Leki zawierające w składzie
streptomycyna

Streptomycyna to antybiotyk aminoglikozydowy, który został odkryty w 1943 roku jako pierwszy skuteczny lek przeciwko gruźlicy. Działa bakteriobójczo poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomu bakteryjnego, co powoduje zaburzenia w syntezie białek i prowadzi do śmierci komórki bakteryjnej. Jest szczególnie skuteczna wobec prątków gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis) oraz niektórych bakterii Gram-ujemnych.

Obecnie streptomycyna jest stosowana głównie w leczeniu gruźlicy, zwłaszcza w przypadkach opornych na inne leki pierwszego rzutu. W Polsce dostępna jest w postaci preparatów iniekcyjnych, takich jak Streptomycinum WZF. Ze względu na rozwój nowszych antybiotyków o mniejszej toksyczności, streptomycyna nie jest już lekiem pierwszego wyboru w monoterapii, lecz stanowi ważny element terapii skojarzonej w leczeniu gruźlicy wielolekoopornej.

Główną zaletą streptomycyny jest jej wysoka skuteczność przeciwko prątkom gruźlicy, w tym szczepom opornym na inne leki przeciwgruźlicze. Wykazuje również działanie synergistyczne w połączeniu z innymi antybiotykami, co pozwala na zwiększenie efektywności terapii. Streptomycyna charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek i płynów ustrojowych, co umożliwia leczenie zakażeń w różnych lokalizacjach.

Do najpoważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem streptomycyny należy jej ototoksyczność, mogąca prowadzić do uszkodzenia nerwu słuchowego i zaburzeń równowagi. Lek wykazuje również działanie nefrotoksyczne, szczególnie u pacjentów z uprzednio istniejącymi chorobami nerek. Możliwe są także reakcje nadwrażliwości, w tym wysypki skórne, gorączka i eozynofilia. Ze względu na te działania niepożądane, podczas terapii konieczne jest monitorowanie funkcji nerek oraz badanie słuchu, szczególnie u pacjentów długotrwale leczonych tym antybiotykiem.