Zenmem
Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, 10 mg
Produkt zawiera memantynę chlorowodorku w dawkach 10 mg lub 20 mg, w postaci tabletek rozpadających się w jamie ustnej, zawierających także laktozę jednowodną, aspartam i niewielkie ilości sodu. Preparat jest stosowany u dorosłych pacjentów do leczenia choroby Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu. Dzięki formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, umożliwia łatwe przyjmowanie leku, szczególnie przez osoby z trudnościami w połykaniu. Substancja czynna działa na poprawę funkcji poznawczych i spowalnia postęp choroby.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie memantyną w chorobie Alzheimera powinno być inicjowane i monitorowane przez lekarza z doświadczeniem w tej dziedzinie, z zapewnieniem stałego nadzoru nad przyjmowaniem leku przez opiekuna. Dawka dobowa memantyny jest stopniowo zwiększana o 5 mg co tydzień przez pierwsze trzy tygodnie, rozpoczynając od 5 mg w 1. tygodniu, następnie 10 mg w 2. tygodniu, 15 mg w 3. tygodniu, aż do dawki podtrzymującej 20 mg od 4. tygodnia. Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg. Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej dostępne są w dawkach 10 mg i 20 mg (jasnoróżowe, okrągłe, płaskie, nakrapiane, z wytłoczoną liczbą „10” lub „20”). W przypadku konieczności stosowania dawek 5 mg i 15 mg należy użyć innych dostępnych preparatów memantyny. Leczenie powinno być kontynuowane tak długo, jak długo utrzymuje się korzystny efekt terapeutyczny i dobra tolerancja leku, a przerwanie terapii rozważa się przy braku efektu lub złej tolerancji.
Dawkowanie memantyny wymaga dostosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek: przy klirensie kreatyniny 50-80 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, przy umiarkowanych zaburzeniach (30-49 ml/min) dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 20 mg po 7 dniach tolerancji, natomiast przy ciężkich zaburzeniach (5-29 ml/min) dawka maksymalna to 10 mg/dobę. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) nie wymaga się zmiany dawkowania, natomiast brak danych dotyczących ciężkich zaburzeń wątroby wyklucza stosowanie leku w tej grupie. Produkt Zenmem jest przeznaczony do stosowania doustnego, raz na dobę, o stałej porze, niezależnie od posiłku. Nie zaleca się stosowania u pacjentów poniżej 18. roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Zenmem 10 mg
badanie kliniczne, choroba Alzheimera, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka podtrzymująca, dawkowanie memantyny, diagnostyka, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, memantyna, skala Child-Pugh, stopniowe zwiększanie dawki, tabletka ulegająca rozpadowi, terapia choroby Alzheimera, tolerancja leku, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
W badaniach klinicznych obejmujących 1784 pacjentów leczonych memantyną oraz 1595 pacjentów otrzymujących placebo, częstość działań niepożądanych była porównywalna i przeważnie miała charakter łagodny do umiarkowanego. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane z większą częstością w grupie memantyny to zawroty głowy (6,3% vs. 5,6%), ból głowy (5,2% vs. 3,9%), zaparcia (4,6% vs. 2,6%), senność (3,4% vs. 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs. 2,8%). Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów, z uwzględnieniem częstości występowania: od zakażeń grzybiczych (≥1/1 000 do <1/100) po bardzo rzadkie napady padaczkowe (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na omamy i splątanie, które występowały głównie u pacjentów z ciężkim stadium choroby Alzheimera, a także na ryzyko reakcji psychotycznych i depresji, w tym myśli samobójczych, które wymaga monitorowania stanu psychicznego pacjentów leczonych memantyną.
Produkt Zenmem zawiera substancje pomocnicze, które mogą mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów: tabletka 10 mg zawiera 12,5 mg laktozy jednowodnej, 2,5 mg aspartamu i do 0,78 mg sodu, natomiast tabletka 20 mg – 25 mg laktozy jednowodnej, 5 mg aspartamu i do 1,56 mg sodu. Obecność tych składników jest istotna u pacjentów z nietolerancją laktozy, fenyloketonurią lub na diecie niskosodowej. Ponadto, zgłaszano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki i wątroby oraz niewydolności serca, co wymaga uwagi klinicznej. Wskazane jest monitorowanie parametrów wątrobowych oraz ciśnienia tętniczego podczas terapii memantyną, zwłaszcza u pacjentów z chorobą Alzheimera o ciężkim przebiegu i współistniejącymi schorzeniami.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Zenmem 10 mg
choroba Alzheimera, depresja, dieta niskosodowa, duszność, enzymy wątrobowe, fenyloketonuria, laktoza jednowodna, memantyna, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, omamy, otępienie, reakcje psychotyczne, splątanie, zaburzenia równowagi, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zatorowość, zawroty głowy -
Profil bezpieczeństwa leku
Zenmem, zawierający memantynę, jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na potencjalne przenikanie substancji do mleka matki. W przypadku pacjentów prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny, zaleca się zachowanie ostrożności, gdyż lek może wywierać nieznaczny do umiarkowanego wpływ na zdolności psychomotoryczne, które dodatkowo mogą być upośledzone przez samą chorobę Alzheimera. Brak jest danych dotyczących interakcji memantyny z alkoholem, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka u pacjentów spożywających alkohol.
W populacji seniorów powyżej 65 roku życia zalecana dawka dobowa wynosi 20 mg, bez konieczności dodatkowych modyfikacji dawkowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki, zwłaszcza w umiarkowanych i ciężkich przypadkach, aby uniknąć kumulacji leku. W przypadku zaburzeń czynności wątroby, lek można stosować u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi dysfunkcjami, natomiast u osób z ciężkimi zaburzeniami stosowanie memantyny nie jest zalecane z powodu braku danych bezpieczeństwa. W każdym przypadku wymagana jest ostrożność i indywidualizacja terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Zenmem 10 mg
-
Przeciwwskazania
Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania leku Zenmem (memantyna chlorowodorek) w dawkach 10 mg i 20 mg, w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Lek zawiera laktozę jednowodną (12,5 mg w tabletce 10 mg, 25 mg w tabletce 20 mg), aspartam (2,5 mg w tabletce 10 mg, 5 mg w tabletce 20 mg) oraz sód (maksymalnie 0,78 mg w tabletce 10 mg, 1,56 mg w tabletce 20 mg). Ze względu na obecność tych składników, stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, fenyloketonurią oraz u osób na ściśle kontrolowanej diecie niskosodowej.
W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości na memantynę lub substancje pomocnicze, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Lekarz powinien szczegółowo zebrać wywiad alergiczny oraz monitorować pacjenta podczas rozpoczynania leczenia. W razie wystąpienia objawów alergicznych należy rozważyć zamianę leku na preparat nie zawierający wywołującej reakcję substancji. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności niezwłocznego zgłoszenia wszelkich niepokojących objawów nadwrażliwości podczas stosowania Zenmem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Zenmem 10 mg
aspartam, dieta sodowa, fenyloalanina, fenyloketonuria, laktoza jednowodna, memantyna chlorowodorek, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, reakcja alergiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Przedawkowanie
Przedawkowanie memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Zenmem (dostępnego w tabletkach 10 mg i 20 mg ulegających rozpadowi w jamie ustnej), może prowadzić do różnorodnych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu pokarmowego. Objawy te zależą od dawki i obejmują splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresję, omamy, zaburzenia chodu, a także wymioty i biegunkę. Przy dawkach poniżej 140 mg lub nieustalonych obserwuje się umiarkowane objawy neurologiczne i żołądkowo-jelitowe, natomiast dawki rzędu 200 mg i 105 mg na dobę przez 3 dni mogą wywołać jedynie łagodne symptomy lub brak objawów klinicznych. W skrajnych przypadkach, takich jak jednorazowe przyjęcie 400 mg lub nawet 2000 mg (100-200-krotność dawki terapeutycznej), występują ciężkie objawy neurologiczne, w tym śpiączka trwająca do 10 dni, psychoza, stan przeddrgawkowy i utrata świadomości, jednak z zastosowaniem leczenia objawowego i procedur takich jak plazmafereza możliwy jest pełny powrót do zdrowia bez trwałych następstw.
W leczeniu przedawkowania memantyny nie istnieje swoiste antidotum, dlatego postępowanie ma charakter objawowy i obejmuje standardowe procedury eliminacji substancji z organizmu: płukanie żołądka (szczególnie przy niedawnym przyjęciu leku), podanie węgla leczniczego w celu przerwania krążenia jelitowo-wątrobowego, zakwaszenie moczu oraz wymuszoną diurezę. W przypadku objawów nadpobudliwości ośrodkowego układu nerwowego zaleca się ostrożne leczenie objawowe dostosowane do indywidualnego obrazu klinicznego. Ze względu na potencjalne zagrożenie życia, przedawkowanie memantyny wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i hospitalizacji, mimo że dostępne dane wskazują na możliwość całkowitego wyzdrowienia nawet po ekstremalnych dawkach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Zenmem 10 mg
agresja, biegunka, krążenie jelitowo-wątrobowe, memantyna chlorowodorek, nadpobudliwość OUN, niepokój, objawy żołądkowo-jelitowe, omamy, omamy wzrokowe, ośrodkowy układ nerwowy, plazmafereza, płukanie żołądka, pobudzenie, podwójne widzenie, psychoza, senność, śpiączka, splątanie, stan przeddrgawkowy, stupor, układ pokarmowy, utrata świadomości, węgiel leczniczy, wymioty, wymuszona diureza, zaburzony chód, zakwaszenie moczu, zawroty głowy -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne memantyny, substancji czynnej leku Zenmem, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do zmian neuronalnych typu Olney’a (wakuolizacja i martwica), poprzedzonych objawami neurologicznymi, takimi jak ataksja. Jednakże, długoterminowe badania na gryzoniach i innych gatunkach nie potwierdziły tych efektów, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych zmian. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, nieobecne u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały żadnych niekorzystnych efektów. Ponadto, u gryzoni zaobserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne i jego znaczenie kliniczne pozostaje nieznane.
Memantyna nie wykazała działania genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych badaniach przedklinicznych, w tym w badaniach całego życia myszy i szczurów. Nie stwierdzono również działania teratogennego u szczurów i królików, nawet przy dawkach toksycznych dla samic, a wpływ na płodność był minimalny. Jedynym obserwowanym efektem było zahamowanie wzrostu płodów u szczurów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym lub nieco wyższym niż u ludzi stosujących dawki terapeutyczne. Podsumowując, profil bezpieczeństwa memantyny jest akceptowalny, a niekorzystne efekty pojawiały się głównie przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie, co potwierdzają również badania kliniczne dotyczące bezpieczeństwa narządu wzroku i układu nerwowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zenmem 10 mg
antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie okulistyczne, badanie przedkliniczne, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, genotoksyczność, kation amfifilny, lizosom, makrofag, martwica, memantyna, profil bezpieczeństwa, stężenie maksymalne w surowicy, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja, zmiana neuronalna -
Specjalne ostrzeżenia
Memantyna wymaga ostrożności u pacjentów z padaczką lub predyspozycjami do napadów drgawkowych ze względu na ryzyko ich nasilenia. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania memantyny z innymi antagonistami receptora NMDA, takimi jak amantadyna, ketamina czy dekstrometorfan, gdyż może to zwiększać działania niepożądane ośrodkowego układu nerwowego. Monitorowanie pacjentów z czynnikami podwyższającymi pH moczu (np. zmiany diety, nerkowa kwasica cewkowa, zakażenia dróg moczowych przez Proteus) jest istotne, gdyż alkalizacja moczu może wpływać na eliminację memantyny z organizmu.
U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (świeżo przebyty zawał mięśnia sercowego, niewyrównana zastoinowa niewydolność serca NYHA III-IV, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze) stosowanie memantyny wymaga szczególnej uwagi ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa. Preparat Zenmem zawiera substancje pomocnicze: aspartam (2,5 mg w tabletce 10 mg, 5 mg w 20 mg) – źródło fenyloalaniny, istotne u pacjentów z fenyloketonurią, laktozę jednowodną (12,5 mg w 10 mg, 25 mg w 20 mg) – przeciwwskazaną u osób z nietolerancją laktozy oraz sód w ilości poniżej 1 mmol (23 mg) na tabletkę, co jest uznawane za „wolne od sodu”.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Zenmem
amantadyna, antagonista receptora NMDA, bakterie Proteus, choroba Parkinsona, dekstrometorfan, drgawki, fenyloketonuria, ketamina, klasyfikacja NYHA, kwas N-metylo-D-asparaginowy, lek przeciwkaszlowy, memantyna, nadciśnienie tętnicze, nerkowa kwasica cewkowa, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pH moczu, zakażenie dróg moczowych, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego -
Właściwości farmakodynamiczne
Memantyna, substancja czynna leku Zenmem (kod ATC: N06DX01), jest niekompetytywnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie, działającym na układ glutaminergiczny OUN. Mechanizm ten pozwala na modulację patologicznego nadmiernego pobudzenia glutaminianergicznego, które jest kluczowe w patofizjologii otępienia neurodegeneracyjnego, zwłaszcza choroby Alzheimera. W badaniach klinicznych u pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego stopniem choroby (MMSE 3-14) memantyna wykazała istotną statystycznie poprawę w ocenie funkcjonowania klinicznego (CIBIC-plus, p=0,025), zdolności do wykonywania czynności dnia codziennego (ADCS-ADLsev, p=0,003) oraz funkcji poznawczych (SIB, p=0,002) po 6 miesiącach terapii w porównaniu z placebo.
W populacji pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nasileniem choroby (MMSE 10-22) memantyna również wykazała przewagę nad placebo w 24-tygodniowym badaniu pod kątem funkcji poznawczych (ADAS-cog, p=0,003) oraz ogólnej oceny klinicznej (CIBIC-plus, p=0,004). Jednakże inne badanie w podobnej grupie (MMSE 11-23) nie potwierdziło istotności statystycznej efektu. Metaanaliza sześciu badań III fazy u pacjentów z MMSE <20 wykazała istotną poprawę funkcji poznawczych, ogólnej oceny klinicznej oraz codziennego funkcjonowania, a także znaczące zapobieganie pogorszeniu stanu (11% w grupie memantyny vs. 21% w grupie placebo, p<0,0001). Dane te potwierdzają skuteczność memantyny w terapii umiarkowanych i ciężkich stadiów choroby Alzheimera, zarówno w łagodzeniu objawów, jak i spowalnianiu progresji choroby.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Zenmem 10 mg
ADAS-cog, ADCS-ADLsev, analiza LOCF, choroba Alzheimera, CIBIC-plus, dysfunkcja neuronalna, inhibitor acetylocholinesterazy, kwas N-metylo-D-asparaginowy, Last Observation Carried Forward, memantyna, Mini-Mental State Examination, monoterapia memantyną, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie neurodegeneracyjne, politerapia, receptor NMDA, severe impairment battery, skala MMSE, układ glutaminergiczny -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Produkt leczniczy Zenmem (memantyna) nie powinien być stosowany w okresie ciąży, chyba że korzyści kliniczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania memantyny u kobiet ciężarnych, jednak badania na modelach zwierzęcych wykazały ryzyko zahamowania wewnątrzmacicznego wzrostu płodu przy ekspozycji na poziomach zbliżonych do tych u ludzi. Nie stwierdzono negatywnego wpływu memantyny na płodność u obu płci. Lekarz powinien omówić z pacjentką potencjalne ryzyko, zalecić skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz poinformować o konieczności natychmiastowego kontaktu w przypadku podejrzenia ciąży.
Memantyna, ze względu na swoje lipofilne właściwości, prawdopodobnie przenika do mleka kobiecego, dlatego pacjentki stosujące Zenmem nie powinny karmić piersią, aby uniknąć potencjalnego ryzyka dla dziecka. Decyzja o stosowaniu leku w ciąży powinna być podejmowana indywidualnie, po ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz dostępnych alternatyw terapeutycznych. Lekarz musi szczegółowo poinformować pacjentkę o braku wystarczających danych klinicznych oraz konieczności wyboru między kontynuacją leczenia a karmieniem piersią, uwzględniając korzyści dla matki i dziecka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zenmem 10 mg
-
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Preparat Zenmem, zawierający memantynę w postaci chlorowodorku w dawkach 10 mg lub 20 mg, wykazuje nieznaczny do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Memantyna działa jako niekompetycyjny antagonista receptorów NMDA, co może wpływać na funkcje poznawcze, czas reakcji i koordynację psychoruchową pacjenta. W związku z tym lekarz powinien przeprowadzić indywidualną ocenę zdolności psychomotorycznych pacjenta przed dopuszczeniem go do prowadzenia pojazdów oraz monitorować wpływ terapii na funkcje poznawcze i koordynację. Zaleca się również rozważenie czasowego powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w początkowym okresie leczenia, gdy możliwe są największe wahania działania leku.
Ważnym aspektem jest również uwzględnienie samej choroby Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, która niezależnie od leczenia powoduje istotne upośledzenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn z powodu postępującego deficytu funkcji poznawczych, koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz wydłużonego czasu reakcji. Lekarz ma obowiązek poinformować pacjenta oraz jego opiekunów o potencjalnych zagrożeniach związanych z prowadzeniem pojazdów podczas terapii preparatem Zenmem, a także odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej, co ma znaczenie zarówno medyczne, jak i prawne. Przekazanie tych informacji jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii i minimalizacji ryzyka zdarzeń drogowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Zenmem 10 mg
antagonista receptorów NMDA, bezpieczeństwo farmakoterapii, chlorowodorek memantyny, choroba Alzheimera, funkcje poznawcze, funkcje psychomotoryczne, koordynacja psychoruchowa, koordynacja wzrokowo-ruchowa, leczenie ambulatoryjne, memantyna, ośrodkowy układ nerwowy, prowadzenie pojazdów mechanicznych, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej -
Wskazania do stosowania
Zenmem to lek zawierający memantyny chlorowodorek w dawkach 10 mg (8,31 mg memantyny) oraz 20 mg (16,62 mg memantyny), dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, przeznaczony do leczenia dorosłych pacjentów z chorobą Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Tabletki 10 mg są jasnoróżowe, okrągłe, o średnicy 9 mm, z wytłoczoną liczbą „10”, natomiast tabletki 20 mg mają średnicę 12 mm i oznaczenie „20”. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak laktoza jednowodna (12,5 mg w dawce 10 mg i 25 mg w dawce 20 mg), aspartam (2,5 mg i 5 mg) oraz sód (maksymalnie 0,78 mg i 1,56 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy, fenyloketonurią oraz u osób na diecie niskosodowej.
Mechanizm działania memantyny opiera się na antagonizmie receptorów NMDA, co pozwala na regulację zaburzonej transmisji glutaminergicznej w chorobie Alzheimera. Specjalna forma farmaceutyczna tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest szczególnie korzystna dla pacjentów z trudnościami w połykaniu, co jest częstym problemem w zaawansowanym stadium choroby. Zenmem stanowi zatem istotne uzupełnienie terapii u dorosłych pacjentów z umiarkowanym i ciężkim nasileniem objawów choroby Alzheimera, poprawiając komfort podawania leku i potencjalnie zwiększając adherencję do leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Zenmem 10 mg
antagonista receptorów NMDA, aspartam, choroba Alzheimera, dieta z ograniczeniem sodu, dysfagia, fenyloketonuria, laktoza jednowodna, memantyny chlorowodorek, nietolerancja laktozy, substancja pomocnicza, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, transmisja glutaminergiczna, zaawansowana choroba Alzheimera