Streptomycyna
Substancja czynna jest stosowana w profilaktyce poliomyelitis u niemowląt, dzieci, młodzieży i dorosłych, zarówno podczas szczepienia podstawowego, jak i przy podawaniu dawek przypominających. Działa dzięki inaktywowanym antygenom wirusa polio typu 1, 2 i 3, co pobudza układ odpornościowy do wytworzenia ochrony przed chorobą. Preparat jest przechowywany i podawany w formie zawiesiny do wstrzykiwań. Stosowanie powinno odbywać się zgodnie z obowiązującymi zaleceniami lekarskimi i programami szczepień.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk podawany wyłącznie domięśniowo, jest kluczowym lekiem w terapii gruźlicy, stosowanym w pierwszej fazie leczenia skojarzonego z izoniazydem, pirazynamidem i ryfampicyną. Standardowe dawkowanie u dorosłych wynosi 15 mg/kg mc./dobę (maks. 1 g) w leczeniu ciągłym lub 25-30 mg/kg mc./dobę (maks. 1,5 g) w leczeniu przerywanym, przez około 2 miesiące, z całkowitą dawką nieprzekraczającą 120 g. U dzieci dawki są wyższe (20-40 mg/kg mc./dobę lub 25-30 mg/kg mc./dobę), ale również nie przekraczają 1-1,5 g/dobę. U pacjentów powyżej 50. roku życia oraz z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest indywidualne zmniejszenie dawki i ścisły monitoring funkcji nerek (kreatynina, azot mocznikowy) oraz słuchu, aby zapobiec nefro- i ototoksyczności. Miejsce podania zależy od wieku pacjenta, z preferencją dla mięśni bocznych uda u niemowląt i małych dzieci oraz pośladka lub uda u dorosłych.
Streptomycyna jest także stosowana w leczeniu zakażeń niegruźliczych, takich jak tularemia (1-2 g/dobę przez 7-14 dni), dżuma (2 g/dobę przez minimum 10 dni) oraz zapalenie wsierdzia paciorkowcowego i enterokokowego, gdzie dawkowanie i czas terapii są dłuższe i dostosowane do etiologii (np. 1 g 2 razy/dobę przez 2 tygodnie w zapaleniu wsierdzia paciorkowcowego, z redukcją dawki w drugim tygodniu). U dzieci w zakażeniach niegruźliczych stosuje się 20-40 mg/kg mc./dobę w dawkach podzielonych, maksymalnie 1 g/dobę. Maksymalna dawka dobowa w zakażeniach niegruźliczych nie powinna przekraczać 2 g. W trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie stężenia leku w surowicy, które u pacjentów z niewydolnością nerek nie powinno przekraczać 20-25 µg/ml. W przypadku wystąpienia objawów ototoksyczności lub nefrotoksyczności leczenie należy natychmiast przerwać.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Streptomycyna – Dawkowanie i sposób podawania
alkalizacja moczu, antybiotyk aminoglikozydowy, azot mocznikowy, badanie audiometryczne, dżuma, enterokoki, gruźlica, izoniazyd, kreatynina, leczenie przeciwgruźlicze, lek przeciwprątkowy, nefrotoksyczność, nerw kulszowy, ototoksyczność, paciorkowce, penicylina, pirazynamid, podanie domięśniowe, ryfampicyna, streptomycyna, szumy uszne, terapia przeciwgruźlicza, tularemia, zakażenie niegruźlicze, zapalenie wsierdzia, zawroty głowy -
Działania niepożądane
Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany głównie w leczeniu gruźlicy, charakteryzuje się istotnym profilem działań niepożądanych, wśród których najważniejsza jest ototoksyczność. Ototoksyczność przedsionkowa manifestuje się zawrotami głowy, nudnościami, wymiotami i zaburzeniami równowagi, a jej ryzyko wzrasta wraz z dawką i stężeniem leku we krwi, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, osób starszych oraz przy długotrwałej terapii. Ototoksyczność ślimakowa, choć bardzo rzadka, może prowadzić do trwałego uszkodzenia słuchu, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku po pojawieniu się pierwszych objawów. Ponadto streptomycyna wykazuje nefrotoksyczność, objawiającą się azotemią, zwłaszcza u pacjentów z uprzednimi zaburzeniami czynności nerek i przy wysokich dawkach. Neurotoksyczność może objawiać się parestezjami twarzy, neuropatią obwodową, zapaleniem nerwu wzrokowego oraz osłabieniem mięśni. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, pancytopenia i niedokrwistość hemolityczna, a także reakcje nadwrażliwości, w tym bardzo rzadkie reakcje anafilaktyczne stanowiące zagrożenie życia.
W trakcie terapii streptomycyną konieczne jest systematyczne monitorowanie pacjentów, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji nerek (parametry mocznika i kreatyniny), układu krwiotwórczego oraz narządu słuchu i równowagi. Zaleca się ocenę przed rozpoczęciem leczenia i w jego trakcie, aby w porę wykryć objawy ototoksyczności i inne powikłania. W przypadku ich wystąpienia należy niezwłocznie odstawić lek lub dostosować dawkę, a przy reakcjach alergicznych wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwhistaminowe, kortykosteroidowe lub adrenalinę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, osób w podeszłym wieku oraz przy długotrwałej terapii. Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakoterapii jest kluczowe dla ciągłej oceny bezpieczeństwa stosowania streptomycyny i optymalizacji leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Streptomycyna – Działania niepożądane
antybiotyk aminoglikozydowy, azot mocznikowy, azotemia, eozynofilia, gorączka, gruźlica, leukopenia, małopłytkowość, monitorowanie działań niepożądanych, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanki podskórnej, osłabienie mięśni, ototoksyczność, ototoksyczność przedsionkowa, ototoksyczność ślimakowa, pancytopenia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rumień, streptomycyna, świąd, uszkodzenie słuchu, wysypka, zaburzenia hematologiczne, zapalenie nerwu wzrokowego, zawroty głowy, złuszczające zapalenie skóry -
Interakcje
Streptomycyna, jako antybiotyk aminoglikozydowy, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do nasilenia toksyczności ototoksycznej i nefrotoksycznej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami zwiotczającymi mięśnie (np. suksametonium, pankuronium), środkami do znieczulenia ogólnego (propofol, etomidat), oraz diuretykami pętlowymi (kwas etakrynowy, furosemid), które mogą powodować przedłużony blok nerwowo-mięśniowy, depresję oddechową oraz znaczne nasilenie ototoksyczności. Jednoczesne stosowanie streptomycyny z innymi aminoglikozydami (gentamycyna, tobramycyna), antybiotykami polipeptydowymi (polimyksyna B, kolistyna), cefalorydyną czy cyklosporyną zwiększa ryzyko nefrotoksyczności i neurotoksyczności, co wymaga unikania takiej politerapii lub intensywnego monitorowania funkcji nerek i układu nerwowego. Zaleca się także abstynencję alkoholową ze względu na potencjalne sumowanie efektów neurotoksycznych i nefrotoksycznych.
W praktyce klinicznej konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu lekowego przed rozpoczęciem terapii streptomycyną oraz regularne monitorowanie parametrów nerkowych (kreatynina, GFR, BUN) i funkcji słuchu oraz równowagi, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków. W przypadku terapii okołooperacyjnej pacjentów otrzymujących streptomycynę wymagana jest ścisła obserwacja pod kątem przedłużonego bloku nerwowo-mięśniowego i depresji oddechowej, z przygotowaniem do ewentualnej wentylacji mechanicznej. W sytuacji wykrycia interakcji należy rozważyć modyfikację dawkowania, zastąpienie leków lub intensyfikację monitoringu, a w przypadku objawów toksyczności – natychmiastowe przerwanie podawania streptomycyny i wdrożenie leczenia objawowego. Szczepionki zawierające śladowe ilości streptomycyny (IMOVAX POLIO, TETRAXIM) nie wykazują istotnych interakcji, pod warunkiem stosowania oddzielnych miejsc i strzykawek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Streptomycyna – Interakcje
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, atrakurium, badanie audiometryczne, błędnik, blok nerwowo-mięśniowy, cefalorydyna, cefalosporyna, cyklosporyna, depresja oddechowa, diuretyk pętlowy, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, etomidat, furosemid, gentamycyna, kanamycyna, ketamina, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek neurotoksyczny, lek tiazydowy, lek zwiotczający mięśnie, mannitol, narząd równowagi, neomycyna, pankuronium, paromomycyna, polimyksyna B, propofol, suksametonium, tobramycyna, uszkodzenie komórek słuchowych, wekuronium, wentylacja mechaniczna -
Przedawkowanie
Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk o wąskim indeksie terapeutycznym, stosowana głównie w leczeniu gruźlicy, niesie ryzyko poważnych działań niepożądanych przy przedawkowaniu. Toksyczność dotyczy przede wszystkim układu przedsionkowego, słuchowego oraz nerek. Dawki przekraczające 1 g/dobę zwiększają ryzyko ototoksyczności, objawiającej się zawrotami głowy, szumem usznym i niedosłuchem, natomiast nefrotoksyczność nasila się przy dawkach powyżej 15-20 mg/kg/dobę, manifestując się wzrostem kreatyniny, białkomoczem i oligo- lub anurią. Gwałtowne podanie dawek powyżej 2 g jednorazowo może wywołać blokadę nerwowo-mięśniową z ryzykiem niewydolności oddechowej. Długotrwałe stosowanie zwiększonych dawek sprzyja zaburzeniom elektrolitowym (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia) oraz powikłaniom hematologicznym, takim jak neutropenia i trombocytopenia.
Postępowanie w przypadku przedawkowania streptomycyny polega na natychmiastowym zaprzestaniu podawania leku oraz wdrożeniu leczenia objawowego, z uwzględnieniem monitorowania funkcji nerek i słuchu. W ciężkich przypadkach wskazana jest hemodializa w celu eliminacji leku. Ze względu na indywidualną reakcję pacjentów, szczególnie u osób z upośledzoną funkcją nerek, w podeszłym wieku lub stosujących inne leki nefrotoksyczne bądź ototoksyczne, konieczne jest ścisłe dostosowanie dawkowania oraz regularne monitorowanie stężenia streptomycyny w surowicy. Wczesne rozpoznanie objawów toksyczności i szybka interwencja są kluczowe dla zapobieżenia trwałym powikłaniom i poprawy rokowania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Streptomycyna – Przedawkowanie
antybiotyk aminoglikozydowy, anuria, białkomocz, blokada nerwowo-mięśniowa, charakterystyka produktu leczniczego, drgawka, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, działanie toksyczne, filtracja kłębuszkowa, funkcja nerek, gruźlica, hemodializa, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezmia, infekcja bakteryjna, leczenie objawowe, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niedosłuch, niewydolność oddechowa, objaw niepożądany, obrzęk krtani, oczopląs, oliguria, ototoksyczność, parestezja, skurcz oskrzeli, stężenie leku w surowicy, Streptomycinum TZF, streptomycyna, szum w uszach, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, układ przedsionkowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia równowagi, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany w formie roztworu do wstrzykiwań (Streptomycinum TZF, 1 g), podlega standardowym ocenom bezpieczeństwa przedklinicznego, jednak dostępne dane są ograniczone, zwłaszcza w zakresie długoterminowych badań na modelach zwierzęcych. Brak jest kompleksowych badań oceniających potencjalne działanie kancerogenne i mutagenne tej substancji czynnej, co stanowi istotną lukę w pełnej ocenie profilu bezpieczeństwa, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Dostępne badania przedkliniczne koncentrują się głównie na toksyczności ostrej, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz tolerancji miejscowej, nie wykazując jednak szczególnego zagrożenia dla człowieka. Warto również zaznaczyć, że streptomycyna może występować w śladowych ilościach jako substancja pomocnicza w niektórych szczepionkach, np. Imovax Polio czy Tetraxim.
Pomimo ograniczonych danych przedklinicznych, streptomycyna jest lekiem o dobrze poznanym profilu bezpieczeństwa, potwierdzonym wieloletnim doświadczeniem klinicznym. Brak długoterminowych badań na zwierzętach dotyczących kancerogenności i mutagenności wymaga jednak ostrożności przy ocenie ryzyka związanego z przewlekłym stosowaniem. W porównaniu do innych substancji leczniczych, dla których dostępne są bardziej kompleksowe dane przedkliniczne, zakres informacji dotyczących streptomycyny pozostaje ograniczony. Niemniej, dotychczasowe konwencjonalne badania farmakologiczne i kliniczne nie wskazują na istotne zagrożenia, co pozwala na kontynuację jej stosowania zgodnie z aktualnymi wskazaniami terapeutycznymi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Streptomycyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
antybiotyk aminoglikozydowy, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, ocena bezpieczeństwa przedklinicznego, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, proszek do sporządzania roztworu, roztwór do wstrzykiwań, streptomycyna, substancja pomocnicza, szczepionka, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Streptomycyna, jako aminoglikozydowy antybiotyk, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ototoksyczności i neurotoksyczności. Zaleca się przeprowadzanie badań słuchu (audiometria, próby kaloryczne) przed i w trakcie terapii, zwłaszcza u pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, u których konieczne jest dostosowanie dawkowania i regularna ocena funkcji nerek. U małych dzieci należy stosować streptomycynę z dużą ostrożnością, nie przekraczając zalecanych dawek, ze względu na ryzyko zahamowania czynności ośrodkowego układu nerwowego objawiającego się osłupieniem, zwiotczeniem, śpiączką i depresją oddechową. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów po zabiegach chirurgicznych z uwagi na ryzyko bezdechu po rozintubowaniu oraz na osoby z miastenią, u których streptomycyna może nasilać objawy choroby.
W trakcie leczenia streptomycyną istnieje ryzyko rozwoju nadkażeń, w tym zakażeń grzybiczych (np. Candida), co wymaga natychmiastowego przerwania terapii i wdrożenia odpowiedniego leczenia. U pacjentów leczonych z powodu chorób wenerycznych, zwłaszcza przy podejrzeniu współistniejącej kiły, konieczne jest wykonywanie badań mikroskopowych w ciemnym polu widzenia oraz serologicznych (WR) co miesiąc przez minimum 4 miesiące. Streptomycynę należy podawać domięśniowo w duże grupy mięśniowe, aby minimalizować ryzyko uszkodzenia nerwów obwodowych i zmniejszyć ból w miejscu iniekcji. W przypadku szczepionek zawierających śladowe ilości streptomycyny (np. Tetraxim, Imovax Polio) należy zachować ostrożność u osób z nadwrażliwością na ten antybiotyk. Leczenie streptomycyną należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia zaburzeń słuchu, szumów usznych, objawów neurologicznych, nudności, wymiotów, zaburzeń równowagi lub pojawienia się nowych zakażeń.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Streptomycyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
antybiotyk aminoglikozydowy, audiometria, badanie serologiczne, bezdech, choroba weneryczna, depresja oddechowa, działanie neurotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, funkcja nerek, kandydoza, kiła, miastenia, nadkażenie, nadwrażliwość na substancje, niewrażliwe drobnoustroje, objawy neurologiczne, podanie domięśniowe, próba kaloryczna, streptomycyna, szumy uszne, test audiometryczny, uczulenie, uszkodzenie nerwu obwodowego, uszkodzenie słuchu, wrzód miękki, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia równowagi, zahamowanie OUN, zakażenie grzybicze, ziarniniak pachwinowy -
Właściwości farmakodynamiczne
Streptomycyna, naturalny aminoglikozydowy antybiotyk produkowany przez Streptomyces griseus, działa bakteriobójczo poprzez nieodwracalne blokowanie biosyntezy białka na poziomie podjednostki 30S rybosomu bakteryjnego. Jej aktywność jest optymalna w środowisku lekko zasadowym (pH 7,8) i wykazuje synergizm z β-laktamami, co zwiększa skuteczność terapii skojarzonej, zwłaszcza wobec paciorkowców. W praktyce klinicznej streptomycyna jest kluczowym lekiem w leczeniu gruźlicy, stosowanym wyłącznie w terapii skojarzonej z izoniazydem, ryfampicyną i pirazynamidem, ze względu na szybki rozwój oporności podczas monoterapii. Wspólne podawanie tych leków zmniejsza ryzyko selekcji szczepów opornych i wzmacnia efekt bakteriobójczy.
Spektrum działania streptomycyny obejmuje zarówno bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne, w tym Mycobacterium tuberculosis, M. kansasii, M. ulcerans, Enterococcus faecalis, Streptococcus viridans, Klebsiella pneumoniae, Escherichia coli, Proteus spp., Haemophilus influenzae, Yersinia pestis oraz bakterie wywołujące brucelozę i tularemię. Oporność na streptomycynę często wiąże się z opornością krzyżową na inne aminoglikozydy, choć niektóre szczepy Enterococcus oporne na gentamycynę mogą pozostawać wrażliwe na streptomycynę. Warto również zauważyć, że streptomycyna może występować jako substancja śladowa w niektórych szczepionkach, takich jak IMOVAX POLIO czy TETRAXIM, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa farmakoterapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Streptomycyna – Właściwości farmakodynamiczne
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk β-laktamowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, biosynteza białka, działanie synergistyczne, gruźlica, izoniazyd, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwprątkowy, mechanizm bakteriobójczy, Mycobacterium tuberculosis, oporność krzyżowa, oporność prątków gruźlicy, pałeczka dżumy, pałeczka tularemii, pirazynamid, podjednostka 30S rybosomu, prątek gruźlicy, ryfampicyna, siarczan streptomycyny, spektrum przeciwbakteryjne, Streptomyces griseus, terapia skojarzona -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany głównie w leczeniu gruźlicy, dostępna jest w postaci roztworu do wstrzykiwań, zawierającego 1 g siarczanu streptomycyny na fiolkę (Streptomycinum TZF). W dokumentacji produktu brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu streptomycyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co jest analogiczne do innych preparatów zawierających śladowe ilości streptomycyny, takich jak szczepionki Imovax Polio i Tetraxim. Pomimo braku formalnych badań, należy uwzględnić potencjalne działania niepożądane, zwłaszcza ototoksyczność manifestującą się zaburzeniami równowagi i zawrotami głowy, które mogą pośrednio upośledzać funkcje psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.
Zaleca się, aby lekarze podczas konsultacji indywidualnie oceniali ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wpływających na zdolności psychomotoryczne, informowali pacjentów o konieczności obserwacji własnych reakcji po podaniu leku oraz o powstrzymaniu się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia objawów neurologicznych lub zaburzeń równowagi. Należy również uwzględnić, że terapia streptomycyną często jest skojarzona z innymi lekami, które mogą nasilać wpływ na funkcje psychomotoryczne. W praktyce klinicznej istotne jest monitorowanie pacjenta, edukacja dotycząca potencjalnych objawów oraz dokumentowanie informacji przekazanych pacjentowi, co pozwala na minimalizację ryzyka i zapewnienie bezpieczeństwa podczas terapii streptomycyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Streptomycyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, działania niepożądane, funkcje psychomotoryczne, gruźlica, infekcja bakteryjna, objawy neurologiczne, objawy ototoksyczne, ototoksyczność, roztwór do wstrzykiwań, siarczan streptomycyny, zaburzenia równowagi, zawroty głowy -
Wskazania do stosowania
Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk o szerokim spektrum działania, jest stosowana głównie w leczeniu umiarkowanie ciężkich i ciężkich zakażeń bakteryjnych, ze szczególnym uwzględnieniem gruźlicy wywołanej przez Mycobacterium tuberculosis. W terapii gruźlicy streptomycyna podawana jest w dawce 1 g (w postaci siarczanu) jako element schematu wielolekowego, co zapobiega rozwojowi oporności. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń takich jak dżuma (Yersinia pestis), tularemia (Francisella tularensis), bruceloza, ziarniniak pachwinowy (Klebsiella granulomatis) oraz wrzód miękki (Haemophilus ducreyi), często w skojarzeniu z innymi antybiotykami. W ciężkich zakażeniach układu oddechowego, zwłaszcza wywołanych przez bakterie Gram-ujemne oporne na inne leki, streptomycyna jest stosowana w połączeniu z antybiotykami β-laktamowymi, co zwiększa skuteczność terapii. W przypadku zakażeń układu moczowego i zapalenia wsierdzia (Streptococcus viridans, Enterococcus faecalis) streptomycyna również pełni rolę leku uzupełniającego, podkreślając konieczność monitorowania funkcji nerek ze względu na nefrotoksyczność.
Ze względu na ryzyko ototoksyczności i nefrotoksyczności, stosowanie streptomycyny wymaga ścisłego przestrzegania aktualnych, lokalnych wytycznych antybiotykoterapii oraz indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, zwłaszcza w terapii posocznicy wywołanej przez Gram-ujemne pałeczki. Preparat Streptomycinum TZF dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierającego 1 g streptomycyny w jednej fiolce, co stanowi standardową dawkę dla dorosłych. Wskazane jest stosowanie streptomycyny wyłącznie w schematach wielolekowych, z wyjątkiem niektórych zakażeń, gdzie dopuszcza się monoterapię, aby minimalizować ryzyko rozwoju oporności i działań niepożądanych. Monitorowanie parametrów nerkowych oraz słuchu jest niezbędne podczas terapii, aby zapobiec powikłaniom toksycznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Streptomycyna – Wskazania do stosowania
aminoglikozyd, antybiotyk β-laktamowy, bakteria Gram-ujemna, Brucella, bruceloza, dżuma, Enterococcus faecalis, Francisella tularensis, funkcja nerek, Haemophilus ducreyi, lek przeciwprątkowy, Mycobacterium tuberculosis, nefrotoksyczność, oporność bakterii, ototoksyczność, pałeczka dżumy, pałeczka tularemii, pałeczki Gram-ujemne, posocznica, proszek do sporządzania roztworu, siarczan streptomycyny, Streptococcus viridans, tularemia, wrzód miękki, Yersinia pestis, zakażenie gruźlicze, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu oddechowego, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia, ziarniniak pachwinowy