Ranigast
Roztwór do infuzji, 0,5 mg/ml
Produkt leczniczy zawiera ranitydynę, która zmniejsza wydzielanie kwaśnego soku żołądkowego. Jest dostępny w postaci roztworu do infuzji, zawierającego także sód jako substancję pomocniczą. Stosuje się go u pacjentów hospitalizowanych, u których nie można zastosować leczenia doustnego. Wskazany jest m.in. w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz innych schorzeniach z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Ranigast w postaci roztworu do infuzji zawiera ranitydynę w stężeniu 0,5 mg/ml (50 mg na 100 ml roztworu, co odpowiada 56 mg ranitydyny chlorowodorku) i jest przeznaczony do podawania dożylnego bez konieczności rozcieńczania. Standardowa dawka wynosi 50 mg podawane we wlewie kroplowym trwającym 15-20 minut z szybkością 5-7 ml/min, powtarzanym co 6-8 godzin. Alternatywnie możliwy jest ciągły wlew dożylny z szybkością 6,25 mg/godz. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 400 mg. Po uzyskaniu poprawy klinicznej zaleca się przejście na doustną formę ranitydyny. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min) konieczna jest modyfikacja dawkowania: zmniejszenie dawki o połowę lub podawanie 50 mg co 18-24 godziny, z możliwością podawania co 12 godzin w razie potrzeby, zawsze z uwzględnieniem funkcji nerek.
Ranigast nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W trakcie wywiadu medycznego należy szczególnie ocenić funkcję nerek pacjenta, aby odpowiednio dostosować dawkowanie. Informowanie pacjenta o możliwości kontynuacji leczenia doustnego po poprawie klinicznej jest istotne dla optymalizacji terapii. Schemat dawkowania u dorosłych obejmuje standardowy wlew kroplowy 50 mg co 6-8 godzin lub ciągły wlew 6,25 mg/godz., natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek dawki są odpowiednio zmniejszane lub podawane w wydłużonych odstępach czasowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Ranigast 0,5 mg/ml
-
Działania niepożądane
Ranigast (ranitydyna) w roztworze do infuzji 0,5 mg/ml może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania. Do bardzo rzadkich należą zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza i pancytopenia, czasem związane z aplazją lub hipoplazją szpiku kostnego. Rzadko obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, niedociśnienie tętnicze oraz ból w klatce piersiowej, a bardzo rzadko wstrząs anafilaktyczny, który może wystąpić nawet po pojedynczej dawce. Zaburzenia psychiczne, takie jak odwracalna dezorientacja, depresja i omamy, pojawiają się głównie u pacjentów w podeszłym wieku, ciężko chorych lub z nefropatią. Ponadto, bardzo rzadko notuje się bóle głowy, zawroty głowy, odwracalne zaburzenia ruchów mimowolnych, niewyraźne widzenie, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy, asystolia) oraz zapalenie naczyń.
W obrębie układu pokarmowego niezbyt często występują bóle brzucha, zaparcia i nudności, które zwykle ustępują podczas kontynuacji leczenia, natomiast bardzo rzadko obserwuje się ostre zapalenie trzustki i biegunkę. Rzadko dochodzi do przemijających zmian wskaźników czynności wątroby, a bardzo rzadko do zapalenia wątroby (komórkowego, kanalikowego lub mieszanego), które może przebiegać z lub bez żółtaczki. Rzadko pojawia się wysypka skórna, a bardzo rzadko rumień wielopostaciowy i wypadanie włosów. Bóle stawowe i mięśniowe, zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu (zazwyczaj nieznaczne i odwracalne) oraz śródmiąższowe zapalenie nerek również należą do bardzo rzadkich działań niepożądanych. Przemijająca impotencja, ginekomastia i mlekotok są również rzadko zgłaszane. Zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów monitorujących bezpieczeństwo leków.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Ranigast 0,5 mg/ml
agranulocytoza, antagonista receptora H2, aplazja szpiku, asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dezorientacja, ginekomastia, hipoplazja szpiku, impotencja, leukopenia, mlekotok, niedociśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pokrzywka, ranitydyna, roztwór do infuzji, ruchy mimowolne, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie akomodacji, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby -
Interakcje leku
Ranitydyna, obecna w produkcie leczniczym Ranigast (0,5 mg/ml, roztwór do infuzji), wpływa na farmakokinetykę innych leków głównie poprzez podwyższenie pH soku żołądkowego, konkurencję w wydzielaniu kanalikowym nerek oraz hamowanie aktywności cytochromu P-450. W zalecanych dawkach nie nasila metabolizmu leków metabolizowanych przez układ cytochromu P-450, takich jak diazepam, lidokaina, fenytoina, propranolol czy teofilina. Istotną interakcją kliniczną jest wydłużenie czasu protrombinowego podczas jednoczesnego stosowania ranitydyny z pochodnymi kumaryny (np. warfaryną), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Wysokie dawki ranitydyny, stosowane np. w zespole Zollingera-Ellisona, mogą zmniejszać klirens nerkowy prokainamidu i N-acetyloprokainamidu, prowadząc do wzrostu ich stężenia w osoczu i potencjalnego nasilenia działań niepożądanych.
Zmiana pH żołądka pod wpływem ranitydyny modyfikuje biodostępność leków zależnych od środowiska kwaśnego: zwiększa wchłanianie triazolamu, midazolamu i glipizyd, a zmniejsza ketokonazolu, atazanawiru, delawirydyny oraz gefitynibu, co wymaga rozważenia alternatywnej terapii lub odstępu czasowego między podawaniem leków. Palenie tytoniu obniża skuteczność ranitydyny, co może wymagać korekty dawkowania. Nie stwierdzono istotnych interakcji z amoksycyliną i metronidazolem, co jest istotne w terapii eradykacyjnej Helicobacter pylori. W przypadku spożycia alkoholu zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne zwiększenie biodostępności etanolu oraz możliwość osłabienia działania ranitydyny, szczególnie u pacjentów z chorobą wrzodową.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Ranigast 0,5 mg/ml
amoksycylina, antagonista receptorów H2, atazanawir, biodostępność, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa żołądka, cytochrom P-450, czas protrombinowy, dehydrogenaza alkoholowa, delawirydyna, diazepam, dwunastnica, farmakokinetyka, fenytoina, gefitynib, glipizyd, Helicobacter pylori, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas solny, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina, metronidazol, midazolam, N-acetyloprokainamid, pH soku żołądkowego, pochodne kumaryny, prokainamid, propranolol, Ranigast, ranitydyna, teofilina, triazolam, warfaryna, wydzielanie kanalikowe, zespół Zollingera-Ellisona -
Profil bezpieczeństwa leku
Ranitydyna wymaga zachowania ostrożności w określonych grupach pacjentów i sytuacjach klinicznych. U kobiet karmiących lek przenika do mleka, dlatego powinien być stosowany jedynie w przypadku wyraźnej konieczności. U seniorów obserwuje się zwiększone ryzyko zapalenia płuc oraz działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takich jak splątanie, depresja i omamy. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stężenie ranitydyny w osoczu jest podwyższone, co wymaga zmniejszenia dawki lub wydłużenia odstępów między dawkami. Podobnie u pacjentów z niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność ze względu na możliwość wzrostu aktywności enzymów wątrobowych przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek.
Podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn pacjenci powinni być informowani o potencjalnych działaniach niepożądanych ranitydyny, takich jak zawroty głowy, bóle głowy oraz niewyraźne widzenie, które mogą upośledzać sprawność psychofizyczną. W przypadku wystąpienia tych objawów zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Dokumentacja nie zawiera danych dotyczących interakcji ranitydyny z alkoholem, co wskazuje na brak potwierdzonych informacji w tym zakresie. W sumie, stosowanie ranitydyny wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści, szczególnie u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Ranigast 0,5 mg/ml
-
Przeciwwskazania
Lek Ranigast w postaci roztworu do infuzji zawiera ranitydynę w stężeniu 0,5 mg/ml (50 mg ranitydyny w 100 ml roztworu, co odpowiada 56 mg ranitydyny chlorowodorku). Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ranitydynę lub substancje pomocnicze, ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, takich jak wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy czy skurcz oskrzeli, które mogą zagrażać życiu. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność sodu w ilości 0,10 mmol (2,35 mg) na ml roztworu, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi dotyczącymi spożycia sodu.
Przed zastosowaniem Ranigastu konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku wcześniejszych reakcji na ranitydynę lub inne leki z grupy antagonistów receptora H2, oraz weryfikacja nadwrażliwości na substancje pomocnicze. U pacjentów z ograniczeniami sodowymi należy dokładnie ocenić bilans sodowy, uwzględniając zawartość 2,35 mg sodu w każdym ml roztworu. W przypadku pojawienia się objawów nadwrażliwości podczas infuzji, należy natychmiast przerwać podawanie leku i wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwwstrząsowe. Lekarz powinien zatem starannie rozważyć korzyści i ryzyko stosowania Ranigastu, zwłaszcza u pacjentów z historią alergii lub schorzeniami wymagającymi ograniczenia sodu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Ranigast 0,5 mg/ml
antagonista receptora H2, bilans sodowy, infuzja, nadwrażliwość na substancję czynną, objaw uczulenia, obrzęk naczynioruchowy, ograniczenie podaży sodu, postępowanie terapeutyczne, ranitydyna, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do infuzji, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, wysypka skórna, wywiad alergologiczny -
Przedawkowanie
Przedawkowanie ranitydyny w postaci roztworu do infuzji Ranigast (0,5 mg/ml) może prowadzić do powikłań klinicznych, choć przypadki przedawkowania po podaniu dożylnym nie zostały dotąd odnotowane. W literaturze opisano zatrucie po doustnym przyjęciu 18 g ranitydyny, objawiające się przemijającymi symptomami podobnymi do działań niepożądanych standardowej terapii. Kluczowe manifestacje kliniczne przedawkowania obejmują niedociśnienie tętnicze, które może skutkować zawrotami głowy, omdleniami i zaburzeniami perfuzji narządowej, oraz zaburzenia chodu związane z działaniem ośrodkowym lub wtórne do niedociśnienia. Dodatkowo mogą wystąpić bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe i reakcje skórne, zwykle o nasileniu proporcjonalnym do dawki.
Postępowanie terapeutyczne w przypadku przedawkowania ranitydyny obejmuje leczenie objawowe i podtrzymujące, ukierunkowane na stabilizację funkcji życiowych pacjenta. W ciężkich przypadkach zaleca się hemodializę jako skuteczną metodę eliminacji ranitydyny z surowicy. Pacjenci powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską z monitorowaniem parametrów życiowych, w tym ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca oraz stanu neurologicznego. W razie potrzeby wskazane jest wykonanie badań laboratoryjnych oceniających funkcję nerek i wątroby, co pozwala na kompleksową ocenę stanu klinicznego i dostosowanie terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Ranigast 0,5 mg/ml
akcja serca, badanie laboratoryjne, ból głowy, ciśnienie krwi, działanie niepożądane, działanie ośrodkowe, funkcja nerek, funkcja wątroby, funkcja życiowa, hemodializa, koordynacja ruchowa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, manifestacja kliniczna, niedociśnienie tętnicze, parametr hemodynamiczny, podanie dożylne, powikłanie kliniczne, przedawkowanie ranitydyny, reakcja skórna, roztwór do infuzji, stan kliniczny, stan neurologiczny, zaburzenie chodu, zaburzenie perfuzji narządowej, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zatrucie, zawrót głowy -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne potwierdzają bezpieczeństwo stosowania ranitydyny w dawce 0,5 mg/ml w postaci roztworu do infuzji. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie wykazały istotnych zaburzeń funkcji życiowych, a wielokrotne podawanie leku nie spowodowało znaczących działań niepożądanych ani niekorzystnych zmian w parametrach biochemicznych, hematologicznych i histopatologicznych. Analizy genotoksyczności, obejmujące testy in vitro i in vivo, nie potwierdziły mutagennego ani genotoksycznego działania ranitydyny. Długoterminowe badania karcynogenności, przeprowadzone na modelach zwierzęcych z dawkami wielokrotnie przekraczającymi terapeutyczne, nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów.
Ocena wpływu ranitydyny na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa nie wykazała negatywnych efektów na płodność, zdolności reprodukcyjne ani rozwój prenatalny i postnatalny, w tym brak działania teratogennego. Kompleksowe dane toksykologiczne wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa substancji czynnej w dawce 0,5 mg/ml, bez istotnych zagrożeń dla pacjentów wynikających z jej stosowania. Wyniki te potwierdzają, że ranitydyna w formie roztworu do infuzji jest bezpieczna w kontekście farmakologicznym, toksykologicznym oraz reprodukcyjnym, co jest istotne dla klinicznego zastosowania leku u ludzi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranigast 0,5 mg/ml
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał karcynogenny, produkt leczniczy, ranitydyna, roztwór do infuzji, rozwój embrionalny, rozwój płodu, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie DNA -
Skład i postać leku
Ranigast w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 0,5 mg/ml zawiera 50 mg ranitydyny (56 mg ranitydyny chlorowodorku) w 100 ml roztworu, co odpowiada 0,5 mg substancji czynnej na mililitr. Preparat jest przeznaczony do podawania dożylnego i charakteryzuje się przezroczystym, bezwonnym roztworem. Istotnym składnikiem pomocniczym jest sód, którego zawartość wynosi 0,10 mmol (2,35 mg) na mililitr, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Roztwór zawiera również chlorek sodu, kwas cytrynowy jednowodny oraz wodorofosforan sodu dwunastowodny, które zapewniają izotoniczność i stabilizację pH preparatu.
Ranigast jest pakowany w pojemniki polietylenowe o pojemności 100 ml z adapterem Insocap, dostępne w opakowaniach po 1 lub 40 sztuk. Okres ważności wynosi 18 miesięcy przy przechowywaniu w temperaturze do 25°C, z ochroną przed światłem, parą, gazami chemicznymi oraz intensywnymi zapachami. Przed podaniem należy zachować aseptykę, sprawdzić szczelność i klarowność roztworu oraz stosować się do zaleceń dotyczących infuzji. Niewykorzystany roztwór po zakończeniu podania należy usunąć. Nie stwierdzono istotnych niezgodności farmaceutycznych dla tego preparatu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Ranigast 0,5 mg/ml
adapter Insocap, aseptyka, bufor pH, chlorek sodu, chlorowodorek ranitydyny, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, igła dwukanałowa, kwas cytrynowy jednowodny, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, pojemnik polietylenowy, ranitydyna, roztwór do infuzji, roztwór izotoniczny, system buforowy, woda do wstrzykiwań, wodorofosforan sodu dwunastowodny, zawartość sodu, zestaw do infuzji -
Specjalne ostrzeżenia
Ranitydyna w postaci roztworu do infuzji (Ranigast 0,5 mg/ml) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z podejrzeniem nowotworu żołądka, zwłaszcza u osób w średnim wieku i starszych, z nowymi lub zmienionymi objawami dyspeptycznymi, gdyż lek może maskować symptomy nowotworowe, opóźniając diagnozę. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki ze względu na zwiększone stężenie leku w osoczu. Szybkie podanie leku może wywołać bradykardię, szczególnie u osób z zaburzeniami rytmu serca, dlatego należy ściśle przestrzegać zalecanej szybkości wlewu. Długotrwałe stosowanie dawek większych niż zalecane (>5 dni) może prowadzić do wzrostu aktywności enzymów wątrobowych, co wymaga monitorowania funkcji wątroby. Ranitydyna jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą porfirią ze względu na ryzyko wywołania napadów porfirii.
W trakcie terapii ranitydyną obserwuje się zwiększone ryzyko pozaszpitalnego zapalenia płuc, szczególnie u osób starszych, z przewlekłymi chorobami płuc, cukrzycą oraz zaburzeniami odporności, z ryzykiem względnym 1,82 (95% CI: 1,26-2,64). Działania niepożądane ze strony układu nerwowego, takie jak odwracalne splątanie, depresja i omamy, występują głównie u pacjentów ciężko chorych i w podeszłym wieku, co wymaga ich uważnej obserwacji. Produkt zawiera 0,10 mmol/ml (2,35 mg/ml) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu, np. z nadciśnieniem tętniczym czy niewydolnością serca. W 100 ml roztworu znajduje się 10,0 mmol (235,0 mg) sodu, co ma znaczenie w kontekście bilansu elektrolitowego i obciążeń dietetycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Ranigast
antagonista receptora H2, bradykardia, cukrzyca, depresja, enzymy wątrobowe, infuzja, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, nowotwór żołądka, omamy, owrzodzenie żołądka, porfiria, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła choroba płuc, ranitydyna, roztwór do infuzji, splątanie, zaburzenia dyspeptyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie odporności -
Właściwości farmakodynamiczne
Ranitydyna, substancja czynna leku Ranigast (0,5 mg/ml, roztwór do infuzji), jest antagonistą receptora H2 histaminowego (kod ATC: A02BA02), stosowanym w terapii choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku. Mechanizm działania polega na selektywnym blokowaniu receptorów H2 w komórkach okładzinowych żołądka, co prowadzi do zahamowania zarówno podstawowego, jak i poposiłkowego wydzielania kwasu solnego oraz zmniejszenia wydzielania pepsyny. W efekcie dochodzi do obniżenia kwasowości soku żołądkowego, co jest kluczowe w leczeniu stanów związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu.
Roztwór do infuzji Ranigast zawiera 50 mg ranitydyny (56 mg ranitydyny chlorowodorku) w 100 ml, co umożliwia szybkie osiągnięcie efektu terapeutycznego, szczególnie w warunkach szpitalnych, gdy podanie doustne jest niemożliwe lub wymagana jest natychmiastowa interwencja. Produkt zawiera również sód w ilości 0,10 mmol (2,35 mg) na ml roztworu. Przezroczysty, bezwonny roztwór do infuzji stanowi efektywną formę podania ranitydyny, umożliwiającą kontrolę nad wydzielaniem kwasu solnego u pacjentów z ostrymi stanami chorobowymi przewodu pokarmowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Ranigast 0,5 mg/ml
antagonista receptora H2, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, komórka okładzinowa żołądka, kwas solny, nadmierne wydzielanie kwasu żołądkowego, pepsyna, podanie doustne, ranitydyna, ranitydyny chlorowodorek, roztwór do infuzji, sok żołądkowy, substancja pomocnicza, wydzielanie kwasu solnego -
Właściwości farmakokinetyczne
Ranitydyna, podawana dożylnie w dawce 50 mg, osiąga terapeutyczne stężenie w osoczu na poziomie 36-94 ng/ml, co skutkuje 50% zahamowaniem wydzielania kwasu solnego przez 6-8 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 1,4 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (~15%), co sprzyja dobrej penetracji leku do tkanek oraz płynów ustrojowych, w tym mleka kobiecego i płynu mózgowo-rdzeniowego. Ranitydyna ulega głównie eliminacji nerkowej, z 70% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin, a okres półtrwania u pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynosi 2,5-3 godziny. Metabolizm wątrobowy jest ograniczony, z mniej niż 6% dawki przekształcanej do trzech głównych metabolitów.
U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania ranitydyny, co wymaga dostosowania dawkowania. Natomiast u chorych z wyrównaną marskością wątroby parametry farmakokinetyczne, takie jak okres półtrwania, objętość dystrybucji, klirens i biodostępność, ulegają jedynie nieistotnym klinicznie zmianom, nie wskazując na konieczność modyfikacji schematu terapeutycznego. Całkowite wydalanie leku po podaniu dożylnym obejmuje 93% dawki z moczem oraz 26% z kałem, co podkreśla dominującą rolę nerek w eliminacji ranitydyny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Ranigast 0,5 mg/ml
biodostępność, biotransformacja, demetyloranitydyna, klirens, marskość wątroby, N-tlenek ranitydyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, przenikanie do mleka kobiecego, Ranigast, ranitydyna, S-tlenek ranitydyny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego -
Wskazania do stosowania
Ranigast w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 0,5 mg/ml (50 mg ranitydyny w 100 ml roztworu, co odpowiada 56 mg ranitydyny chlorowodorku) jest wskazany do stosowania u pacjentów hospitalizowanych, u których konieczne jest szybkie i skuteczne zmniejszenie wydzielania kwaśnego soku żołądkowego, a podanie leku doustnie jest niemożliwe. Preparat znajduje zastosowanie w ostrych zaostrzeniach choroby wrzodowej dwunastnicy i żołądka, szczególnie w okresie okołooperacyjnym, przy ryzyku krwawienia lub perforacji, a także w zespołach hipersekrecyjnych, takich jak zespół Zollingera-Ellisona. Roztwór do infuzji zawiera również sód w ilości 0,10 mmol (2,35 mg) na 1 ml, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
Mechanizm działania ranitydyny opiera się na antagonizmie receptorów histaminowych H₂ w komórkach okładzinowych żołądka, co prowadzi do zahamowania wydzielania kwasu solnego. Forma parenteralna Ranigastu jest szczególnie zalecana u pacjentów w stanie przedoperacyjnym, z aktywnym krwawieniem z przewodu pokarmowego, z zaburzeniami świadomości, połykania lub niedrożnością przewodu pokarmowego, a także w innych stanach uniemożliwiających podanie leku doustnie. Po ustąpieniu przeciwwskazań do podania doustnego, zaleca się przejście na doustną formę terapii, która jest preferowana w leczeniu długoterminowym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Ranigast 0,5 mg/ml
antagonista receptorów histaminowych H₂, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dieta niskosodowa, komórka okładzinowa żołądka, krwawienie z przewodu pokarmowego, niedrożność przewodu pokarmowego, postać parenteralna, ranitydyna chlorowodorek, receptor H2, roztwór do infuzji, stan przedoperacyjny, zaburzenie połykania, zespół Zollingera-Ellisona