Sitagliptin STADA
Tabletki powlekane, 100 mg
Produkt leczniczy zawiera sytagliptynę chlorowodorek jednowodny w dawkach 50 mg lub 100 mg w postaci tabletek powlekanych. Stosuje się go u dorosłych z cukrzycą typu 2 w celu poprawy kontroli poziomu glukozy we krwi. Może być stosowany samodzielnie lub w skojarzeniu z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika, agonistami receptora PPARγ, a także jako uzupełnienie terapii insulinowej. Lek jest przeznaczony dla pacjentów, u których dieta i ćwiczenia fizyczne nie zapewniają wystarczającej kontroli glikemii.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Sytagliptyna jest stosowana w dawce standardowej 100 mg raz na dobę, dostępna w tabletkach powlekanych 50 mg i 100 mg. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając podwójnej dawki w tym samym dniu. Przed rozpoczęciem terapii u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest ocena filtracji kłębuszkowej (GFR) i dostosowanie dawki sytagliptyny zgodnie z następującymi wytycznymi: 100 mg raz na dobę przy GFR ≥45 do <90 mL/min, 50 mg raz na dobę przy GFR ≥30 do <45 mL/min, 25 mg raz na dobę przy GFR <30 mL/min, w tym u pacjentów dializowanych. Lek można stosować niezależnie od posiłku i czasu dializy.
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki, jednak brak danych dotyczących ciężkich zaburzeń wątroby wymaga ostrożności. Ze względu na głównie nerkową eliminację sytagliptyny, ciężkie zaburzenia wątroby nie powinny znacząco wpływać na farmakokinetykę leku. Nie ma konieczności dostosowywania dawki w zależności od wieku pacjenta, jednak lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży w wieku 10-17 lat z powodu niewystarczającej skuteczności, a brak jest danych dla dzieci poniżej 10. roku życia. Tabletki sytagliptyny dostępne są w formie 50 mg (pomarańczowe, z literą „C”) oraz 100 mg (beżowe, z literą „L”).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin STADA 100 mg
agonista receptora PPARγ, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Podczas stosowania sytagliptyny (Sitagliptin STADA) obserwowano różnorodne działania niepożądane, w tym ciężkie powikłania, takie jak ostre i martwicze zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości o nieznanej częstości. Szczególnie istotne jest ryzyko hipoglikemii, które wynosi od 4,7% do 13,8% przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika oraz 9,6% przy terapii insuliną. Działania niepożądane klasyfikowano według układów i narządów, z częstością występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Do najczęstszych należą hipoglikemia (często), ból głowy (często), zaparcia (niezbyt często) oraz zakażenia górnych dróg oddechowych (≥5%). W badaniu TECOS częstość ciężkiej hipoglikemii u pacjentów stosujących sytagliptynę z insuliną i/lub sulfonylomocznikiem wyniosła 2,7%, a zapalenia trzustki 0,3%.
W terapii skojarzonej sytagliptyną i innymi lekami przeciwcukrzycowymi odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, m.in. hipoglikemii (bardzo często przy pochodnych sulfonylomocznika i metforminie), zaparć (często), nudności, wymiotów i wzdęć (często przy metforminie), a także obrzęków obwodowych (często przy pioglitazonie). Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano również poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, pemfigoid pęcherzowy czy obrzęk naczynioruchowy, o nieznanej częstości. Badanie TECOS potwierdziło akceptowalny profil bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego sytagliptyny u 14 671 pacjentów. Zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów monitorujących, co jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Sitagliptin STADA 100 mg
artropatia, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry -
Profil bezpieczeństwa leku
Sytagliptyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego oraz potencjalne ryzyko dla dziecka, co potwierdza obecność substancji w mleku zwierząt. U pacjentów prowadzących pojazdy zaleca się ostrożność, gdyż mimo braku istotnego wpływu na zdolność prowadzenia, zgłaszano zawroty głowy, senność oraz ryzyko hipoglikemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwcukrzycowych. W dokumentacji brak jest informacji o interakcjach sytagliptyny z alkoholem.
U osób starszych nie jest konieczne dostosowywanie dawki, co umożliwia bezpieczne stosowanie leku w tej grupie wiekowej. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki w zależności od stopnia niewydolności oraz monitorowanie funkcji nerek przed i w trakcie terapii. Natomiast u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie wymaga się modyfikacji dawkowania, jednak brak danych dotyczących ciężkich zaburzeń wskazuje na konieczność zachowania ostrożności. Zaleca się indywidualne podejście do terapii w tych grupach pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Sitagliptin STADA 100 mg
-
Przeciwwskazania
Podstawowym i jedynym bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania leku Sitagliptin STADA w dawkach 50 mg oraz 100 mg jest nadwrażliwość na substancję czynną – sytagliptynę – lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergicznego, ze zwróceniem uwagi na objawy takie jak reakcje skórne (wysypka, pokrzywka, świąd), obrzęk naczynioruchowy, trudności w oddychaniu lub przełykaniu, spadek ciśnienia tętniczego oraz wcześniejsze reakcje na inhibitory DPP-4. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości podczas leczenia, należy natychmiast przerwać podawanie leku i wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwwstrząsowe.
Przeciwwskazanie dotyczy zarówno substancji czynnej, jak i składników pomocniczych, co wymaga dokładnej analizy charakterystyki produktu leczniczego. W sytuacji potwierdzenia nadwrażliwości, należy bezwzględnie odstąpić od stosowania Sitagliptin STADA i rozważyć alternatywne opcje terapeutyczne, w tym inne inhibitory DPP-4 po wykluczeniu reakcji krzyżowych lub inne grupy leków przeciwcukrzycowych. Wszystkie przeciwwskazania muszą być skrupulatnie udokumentowane w dokumentacji medycznej, a pacjent powinien zostać poinformowany o ryzyku i konsekwencjach stosowania leku pomimo przeciwwskazań. Przestrzeganie tych zaleceń jest kluczowe dla bezpieczeństwa farmakoterapii u chorych na cukrzycę typu 2.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Sitagliptin STADA 100 mg
cukrzyca typu 2, duszność, dysfagia, farmakoterapia, hipotensja, inhibitor DPP-4, lek przeciwcukrzycowy, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, Sitagliptin, substancja pomocnicza, świąd, sytagliptyna -
Przedawkowanie
Przedawkowanie sytagliptyny, choć rzadko opisywane w literaturze, wymaga szczegółowej oceny klinicznej ze względu na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QTc oraz zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. W badaniach klinicznych stosowano pojedyncze dawki do 800 mg, przy których obserwowano jedynie minimalne, nieistotne klinicznie wydłużenie QTc. Wielokrotne dawki do 600 mg na dobę przez 10 dni oraz 400 mg na dobę przez 28 dni nie wykazały istotnych działań niepożądanych zależnych od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się eliminację niewchłoniętego leku z przewodu pokarmowego, monitorowanie EKG oraz leczenie objawowe, a w ciężkich przypadkach hospitalizację i rozważenie dializoterapii, która może usunąć około 13,5% dawki podczas standardowej 3-4 godzinnej hemodializy.
Objawy przedawkowania sytagliptyny obejmują minimalne wydłużenie odstępu QTc (po dawce 800 mg), możliwe zaburzenia rytmu serca i wahania ciśnienia tętniczego, epizody hipoglikemii, szczególnie w połączeniu z innymi lekami hipoglikemizującymi, a także objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha) oraz reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy i zaburzenia oddychania. Ze względu na ograniczone dane kliniczne, konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów życiowych, poziomu glikemii oraz zapisu EKG u pacjentów z podejrzeniem przedawkowania, a także indywidualne dostosowanie terapii objawowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Sitagliptin STADA 100 mg
ciśnienie tętnicze, dializa otrzewnowa, dializoterapia, EKG, elektrokardiogram, eliminacja niewchłoniętego leku, glikemia, hemodializa, hipoglikemia, leczenie objawowe, leki hipoglikemizujące, monitorowanie kliniczne, monitorowanie pacjenta, objawy żołądkowo-jelitowe, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QTc, postępowanie objawowe, przedawkowanie sytagliptyny, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia oddychania, zaburzenia rytmu serca -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące sytagliptyny (substancji czynnej Sitagliptin STADA) wskazują na toksyczność narządową, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję, jednak efekty te obserwowano przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Toksyczność wątrobowa i nerkowa u gryzoni pojawiała się przy narażeniu >58-krotnym, natomiast brak efektów niepożądanych przy 19-krotnym narażeniu. Nieprawidłowości zębów u szczurów stwierdzono przy >67-krotnym narażeniu, a neurologiczne i mięśniowe objawy u psów przy >23-krotnym narażeniu, bez efektów przy 6-krotnym. Sytagliptyna nie wykazała genotoksyczności, a potencjał rakotwórczy ograniczał się do wzrostu częstości guzów wątroby u szczurów przy ekspozycji >58-krotnej, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością i nie uznano za istotne dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu na płodność szczurów oraz brak działań niepożądanych w rozwoju pre- i postnatalnym. Teratogenność ograniczała się do niewielkiego wzrostu zniekształceń żeber u płodów szczurów przy narażeniu >29-krotnym, a toksyczność matczyna u królików pojawiała się przy podobnym poziomie ekspozycji. Sytagliptyna przenikała do mleka szczurów w stosunku 4:1 względem osocza, co ma znaczenie dla stosowania u kobiet karmiących. Wszystkie obserwowane efekty toksyczne występowały przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku i minimalne ryzyko toksyczności przy standardowym stosowaniu u ludzi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin STADA 100 mg
ataksja, badania histopatologiczne, dyspnea, działanie hepatotoksyczne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, nieprawidłowości siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, rakotwórczość wątrobowa, Sitagliptin, sytagliptyna, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych -
Skład i postać leku
Preparat Sitagliptin STADA dostępny jest w postaci tabletek powlekanych w dawkach 50 mg oraz 100 mg sytagliptyny (chlorowodorek jednowodny). Tabletki 50 mg są okrągłe, pomarańczowe, o średnicy około 8 mm, z wytłoczoną literą „C”, natomiast tabletki 100 mg mają średnicę około 9,8 mm, kolor beżowy i oznaczenie literą „L”. Rdzeń tabletek zawiera wapnia wodorofosforan, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, sodu stearylofumaran oraz magnezu stearynian, pełniące funkcje wypełniaczy, substancji rozsadzających i poślizgowych. Otoczka składa się z alkoholu poliwinylowego, tytanu dwutlenku (E 171), makrogolu, talku oraz tlenków żelaza (E 172), które nadają tabletką charakterystyczny kolor i strukturę.
Preparat jest dostępny w opakowaniach blisterowych zawierających 14, 28, 30, 56 lub 98 tabletek oraz w butelkach HDPE z zakrętką z PP zawierających 100 tabletek. Okres ważności wynosi 2 lata od daty produkcji, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych dla Sitagliptin STADA. Niewykorzystane resztki leku należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi utylizacji produktów leczniczych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Sitagliptin STADA 100 mg
alkohol poliwinylowy, blistry PVC/PVDC/Aluminium, butelka HDPE, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, produkt leczniczy, sodu stearylofumaran, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja rozsadzająca, sytagliptyna, sytagliptyna chlorowodorek jednowodny, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, wypełniacz, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty -
Specjalne ostrzeżenia
Sytagliptyna, inhibitor DPP-4, nie jest wskazana u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w leczeniu kwasicy ketonowej. Istotnym ryzykiem związanym z jej stosowaniem jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku oraz przeprowadzenie diagnostyki potwierdzającej lub wykluczającej to powikłanie. U pacjentów z historią zapalenia trzustki należy zachować szczególną ostrożność. Ryzyko hipoglikemii zależy od stosowanych leków towarzyszących: podczas monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ częstość hipoglikemii jest porównywalna z placebo, natomiast w połączeniu z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika ryzyko to wzrasta, co wymaga rozważenia redukcji dawek tych leków.
Sytagliptyna jest głównie wydalana przez nerki, dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR < 45 mL/min, w tym schyłkowa niewydolność nerek wymagająca dializ) konieczne jest dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężeń terapeutycznych zbliżonych do tych u osób z prawidłową funkcją nerek. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy oraz złuszczające choroby skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona, które najczęściej pojawiały się w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii. W przypadku ich wystąpienia należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć alternatywną terapię. Ponadto, odnotowano przypadki pemfigoidu pęcherzowego, autoimmunologicznej choroby skóry, wymagającej konsultacji dermatologicznej. Produkt Sitagliptin STADA zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co czyni go bezpiecznym dla pacjentów na diecie niskosodowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Sitagliptin STADA
anafilaksja, cukrzyca typu 1, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, monoterapia, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodne sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, schyłkowa niewydolność nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie funkcji nerek, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Stosowanie Sitagliptin STADA u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności. Lek nie jest zalecany w okresie ciąży ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz toksyczny wpływ na reprodukcję zaobserwowany w badaniach na modelach zwierzęcych przy wysokich dawkach. Kobiety karmiące piersią powinny unikać stosowania leku, gdyż brak jest danych dotyczących przenikania sytagliptyny do mleka kobiecego, jednak badania na zwierzętach potwierdziły przenikanie substancji czynnej do mleka, co może stanowić potencjalne ryzyko dla dziecka. W zakresie płodności, brak jest danych klinicznych u ludzi, natomiast badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność samców i samic.
W praktyce klinicznej przed rozpoczęciem terapii Sitagliptin STADA u kobiet w wieku rozrodczym należy zweryfikować możliwość ciąży oraz poinformować o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji podczas leczenia. W przypadku zajścia w ciążę terapia powinna zostać natychmiast przerwana, a pacjentka powinna skonsultować się z lekarzem. Konieczne jest również omówienie alternatywnych metod leczenia cukrzycy u kobiet planujących ciążę oraz podkreślenie przeciwwskazania do stosowania leku w okresie laktacji. Zalecenia te opierają się na aktualnych danych dotyczących bezpieczeństwa sytagliptyny i mogą ulec zmianie wraz z pojawieniem się nowych dowodów naukowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Sitagliptin STADA 100 mg
-
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sytagliptyna (Sitagliptin STADA), stosowana w dawkach 50 mg i 100 mg w terapii cukrzycy typu 2, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn, co potwierdza jej korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie funkcji psychomotorycznych. Niemniej jednak, lekarz powinien poinformować pacjenta o możliwych działaniach niepożądanych, takich jak zawroty głowy i senność, które mogą negatywnie wpływać na zdolność szybkiego reagowania podczas prowadzenia pojazdów. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu sytagliptyny w skojarzeniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, gdyż zwiększa się ryzyko hipoglikemii, objawiającej się m.in. zawrotami głowy, drżeniem, wzmożoną potliwością i zaburzeniami widzenia, co stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.
W praktyce klinicznej lekarz powinien indywidualnie ocenić ryzyko związane z prowadzeniem pojazdów u każdego pacjenta, uwzględniając wiek, stan zdrowia, współistniejące schorzenia, historię hipoglikemii oraz stosowane leki. Zaleca się dokumentowanie w historii choroby informacji o edukacji pacjenta dotyczącej wpływu sytagliptyny na zdolność prowadzenia pojazdów, zwłaszcza w terapii skojarzonej. W przypadku terapii łączonej z insuliną lub sulfonylomocznikami konieczne jest szczegółowe instruowanie pacjenta w zakresie rozpoznawania objawów hipoglikemii, postępowania w jej przypadku oraz monitorowania glikemii przed prowadzeniem pojazdu. Regularna ocena działań niepożądanych podczas wizyt kontrolnych jest kluczowa, zwłaszcza u pacjentów z historią ciężkich epizodów hipoglikemii lub po zmianach w schemacie leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sitagliptin STADA 100 mg
ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, drżenie, epizod hipoglikemii, funkcja poznawcza, glikemia, hipoglikemia, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, insulina, interakcja lekowa, lek przeciwcukrzycowy, pochodna sulfonylomocznika, poziom glukozy, senność, sytagliptyna, terapia skojarzona, wzmożona potliwość, zaburzenia widzenia, zawroty głowy -
Wskazania do stosowania
Sitagliptin STADA, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, zawiera sytagliptynę (chlorowodorek jednowodny) i jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu poprawy kontroli glikemii. Lek może być stosowany jako monoterapia u pacjentów z przeciwwskazaniami lub nietolerancją metforminy, a także w terapii skojarzonej z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika lub agonistami receptora PPARγ (tiazolidynedionami). Ponadto, Sitagliptin STADA znajduje zastosowanie w trójskładnikowej terapii doustnej oraz jako uzupełnienie leczenia insuliną, gdy stała dawka insuliny wraz z dietą i aktywnością fizyczną nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii. W każdym schemacie leczenia zaleca się kontynuowanie diety cukrzycowej i regularnej aktywności fizycznej.
Lek jest szczególnie wskazany u pacjentów, u których metformina jest przeciwwskazana (np. zaawansowana niewydolność nerek) lub nietolerowana (np. ciężkie zaburzenia żołądkowo-jelitowe), a także u tych, którzy nie osiągają docelowych wartości glikemii pomimo stosowania maksymalnych dawek innych doustnych leków przeciwcukrzycowych. Sitagliptin STADA nie jest przeznaczony do leczenia cukrzycy typu 1 ani kwasicy ketonowej. Przed zastosowaniem należy uwzględnić indywidualną sytuację kliniczną pacjenta, w tym choroby współistniejące i stosowane leki, aby uniknąć przeciwwskazań i interakcji farmakologicznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Sitagliptin STADA 100 mg
agonista receptora PPARγ, chlorowodorek jednowodny, cukrzyca typu 2, dieta cukrzycowa, insulinoterapia, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, lek przeciwcukrzycowy doustny, metformina, monoterapia, nietolerancja leku, niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, przeciwwskazania do metforminy, reżim dietetyczny, sytagliptyna, terapia doustna dwuskładnikowa, terapia doustna trójskładnikowa, terapia trójlekowa, tiazolidynedion, wartości docelowe glikemii, zaburzenia żołądkowo-jelitowe