przestrzeń pozakomórkowa

Przestrzeń pozakomórkowa to region znajdujący się poza komórkami organizmu, wypełniony płynem pozakomórkowym (ECF) zawierającym różne substancje rozpuszczone w wodzie. Stanowi około 20% masy ciała i jest kluczowym środowiskiem dla transportu składników odżywczych, elektrolitów, gazów oraz produktów przemiany materii między krwią a komórkami.

W przestrzeni pozakomórkowej znajduje się macierz zewnątrzkomórkowa złożona z białek strukturalnych (kolagen, elastyna), glikozaminoglikanów, proteoglikanów oraz glikoprotein adhezyjnych. Te elementy nie tylko zapewniają strukturalne podparcie dla komórek, ale również regulują procesy biologiczne, takie jak migracja komórek, różnicowanie i sygnalizacja międzykomórkowa.

Zaburzenia w składzie i objętości przestrzeni pozakomórkowej mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, w tym obrzęków, zaburzeń elektrolitowych czy kwasicy/zasadowicy. Diagnostyka tych zaburzeń obejmuje analizę stężenia elektrolitów, ocenę gospodarki kwasowo-zasadowej oraz badania obrazowe oceniające dystrybucję płynów w organizmie.

W praktyce klinicznej szczególnie istotne jest zrozumienie dynamiki przestrzeni pozakomórkowej przy prowadzeniu płynoterapii, leczeniu niewydolności nerek, serca czy wątroby oraz w stanach krytycznych, gdzie dochodzi do redystrybucji płynów ustrojowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Skład i postać leku – Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi (3 mg + 9 mg)/ml

Produkt leczniczy Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi to roztwór do infuzji zawierający chlorek potasu (3,0 mg/ml, 0,3%) oraz chlorek sodu (9 mg/ml, 0,9%). Dostępny jest w butelkach o pojemności 500 ml i 1000 ml, zawierających odpowiednio 1,5 g potasu chlorku i 4,5 g sodu chlorku lub 3,0 g potasu chlorku i 9,0 g sodu chlorku. Skład jonowy roztworu obejmuje 40 mmol/l jonów potasu (K+), 154 mmol/l jonów sodu (Na+) oraz 194 mmol/l jonów chlorkowych (Cl−). Preparat charakteryzuje się osmolarnością około 388 mOsm/l oraz pH w zakresie 4,5–7,0, co jest istotne dla zachowania stabilności i kompatybilności podczas podawania dożylnego.
anion, aspekt mikrobiologiczny, chlorek potasu, chlorek sodu, elektrolit, jon chlorkowy, jon potasu, jon sodu, kation, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, osmolarność, płyn pozakomórkowy, podanie dożylne, polietylen niskiej gęstości, przestrzeń pozakomórkowa, roztwór do infuzji, stabilność chemiczna, stabilność fizyczna, substancja czynna, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, wytrącanie osadu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dotarem 0,5 mmol/ml

Kwas gadoterowy, substancja czynna produktu DOTAREM (0,5 mmol/ml), wykazuje farmakokinetykę typową dla gadolinowych środków kontrastowych stosowanych w MRI. Po dożylnym podaniu szybko dystrybuuje do przestrzeni pozakomórkowej z objętością dystrybucji około 18 litrów, nie wiąże się z białkami osocza, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Nie ulega metabolizmowi, jest wydalany w postaci niezmienionej głównie przez nerki, z 89% dawki eliminowanej w ciągu 6 godzin i 95% w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania eliminacji u pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 1,6 godziny.
albuminy surowicy, DOTAREM, dystrybucja leku, eliminacja leku, eliminacja pozaustrojowa, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, kwas gadoterowy, metabolity, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, przestrzeń pozakomórkowa, środek kontrastowy z gadolinem, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Benelyte –

Benelyte to roztwór do infuzji należący do grupy preparatów wpływających na równowagę elektrolitową, zawierający elektrolity i węglowodany, dedykowany dla pacjentów pediatrycznych. Skład elektrolitowy roztworu odzwierciedla fizjologiczne stężenia jonów w osoczu, zawierając Na⁺ 140 mmol/l, K⁺ 4 mmol/l, Ca²⁺ 1 mmol/l, Mg²⁺ 1 mmol/l, Cl⁻ 118 mmol/l oraz jony octanowe 30 mmol/l. Glukoza jest obecna w stężeniu 55,5 mmol/l (10 mg/ml), co dostarcza 168 kJ/l (40 kcal/l) energii. Całkowita zawartość kationów i anionów wynosi 148 mval/l, a teoretyczna osmolarność roztworu to 351 mOsmol/l, co zapewnia odpowiednią równowagę osmotyczną zbliżoną do osocza. Obecność jonów octanowych nadaje roztworowi właściwości alkalizujące, co jest korzystne w leczeniu kwasicy metabolicznej, a buforowanie roztworu do pH 7,4 jest na poziomie ≤5 mmol/l kwasowości miareczkowej.
działanie hemodynamiczne, glukoza, jon octanowy, kwasica metaboliczna, kwasowość miareczkowa, objętość krwi krążącej, octan, osmolarność roztworu, przestrzeń pozakomórkowa, przestrzeń śródmiąższowa, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, stężenie elektrolitów, terapia płynowa, właściwość alkalizująca, właściwość buforująca, zaburzenie wodno-elektrolitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Inj. Natrii chlorati 10% Polpharma 100 mg/ml

Preparat Inj. Natrii Chlorati 10% Polpharma (100 mg/ml) to hipertoniczny koncentrat chlorku sodu (kod ATC: B05XA03) przeznaczony do sporządzania roztworu do infuzji, stosowany w celu korekcji zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej. Każdy mililitr zawiera 100 mg NaCl, co umożliwia szybkie uzupełnienie deficytów jonów sodowych i chlorkowych w przestrzeni pozakomórkowej. Preparat jest wskazany w stanach odwodnienia hipoosmotycznego, powstałych m.in. na skutek wymiotów, biegunek, nadmiernej potliwości czy po zabiegach chirurgicznych. Ze względu na hipertoniczny charakter, nie powinien być podawany bez rozcieńczenia i stosowany jest głównie jako dodatek do innych płynów infuzyjnych zgodnych farmakochemicznie, co pozwala na zwiększenie podaży jonów bez nadmiernego obciążenia objętościowego pacjenta.
chlorek sodu, ciśnienie osmotyczne, homeostaza płynów ustrojowych, jony sodu i chloru, koncentrat do infuzji, niedobór elektrolitowy, obrzęk komórkowy, odwodnienie hipoosmotyczne, płyn infuzyjny, płyn pozakomórkowy, przestrzeń pozakomórkowa, przewodnictwo nerwowe, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór elektrolitowy, roztwór hipertoniczny, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Optilyte –

Optilyte to roztwór do infuzji zawierający elektrolity w stężeniach fizjologicznych, m.in. Na 141 mmol/l, K 5 mmol/l, Ca 2 mmol/l, Mg 1 mmol/l, Cl 109 mmol/l, octan 34 mmol/l oraz cytrynian 3 mmol/l, o osmolarności 295 mOsmol/l. Po podaniu dożylnym elektrolity dystrybuują się głównie w przestrzeni pozakomórkowej, gdzie Na+ i Cl- utrzymują objętość płynu, natomiast K+ jest głównym kationem wewnątrzkomórkowym, regulowanym przez pompę sodowo-potasową. Aniony organiczne (octan i cytrynian) są metabolizowane odpowiednio do CO2 i wody oraz w cyklu Krebsa, co wpływa na ich eliminację i homeostazę kwasowo-zasadową.
chlorek magnezu sześciowodny, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorek wapnia dwuwodny, cykl Krebsa, cytrynian sodu dwuwodny, filtracja kłębuszkowa, gospodarka elektrolitowa, homeostaza elektrolitowa, homeostaza jonowa, mechanizm regulacyjny, metabolizm i wydalanie, metabolizm wapnia, octan sodu trójwodny, osmolarność, pompa sodowo-potasowa, przestrzeń pozakomórkowa, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, przestrzeń zewnątrzkomórkowa, reabsorpcja kanalikowa, regulacja hormonalna, roztwór do infuzji, stężenie fizjologiczne, stężenie sodu, wydalanie potasu
Leksykon substancji czynnych
Mannitol – Właściwości farmakodynamiczne

Mannitol, sześciowęglowy alkohol cukrowy, wykazuje szerokie zastosowanie kliniczne dzięki swoim właściwościom osmotycznym. Podawany dożylnie w stężeniach 15% (150 mg/ml) lub 20% (200 mg/ml), działa głównie w przestrzeni pozakomórkowej, powodując przesunięcie płynów z przestrzeni wewnątrzkomórkowej do pozakomórkowej. Jego kluczowy efekt to diureza osmotyczna, wynikająca z łatwego przesączania w kłębuszkach nerkowych i minimalnego wchłaniania zwrotnego (<10%) w kanalikach, co prowadzi do zwiększonego wydalania wody oraz elektrolitów (Na+, K+, Cl-). Początek działania diuretycznego obserwuje się po 15-30 minutach, a efekt ten jest istotny w leczeniu skąpomoczu, bezmoczu oraz w eliminacji toksyn, takich jak salicylany czy barbiturany. Mannitol wpływa również na ośrodkowy układ nerwowy, obniżając ciśnienie śródczaszkowe poprzez osmotyczne przesunięcie płynu z tkanki mózgowej do naczyń, z maksymalnym efektem terapeutycznym po 60-90 minutach i czasem działania 3-8 godzin. W okulistyce mannitol redukuje ciśnienie śródgałkowe, osiągając maksymalny efekt po 30-60 minutach, utrzymujący się przez 4-8 godzin.
alkohol cukrowy, bariera krew-mózg, ciśnienie osmotyczne, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie śródgałkowe, diureza osmotyczna, działanie diuretyczne, histamina, kanaliki nerkowe, klasyfikacja ATC, kłębuszki nerkowe, osmolarność, ostra niewydolność nerek, przesącz kłębuszkowy, przestrzeń pozakomórkowa, reakcja antygen-przeciwciało, skąpomocz, test skórny punktowy, triada Lewisa, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sterofundin ISO –

Sterofundin ISO to izotoniczny roztwór elektrolitów, zaprojektowany do precyzyjnego odzwierciedlenia fizjologicznych stężeń jonów w przestrzeni pozakomórkowej. Zawiera sód (145 mmol/l), potas (4 mmol/l), magnez (1 mmol/l), wapń (2,5 mmol/l), chlorki (127 mmol/l), octan (24 mmol/l) oraz jabłczan (5 mmol/l). Preparat służy do uzupełniania utraconego płynu pozakomórkowego, zarówno wody, jak i elektrolitów, co pozwala na skuteczne przywrócenie i utrzymanie prawidłowych warunków osmotycznych w organizmie. Jego skład anionowy, obejmujący chlorki, octan i jabłczan, wspomaga przeciwdziałanie kwasicy metabolicznej poprzez metabolizm octanu i jabłczanu do wodorowęglanów, co jest szczególnie istotne u pacjentów z zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej.
działanie buforujące, infuzja, izotoniczny roztwór elektrolitów, kwasica metaboliczna, naczynia krwionośne, osmolarność osocza, osocze krwi, płyn pozakomórkowy, przestrzeń pozakomórkowa, równowaga kwasowo-zasadowa, wodorowęglany, wzorzec anionowy, zaburzenia osmotyczne, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dotagraf 0,5 mmol/ml

Kwas gadoterynowy, substancja czynna produktu Dotagraf (roztwór do wstrzykiwań 0,5 mmol/ml, zawierający 279,32 mg kwasu gadoterynowego w 1 ml), charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla środka kontrastowego o niskim wiązaniu z białkami osocza i braku metabolizmu. Objętość dystrybucji wynosi około 18 litrów, co odpowiada objętości płynu pozakomórkowego u dorosłego pacjenta. Po dożylnym podaniu substancja szybko dystrybuuje się i jest eliminowana głównie przez nerki w formie niezmienionej, z 89% dawki wydalanej w ciągu 6 godzin i 95% w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania eliminacji u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi około 1,6 godziny, co świadczy o szybkim klirensie nerkowym.
albuminy surowicy, biodostępność, biotransformacja, dializa, Dotagraf, filtracja kłębuszkowa, forma niezmieniona, klirens, klirens kreatyniny, kwas gadoterynowy, lepkość, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osmolalność, płyn pozakomórkowy, profil metaboliczny, przestrzeń pozakomórkowa, sól megluminowa, środek kontrastowy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – ProHance 279,3 mg/ml

Gadoteridol, substancja czynna ProHance (279,3 mg/ml), jest niejonowym paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym w MRI, klasyfikowanym pod kodem ATC V08CA04. Jego mechanizm działania opiera się na skracaniu czasu relaksacji podłużnej (T1), co znacząco poprawia kontrast obrazów T1-zależnych w zalecanych dawkach terapeutycznych. Gadoteridol ma zdolność przenikania przez uszkodzoną barierę krew-mózg oraz obecność naczyń krwionośnych w patologicznych zmianach, takich jak nowotwory, ropnie czy podostre zawały, co umożliwia precyzyjną diagnostykę stanów patologicznych OUN.
bariera biologiczna, bariera krew-mózg, czas relaksacji podłużnej, dystrybucja tkankowa, gadoteridol, hydrofilowość, lepkość, nowotwór, obraz T1-zależny, obrazowanie rezonansem magnetycznym, osmolalność, osmolalność osocza, ośrodkowy układ nerwowy, paramagnetyczny środek kontrastowy, podostry zawał, przestrzeń pozakomórkowa, ropień, roztwór hipertoniczny, środek kontrastowy, zmiana patologiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Febrisan (750 mg + 60 mg + 10 mg)/5 g

Febrisan to preparat zawierający 750 mg paracetamolu, 60 mg kwasu askorbinowego oraz 10 mg fenylefryny chlorowodorku w jednej saszetce 5 g proszku musującego. Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie 30 minut do 2 godzin (średnio 1 godzina). Objętość dystrybucji wynosi 0,9-1 l/kg u dorosłych i 0,8-1 l/kg u dzieci gorączkujących, a wiązanie z białkami osocza to około 25%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującym sprzęganiem z kwasem glukuronowym u dorosłych i siarczanowym u dzieci, oraz przez cytochrom P-450 do hepatotoksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinonu. Paracetamol jest wydalany głównie z moczem (90% dawki) w postaci koniugatów, z okresem półtrwania 1,6-3,8 h u dorosłych i 1,8-4,0 h u dzieci. Fenylefryna ma biodostępność 38%, objętość dystrybucji około 40 l, jest metabolizowana w ścianie jelita cienkiego do kwasu m-hydroksymigdałowego, a jej okres półtrwania wynosi 2-3 godziny. Kwas askorbinowy dobrze się absorbuje, przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany z mlekiem, metabolizowany do szczawianów i kwasu dehydroaskorbowego, a jego wydalanie z moczem zależy od progu nerkowego 1,4 mg/100 ml oraz stanu wysycenia organizmu witaminą C.
bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja wątrobowa, cytochrom P-450, fenylefryna chlorowodorek, glutation wątrobowy, koniugaty siarczanowe, kwas askorbowy, kwas dehydroaskorbowy, kwas glukuronowy, kwas m-hydroksymigdałowy, N-acetylo-p-benzochinon, objętość dystrybucji, paracetamol, próg nerkowy, przestrzeń pozakomórkowa, ściana jelita cienkiego, sprzęganie z siarczanem, stężenie we krwi, uszkodzenie komórek wątrobowych, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Azucalen (470 mg + 470 mg)/ml

Azucalen, preparat zawierający wyciągi płynne z kwiatu rumianku (Matricaria recutita L.) oraz kwiatu nagietka (Calendula officinalis L.), może wywoływać różnorodne działania niepożądane, głównie skórne i immunologiczne. Do najczęstszych należą wysypka, pokrzywka, świąd, rumień oraz obrzęk, których częstość występowania jest nieznana. Szczególnie istotne są potencjalnie ciężkie reakcje alergiczne po kontakcie z błonami śluzowymi, takie jak duszność, obrzęk naczynioruchowy (zespół Quinckego), zapaść naczyniowa oraz wstrząs anafilaktyczny, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Preparat zawiera również etanol w stężeniu 58-66% V/V, co może nasilać reakcje drażniące, zwłaszcza przy aplikacji na uszkodzoną skórę.
bąbel pokrzywkowy, ciężka reakcja alergiczna, duszność, działanie niepożądane, etanol, klasyfikacja MedDRA, kwiat nagietka, obrzęk, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przestrzeń pozakomórkowa, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości skórnej, rodzina astrowatych, rumień, skurcz oskrzeli, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg z kwiatu rumianku, wysypka, zaburzenie układu immunologicznego, zaczerwienienie skóry, zapaść naczyniowa
Leksykon substancji czynnych
Trimetoprim – Właściwości farmakokinetyczne

Trimetoprim charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 85% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym w 0,6-4 godziny (około 1 μg/ml po dawce 100 mg). Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (40-50%) oraz dużą objętość dystrybucji (1,6 L/kg), co umożliwia jego szeroką penetrację do tkanek, w tym płuc, nerek, płynu mózgowo-rdzeniowego (20-60% stężenia w surowicy) oraz innych płynów ustrojowych. Trimetoprim jest metabolizowany w wątrobie (20-30% dawki) głównie przez enzymy CYP3A4, CYP1A2 i CYP2C9, a około 50-60% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 10 godzin, natomiast u dzieci w wieku 2 miesięcy do 13 lat jest krótszy (3-5,5 godziny). Wchłanianie leku może być zmniejszone o około 20% przy podaniu z posiłkiem, a zakwaszenie moczu przyspiesza jego eliminację nerkową.
bariera łożyskowa, biodostępność, czynne wydzielanie kanalikowe, dializa otrzewnowa, enzym CYP1A2, enzym CYP2C9, enzym CYP3A4, hemodializa, hemofiltracja, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kotrimoksazol, mikrosomy wątrobowe, mukowiscydoza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń pozakomórkowa, sulfametoksazol, trimetoprim, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sterofundin ISO –

Sterofundin ISO to izotoniczny roztwór do infuzji o osmolarności 309 mOsm/l i pH 5,1-5,9, przeznaczony do uzupełniania utraconego płynu pozakomórkowego w stanach odwodnienia izotonicznego oraz kwasicy metabolicznej lub zagrożenia jej rozwojem. Preparat zawiera elektrolity w stężeniach zbliżonych do fizjologicznych: Na⁺ 145 mmol/l, K⁺ 4 mmol/l, Mg²⁺ 1 mmol/l, Ca²⁺ 2,5 mmol/l, Cl⁻ 127 mmol/l oraz prekursory zasad – octan (24 mmol/l) i jabłczan (5 mmol/l), które metabolizowane są do wodorowęglanów, wspomagając korektę zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej. Lek jest wskazany w stanach odwodnienia izotonicznego spowodowanego m.in. gorączką, wymiotami, biegunką, oparzeniami oraz w kwasicy metabolicznej, w tym laktacidozie i ketokwasicy (z wyjątkiem cukrzycowej).
anion, elektrolity, gospodarka wodno-elektrolitowa, izotoniczność płynów ustrojowych, kation, kation wewnątrzkomórkowy, ketokwasica cukrzycowa, krzepliwość krwi, kwasica, kwasica metaboliczna, odwodnienie izotoniczne, osmolarność, pH krwi, płyn pozakomórkowy, potencjał błonowy, przestrzeń pozakomórkowa, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, równowaga kwasowo-zasadowa, stan pooperacyjny, wodorowęglan
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sal Ems factitium –

Sztuczna sól emska (Sal Ems factitium) wykazuje korzystne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jej skuteczność terapeutyczną. Preparat charakteryzuje się bardzo dobrą rozpuszczalnością w środowisku wodnym, co sprzyja wysokiej biodostępności po podaniu doustnym w formie tabletek musujących. Główne składniki jonowe to: wodorowęglan sodu (318,150 mg, 70,7%), chlorek sodu (121,500 mg, 27,0%), siarczan potasu (6,030 mg, 1,3%), siarczan sodu bezwodny (4,050 mg, 0,9%), fosforan sodu bezwodny (0,225 mg, 0,05%) oraz bromek sodu (0,045 mg, 0,01%). Po absorpcji z przewodu pokarmowego jony te dystrybuują się zgodnie z fizjologicznym rozmieszczeniem elektrolitów, głównie w przestrzeni pozakomórkowej i wewnątrzkomórkowej, a następnie są eliminowane przede wszystkim przez nerki z moczem.
absorpcja z przewodu pokarmowego, biodostępność substancji czynnych, błona śluzowa przewodu pokarmowego, bromek sodu, chlorek sodu, dwutlenek węgla, eliminacja nerkowa, fosforan sodu bezwodny, krwiobieg, przestrzeń pozakomórkowa, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, Sal Ems factitium, siarczan potasu, siarczan sodu bezwodny, sztuczna sól emska, tabletka musująca, właściwość alkalizująca, właściwości farmakokinetyczne, wodorowęglan sodu, wydalanie moczu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Calcium chloratum WZF 67 mg/ml

Calcium Chloratum WZF to roztwór do wstrzykiwań zawierający chlorek wapnia w stężeniu 67 mg/ml (0,46 mmol jonów wapnia na 1 ml), co odpowiada 4,6 mmol (183 mg) jonów wapnia w 10 ml ampułce. Preparat charakteryzuje się osmolalnością około 1249 mosmol/kg, co jest istotne dla jego tolerancji po podaniu dożylnym. Należy do grupy farmakoterapeutycznej A12AA07, obejmującej preparaty wapnia stosowane w zaburzeniach przewodu pokarmowego i metabolizmu. Calcium Chloratum WZF umożliwia szybkie uzupełnienie niedoborów wapnia w stanach nagłych, gdzie konieczna jest natychmiastowa interwencja pozajelitowa.
chlorek wapnia, cholecystokinina, cykliczny adenozynomonofosforan, epinefryna, glukagon, hemostaza, inozytolo trifosforan, jon wapnia, kalmodulina, kaskada krzepnięcia krwi, kinaza białkowa, kompleks wapń-troponina, mięsień sercowy, mięsień szkieletowy, miokardium, niedobór wapnia, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, preparat wapnia, przestrzeń pozakomórkowa, przewodnictwo nerwowe, roztwór do wstrzykiwań, sekretyna, stężenie jonów wapnia, troponina C, wapnia chlorek dwuwodny, wazopresyna, związek mineralny
Leksykon substancji czynnych
Milrynon – Właściwości farmakokinetyczne

Milrynon, substancja czynna preparatu Corotrope (1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne u pacjentów z niewydolnością serca, zarówno dorosłych, jak i pediatrycznych. Po dożylnym podaniu bolusowym w dawkach 12,5-125 µg/kg objętość dystrybucji wynosi około 0,38 l/kg, okres półtrwania eliminacji 2,3 h, a klirens 0,13 l/kg/godz. Przy ciągłej infuzji 0,20-0,70 µg/kg/min objętość dystrybucji wzrasta do 0,45 l/kg, okres półtrwania do 2,6 h, a klirens do 0,14 l/kg/godz. Milrynon wiąże się z białkami osocza w ponad 70%, a terapeutyczne stężenia w osoczu mieszczą się w zakresie 70-400 ng/ml. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym około 0,3 l/min, co wskazuje na aktywny proces wydalania. U zdrowych osób 60% dawki jest wydalane w ciągu 2 godzin, a 90% po 8 godzinach od podania.
AUC, białka osocza, COROTROPE, infuzja dożylna, klirens, klirens nerkowy, milrynon, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, operacja kardiochirurgiczna, podanie dożylne, populacja pediatryczna, próg farmakodynamiczny, przestrzeń pozakomórkowa, przetrwały przewód tętniczy, stężenie osoczowe, wcześniaki, wydalanie nerkowe, zmiany hemodynamiczne