowanej heparyny, nadroparyna wykazuje zwiększoną aktywność fibrynolityczną, mniejsze ryzyko małopłytkowości poheparynowej, ograniczony wpływ na standardowe testy krzepnięcia oraz dłuższy okres półtrwania i wydłużoną aktywność anty-Xa w osoczu.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność fibrynolityczna, glikozaminoglikan, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość poheparynowa, nadroparyna wapniowa, okres półtrwania, osoczowa aktywność anty-Xa, proteaza serynowa, śródbłonek naczyniowy, test krzepnięcia, trombina, układ krzepnięcia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fraxiparine 3800 j.m. a.Xa/0,4 ml
Nadroparina wapniowa, substancja czynna leku Fraxiparine, jest heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4300 daltonów, z 75-95% cząsteczek mieszczących się w zakresie 2000-8000 daltonów. Charakteryzuje się wysoką aktywnością anty-Xa (95-130 j.m. AXa/mg) oraz niską aktywnością anty-IIa (<40 j.m. AIIa/mg), ze stosunkiem aktywności anty-Xa do anty-IIa wynoszącym 2,5-4,0. Mechanizm działania polega na hamowaniu proteaz serynowych układu krzepnięcia, co opóźnia powstawanie trombiny i neutralizuje już istniejącą trombinę, skutecznie zapobiegając tworzeniu się skrzepów. W porównaniu do heparyny niefrakcjonowanej, nadroparina wykazuje zwiększoną aktywność fibrynolityczną, mniejsze oddziaływanie na płytki krwi oraz brak istotnego wpływu na standardowe testy krzepnięcia przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność fibrynolityczna, ampułko-strzykawka, badanie krzepnięcia, biodostępność, działanie przeciwzakrzepowe, glikozaminoglikan, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, kaskada krzepnięcia, masa cząsteczkowa, nadroparyna wapniowa, okres półtrwania, osoczowa aktywność anty-Xa, proteaza serynowa, śródbłonek naczyniowy, trombina, trombocytopenia indukowana heparyną, układ krzepnięcia - Leksykon substancji czynnych
Dalteparyna sodowa – Właściwości farmakodynamiczne
Dalteparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa o średniej masie cząsteczkowej około 6 000 daltonów, wykazuje selektywne działanie przeciwzakrzepowe poprzez nasilanie hamowania czynnika Xa i trombiny przez antytrombinę, z przewagą efektu anty-Xa nad wydłużaniem APTT. W porównaniu do heparyny niefrakcjonowanej, dalteparyna ma mniejszy wpływ na funkcję płytek krwi i adhezję, co przekłada się na korzystniejszy profil bezpieczeństwa w kontekście ryzyka krwawień. Działanie przeciwzakrzepowe może być także związane z wpływem na ścianę naczyń i układ fibrynolizy. Badania kliniczne PREVENT (n=3700) wykazały, że profilaktyczne stosowanie dalteparyny zmniejsza częstość żylnych epizodów zakrzepowo-zatorowych o 45% (2,77% vs 4,96%, p=0,0015) u pacjentów internistycznych hospitalizowanych i unieruchomionych.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina, badanie ultradźwiękowe z kompresją, czas krzepnięcia osocza, czynnik Xa, epizod zakrzepowo-zatorowy, fibrynoliza, hemodializa, hemostaza pierwotna, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, krążenie pozaustrojowe, krzepnięcie krwi, lek przeciwzakrzepowy, płytki krwi, przewlekła niewydolność nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość żylna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zibor 25000 j.m. anty Xa/ml
Bemiparyna sodowa wykazuje liniową kinetykę pierwszego rzędu z wysoką biodostępnością (96%) po podaniu podskórnym. Maksymalna aktywność anty-Xa osiągana jest po 2-3 godzinach dla dawek profilaktycznych (2500 j.m. – 0,34 ± 0,08 j.m./mL; 3500 j.m. – 0,45 ± 0,07 j.m./mL) oraz po 3-4 godzinach dla dawek terapeutycznych (5000 j.m. – 0,54 ± 0,06 j.m./mL do 12500 j.m. – 2,03 ± 0,25 j.m./mL). Aktywność anty-IIa pojawia się dopiero przy wyższych dawkach terapeutycznych (≥7500 j.m.), co podkreśla selektywność leku wobec czynnika Xa przy niższych dawkach. Okres półtrwania wynosi 5-6 godzin, co umożliwia podawanie bemiparyny raz na dobę. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między młodymi a starszymi pacjentami (>65 lat) przy prawidłowej funkcji nerek.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, bemiparyna sodowa, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynnik IIa, czynnik Xa, dawka terapeutyczna, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, metoda amidolityczna, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, profil kinetyczny, symulacja farmakokinetyczna, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Enoxaparin sodium LEK-AM 4 000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Enoksaparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, wykazuje wysoką aktywność przeciwko czynnikowi Xa (~100 j.m./mg) oraz niższą przeciwko czynnikowi IIa (~28 j.m./mg), z charakterystycznym stosunkiem anty-Xa do anty-IIa wynoszącym 3,6. Jej działanie przeciwzakrzepowe jest pośredniczone przez antytrombinę III (ATIII) i obejmuje również hamowanie innych czynników krzepnięcia, indukcję uwalniania inhibitora drogi czynnika tkankowego (TFPI) oraz redukcję uwalniania czynnika von Willebranda (vWF). W dawkach profilaktycznych enoksaparyna nie wpływa istotnie na aPTT, natomiast w dawkach terapeutycznych może wydłużać aPTT o 1,5-2,2 raza względem wartości kontrolnej, co ma znaczenie przy monitorowaniu terapii przeciwzakrzepowej.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność przeciwkrzepliwa, alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czynnik krzepnięcia, czynnik von Willebranda, dawka profilaktyczna, dawka terapeutyczna, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor czynnika tkankowego, lek biopodobny, lek przeciwzakrzepowy, parametr krzepnięcia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (np. 0,2 j.m./ml przy 2000 j.m., 1,3 j.m./ml przy 150 j.m./kg mc.). Farmakokinetyka wykazuje liniową zależność od dawki, z niewielką zmiennością wewnątrzosobniczą i międzyosobniczą oraz brakiem kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Objętość dystrybucji anty-Xa wynosi około 4,3 litra, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do przestrzeni naczyniowej. Okres półtrwania wynosi 5-7 godzin, a klirens anty-Xa to 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja nerkowa obejmuje około 40% dawki (w tym 10% aktywnych metabolitów). Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima po 3-4 godzinach (np. 0,13 j.m./ml przy 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę). Wpływ masy ciała, wieku i czynności nerek jest istotny dla dawkowania, zwłaszcza u pacjentów z niską masą ciała, otyłych, z zaburzeniami czynności nerek lub marskością wątroby, gdzie obserwuje się zmienioną ekspozycję i klirens leku.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crusia 20 mg/0,2 ml (2000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna leku Crusia, charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu podskórnym, co umożliwia pełne wykorzystanie dawki. Maksymalna aktywność anty-Xa osiągana jest po 3-5 godzinach i wykazuje liniową zależność od dawki, np. 0,2 j.m./ml po 2000 j.m. (20 mg) oraz 1,3 j.m./ml po 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, zależnie od schematu dawkowania. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja jest jednofazowa z okresem półtrwania około 5 godzin po pojedynczym podaniu i 7 godzin po wielokrotnym. Klirens anty-Xa wynosi 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. podawanej dożylnie przez 6 godzin. Nerkowa eliminacja obejmuje około 40% dawki, co ma istotne znaczenie kliniczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność anty-Xa i anty-IIa, aktywność antykoagulacyjna, antytrombina III, AUC, biodostępność, bolus dożylny, depolimeryzacja, desulfacja, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny - Leksykon substancji czynnych
Nadroparyna – Właściwości farmakodynamiczne
Nadroparyna wapniowa (Nadroparinum calcicum) jest heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4 300 daltonów, z 75-95% cząsteczek w zakresie 2 000-8 000 daltonów. Charakteryzuje się wysoką aktywnością anty-Xa (95-130 j.m. AXa/mg) i niską aktywnością anty-IIa (<40 j.m. AIIa/mg), co daje stosunek anty-Xa do anty-IIa w zakresie 2,5-4,0. Mechanizm działania polega na hamowaniu proteaz serynowych układu krzepnięcia, skutkując opóźnieniem powstawania trombiny oraz neutralizacją już wytworzonej trombiny, co przekłada się na silne działanie przeciwzakrzepowe z minimalnym wpływem na hemostazę. W porównaniu do heparyny niefrakcjonowanej, nadroparyna wykazuje większą aktywność fibrynolityczną, mniejszą liczbę interakcji z płytkami krwi, minimalne zaburzenia w rutynowych testach krzepnięcia, dłuższy okres półtrwania oraz wydłużoną osoczową aktywność anty-Xa. Nadroparyna wapniowa jest dostępna w postaci roztworów do wstrzykiwań o różnych dawkach: Fraxiparine (2 850-9 500 j.m. AXa w ampułko-strzykawkach o objętości 0,3-1 ml) oraz Fraxiparine Multi (9 500 j.m. AXa/ml w fiolkach 5 ml). Preparaty cechują się klarownym do lekko opalizującego roztworem, bezbarwnym lub lekko żółtawym zabarwieniem. Klinicznie nadroparyna zapewnia przewidywalny efekt przeciwzakrzepowy, umożliwia stosowanie stałych dawek bez rutynowego monitorowania parametrów krzepnięcia, wiąże się z niższym ryzykiem krwawień i trombocytopenii indukowanej heparyną oraz pozwala na wygodny schemat dawkowania (raz lub dwa razy na dobę), co czyni ją korzystnym wyborem w profilaktyce i leczeniu stanów zakrzepowo-zatorowych.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność fibrynolityczna, aktywność osoczowa anty-Xa, dalton, glikozaminoglikan, heparyna drobnocząsteczkowa, kaskada krzepnięcia, komórka śródbłonka, krzepnięcie krwi, lek przeciwzakrzepowy, nadroparyna wapniowa, parametry krzepnięcia, płytki krwi, powikłanie krwotoczne, proteaza serynowa, skrzep, test krzepnięcia, trombina, trombocytopenia indukowana heparyną, trombocytopenia poheparynowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Crusia 60 mg/0,6 ml (6000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna produktu Crusia, jest heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, charakteryzującą się wysoką aktywnością anty-Xa (~100 j.m./mg) i niższą anty-IIa (~28 j.m./mg), z stosunkiem aktywności 3,6. Mechanizm działania opiera się na współdziałaniu z antytrombiną III, co skutkuje efektywnym działaniem przeciwzakrzepowym. Ponadto enoksaparyna wykazuje dodatkowe właściwości przeciwzapalne i przeciwzakrzepowe, takie jak hamowanie czynnika VIIa, indukcję uwalniania TFPI oraz redukcję czynnika von Willebranda (vWF) ze śródbłonka. W dawkach profilaktycznych nie wpływa istotnie na aPTT, natomiast w dawkach terapeutycznych może wydłużać aPTT o 1,5-2,2 raza względem wartości kontrolnej.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność przeciwtrombinowa, aktywność przeciwzakrzepowa, alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czynnik von Willebranda, czynnik Xa, czynniki krzepnięcia, dawka profilaktyczna, dawka terapeutyczna, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor czynnika tkankowego, śródbłonek naczyniowy, właściwości przeciwzakrzepowe, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Enoxaparin sodium LEK-AM 6 000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoksaparyna sodowa LEK-AM, będąca heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, wykazuje wysoką aktywność przeciwko czynnikowi Xa (około 100 j.m./mg) oraz niższą aktywność przeciwko czynnikowi IIa (około 28 j.m./mg), z typowym stosunkiem anty-Xa do anty-IIa wynoszącym 3,6. Mechanizm działania opiera się na współdziałaniu z antytrombiną III, co skutkuje efektywnym działaniem przeciwzakrzepowym. Enoksaparyna wykazuje również dodatkowe właściwości przeciwzapalne i przeciwzakrzepowe, takie jak hamowanie czynnika VIIa, indukcja uwalniania TFPI oraz zmniejszenie uwalniania czynnika von Willebranda, co wzmacnia jej efekt terapeutyczny. W dawkach profilaktycznych nie wpływa istotnie na aPTT, natomiast w dawkach terapeutycznych może wydłużać aPTT o 1,5-2,2 raza względem wartości kontrolnej, co ma znaczenie przy monitorowaniu leczenia.
Skuteczność kliniczna enoksaparyny sodowej została potwierdzona w randomizowanym badaniu dotyczącym przedłużonej profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po alloplastyce stawu biodrowego. Pacjenci otrzymywali dawkę 4000 j.m. (40 mg) podskórnie raz na dobę przez 3 tygodnie po wypisie ze szpitala. Wyniki wykazały istotnie niższą częstość zakrzepicy żył głębokich w grupie leczonej enoksaparyną w porównaniu z placebo, bez przypadków zatorowości płucnej ani poważnych krwawień, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku. Dane te potwierdzają wysoką efektywność i bezpieczeństwo enoksaparyny w profilaktyce powikłań zakrzepowo-zatorowych po zabiegach ortopedycznych.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność przeciwkrzepliwa, aktywność przeciwtrombinowa, aktywność przeciwzakrzepowa, alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, błona śluzowa jelit, czas częściowej tromboplastyny, czynnik IIa, czynnik von Willebranda, czynnik Xa, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, lek biopodobny, lek przeciwzakrzepowy, masa cząsteczkowa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, właściwości przeciwzapalne, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clexane 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (np. 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m., 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, przy czym ekspozycja na lek wzrasta o 15-65% w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami do 0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania 5-7 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a klirens anty-Xa wynosi około 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. podawanej dożylnie. Wydalanie nerkowe obejmuje około 40% dawki, z klirensem nerkowym aktywnych metabolitów stanowiącym 10% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Crusia 20 mg/0,2 ml (2000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna leku Crusia, jest heparyną drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4500 daltonów, uzyskiwaną przez zasadową depolimeryzację estru benzylowego heparyny świńskiej. Charakteryzuje się wysoką aktywnością anty-Xa (~100 j.m./mg) i niższą anty-IIa (~28 j.m./mg), ze stosunkiem aktywności 3,6, co przekłada się na selektywne działanie przeciwzakrzepowe zależne od antytrombiny III. Enoksaparyna wykazuje także dodatkowe mechanizmy przeciwzakrzepowe i przeciwzapalne, takie jak hamowanie czynnika VIIa, indukcję uwalniania TFPI oraz redukcję czynnika von Willebranda, co wzmacnia jej profil farmakodynamiczny. W dawkach profilaktycznych nie wpływa istotnie na aPTT, natomiast w dawkach terapeutycznych może wydłużać aPTT 1,5-2,2-krotnie, co ma znaczenie dla monitorowania terapii.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność przeciwzakrzepowa, aktywowany częściowy czas tromboplastynowy, alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, czas krzepnięcia, czynnik IIa, czynnik von Willebranda, czynnik Xa krzepnięcia krwi, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor zależny od czynnika tkankowego, lek biopodobny, poważne krwawienie, śródbłonek naczyniowy, właściwość przeciwzakrzepowa, zakrzepica żył głębokich, zasadowa depolimeryzacja, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enoxaparin sodium LEK-AM 2 000 j.m. (20 mg)/0,2 ml
Enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym oraz liniową farmakokinetyką w zalecanych dawkach. Maksymalna aktywność anty-Xa w osoczu osiąga wartości od 0,2 j.m./ml (20 mg) do 1,3 j.m./ml (1,5 mg/kg mc.), z czasem do maksimum 3-5 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest w 2-4 dniu leczenia, zależnie od schematu dawkowania, z minimalną kumulacją i niską zmiennością międzyosobniczą. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, wskazując na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej. Metabolizm zachodzi w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem anty-Xa około 0,74 l/h i okresem półtrwania 5-7 godzin. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima 0,13-0,19 j.m./ml po 3-4 godzinach.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność podskórna, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, interakcja farmakokinetyczna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, udar niedokrwienny mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby